ตอนที่ 3 สิ่งดีเลิศของความชั่วร้าย

ตอนที่ 3 สิ่งดีเลิศของความชั่วร้าย

ไมเคิลกัดปากตัวเอง แล้วคิดอย่างหนักกับคำพูดของอาจารย์คนนั้น ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่?

ข้าเป็นปีศาจงั้นเหรอ?

ชาติก่อนข้าเป็นอะไรกันแน่? ฆาตกรต่อเนื่อง? หรือคนก่อโศกนาฏกรรม?

หรือไปฆ่าข่มขืนใครมา? ยิ่งไมเคิลคิดเท่าไหร่เขาก็รู้สึกแย่ลงเท่านั้น เขาไม่รู้จริงๆว่าเขาเคยทำอะไรที่เลวร้ายอย่างที่อาจารย์คนนั้นเคยพูดหรือไม่? แต่เนื่องจากอาจารย์คนนั้นกำลังพูดอยู่เขาจึงเลิกคิดและตั้งใจฟัง แล้วค่อยไปสืบหาว่าชาติที่แล้วเขาไปทำอะไรมากันแน่

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะรู้สึกอย่างไรในเรื่องนี้ก็ตาม” อาจารย์คนนั้นต่อ “หากพวกเจ้าอยากมีชีวิตรอดพวกเจ้าก็ต้องทำภารกิจที่มอบหมายไปให้สำเร็จ”

อาจารย์คนนั้นชี้ไปที่ประตูรั้วอีกบานที่ปลายสุดของห้อง “เมื่อทำสำเร็จพกวเจ้าจะได้ผ่านเข้าประตูนั้นไป และนั่นคือทางเลือกแรกของพวกเจ้า”

เสียงพึมพำค่อยๆดังขึ้น อาจารย์คนนั้นพายมือให้ทุกคนเงียบ “ข้าเห็นพวกเจ้าบางคนไม่รู้ว่าข้าพูดถึงอะไร ไม่เป็นไร คำถามของพวกเจ้าจะได้รับคำตอบในเวลาที่เหมาะสม พวกเจ้าจะไม่สามารถสื่อสารกับผู้ตัดสินของเกมนี้ได้ แต่ถ้าเจ้าผ่านเข้าไปในห้องที่อยู่ถัดจากนั้นหลังจากผ่านภารกิจแรกไปได้ พวกเจ้าจะสามารถใช้ตัวเลือกต่างๆในเกมได้อีกครั้ง มันจะบอกพวกเจ้าทุกอย่างที่พวกเจ้าจำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับระดับต่างๆ”

ไมเคิลเกาที่คางเบาๆ เขาพึ่งสังเกตว่าเคราของเขานั้นไม่มีเลย ไมเคิลรู้ว่าระดับนั้นคืออะไรเพราะมันเป็นคำศัพท์ที่เกี่ยวกับเกม แต่เขาไม่แน่ใจว่าเขาเคยเข้าร่วมการแข่งนี้มาก่อนหรือไม่?

“เมื่อพวกเจ้าเลือกระดับแรกของพกวเจ้าแล้ว เจ้าจะพาไปยังห้องถัดไปและเข้าไปในดันเจี้ยน”

ไมเคิลหูผึ่งทันที เขาจะต้องเข้าไปในดันเจี้ยน? นั่นไม่ใช่เรื่องที่ดี เขามองเสื้อผ้าบอบบางของเขา แล้วข้าจะอยู่รอดโดยไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือต่างๆได้อย่างไร?

ดูเหมือนอาจารย์คนนั้นจะรู้ใจของไมเคิลมากเขาพูดต่อว่า “อย่ากลัวเลย พวกเจ้าแต่ละคนจะได้รับอุปกรณ์สองชิ้นก่อนที่จะเข้าไปในดันเจี้ยน สองชิ้นก็คงพอแล้วล่ะนะ” อาจารย์หัวเราะ “นอกจากนี้ มีของขวัญให้พวกเจ้าแต่ละคนด้วย”

อาจารย์ในชุดคลุมสีดำยกมือขึ้นแล้วพูดอะไรพึมพำบางอย่าง นั่นเขากำลังทำอะไร?

ครู่ต่อมาไมเคิลก็รู้ทันทีว่าอาจารย์คนนั้นกำลังทำอะไร เสียงกระพือปีกดังหึ่มเต็มไปทั่วท้องฟ้าราวกับว่าเสียงเหล่านั้นกำลังตอบสนองต่อสิ่งที่อาจรย์คนนั้นกำลังทำ

ไมเคิลเหลือบมองขึ้นไปบนเพดาน มีนกบินอยู่เหนือเพดานนับร้อยตัว พวกมันบินไปมาอย่างบ้าคลั่ง นกมาจากไหน? อาจารย์คนนี้เรียกมันมางั้นหรือ? เขาทำได้ยังไง? ไมเคิลแน่ใจว่าเขาไม่เห็นนกพวกนี้ตอนที่เดินเข้ามาในห้องตอนแรก

อาจารย์ปล่อยมือลงและนกก็โผบินลงไป นกเหล่านั้นบินแยกกันไปทีละตัวๆ

มีตัวหนึ่งพุ่งตรงมาทางไมเคิล ดูเหมือนว่ามันกำลังจะบินมาชนกับจมูกของเขา เขารีบเอาแขนบังใบหน้าไว้ขณะที่รอการชนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่มันไม่ได้พุ่งมาชนเขา

ไมเคิลลดแขนลง มองดูร่างสีขาวที่ลอยอยู่ตรงหน้า

มันไม่ใช่นก

มันเป็นค้างคาว ค้างคาวที่มีแต่โครงกระดูก

เขาจ้องมองด้วยความประหลาดใจต่อสิ่งมีชีวิตโครงกระดูกที่อยู่ข้างหน้าเขา มันไม่ได้ใหญ่กว่ามือของเขาเท่าไหร่ ค้างคาวลอยนิ่งในอากาศพร้อมกับกระพือปีกอันละเอียดอ่อนของมัน กระดูกของมันดูเปราะบางเกินกว่าจะอยู่รอดจากการโจมตีใดๆได้ แต่มันกลับดูน่ากลัวอย่างแปลกพิกล

ขณะที่ไมเคิลพิจารณาค้างคาวอย่างตั้งใจ มันมองเขากลับด้วยลูกตากลมเรืองแสงสองลูกของมัน

“แล้ว? เจ้าจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอเจ้ามนุษย์?”

ไมเคิลกระพริบตา ค้างคาวพูดได้ คำพูดของมันออกมาอย่างน่าขนลุกแม้ว่าปากของมันจะไม่ได้ขยับ แต่มันก็พูดได้

ทำไมมันพูดได้? หรือว่ายังมีอะไรแปลกๆอีกมาที่ข้าจะได้พบเจออีก?

“เอ่อ ไง” ไมเคิลพูด “ข้าชื่อไมเคิล”

ค้างคาวสูดอากาศหายใจ "ข้ารู้แล้ว ตอนนี้เจ้ายอมรับข้อตกลงแล้วหรือไม่”

ไมเคิลกระพริบตาอีกครั้ง “ข้อตกลง?” “ข้อตกลงอะไรรึ?” ไมเคิลถาม

ก่อนที่ค้างคาวโครงกระดูกจะตอบ อาจารย์ก็พูดต่อ “ก่อนที่พวกเจ้าจะเข้าร่วมการแข่งขัน พวกเจ้าจะได้เพื่อนร่วมทางของพวกเจ้าไปด้วย ค้างคาวโครงกระดูกนี้จะแนะนำและช่วยเหลือพกวเจ้าในการเดินทางผ่านดันเจี้ยน และเพื่อเป็นการตอบแทน ข้าได้ปลดล็อกการเข้าถึงผู้ตัดสินของพกวเจ้าแล้ว ถ้าพวกเจ้าได้เข้าไปด้านในแล้ว พกวเจ้าก็จะรู้ข้อตกลงตามที่ข้าได้อธิบายไว้ จงอ่านแล้วยอมรับข้อตกลงที่เมตตาของข้าสะ”

ไมเคิลทำตามที่อาจารย์คนนั้นบอก เมื่อเปิดดูเขาได้พบกับ..

แงท ค้างคาวโครงกระดูกเลเวล 20 เสนอข้อตกลงให้เจ้า หากเจ้ายอมรับข้อตกลง ในช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ด้วยกัน แงทจะทำหน้าที่เป็นเพื่อนร่วมทางและเพิ่มทักษะเวทย์แห่งความตายของเจ้า +1 ขั้น เพื่อนร่วมทางของเจ้าไม่สามารถเข้าร่วมในการต่อสู้หรือปกป้องเจ้าในทางใดทางหนึ่งได้ ข้อตกลงนี้จะถูกยกเลิกเมื่อใดก็ได้โดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

เจ้ายอมรับข้อตลงของ แงท หรือไม่?

ไมเคิลไม่สนใจข้อความที่ดังขึ้นจากตัวเกม แต่เขากลับสนใจอย่างหนึ่งซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกหลงไหลกับมันอย่างมาก

เวทย์มนต์

ข้อความของเกมนี้บอกเป็นนัยๆว่าในโลกนี้ ไมเคิลสามารถใช้คาถาได้ แม้ว่าเขาจะกังวลเกี่ยวกับการเข้าไปในดันเจี้ยน หรือความกังวลว่าเขาคือดวงวิญญาณที่ดำมืดที่สุดที่มีมลทินความชั่วร้ายที่ลบล้างไม่ได้ แต่ความคิดที่ว่าเขามีเวทมนตร์ได้จุดประกายความสุขในตัวเขาอีกครั้ง ซึ่งไมเคิลไม่สามารถปฏิเสธได้เลย เพราะไมเคิลไม่เคยใช้เวทมนตร์มาก่อน และนั่นเป็นความคิดที่ทำให้ไมเคิลตื่นเต้นมากๆ

“เวทย์มนตร์” ไมเคิลสูดหายใจให้ แงท “ข้อตกลงของเจ้าคือจะให้ข้าใช้เวทย์มนต์คาถาได้งั้นหรือ?”

แงทบินนิ่งไปสักครู่หนึ่ง “ไม่นะ เจ้ามนุษย์ ข้าไม่สามารถให้สิ่งที่เจ้ามีอยู่แล้ว ข้ารู้สึกได้ถึงพลังเวทย์ที่จุดศูนย์กลางจิตวิญญาณของเจ้า เจ้าน่ะมีเวทมนตร์อยู่แล้ว เจ้าแค่ต้องปลดล็อกมันเท่านั้น และเกมจะอนุญาตให้เจ้าทำแบบนั้นได้โดยไม่ต้องใช้ความช่วยเหลือจากข้า สิ่งที่ข้าเสนอผ่านข้อตกลงคือหนทางที่จะพัฒนาทักษะเวทย์มนตร์ของเจ้าให้เหนือกว่าระดับที่เจ้าทำได้ตามปกติ แล้วเจ้าจะยอมรับข้อตกลงของข้าหรือไม่”?

ไมเคิลพยายามระงับความตื่นเต้น ขาได้พิจารณาเงื่อนไขของข้อตกลงอีกครั้งอย่างรอบคอบที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันดูเรียบง่าย และเขาไม่เห็นอะไรน่าสงสัยหรืออะไรที่บ่งบอกถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ โดยที่จะต้องทำอะไรมาแลก เขาจึงตกลงที่จะแสดงความยินยอม “ข้าตกลง ข้ายอมรับข้อตกลงของเจ้า”

เจ้าได้ทำสัญญากับค้างคาวโครงกระดูกเลเวล 20 แงทกลายเป็นเพื่อนร่วมทางของเจ้าแล้ว เจ้าได้รับคุณสมบัติ เพื่อนร่วมทางโครงกระดูก คุณสมบัตินี้จะเพิ่มขีดจำกัดทักษะเวทมนตร์ของเจ้า +1 อันดับ