บทที่ 40 นั่นไม่ใช่สุ่ยโหวจื่อ(อสูรกายน้ำ)
บทที่ 40 นั่นไม่ใช่สุ่ยโหวจื่อ(อสูรกายน้ำ)
นั่นไม่ใช่สุ่ยโหวจื่อ(อสูรกายน้ำ)ปลาตัวหนึ่งที่เน่าเฟะจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ห้อยต่องแต่งอยู่บนเบ็ดตกปลา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาผู้ชมในไลฟ์สดถึงกับอึ้ง
เรื่องปลาตายงับเบ็ดนั้นแม้จะเป็นแค่เรื่องเล่าพื้นบ้าน แต่กลับมีคนพูดถึงกันอยู่ไม่น้อย
ก็แหงล่ะ...ปลาตายไปแล้ว จะมากินเบ็ดได้ยังไง
ไม่มีทางเป็นเรื่องปกติแน่ๆ
【เต่าร่วงใบไม้】: "ปลาตายงับเบ็ด...เก็บคันเบ็ดแล้วเผ่นเถอะ"
【กระดิ่งริมท่า】: "ไม่ตั้งใจล่วงเกิน แค่ผ่านมา อะมิตาภุ๊ววว~"
【อีกาบินลงใต้】: "พี่ไม่เผ่นอีกเหรอ ชัดเลยว่าผีหลอก"
【ตามสายตาเห็น】: "ดูไลฟ์ของท่านเต้าเต๊าดึกๆแบบนี้ มันตื่นเต้นจริงๆเจอแต่เรื่องแปลกๆ"
【ไท่จี๋ไร้สอง】: "พี่อย่ากลัว คันเบ็ดไม้ท้อ สายหมึกดำ แปะยันต์บนหน้าผากซะสองแผ่น ไม่มีอะไรต้องกลัวเลย"
...
ชายวัยกลางคนที่ตกปลาอยู่ทำหน้าตื่น ถามด้วยเสียงสั่นๆ ว่า “ท่านอาจารย์ แบบนี้มันปกติรึเปล่าครับ”
“ถ้าถามฉัน…ฉันก็คิดว่ามันไม่ค่อยปกติเท่าไหร่หรอก”
ซูหานยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ “ถ้ากลัว แล้วทำไมยังไม่หนีล่ะ”
ชายคนนั้นเกาหัว แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย “คืนนี้ปลากินเหยื่อดีมากครับ ผมตกได้ตั้งหลายตัวแล้ว”
“จะให้ผมล้มเลิกตอนนี้...มันก็เสียดายน่ะสิ”
คนดูในไลฟ์ถึงกับหัวเราะออกมา
【ดอกไม้ขาวๆ】: "เหมือนสามีฉันไม่มีผิด ติดใจตกปลาเข้าให้แล้ว!"
【อู๋เอี้ยนจู่แห่งเจียงเป่ย】: "พี่คิดถูกแล้ว ตราบใดที่ปลายังกินเหยื่อ อย่าเพิ่งเผ่น"
【บุหรี่อันเดียว】: "พี่นี่สุดยอดจริงๆ...นับถือเลย~"
【อดีตคนพเนจร】: "ผมเตือนเลยนะ รีบเผ่นเถอะ ผมก็เคยเจออะไรแบบนี้ครั้งนึง ซวยยาวไปเป็นเดือน~"
...
ชายคนนั้นทำหน้าตื่น พึมพำอย่างไม่แน่ใจ “ท่านเต๋า ในน้ำนี้มันจะมีสุ่ยโหวจื่อ(อสูรกายน้ำ)รึเปล่า”
“ผมเคยได้ยินผู้ใหญ่เล่าว่า ปลาตายงับเบ็ดแบบนี้ มันเป็นฝีมือของสุ่ยโหวจื่อ ที่แกล้งเอาปลามาแขวนไว้บนเบ็ด”
เสียงหัวเราะลั่นห้องแชตแทบทะลุหน้าจอ
【ส้มจี๊ดหวานๆ】: "ฮ่าๆ ขำจนนํ้าตาเล็ดแล้วเนี้ย ใครก็ได้แท็กครูเสี่ยวเลี่ยงมาหน่อย~"
【ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แห่งเถี่ยหลิ่ง】: "ตำนานสุ่ยโหวจื่อนี่กระจายทั่วแผ่นดินจีนเลยสินะ"
【น่ากินแต่น้ำอัดลมไม่ใช่โค้ก】: "ท่านนักพรต สรุปแล้วมันมีสุ่ยโหวจื่อจริงมั้ย อยากรู้มาก"
【ชอบกินหมี่เส้น】: "ใช่เลย มีหรือไม่มีก็ถามท่านนักพรตไปตรงๆสิ"
...
“แน่นอนว่ามีสิ”
ซูหานหัวเราะเบาๆแล้วกล่าวว่า “แต่โอกาสเจอจริงๆมันน้อยมาก พวกท่านไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก”
สุ่ยโหวจื่อก็คือหนึ่งในประเภทภูตผีปีศาจ พวกมันเป็นวิญญาณแห่งธรรมชาติที่อาศัยอยู่ในภูเขา ลำธาร ทะเลสาบ คล้ายๆกับซานเสี้ยว (ภูติเขา)
ทันใดนั้นไลฟ์ก็ลุกฮือ
“ท่านนักพรตยืนยันแล้ว แสดงว่ามีจริง”
“ท่านเต๋าๆๆๆ ไลฟ์จับสุ่ยโหวจื่อให้ดูหน่อยสิ อยากเห็นมาก”
“อยากดูด้วยคน”
“+1”
...
เหล่าผู้ชมเรียกร้องให้ซูหานไปล่าตัวสุ่ยโหวจื่อกันใหญ่
ซูหานยิ้มพลางพยักหน้า “ถ้ามีโอกาสเจอมัน ฉันจะเปิดไลฟ์ให้ชมแน่นอน”
ชายวัยกลางคนรีบเอ่ย “งั้น...ผมควรเผ่นแล้วใช่มั้ยครับ”
เขากลืนน้ำลาย รู้สึกหนาวๆร้อนๆ “กลัวอยู่เหมือนกันนะ ว่าเดี๋ยวสุ่ยโหวจื่อจะปีนขึ้นฝั่งมาลากผมลงน้ำ”
“ไม่ต้องกลัว คุณน่ะไม่ได้เจอสุ่ยโหวจื่อหรอก”
ซูหานหัวเราะเบาๆแล้วพูดต่อ “ที่เจ้าพบ...มันคือผีล้วนๆ”
“ห๊าาา”
ชายคนนั้นเหงื่อตกทันที “แบบนี้ยิ่งน่ากลัวกว่าอีกนะ”
【มะนาวไม่เปรี้ยว】: "จะเอาคลิปนี้ไปให้ผัวดู ให้เลิกออกไปตกปลากลางดึกซะที"
【ลุงข้างบ้าน】: "หวังว่าเพื่อนข้างบ้านจะไม่เห็นคลิปนี้นะ ไม่งั้นเขาไม่กล้าออกไปตกปลาอีก แล้วฉันจะจีบเมียเขายังไงเนี่ย~"
【ไม่กินมะระ】: "ตกปลาตอนกลางคืนนี่น่ากลัวจริงๆ ไม่ใช่แค่ต้องระวังผีกับสุ่ยโหวจื่อนะ ยังต้องระวังลุงข้างบ้านอีก...จะต้องให้ระวังอะไรอีกเนี้ย มีเยอะจริง จนระวังไม่หมดแล้ว"
【เงาสะท้อนลวงตา】: "ดูไลฟ์ของท่านนักพรต นี่มันน่าตื่นเต้นจริงๆ ยิ่งอยู่คนเดียวในห้องเช่า ผมนี่เริ่มหวั่นแล้ว~"
...
“ผีเหรอ”
ชายกลางคนนั้นตัวสั่นเหงื่อซึม “ทำไมผมถึงซวยแบบนี้”
“จริงๆผีต่างหากที่ซวย”
ซูหานพูดขึ้นมาแบบหน้าตาย “คุณน่ะ ไปนั่งตกปลาอยู่บนหลุมศพของเขา”
“ห๊าา”
“ผมนั่งตกปลาบนหลุมศพคนตายเหรอ” ชายคนนั้นมึนงง หันซ้ายหันขวาสำรวจ “ไม่เห็นมีเลยนะครับ”
“เดินไปทางซ้ายสองก้าว แล้วลองแหวกหญ้าตรงนั้นดูสิ”
ชายคนนั้นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ทำตามที่บอก พอแหวกหญ้าออกไปเท่านั้น...ก็เห็นแผ่นป้ายหลุมศพเล็กๆซ่อนอยู่
เขารีบยกมือไหว้แล้วก้มขอโทษรัวๆ “ขออภัยจริงๆครับ ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินเลย ผมแค่คนตกปลาธรรมดาคนนึง”
“ท่านผู้ล่วงลับใจดีโปรดยกโทษให้ด้วย...ถือว่าผมเป็นลมผ่านไปก็ได้ครับ~”
คำพูดของเขาทำเอาบรรยากาศที่เริ่มหลอน กลายเป็นขำกลิ้งกันทั้งไลฟ์
【จอมยุทธ์ในน้ำเต้า】: "ไปนั่งตกปลาบนหลุมศพคนอื่น เขาแค่เอาปลาตายมาแขวนบนเบ็ด ยังถือว่าใจดีนะ 555"
【นักรบสนามรบ】: "พี่นี่มันเสือจริงๆ ตกปลาดึกยังไม่พอ ยังเลือกที่ดีสุดๆอย่างหลุมศพคนอีก สมควรเจอผีจริงๆ"
【มือใหม่โนเนม】: "เมื่อก่อนผมเคยฉี่รดหลุมศพตอนเด็กๆ พอนึกย้อนกลับก็ขนลุกเลย...คงเพราะผมยังเด็ก เลยไม่ถือสาหาความ"
【กุ้งมังกรผัดเผ็ด】: "พี่ครับ เผ่นเถอะครับ อย่าห่วงปลาเลย เจอผีแล้วนะ เดี๋ยวมีเรื่องใหญ่ตามมาอีกแน่ๆ"
...
ตอนนี้ชายวัยกลางคนไม่มีอารมณ์จะตกปลาแล้ว รีบหันไปหาซูหาน “ท่านนักพรต ผมควรทำไงดี รีบเดินออกไปเลยได้มั้ย”
ซูหานพยักหน้า “ไม่ใช่ผีร้ายหรอก เขาไม่ได้คิดจะเอาชีวิตคุณ”
“แต่กลับไปแล้ว...อาจจะมีไข้สักหนึ่งถึงสองสัปดาห์ ดวงตกอีกสักเดือนสองเดือน...อันนี้ก็ช่วยไม่ได้”
ตอนแรกชายคนนั้นเหมือนจะโล่งอกแต่พอฟังถึงตอนท้าย สีหน้าก็ซีดลงทันที
ไข้สองอาทิตย์ โชคร้ายอีกสองเดือน…ไม่ตายก็ทรมานแล้ว
“ผมแค่อยากตกปลาเองนะ ทำไมมันซวยขนาดนี้เนี่ย!”
เขารีบอ้อนวอน “ท่านนักพรต ท่านเก่งขนาดนี้ น่าจะมีทางช่วยได้ใช่มั้ยครับ ผมไม่อยากไข้ ไม่อยากซวยเลย…”
“ผมมีเมียมีลูกต้องเลี้ยง ถ้าไม่สบายลากยาวๆแบบนี้ อาจโดนไล่ออกได้เลยนะครับ”
ซูหานหยิบยันต์แผ่นหนึ่งจากกระเป๋า ด้านบนมีลวดลายแปลกตา คนรู้วิชาเห็นก็รู้ทันทีว่านี่คือยันต์กันผี
“ถ่ายรูปไว้ จดลวดลายยันต์ให้ดี”
ซูหานสั่ง “กลับบ้านไป แล้วหากระดาษมาหนึ่งแผ่น ใช้เลือดของตัวเองวาดลงไป จากนั้นให้เผาเส้นผมของตัวเอง เอาขี้เถ้ามาผสมกับเลือด แล้วใช้ส่วนผสมนั้นวาดยันต์ตามแบบนี้ เมื่อเสร็จแล้วให้พกยันต์นั้นติดตัวไว้ แค่นี้ก็จะไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้ว”
ชายคนนั้นชะงักไป “ท่านนักพรต ยันต์กันผีนี่ผมวาดเองจะใช้ได้เหรอครับ ผมไม่ได้เรียนวิชาอะไรมานะ”