ตอนที่ 2 การประลองสะท้านฟ้า

ตอนที่ 2 การประลองสะท้านฟ้า

ไมเคิลมองดูอาจารย์คนนั้นอย่างสับสน “การประลองสะท้านฟ้าคืออะไร?”

“มาถูกทางแล้วเจ้าหนุ่มเอ๋ย” อาจารย์คนนั้นให้ความมั่นใจแก่ไมเคิล “แต่เร็วเข้าเถอะ เจ้าเป็นคนสุดท้าย ยังมีคนอื่นๆรออยู่”

“คนอื่น? พวกเขาเป็นใคร?” ไมเคิลถาม

อาจารย์คนนั้นทำเป็นไม่สนใจ เขาหันหลังกลับแล้วก็ลอยออกไป แสงวงกลมดวงเล็กๆที่ส่องสว่างรอบตัวไมเคิลเคลค่อยๆเคลื่อนไหว จริงแล้ว ดูเหมือนว่าแสงนี้จะพุ่งตรงไปที่ร่างของเขา แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่ามันมาจากไหน

เมื่ออาจารย์คนนั้นหายไป ความมืดได้เข้ามาปกคลุมไมเคิลอีกครั้ง เหลือเพียงดวงตาสีแดงที่เปล่งประกายของสเทนที่สว่างอยู่เท่านั้น “เห๊อะ” สเทนฝึดฝัดใส่

ถ้าไมเคิลไม่ต้องการที่จะอยู่ตามลำพังในความมืดอีกครั้ง เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องติดตามอาจารย์คนนั้นไป เขาน่าจะเป็นคนที่รู้อะไรเยอะในที่แห่งนี้ ไมเคิลสาปส่งกับอะไรก็ตามที่พาเขามาที่นี่ ก่อนที่เขาจะรีบเดินตามแสงของอาจารย์คนนั้นไป

...

สเทนยืนอยู่ข้างไมเคิลโดยที่มีอาจารย์ของเขาลอยนำหน้า ไมเคิลพยายามที่จะถามเรื่องราวต่างๆกับสเทนและอาจารย์ของเขา แต่สองคนนั้นก็ยังทำเหมือนเดิม เขาทั้งสองยังคงเมินกับคำถามและทำตัวนิ่งเฉยต่อไป ไมเคิลจึงหันมาสังเหตุรอบข้างเขา แต่เขาก็ไม่รู้สึกหรือสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตอื่นอีก

บัดนี้ พวกเขามาถึงประตูเหล็กที่ตั้งอยู่ในกำแพงหินสีเทา กำแพงนั้นกว้างยาวไปทางซ้ายและขวาของไมเคิลจนเกินรัศมีของแสงที่อยู่รอบๆอาจารย์คนนั้น และไมเคิลก็ไม่รู้ว่ามันกว้างออกไปไกลแค่ไหน สเทนก้าวไปข้างหน้าและปลดเหล็กกั้นประตู และอาจรย์ของเขาก็ลอยเข้าไปอย่างเงียบๆเหมือนเดิม

ไมเคิลเดินตามเขาเข้าไปในนั้น

มันเป็นห้องที่ภายในไม่มีเครื่องเรือน แต่โชคดีมีไฟส่องสว่างจากคบเพลิงที่ตั้งอยู่ตามผนังทั้งสี่มุมของห้อง พื้นห้องปูด้วยหินสีเทาแบบเดียวกับผนัง และหลังคาโค้งสูงเหนือหัวโดยที่จุดศูนย์กลางของยอดนั้นแทบไม่มองเห็น ที่นั่งภายในห้องมีผู้คนนับร้อย

บางคนเป็นมนุษย์ บางคนก็ไม่ใช่

ไมเคิลรู้สึกแปลกใจทันทีที่เขาเห็นว่ามีอย่างอื่นนอกจากมนุษย์อยู่ด้วยเช่น คนแคระ พราย ก๊อบลิน โทรลล์ ออร์ค และอีกมากมาย

ดูเหมือนว่าแม้ว่าความทรงจำของไมเคิลจะถูกลบไป แต่เขาก็ยังรู้สึกบางอย่างถึงตัวเขาเองในอดีต เขาไม่ได้เป็นกระดาษที่ว่างเปล่า อย่างน้อยเขาก็ยังจำความรู้สึกเมื่ออดีตที่ผ่านมาของเขาได้

ที่ทางเข้า เสียงพูดคุยอันที่ดังก็ได้เงียบลง และทุกสายตาในห้องก็หันกลับมาทางพวกเขาทั้งสาม ทันใดนั้นไมเคิลก็สังเกตเห็นสิ่งแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง

ทุกคนในห้องแต่งตัวเหมือนกัน กางเกงขาสั้นและเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาว ไมเคิลเลยก้มลงมองที่ตัวเขาเอง

เขาเองก็แต่งตัวเหมือนกัน “คนพวกนี้เป็นใคร?” ไมเคิลกระซิบถามอาจารย์ของสเทน

“พวกเขาเป็นผู้เข้าร่วมเหมือนกับเจ้า” อาจารย์ตอบเขาอย่างคลุมเครือ “เช่นเดียวกับเจ้า พวกเขาจะแข่งขันกันเพื่อเกรียติในครั้งนี้”

ไมเคิลเหลือบมองไปที่อาจารย์ของสเทน “เกรียติอะไร?”

เป็นอีกครั้งที่ไมเคิลโดนเมิน อาจารย์คนนั้นลอยขึ้นไปในอากาศ ในขณะที่ลอยไปหยุดอยู่ที่กลางห้อง “รวบรวมผู้สมัครได้แล้ว” อาจารย์พูด น้ำเสียงของเขาพูดเบาเช่นเคย แต่ก็ยังดังมาถึงไมเคิลที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร

“คนสุดท้ายมาถึงแล้ว ได้เวลาเริ่มแล้ว”

ไมเคิลเดินอย่างเงียบๆ เข้าไปในห้องและนั่งลงกับพื้นในท่าไขว่ห้างถัดจากผู้หญิงที่เป็นมนุษย์ เธอกำลังมองไปที่อาจารย์คนนั้นโดยที่ไม่ได้สนใจไมเคิลเลย

อาจารย์นิ่งเงียบในขณะที่เขารวบรวมความคิดของเขา “ตามที่ผู้ตัดสินได้บอกพวกเจ้าแล้ว” เขาเริ่มพูดหลังจากนั้นครู่หนึ่ง “พวกเจ้าถูกนำตัวมาที่จักรวรรดิค้ำฟ้าเพื่อกลายเป็นผู้เล่นในศึกประลองสะท้านฟ้า” เขาหยุดพูด “แต่ตอนนี้พวกเจ้าจะยังไม่ได้เล่น พวกเจ้าตอนนี้เป็นเพียงผู้สมัคร ก่อนที่พวกเจ้าจะสามารถเข้าร่วมการแข่งครั้งนี้ได้อย่างเต็มที่ พวกเจ้าต้องได้รับสิทธิ์นั้นก่อน”

อาจารย์หมุนรอบตัวเองช้าๆ เพื่อดูใบหน้านับร้อยที่จ้องมองมาที่เขา “และนั่นคือเหตุผลที่พกวเจ้าอยู่ที่นี่ทั้งหมด พวกเจ้าก็ไม่ต่างกับคนตายที่พึ่งฟื้นขึ้นมา ในตัวของพวกเจ้ายังมีความชั่วร้ายอยู่”

เสียงพึมพัมดังขึ้น ความชั่วร้าย? ไมเคิลครุ่นคิดรู้สึกไม่ค่อนยดี ฟังดูเหมือนไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยสักนิดเดียว แล้วสิง่ที่อาจารย์เปรียบเทียบว่าเป็นคนตายที่พึ่งฟื่นขึ้นมาอีก

“เงียบหน่อย” สเทนคำรามมาจากประตูทางเข้า

อาจารย์เริ่มพูดต่อ “ข้าสัมผัสถึงความไม่สบายใจจากพวกเจ้า”

“ถ้าเป็นแบบนี้พวกเจ้าจะผ่านไปได้อย่างไร?”

บางคนพยักหน้าด้วยความกล้าหาญ ตามสัญชาตญาณของไมเคิล เขาเจ้านิ่งเฉยและมีสติตั้งใจฟังที่อาจารย์คนนั้นพูด เขารู้สึกว่าสเทนนั้นกำลังกวาดสายตามองดูหลายๆคนจากด้านหลังห้อง มีบางคนที่แสดงความไม่สบายใจออกมาอย่างเห้นได้ชัด

“จงอย่าทำพลาดอีกครั้ง” อาจารย์พูดต่อ “ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่พวกเจ้าได้มาที่นี่ แม้ความทรงจำของพวกเจ้าอาจถูกลบล้างไป แต่สิ่งที่เจ้าทำในอดีตต่างหากที่ทำให้เจ้ามาอยู่ที่นี่” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “เฉพาะความชั่วร้ายที่โหดเหี้ยมที่สุดเท่านั้น ที่จะนำเจ้ามาหาข้าได้ ลองนึกเรื่องเลวร้ายที่เจ้าเคยทำไว้ และให้ข้ารับรองกับเจ้าว่าเจ้าเคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนแล้ว”

อาจารย์หยุดพูดและกวาดสายตาไปทั่วห้องอีกครั้ง “ไม่ว่าพวกเจ้าจะชอบหรือไม่ก็ตาม แต่จริงๆแล้ว พวกเจ้าทุกคนต่างมีความชั่วร้ายอยู่ในตัวแล้วไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม”

อาจารย์คนนั้นมองข้ามไมเคิลไป “ข้าเข้าใจแล้ว เขาเป็นปีศาจนี่เอง”