Chapter 13: อัดจนตาย

สุดท้าย ศิษย์พี่กู่  ก็ต้องกลัว  - “ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาอัดข้าจนตายด้วยกิ่งไม้นั้นแน่ๆ !”

เขาหวังจริงๆว่า ฉินมู่ จะถือมีดแทน ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงไปสบาย !

ท่อนไม้เล็กๆนั้นมีพลังน้อยนิด   แต่เมื่อเขาโดนอัดเรื่อยๆก็ทำให้ใบหน้าบวมเปล่งเป็นหัวหมู  แม้แต่ตาของเขาก็ยังแทบปิดมองทุกอย่างเบลอไปหมด

มีรอยแผลทั้งสีดำและเขียวเต็มตัวเขาไปหมด ส่วนกล้ามเนื้อของเขาก็ยังเริ่มฉีกขาดจากการโดนฟาด  แม้แต่ข้อต่อของเขาก็ยังได้รับผลไปด้วย

ฉินมู่ นั้นจงใจเล็งไปที่เส้นเอ็นไม่ใช่กระดูก  ด้วยการฉีกกระชากเส้นเอ็นออกจะทำให้การเคลื่อนที่แค่เพียงนิดเดียวนั้นจะได้รับความเจ็บปวดมหาศาล

การโดนท่อนไม้นี้เฆี่ยนเอาจนตายนั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวเกินไป  เนื่องจากคนๆนั้นจะไม่ตายทันทีแต่ความเจ็บปวดและความกลัววนั้นจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในทุกครั้งที่โดนฟาด

กลุ่มสัตว์อสูรที่วิ่งอยู่บนหัวพวกเขาก่อนหน้านี้ก็ได้หายไปแล้ว

ความแข็งแกร่งของ  ฉินมู่ นั้นน่าทึ่ง  กู่ นั้นไม่รู้ว่า ฉินมู่ เหวี่ยง ‘ มีด ‘ ของเขามานแค่ไหนแต่ กู่ มั่นใจว่าเขาคงทำแบบนี้ไม่ได้  ยังไงซะไม่ใช่แค่ ฉินมู่ จะต้องหลบดาบของเขาแต่ยังต้องหลบกีบเท้าและกงเล็บของสัตว์ในขณะที่สู้อยู่ด้วย  ขาของตัวเขาเองก็เริ่มล้าและมีบาดแผลจากการวิ่งไปมาแบบนี้

ฉินมู่ นั้นไม่เหลือแรงที่จะเหวี่ยงมีดของตัวเองต่อไปและอาศัยแค่เพียงแรงใจเท่านั้นที่เข้าโจมตีต่อได้

เขารู้ว่าตราบใดที่ กู่ นั้นเหลือพลังฉีภายในแม้เพียงแค่เล็กน้อย หัวของเขาจะได้หลุดออกมาจากบ่าแน่ !

ตึก !

กู่ ล้มลงกับพื้นไม่สามารถทนการโดนฟาดได้อีกต่อไป ดาบของเขาเองก็ตกลงมาที่พื้นด้วย

ฉินมู่ โยนท่อนไม้ของตัวเองทิ้งและรีบไปจับดาบเล่มนั้นแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะยกมันขึ้นมาได้  ตอนนี้แขนของเขาไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว

ฉินมู่ เดินเซไปข้างหน้าและเตะไปที่ด้ามดาบแทน  ปลายของมันค่อยเงยขึ้นมาชี้เข้าหา กู่ ที่ซึ่งแทบจะไม่รู้สึกถึงสิ่งรอบข้างและพยายามคลานหนีด้วยแรงที่ตัวเองมี

แต่เขาก็ทำไมได้ เส้นเอ็นของเขานั้นฉีกขาดไปแล้ว เขาไม่สามารถแม้แต่กระดิกกล้ามเนื้อได้เลยด้วยซ้ำ

กู่ ทำได้แค่มอง ฉินมู่ ที่พยายามปรับทิศทางของดาบและเตะดาบเล่มนั้นเข้ามาที่คอของเขา

มันลากไปกับพื้นดินพร้อมกับเกิดฝุ่นคลุ้งขึ้นมาในตอนที่มันพุ่งเข้าหา กู่  จนกระทั่งในการเตะครั้งสุดท้าย มันได้แทงทะลุคอของเขาไป

เลือดได้ไหลออกมาจากบาดแผลตรงคอพร้อมกับที่เขาต้องดิ้นรนเพื่อสูดอากาศและพยายามปิดบาดแผลตรงคอของเขา

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินมู่ ก็โล่งใจ ขาแขนของเขาเริ่มหมดแรงและล้มลงไปที่พื้น  เขาไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย

เขานอนอยู่ข้างๆศพและรู้สึกรังเกียจขึ้นมา ดังนั้น ฉินมู่ จึงพยายามขยับออกห่างแต่เขาก็ทำไม่ได้เพราะร่างกายของเขาไม่กระดิกเลยสักนิดเดียว

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ ฉินมู่ นั้นเห็นศพ  ผู้หญิงที่โผล่ออกมาจากหนังวัวและศิษย์น้องของ กู่ เองก็ได้กลายเป็นศพต่อหน้าเขาด้วย

ครั้งหนึ่ง ย่าซี เคยพาเขาไปที่หมู่บ้านใกล้ๆเพื่อช่วยคนที่นั่นคลอดลูก  นอกจากเป็นช่างทอผ้าแล้ว ย่าซี เองก็ยังเป็นหมอตำแยที่ช่วยสตรีหลายคนในการคลอดลูกด้วย

แต่เมื่อพวกเขาไปถึง หมู่บ้านนั้นก็ได้กลายเป็นสุสานแล้ว  ไม่ว่าจะเป็นหญิง,ชาย,เด็กรึแก่  ทุกคนรวมถึงสตรีที่ยังท้องอยู่ต่างก็ตาย

ในหัวของ ฉินมู่ นั้นว่างเปล่าราวกับเขาลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้า  ย่าซี ได้สะกิดเขาให้เขารู้ตัวและบอกว่าฉากอันน่าสยองขวัญนี้ทำให้เขากลัวจนบังคับให้วิญญาณเขาออกจากร่าง  เขาต้องดึงวิญญาณเขากลับมาเข้าร่างใหม่

ย่านั้นไม่ได้บอกเขาว่าใครเป็นคนทำเรื่องแบบนี้แต่เธอกลับบอกเขาว่าเรื่องแบบนี้นั้นเป็นเรื่องธรรมดาในดินแดนหายนะ  อันที่จริงนี่เป็นคำเตือนที่เธอส่งถึงเขา....

“อย่าเปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้”

ศพของ กู่ นั้นทำให้ ฉินมู่ รู้สึกอึดอัดแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรในดินแดนแห่งนี้  ที่นี่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด   การได้อาศัยอยู่ในดินแดนหายนะมาตั้งแต่เด็กนั้นทำให้ ฉินมู่ นั้นได้ต่อสู้กับสัตว์อสูรจำนวนมาก  สำหรับเขาแล้วศพของ กู่ นั้นไม่ต่างอะไรจากศพของพวกสัตว์อสูร

ในตอนที่เขานอนอยู่ที่พื้นพยายามปรับตัวให้เข้ากับสิ่งรอบข้าง ฉินมู่ ก็ได้ยินเสียงเท้าเดินเข้ามา   เขาพยายามหันหน้ากลับไปยังทิศทางที่เสียงดังขึ้นเพื่อดูว่าใครกันที่เดินเข้ามา

และนั่นก็ต้องทำให้เขาช็อค ฉิง เดินเข้ามาหาเขา  ใบหน้าของเธอบวมเปล่งจนยากที่จะจำได้  เธอเดินเซเข้ามาหาเขาทีละก้าวๆโดยใช้ดาบของเธอเป็นเหมือนไม้เท้า

ฉินมู่ พยายามที่จะยืนขึ้นแต่แขนขาของเขานั้นเจ็บปวดซะเหลือเกิน  เขาทำได้แค่รออยู่เฉยๆและแอบบ่มเพาะทักษะร่างราชันย์สามชีวิต

พลังฉีภายในของเขาค่อยๆทำงานและไหลไปทุกส่วนของกล้ามเนื้อเขา  ที่ไหนก็ตามที่พลังฉีไหลเวียนไปจะทำให้ความเจ็บปวดนั้นลดน้อยลง ความรู้สึกของเขาเริ่มเฉียบคมขึ้น

ฉิง นั้นเดินเซเขามาหาเขาทีละก้าวๆ การสู้กับ ฉินมู่ นั้นทำให้เธอเสียขาซ้ายไป  หน้าของเธอก็โดนเตะนับครั้งไม่ถ้วน โดยอย่างหลังนี่คือสิ่งที่โหดเหี้ยมที่สุดสำหรับผู้หญิง

ฉินมู่ ได้ใช้แรงทั้งหมดลงในการเตะพวกนั้นอัดเข้าใส่หน้าที่สวยงามของเธอ  ตอนนี้หน้าของเธอได้บวมเปล่งจนดูเหมือนบะหมี่ที่เส้นอืดเพราะทิ้งไว้ทั้งคืน

ฟันของเธอได้หายไปหมด  เลือดและน้ำลายนั้น หยดลงมาจากมุมปากและกระจายกันอยู่ตามพื้น

มือของเธอนั้นน่าแปลกใจที่มันกำแน่นแสดงให้เห็นถึงความเกลียดชังและความต้องการที่จะฉีก ฉินมู่ เป็นพันๆชิ้น

ฉินมู่ พยายามที่จะบ่มเพาะให้เร็วขึ้นโดยเร่งทักษะร่างราชันย์สามชีวิตให้โคจรเร็วขึ้นไปอีก เขาต้องการฟื้นฟูแรงของตัวเองให้เร็วกว่านี้แต่การต่อสู้อันเข้มข้นเมื่อตะกี้นั้นหนักหนาเกินไปสำหรับเขา

มีแค่การทำลายกำแพงแก่นวิญญาณและการปลุกจุดแก่นวิญญาณสวรรค์เท่านั้นที่จะทำให้ ฉินมู่ ถือได้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธที่แท้จริงได้   การอัดผู้ฝึกยุทธอย่าง กู่ จนตายโดยที่ตัวเองไม่ได้เป็นผู้ฝึกยุทธนั้นก็ถือว่าเป็นความสำเร็จอย่างมากแล้ว

แต่มันก็แค่นั้น

เขาไม่มีแรงเหลือพอที่จะต่อสู้กับ ฉิง อีก

ในที่สุด ฉิง ก็ได้มาถึงตรงหน้า ฉินมู่  เธอพยายามจะพูดบางอย่างแต่ปากและคอของเธอเองก็บวมเปล่งจนทำได้แค่ส่งเสียงแปลกๆออกมา

เธอยกดาบขึ้นมาและชี้ลงมาข้างหน้าพยายามแทงเข้าใส่ ฉินมู่

แต่ทันใดนั้นเธอก็หยุดนิ่ง  ดาบของเธอนั้นไม่สามารถที่จะแทงลงไปได้อีกราวกับมันเจอบาเรียที่มองไม่เห็นเข้า

“ช่างเป็นสาวน้อยที่น่ารักเสียจริง...ย่าคนนี้ค่อนข้างเอ็นดูหน้าตาของเจ้าซะจริง”

ผู้หญิงแก่ถือตะกร้าโผล่ขึ้นมาในสายตาของทั้งคู่พร้อมกับเดินเข้ามาหา ความกลัวปรากฏขึ้นมาในนัยน์ตาของ ฉิง และเธอก็ตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้น  เธอค่อยๆถอยห่างจาก ฉินมู่ ไป

ก่อนที่เธอจะไปได้ไกลก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นด้านหลังเธอ – “มู๋เอ๋อ  นี่เจ้าใช้ท่อนไม้เล็กนี่ใช้ทักษะของข้าและจัดการโจมตีถึง 5,476 ครั้ง  ก่อนที่จะจัดการไอ้เด็กนี่ลงได้แต่สุดท้ายเจ้าก็จัดการฆ่าไอ้บัดซบนี่ด้วยดาบงั้นรึ !”

เธอพยายามหันหน้ากลับไปดู  ฉิง เห็นกลุ่มคนรูปร่างพึลึกเดินเข้ามา  ในกลุ่มคนพวกนั้นมีชายตาบอดที่ถือไม้เท้า, ชายขาด้วน, ชายที่ไม่มีแขน, และชายรูปร่างกำยำซึ่งไม่มีส่วนล่างของร่างกาย

มีชายกำยำอีกคนแบกเพื่อนในตะกร้าไม้ไพ่ซึ่งสะพายอยู่ที่หลังและมีคนอื่นที่แบกชายที่ไร้แขนขาเข้ามา

คนพวกนี้ดูน่าเวทนาอย่างมาก  คนเดียวที่ดูจะปกติที่สุดคงจะเป็นชายวัยกลางคนที่ถือตะกร้าไม้ไผ่แต่ใบหน้าของเขานั้นน่ารังเกียจอย่างมาก  เขาไม่มีผิวหนังทำให้เขาดูมีหน้าตาที่ชั่วร้ายและน่ากลัว

ชายกำยำซึ่งมีร่างกายแค่ส่วนบนนั้นคือคนที่พูดขึ้นมา  ความโกรธปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขาในตอนที่เขามอง ฉินมู่ และด่าจากที่ไกลๆ

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะฝึกมาไม่พอ ! ถ้าทักษะมีดของเจ้าดีพอ เจ้าจะไม่ต้องใช้ท่อนไม้รึมีดเลยด้วยซ้ำ  เจ้าสามารถสับเขาให้ตายด้วยมือเปล่า !”

“ย่าซี....ปู่เชือด....ปู่หมอ...” – ฉินมู่ ร้องออกมาเสียงต่ำพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก – “พวกท่าน...พวกท่านทุกคนอยู่ที่นี่งั้นหรือ?”

“เราเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างยากลำบากด้วยเลือด, เหงื่อ,และน้ำตา ! แน่นอนว่าเราต้องกังวล !” - ย่าซี ตอบกลับพร้อมกับหัวเราะ - เนื่องจากนี่เป็นคืนแรกที่เจ้าออกจากบ้านและเจ้าได้ใช้เวลากับผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคย เราเลยลองออกมาดู “

ฉินมู่ กระพริบตาและถาม – “พวกท่านอยู่ที่นี่นานแค่ไหนกัน ?”

“เราอยู่ที่นี่ตั้งแต่ที่เจ้าต่อสู้กับไอ้เด็กนั่นที่ใต้ท้องของสัตว์อสูร” – ปู่เชือดฮึดฮัดออกมา – “งั้นข้าจะรู้ได้ยังไงว่าเจ้าโจมตีไป 5,476 ครั้ง ?”

ใบหน้าของ ฉินมู่ หม่นลง  พวกผู้เฒ่าเหล่านี้ชัดเจนแล้วว่ามาถึงตั้งแต่แรกแต่กลับปล่อยให้เขาสู้จนเกือบจะตาย

และจากนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าทำไมกลุ่มของสัตว์อสูรถึงไม่เข้าโจมตีเขารึ กู่ เลย ---

ปู่เชือดทำให้พวกนี้กลัว

“คนจากด้านนอกหมู่บ้านบอกว่าย่าและปู่ทุกคนนั้นคือคนเลว นั่นจริงรึ ?” - ฉินมู่ คิดกับตัวเอง

“แต่...ข้าคิดว่าพวกเขาเป็นคนดี”- เขาพูดกับตัวเอง – “พวกนั้นคงคอยดูจากไกลๆเพราะเชื่อว่าข้านั้นสามารถเอาชนะ กู่ ได้ ”

“ร่างราชันย์นั้นเหนือว่าร่างวิญญาณ”- ปู่ตาบอดพูดขึ้นแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้ม – “เราล้วนแต่ผิดหวังที่เจ้ามีสภาพเช่นนี้”

“ปู่บอด  ข้าอยู่นี่” - ฉินมู่ ไอออกมาเบาๆ

“ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่นั่น” – ปู่บอดพูดพร้อมกับยิ้มออกมา – “เจ้าเอาชนะไอ้หนูนั่นด้วยท่อนไม้ซึ่งหมายความว่าข้าได้สอนเจ้ามาดี  แต่อย่าเพิ่งภูมิใจกับเรื่องแค่นี้  เจ้านั้นมีร่างราชันย์ ! มันเป็นธรรมดาที่เจ้าจะแข็งแกร่งกว่าเขา  จากวันนี้ไปการฝึกของเจ้าจะเข้มข้นมากกว่าเดิม ! อย่าทำสีหน้าเช่นนั้น ...”

“ทำไมเจ้าถึงภูมิใจกับตัวเองหนักหนา ไอ้บอด ?” – ปู่เชือดถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นขา – “ชัดเจนแล้วว่าเขาน่ะใช้ทักษะมีดของข้า ! แล้วเจ้าจะไปพูดสั่งสอนศพนั่นทำไมกัน ?”