บทที่ 32 โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะ

ซูหานร่ายคาถาเทพแสงทองออกมาแบบไม่เต็มกำลัง แค่สะบัดมือเบาๆ วิญญาณร้ายที่เกาะติดอยู่ด้านหลังก็โดนพลังสะท้อนกลับทันที

ตอนนี้มันนอนดิ้นอยู่บนพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ซูหานมองเจ้าผีตัวนั้นที่ร่างเกือบจะโปร่งใสเต็มที เขาแค่นยิ้มเย็นแล้วพูดว่า

"รู้ไหมว่านี่เป็นที่แบบไหน กล้าดียังไงมาทำร้ายคนถึงที่นี่เชียวหรือ"

เจ้าวิญญาณอาฆาตรู้ทันทีว่าคราวนี้ดวงมันแย่จริงๆ เจอเข้ากับตัวแกร่งเข้าให้แล้ว มันรีบคุกเข่าก้มหน้าขอชีวิตเสียงสั่น

"ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าแค่ผ่านมา ไม่ได้ตั้งใจ แค่เดินผ่านเฉยๆจริงๆ"

ซูหานตวาดเสียงเข้ม

"ดูจากแรงอาฆาตที่เกาะติดอยู่บนตัวเจ้า คงทำร้ายคนไปไม่น้อยแล้วล่ะ"

ยังไม่ทันขาดคำ ร่างของซูหานก็แผ่แสงทองออกมาราวกับเทพปรากฏ

พลังของมนตราเริ่มเปล่งแสงขึ้นทีละน้อย ก่อนจะปะทุอย่างรุนแรงพร้อมกับออร่าที่สูงขึ้นทุกขณะ

แสงทองพวยพุ่งออกมาราวกับจะปกคลุมทั้งฟ้า

ซูหานโผล่ไปตรงหน้าผีในชั่วพริบตา หมัดขวาฟาดลงตรงหัวมันแบบไม่ลังเล

เสียง "ปัง!" ดังสนั่น

หัวของผีระเบิดกระจายทันที เรียบง่าย ดุดัน และได้ผลอย่างน่าทึ่ง

ร่างของมันสั่นไหว ก่อนจะกลายเป็นควันค่อยๆสลายไปในอากาศ...

[คุณสังหารวิญญาณร้ายระดับต้น ได้รับค่าพลังบ่มเพาะ 5 แต้ม]

ซูหานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างไหลเข้าสู่ร่างกาย

ค่าพลังของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

"หืม มีของดีแบบนี้ด้วยเหรอ"

ซูหานยิ้มอย่างพึงพอใจ

ในชาติก่อนเขาเป็นนักบำเพ็ญเพียรสายธรรมะ ผ่านการปราบผีมานับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยได้ค่าพลังจากการกำจัดพวกมันเลย มีแต่สะสมบุญอย่างเดียวเท่านั้น

แต่ตอนนี้... ได้พลังมาเต็มๆจากการจัดการวิญญาณร้ายแค่ตัวเดียว แถมยังมีเสียงเตือนดังในหัว

แน่นอนว่าสาเหตุคงไม่พ้นระบบที่ติดตัวเขามานั่นเอง

"ของดีจริงๆ"

ดูท่าว่าระบบนี้จะไม่ใช่แค่ทำหน้าที่ทำนายโชคแบบเล่นๆแล้วละ อาจมีฟังก์ชันอีกเพียบที่รอเขาไปปลดล็อกอยู่

ซูหานยิ่งรู้สึกตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

และที่สำคัญ มันเป็นวิธีที่เร่งพลังเร็วโคตรๆเลย ถ้าเขากำจัดผีพอๆกับตอนไล่เก็บมอนในเกมล่ะก็ ค่าพลังเขาคงพุ่งกระฉูดขึ้นแบบสุดๆไปเลย

หลังจากผีตัวนั้นสลายไป ความเย็นยะเยือกและพลังอาฆาตที่แผ่ออกมาก็พลันหายวับ

เสียงแมลงร้อง เสียงกบดังขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศในป่ากลับมาเงียบสงบเหมือนเดิม

ซูหานหมุนตัวกลับไปยังศาลาเล็กของเขา แล้วนั่งลงเข้าสมาธิต่อ

---

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องทะลุม่านฟ้าสีครามแรกยามรุ่งอรุณ ตกกระทบผืนป่าและลานศาลา

หลังจากทำสมาธิเสร็จ ซูหานก็เปิดแอปไลฟ์สดตามเคย

เขาวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆจากนั้นก็เดินออกไปยังลานกว้าง เตรียมเริ่มฝึกเช้า

นี่คือกิจวัตรประจำวันของเขา

สิ่งที่เขาเริ่มฝึก ไม่ใช่ท่ายากอะไร แต่เป็น มวยไท่จี๋ซึ่งอยู่ในหมวดศิลปะพื้นฐานของสายบำเพ็ญเพียร

"ผู้ใช้งานที่คุณติดตาม ท่านนักพรต หานซาน กำลังไลฟ์สด…"

ยอดผู้ติดตามในแอคเคานต์ของเขาพุ่งถึงสองล้านแล้ว

ทันทีที่มีการแจ้งเตือน แฟนๆก็แห่กันเข้ามาทันที

[หมาน้อยข้าวโพด] : “จะบ้าตาย ยังไม่หกโมงเลยนะ ทำไมลุกมาไลฟ์ได้”

[คาราเมลสายฟ้า] : “กำลังจะนอนพอดี แต่ท่านนักพรตก็เปิดไลฟ์… เอาวะ ขอทักทายก่อนหลับ”

[นักดาบเดียวดาย] : “เฮ้ยไอ้ข้างบน นายไม่ใช่มนุษย์แล้วใช่ไหม อยู่ในระดับไม่หลับไม่นอนขั้นสูงสุดแล้วละมั้ง”

[คาราเมลสายฟ้า] : “เรื่องเล็ก ฉันเคยค้างที่ร้านเกมสามคืนติด จนเจ้าของร้านต้องเอามาม่าให้เพราะกลัวฉันตายคาคอม”

[แตงโมฝาด] : “โคตรจะเทพ นายมันตัวตึงของจริง”

[คนรักน่องไก่] : “ฟังเสียงไลฟ์ของท่านเต๋าไป วิ่งขึ้นรถเมล์ไป ฮือๆชีวิตลูกจ้างมันช่างน่าเศร้า”

ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่คนส่วนใหญ่ยังไม่ตื่นแต่ยอดคนดูไลฟ์ของซูหานก็ทะลุห้าพันคนในไม่กี่นาที

ตัวเลขที่เหล่าครีเอเตอร์ทั่วไปแค่ฝันก็ยังไม่กล้า

ในหน้าจอ ซูหานกำลังฝึกมวยไท่จี๋อยู่กลางลานท่ามกลางสายลม ท่วงท่าเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยพลังที่งดงาม

[ลุงข้างบ้าน] : “นี่มันมวยอะไรเนี่ย เท่ชะมัด สอนผมหน่อยได้ไหม”

[เด็กมหาลัยใสซื่อ] : “อยากเรียน+1”

[ไม่กินข้าวสวย] : “ก็ไท่จี๋ไง เด็กมหาลัยทั้งหลาย เห็นไหมว่าที่เรียนในวิชาพละมันโคตรมีประโยชน์”

[ข้าคือเจ้าแห่งสวรรค์] : “ห๊าา ไท่จี๋เหรอ ทำไมตอนฝึกดูเท่ขนาดนี้ พละที่เรียนมาไม่เหมือนกันเลย”

[กระต่ายจากแดนดอกไม้] : “ไท่จี๋มีหลายสาย ซูหานฝึกแบบต้นตำรับน่าจะหายากมาก... พอเขาฝึกเลยดูสง่างามและแข็งแกร่ง”

[ท่านชายประตูตะวันตก] : “ของคนอื่นดูเหมือนมวยผู้เฒ่า ของเขานี่...โดนหมัดเข้าไปคงได้ไปโรงบาลเลยล่ะ”

ห้องไลฟ์สดร้อนแรงไม่หยุด

หลายคนเริ่มเข้าใจแล้วว่ามวยไท่จี๋ที่เคยดูแสนจะไร้ค่า แท้จริงแล้วน่าเกรงขามและอันตรายแค่ไหนในมือของคนที่มีพลัง

หลังฝึกเสร็จ ซูหานก็หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อ แล้วหันมาทักทายกล้อง

"อรุณสวัสดิ์ทุกคน"

เขายิ้มพลางพูด

"การออกกำลังกายยามเช้าดีต่อสุขภาพมากนะครับ ใครมีเวลาว่าง ลองลุกขึ้นมาขยับร่างกายตอนเช้าบ้าง จะรู้สึกดีมากเลย"

[แม่หมูติดบราฯ] : “สอนฉันทีเถอะ มวยแบบนี้โคตรเท่เลย แค่เห็นก็อยากฝึกแล้ว”

[เจ้าชายแดนใต้] : “เอ่อ... ชื่อข้างบนสุดยอดมาก”

[จอมปีศาจผู้เกรียงไกร] : “ถ้าคุณสอน ผมจะตื่นทุกเช้ามาฝึกแน่นอน”

[แม่มดไม้กวาด] : “ฉันไม่ได้ขี้เกียจนะ แต่ผ้าห่มมันสาปให้ลุกขึ้นไม่ได้”

ซูหานหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนสนใจและอยากฝึก

"แต่มวยชุดนี้มันซับซ้อนเกินไป แถมต้องใช้ลมหายใจควบคู่"

"ถ้าไม่มีครูฝึกคอยดูแลอย่างใกล้ชิด อาจจะฝึกพลาดจนเกิดปัญหาได้"

ที่วางขายทั่วไปมักเป็นเวอร์ชันย่อ แต่ของเขาเป็นแบบต้นฉบับดั้งเดิม ได้มาจากโชคชะตาในอดีตชาติ หายากมาก

ซูหานจึงพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"แต่ผมมีชุดท่าฝึกเพื่อสุขภาพที่ง่ายกว่า จะเอามาแบ่งให้ฝึกกัน"

"ขอแค่ฝึกทุกวันทช่วยฟื้นฟูร่างกายจากอาการเจ็บป่วยเรื้อรังได้แน่นอน ถ้าจริงจังหน่อย... ใครจะไปรู้ บางทีโรคร้ายอาจจะหายไปเลยก็ได้"

ทั้งห้องไลฟ์สดเงียบชั่วครู่... แล้วก็ระเบิดเป็นพายุความตื่นเต้น

ไม่มีใครสงสัยในตัวซูหานอีกต่อไปแล้ว

[ดาวตกในคืนฝน] : “ฉันต้องเรียนแล้ว นั่งออฟฟิศทั้งวัน ปวดหลังปวดคอ อยากหายใจโล่งๆ อีกครั้ง”

[จิบสุราใต้แสงจันทร์] : “ถ้าท่านนักพรตพูดแบบนี้... จะไม่ฝึกก็ไม่ได้แล้ว”

[สายฟ้าพาดผ่าน] : “ฉันก็รู้แหละว่าอาจารย์ต้องมีของดีซ่อนอยู่ รีบแชร์มาเลย”