ตอนที่ 40 : สับเปลี่ยน

ที่ลีโอสามารถล่องเรือออกมาได้ในตอนที่เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกระทันหันนั้นมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

ในตอนที่มอนส์เตอร์ปรากฎตัวขึ้น, ลีโอกำลังตรวจสอบเสบียงอยู่บนเรือ ถึงแม้ว่าเขาจะแสดงเป็นอัลและทำเหมือนกับว่าตัวเองไม่อยากทำก็เถอะนะ

อย่างไรก็ตาม, ในตอนที่มอนส์เตอร์เริ่มปรากฎตัวขึ้นนั้นเอง, ลีโอก็รู้สึกได้ถึงสถานการณ์ที่ผิดปกติในทันทีและสั่งให้เรือของเขามุ่งหน้าออกมา

เขาสามารถหยุดมอนส์เตอร์เอาไว้ที่ทะเลได้และป้องกันไม่ให้ความเสียหายแพร่กระจายออกไป

แต่นี่มันก็หมายความว่าตอนนี้เรือของเขาเป็นเป้าหมายเดียวของพวกมอนส์เตอร์

“หนอย! มีมอนส์เตอร์ตัวนึงอยู่ทางซ้ายของเราด้วย!”

“ปล่อยมันไป! ตอนนี้สนใจมอนส์เตอร์ที่อยู่ตรงหน้าก่อน!”

ลูกเรือทุกคนต่างก็จ้องไปข้างหน้าตามคำสั่งของกัปตันเรือ

ตอนนี้มีงูทะเลตัวนึงที่มีความยาว 10 เมตรอยู่ตรงหน้าพวกเขา

งูทะเล มอนส์เตอร์ที่ถูกเรียกว่าเป็นมังกรปลอมเนื่องจากขนาดร่างกายและพละกำลังของมัน คลาสของมอนส์เตอร์นั้นจะถูกกำหนดโดยตัดสินจากว่ามันสามารถทำความเสียหายกับมนุษย์ได้มากแค่ไหนและสถานที่ที่พวกมันปรากฎตัว ซึ่งมอนส์เตอร์ที่สามารถจมเรือได้และดำลึกลงไปในทะเลได้นั้นมักจะอยู่ช่วงคลาส AA ถึง AAA

ครึ่งนึงของอุบัติเหตุทางทะเลนั้นสามารถพูดได้เลยว่าเป็นฝีมือของงูทะเล เมื่อเทียบกับมังกรทะเลที่เจอได้ยากกว่า, งูทะเลคือมอนส์เตอร์ที่พวกชาวเรือหวาดกลัวมากที่สุด

อย่างไรก็ตาม, มันเป็นเรื่องหายากมากที่งูทะเลปรากฎตัวใกล้แผ่นดินขนาดนี้

มอนส์เตอร์ที่มักจะปรากฎตัวใกล้ๆชายหาดคือมอนส์เตอร์ที่ปรับตัวให้ใช้ชีวิตอยู่บนบกได้ อย่างไรก็ตาม, โดยพื้นฐานนั้นงูทะเลเป็นมอนส์เตอร์ทะเล พวกมันไม่สามารถเคลื่อนไหวบนบกหรือออกจากทะเลได้

แต่กระนั้น, งูทะเลตัวนี้ก็ยังคงพยายามเข้าใกล้ท่าเรืออยู่

“กัปตัน! อย่าประมาทนะ! พวกเราแค่ล่อความสนใจของมันก็พอ!”

“อย่าพูดอะไรไร้เหตุผลแบบนั้นสิครับองค์ชาย! ถ้าท่านกลัวก็เชิญเข้าไปอยู่ในห้องของท่านเถอะครับ!”

ลีโอให้คำแนะนำในฐานะอัลแต่ไม่มีใครฟังเขาเลย ทุกคนต่างก็เมินคำสั่งของเขา

เพราะว่านี่เป็นเรือแค่ลำเดียวที่สามารถแล่นออกทะเลได้, ถ้าเรอลำนี้จม, ก็จะไม่มีอะไรมาหยุดมอนส์เตอร์จากการโจมตีท่าเรือได้อีก ต่อให้งูทะเลไม่สามารถออกจากทะเลได้, แต่ถ้ามันทำลายเรือที่ท่าจนหมดหล่ะก็, มันจะสร้างความเสียหายให้กับรอนดิเน่อย่างมหาศาล ซึ่งนี่คือสาเหตุที่เขาสั่งให้พวกเขาล่อความสนใจของงูทะเลจนกว่าพวกเขาจะสามารถกำจัดมอนส์เตอร์ทั้งหมดที่สามารถขึ้นบกได้, นี่คือการตัดสินใจที่มาจากการวิเคราะห์การต่อสู้อย่างเยือกเย็น แต่ว่า, กัปตันกลับไม่สนใจมันและเริ่มต่อสู้กับงูทะเล

ลีโอขมวดคิ้ว

“ปกติแล้วท่านพี่จัดการยังไงให้ผู้คนยอมเคลื่อนไหวนะ.....?”

ผู้คนจะไม่ฟังคำแนะนำจากคนที่พวกเขาไม่เชื่อใจ โดยเฉพาะในระหว่างการต่อสู้

ในสถานการณ์ที่สับสนวุ่นวายเช่นนี้ตัวตนของอาร์โนลด์ที่ดูไม่น่าเชื่อถึอจึงไม่ได้รับความสนใจ, แต่ถึงอย่างนั้นลีโอก็ต้องหาทางทำอะไรซักอย่าง

และในตอนนั้นเอง

เรือลำนึงก็ปรากฎขึ้นอย่างชัดเจนจากฝั่งขวาของเขา

ในตอนที่เขาเห็นเรือลำนั้นลีโอก็ยิ้มออกมาแล้วออกคำสั่งแกมบังคับกับกัปตันเรือ

“กัปตัน! ล่องูทะเลไปทางซ้าย!”

“องค์ชาย, ข้าบอกแล้วไงครับว่ามันไม่มีเหตุผล! พวกเราไม่ได้—”

“ทำเถอะหน่า! ลีโอกำลังมาแล้ว! พวกเราจะผนึกกำลังกันจัดการงูทะเล!”

ในขณะที่พูด, ลีโอก็จ้องไปยังเรือที่กำลังเข้ามาหาพวกเขาด้วยความมั่นใจ

....

“กัปตัน เลี้ยวเรือไปทางซ้าย”

“รับทราบครับ! เตรียมปืนใหญ่ทางกราบขวาเรือ! วันนี้เราจะเสิร์ฟปืนใหญ่เวทมนตร์ของเราให้ไอ้มอนส์เตอร์งูตัวนั้นกัน!”

ด้วยการคาดเดาแผนการของลีโอ, อัลก็หันเรือของเขาไปทางซ้าย

ในตอนที่เรือของพวกเขาแล่นผ่านกันและงูทะเลถูกล้อมอยู่ระหว่างพวกเขา, พวกเขาก็ออกคำสั่งในเวลาพร้อมกันพอดี

จังหวะเวลาในการโจมตีของพวกเขานั้นไม่มีความเคลื่อนเลยแม้แต่นิดเดียว

“เปิดฉากยิงได้!”

ด้วยคำสั่งของอัลกับลีโอ, กระสุนก็พุ่งออกมาพร้อมกันจากเรือทั้งสองลำ

ปืนใหญ่เวทมนตร์เป็นอาวุธที่พลปืนจะใส่พลังเวทย์เข้าไปข้างในและยิงก้อนพลังเวทย์ออกมา ซึ่งปืนใหญ่เวทมนตร์สุดทันสมัยจากราชรัฐอัลบราโทรนั้นจะมีระยะยิงที่ไกลกว่าและใช้พลังเวทย์ต่อนัดน้อยกว่า

“ยอดไปเลย! สมกับที่เป็นอำนาจการยิงจากโมเดลปืนใหญ่ตัวใหม่! ยิงอีก!”

กัปตันรู้สึกเพลิดเพลินกับสิ่งนี้เหมือนกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่

เอาเถอะ, มันก็แน่หล่ะนะ อัลคิด การที่ได้โจมตีใส่งูทะเล, สิ่งมีชีวิตที่เป็นที่น่าหวาดกลัวของชาวเรืออยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ ถ้าเป็นชาวเรือการจะมีความสุขกับช่วงเวลาแบบนี้มันก็ไม่แปลกหรอก

หลังจากการกระหน่ำยิง, งูทะเลก็ร่วงลงไปในน้ำ

เสียงเชียร์ดังมาจากเรือทั้งสองลำ อย่างไรก็ตาม, มันยังไม่จบ

“มอนส์เตอร์ตัวอื่นกำลังเล็งไปที่เรือของท่านพี่ กัปตัน! ช่วยพาพวกเราไปจอดประชิดเรือของพวกเขาได้ไหม?”

“ไม่มีปัญหาครับ!”

“อัศวิน, เตรียมตัวให้พร้อม! พวกเราจะไปต่อสู้กับมอนส์เตอร์ที่ขึ้นไปบนเรือของท่านพี่!”

ในขณะที่ออกคำสั่งนั้น, อัลก็มองหามาร์ค

ถ้าอัลสามารถสลับตัวกับลีโอในระหว่างการต่อสู้ได้, คนที่จะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายก็คงจะเป็นลีโอ เพราะถึงแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจสถานการณ์, แต่มันก็มีเรื่องมากมายที่เขาต้องทำ

ซึ่งนี่คือเหตุผลที่อัลมองหามาร์ค ถ้าเขาไม่พูดอะไรกับมาร์คให้เรียบร้อยก่อนมันจะมีปัญหาในภายหลังได้

“มาร์ค!”

“ครับองค์ชาย! เชิญรับสั่งมาได้เลยครับ?”

“ข้าจะไปช่วยท่านพี่ ขอฝากที่เหลือกับเจ้านะ”

“อย่างนี้นี่เอง, รับทราบครับ ไว้ใจข้าได้เลย”

ด้วยการสนทนาสั้นๆนี้, มาร์คก็เดาความตั้งใจของฉันได้และก้มศรีษะให้

การที่มีคนที่สามารถเข้าใจเราได้โดยไม่ต้องอธิบายอะไรเยอะอยู่ใกล้ตัวนั้นมันช่วยได้มากจริงๆ อัลรู้สึกชื่นชมลูกน้องที่ฉลาดเฉลียวคนนี้แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

แต่ไม่ว่ายังไงตอนนี้อัลก็ต้องถือดาบ, ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ถนัดในขณะที่มุ่งหน้าไปทางฝั่งของลีโอ มันไม่มีเวลาให้อธิบายอะไรเพิ่มเติมแล้ว

มีมอนส์เตอร์ตัวเล็กๆอีกมากมายบนเรือของลีโอ

แทนที่จะเป็นเรือของฉัน, ฉันพิจารณาแล้วว่าเรือของพวกเขาอยู่ภายใต้ภัยคุกคามที่สาหัสกว่ามาก

ในตอนที่เรือจอดเทียบกัน, อัลก็นำอัศวินไปที่เรือของลีโอ

“บุกได้!!”

แม้ว่ามันจะหนัก, แต่อัลก็เหวี่ยงดาบลงมาแล้วออกคำสั่งให้อัศวินเริ่มบุกขึ้นเรือของลีโอ และด้วยค่าเสียหายที่แขนของเขารับไป, อัลก็ขมวดคิ้ว

เอาจริงดิ, นี่หมอนั่นใช้ดาบหนักขนาดนี้เลยหรอ

ด้วยความคิดนี้ในหัว, อัลก็เริ่มวิ่งตรงไปหาลีโอ

อย่างน้อยที่สุดอัลก็อยากจะสลับตัวกันในห้องแต่เหตุการณ์มันไม่ง่ายแบบนั้น

“ฟ่อวววว!”

งูทะเลที่พึ่งจมลงไปในทะเลโผล่ขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงคำรามแสบแก้วหู

น้ำทะเลจำนวนมากตกลงมาใส่อัลเหมือนกับฝนตก

ทุกคนต่างก็พุ่งความสนใจไปที่งูทะเล อย่างไรก็ตาม, มันไม่ใช่กับอัลและลีโอ

อัลไถลไปตามพื้นลื่นๆของดาดฟ้าเรือที่ถูกชโลมด้วยน้ำทะเลแล้วโยนดาบกับฝักของมันไปหาลีโอ

ซึ่งลีโอก็รับมันได้อย่างไม่ยากเย็นอะไร, จากนั้นเขาก็กระโดดไปหางูทะเลที่อ้าปากกว้างเข้ามาโจมตีเรือแล้วอัดมันเข้าไปเต็มแรง

ลีโอฟันดวงตาของงูทะเลได้อย่างแม่นยำ ทำให้มันร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วถอยหนีไป

ในตอนที่ลีโอกลับมาอยู่บนพื้นเรือ, เขาก็ยืนหลังชนหลังกับอัล ในตอนนี้เอง, อัลที่ยืนตัวตรงก็ค่อมหลังลงในขณะที่ลีโอยืนตัวตรงขึ้น ด้วยฝนน้ำทะเล, ทรงผมและเสื้อผ้าของพวกเขาจึงกระเจิงไปหมด, ซึ่งมันทำให้ความแตกต่างของพวกเขามีไม่มากเท่าไหร่ และด้วยเหตุนี้เองมันจึงเป็นช่วงเวลาที่ประจวบเหมาะในการสลับตัวกลับ

“มาสายนะครับ.......!”

“ข้าผิดเองหล่ะ พอดีเจอปัญหานิดหน่อย”

“ปัญหาเท่านี้ยังไม่พออีกหรอครับ?”

“เดี๋ยวเจ้าจะได้ฟังเรื่องน่าประหลาดใจอีกเพียบเลย แล้วมันก็จะทำให้มีปัญหายิ่งกว่านี้ด้วย”

“หึหึ, ช่างเป็นข่าวดีจริงๆนะครับ.....”

ในขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน, มอนส์เตอร์ที่มีหน้าตาเหมือนกบก็กระโดดมาหาอัล

ซึ่งอัลก็ได้หมุนทวนเข็มนาซิกาและโดยที่ไม่พูดอะไร, ลีโอก็มาอยู่ตรงหน้ามันแล้วผ่ามันด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว

“เจ้าเหวี่ยงดาบหนักขนาดนั้นได้ยังไงกัน? รู้รึเปล่าพรุ่งนี้ข้าเตรียมใจเจ็บกล้ามเนื้อเอาไว้แล้วนะเนี่ย”

“ท่านพี่ก็พูดเกินไป พี่แค่พกมันเอาไว้กับตัวเฉยๆไม่ใช่หรอครับ”

“ไม่ใช่ซักหน่อย, ข้าก็ใช้อยู่บ้างตามความเหมาะสม”

“ท่านพี่พึ่งเหวี่ยงมันแค่ครั้งเดียวเองไม่ใช่หรอ? ท่านพี่ถือโอกาสนี้เริ่มกลับมาฝึกดาบดีไหมครับ? ถ้าท่านพี่ทำแบบนั้นมันก็จะดีสำหรับข้าเหมือนกัน.....”

“ไม่เอาอะ และข้าก็จะไม่มีวันสลับตัวกับเจ้าอีกแล้วด้วย ขอโทษนะ”

“มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าครับ? ท่านพี่ไม่ได้ทำเรื่องแปลกๆในระหว่างที่ปลอมเป็นข้าอยู่ใช่ไหม?”

“เปล่าซักหน่อย ข้าแสดงเป็นเจ้าอย่างสมบูรณ์แบบและก็นั่นแหละมันเลยทำให้ข้าเหนื่อยถึงขนาดนี้”

“ข้าเองก็ด้วย การพยายามปลอมเป็นท่านพี่อย่างสุดความสามารถมันก็ทำให้ข้าเหนื่อยมากเหมือนกัน”

“แต่ความจริงที่เจ้าพูดว่า [พยายามอย่างสุดความสามารถ] ในขณะที่ปลอมตัวเป็นข้านี่ถือว่าเป็นจุดผิดพลาดของเจ้านะ”

ในขณะที่พวกเรากำลังพูดคุยกัน, พวกอัศวินเองก็กำลังทำการกำจัดมอนส์เตอร์อยู่

ตอนนี้, อัลเหยียดแขนในขณะที่คิดว่าเขาจะฝากที่เหลือเอาไว้กับพวกคนที่อยู่ที่นี่ พอเขากลับมาอยู่ในสภาพเฉื่อยชาตามปกติ, อัลก็พูดกับลีโอ

“ลีโอ~ ขอฝากที่เหลือด้วยนะ ข้าจะขยายแนวป้องกันที่ท่าเรือ”

“ครับ ครับ ข้าก็แค่ต้องคอยเก็บกวาดสินะครับ?”

“เจ้าก็รู้งานนี่ เอลน่าคงจะทำอะไรซักอย่างกับมอนส์เตอร์ที่เข้าไปถึงท่าแล้วเพราะฉะนั้นข้าขอฝากทางทะเลเอาไว้กับเจ้าแล้วกันนะ”

“กลับมาอยู่ในสภาพปกติแล้วสินะครับ ช่างเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการเอง”

พอพูดจบ, ลีโอก็กลับไปยังเรือที่อัลนั่งมาในขณะที่อัลยังคงอยู่บนเรือของลีโอ

และด้วยประการฉะนี้เอง, ในที่สุดทั้งสองคนก็กลับไปอยู่ในตำแหน่งเดิม

“องค์ชาย พวกเราควรขยายแนวป้องกันไปไกลแค่ไหนดีครับ?”

“ให้เป็นหน้าที่กัปตันเลย ข้าจะกลับไปนอนที่ห้อง”

“คะ, ครับ?”

“ทำตามที่เจ้าเห็นสมควรเลย ถึงยังไงลีโอก็จะจัดการทุกอย่างอยู่แล้ว”

‘.....เอาจริงดิ เราอุตส่าห์คิดว่าเขาทำตัวเหมาะสมขึ้นในช่วงที่องค์ชายลีโอนาร์ดไม่อยู่นะเนี่ย.....’

พอได้ยินเสียงบ่นของกัปตัน, อัลก็แสยะยิ้มให้กับความพยายามอย่างหนักของลีโอแล้วกลับไปที่เตียงในห้องนอนของเขา

ท้ายที่สุด, เรือของอัลก็ไม่ได้เข้าสู่การต่อสู้อีกเลยและในที่สุดอัลก็สามารถกลับมาเพลิดเพลินกับการทำตัวขี้เกียจที่ไม่ได้ทำมาพักใหญ่ๆ