ตอนที่ 4 แงท

ตอนที่ 4 แงท

เมื่อไมเคิลพูดจบ แงทบินมาเขาและมาเกาะบนไหล่ของเขา

เพื่อที่จะเรียนรู้เรื่องอื่นๆเขาจึงหันไปถามแงท “แล้วในตอนนี้?”

ค้างคาวยักปีกเล็กๆขึ้น “เราต้องรอคนอื่น เมื่อคนอื่นยอมรับหมดแล้ว อาจารย์จะสอนพวกเราต่อไป”

เมื่อสังเกตุดูในห้องนี้ ไมเคิลพบว่าผู้สมัครหลายๆคนยังคงสนทนากับสิ่งมีชีวิตที่บินอยู่ข้างหน้าพวกเขา สองสามคนได้ยอมรับข้อตกลงของพวกเขาแล้ว และพวกเขาก็มองไปรอบๆห้องเหมือนที่ไมเคิลทำ

ไมเคิลหันกลับมาหาแงท “เจ้าบอกได้ไหมว่าการแข่งขันนี้คืออะไร”?

แงทหัวเราะ “มีอะไรบ้างที่ข้าบอกเจ้าไม่ได้? ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเกมการแข่งขันนี้ เพียงแต่เจ้าต้องอดทนรอไปก่อน”

ไมเคิลหรี่ตาลง “อย่างน้อยบอกข้าเกี่ยวกับดันเจี้ยนที่เรากำลังจะเข้าไปก็ได้”

“ข้ารู้นิดหน่อยว่าดันเจี้ยนนั้นจะถูกกำหนดให้มีอะไรบ้าง” แงทพูด “แต่ทั้งหมดนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับอาจรย์”

ไมเคิลถอนหายใจ

“มีคำแนะนำเล็กน้อยที่ข้าสามารถบอกเจ้าได้” แงทกล่าวต่อ

“อะไรหรือ?” ไมเคิลถามอย่างรวดเร็ว

“ห้ามตาย เพราะนั่นไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีเท่าไหร่นักหรอก” แงทพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

ไมเคิลถอนหายใจด้วยความผิดหวังและปลง เขารู้สึกแปลกๆมาตั้งแต่เข้ามาที่จักรวรรดิค้ำฟ้านี้ตั้งแต่แรกแล้ว

ทำไมข้าต้องทำแบบนี้ด้วย? ไมเคิลสงสัย และเขาจะสร้างเรื่องราวของตัวเขาเองขึ้นใหม่ได้ดีหรือไม่? ถ้าเป็นเช่นนั้นชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไร? เขาก้มหน้าลงและคิดถึงอนาคต

ไม่กี่นาทีก่อนที่การสนทนาในห้องจะเงียบลงอีกครั้ง เมื่อเห็นแบบนี้เขาจึงรู้ว่าทุกคนยอมรับข้อตกลงของค้างคาวโครงกระดูกที่เสนอให้คนเหล่านั้น

“ยอดเยี่ยม” อาจารย์คนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี “ตอนนี้เป็นรายละเอียดของภารกิจคือ : หาทางออกไปสู่โลกเบื้องบน ในขณะที่พวกเจ้าผจญภัยอยู่ในดันเจี้ยน พวกเจ้าจะศิลาคลาส นอกเหนือจากศิลาเริ่มต้นที่พวกเจ้าจะได้รับในห้องถัดไป ของแต่ละอย่างนั้นจะส่งผลต่อการเลื่อนระดับให้กับพวกเจ้า ในการเปิดเผยประตูทางออกของดันเจี้ยนนั้น พกวเจ้าจะต้องใส่คลาสของพวกเจ้าให้เต็มสามช่อง หากไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดไป ให้ถามเพื่อนร่วมทางของเจ้าหลังจากที่พวกเจ้าเลือก คลาสหลักแล้ว”

ไมเคิลขมวดคิ้ว ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด เขาจะมีคลาสแยกกันสามคลาส โดยขึ้นอยู่ว่าเขาจะเลือกคลาสอะไร และคลาสทั้งสามนั้นจะใช้ประโยชน์เพื่อเกื้อหนุนความสามารถกันและกันได้หรือไม่? ความคิดเหล่านี้แล่นเข้ามาในหัวของไมเคิลด้วยความเข้าใจของเขาเอง ทำให้เขาเชื่อว่าไม่ว่าเขาจะเป็นใครมาก่อนในชาติที่แล้วก็ตาม แต่เขาจะไม่ใช่ผู้สมัครเล่นทั่วไปแน่นอน

บางที ข้าเหมาะสมกับโลกนี้และการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ก็ได้นะ

“เอาล่ะหมดเวลาแล้ว” อาจารย์กล่าว “เราจะไม่เจอกันอีก เว้นแต่พกวเจ้าจะผ่านดันเจี้ยนได้สำเร็จและทำภารกิจได้ ข้าจะบอกพวกเจ้าก่อนจะจากไป”ไม่มีกฎเกณฑ์ในดันเจี้ยน ข้าไม่สนใจว่าพวกเจ้าจะร่วมมือกัน หรือต่อต้านซึ่งกันและกัน”

อาจารย์คนนั้นหัวเราะ “เจ้าอาจคิดว่าการฆ่าผู้สมัครจะทำให้เจ้าได้รับค่าประสบการณ์มากกว่าการสังหารสิ่งที่อยู่อาศัยในดันเจี้ยนนั้น ดังนั้นฆ่าใครก็ได้ที่พวกเจ้าต้องการ มันอาจดูตลก แต่ช่วยรอจนกว่าจะเข้าไปในดันเจี้ยนก่อนแล้วกัน” เสียงของอาจารย์เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง “ข้าจะไม่ยอมให้มีการฆ่าใดๆเกิดขึ้นภายในพื้นที่ของข้า”

ไมเคิลตัวสั่น แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อาจารย์คนนั้นสนับสนุนให้พกวเราทำ ไมเคิลจ้องมองไปทางซ้ายและขวาอย่างระมัดระวังและพบว่าคนอื่นๆก็จ้องมองมาที่เขาเช่นกัน

ใครกันที่จะพยายามฆ่าข้า? ไมเคิลสงสัย และข้าจะฆ่าใครได้บ้าง?

“เอาล่ะเพื่อไม่ใช้เสียเวลา” อาจารย์กล่าว “ไปที่ห้องถัดไปและเลือกคลาสหลักของเจ้า ขอให้โชคดีผู้เข้าร่วมทุกคน” เมื่อพูดจบ อาจารย์คนนั้นก็ลอยขึ้นไปในอากาศและหายตัวไปในเงามืดที่อยู่บนหลังคา

ไมเคิลจึงลุกขึ้นยืนและมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง คำพูดก่อนที่อาจารย์จะหายไปได้สร้างความตื่นตระหนกขึ้นในหมู่ผู้เข้าร่วมและรอบๆตัวของไมเคิล ไมเคิลเห็นว่าแต่ละคนเริ่มอยู่กันเป็นกลุ่มเพื่อเอาตัวรอด

คนอื่นๆอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว? ไมเคิลสงสัย เมื่อพิจารณาจากบทสนทนาที่ดังอยู่รอบๆตัวเขา ผู้เข้าร่วมหลายคนดูสบายใจขึ้นเมื่ออยู่ด้วยกัน นั่นก็ทำให้คนเหล่านั้นมีความปลอดภัยและได้รับความไว้ใจจากคนอื่นๆ

มีเพียงเขาที่พึ่งมาถึง ซึ่งเป็นคนแปลกหน้าสำหรับทุกคนในห้องนี้ ไมเคิลทำหน้าบูดบึ้ง จะคนเดียวหรือจะอยู่เป็นกลุ่มเขาก็ต้องไปให้ได้

เมื่อเขาเดินไปรอบๆ ทุกคนยังคงพยายามจับกลุ่มกัน ไมเคิลเดินเข้าแถวที่นำไปสู่ทางออกของห้อง ขณะที่เขากำลังเดินไปเขาสังเกตเห็นสเทนด้วยหางตาของเขา กำลังออกจากที่ๆเขาเคยยืนอยู่ตรงทางเข้าและเดินเข้าไปในห้อง

ไมเคิลเอียงหัวเล็กน้อย เขาเห็นสเทนดึงผู้เข้าแข่งคนหนึ่งออกมาจากแถว เป็นไปได้ว่าคนๆนั้นอาจไม่ยอมรับในข้อตกลงของค้างคาวโครงกระดูก ไมเคิลตั้งข้อสังเกตุ

สเทนพาหญิงสาวไปยังจุดหนึ่งที่ว่างเปล่าใกล้ทางเข้าห้อง และปล่อยให้เธอยืนอยู่ที่นั่นด้วยความสับสนในขณะที่เขาเดินไปที่แถวอีกครั้งและจ้องมองไปตามความยาวของทางเดิน เขากำลังมองดูสเทนอย่างจดจ่อ เพื่อดูว่าเขาจะทำอะไรต่อ แต่ไมเคิลก็เดินผ่านทางออกมาก่อนจะเห็นว่ามีคนอื่นถูกดึงออกจากแถวหรือไม่

ถึงอย่างนั้นไมเคิลก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า สเทนเกี่ยวอะไรด้วย?