Chapter 12: ทักษะต่อสู้ที่หาที่เปรียบมิได้

ขาอันขาวนวลโผล่มาจากชุดสีขมพูดเข้าปะทะขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของ ฉินมู่

แม้ว่าขาของ ศิษย์พี่ฉิง นั้นจะยาวและดูนุ่มนวลแต่มันมีแรงอันน่าทึ่งที่ซึ่งเปรียบได้กับมีดที่คมกริบและยังมีแรงยังกับขวาน  ขาของ ฉินมู่ นั้นหนากว่ามากแต่ก็ยังดูสง่าสงามและเบา ราวกับว่ามันไม่ได้มีแรงอะไรมากมายนัก

ปังๆๆ !

ขาของทั้งคู่เข้าปะทะกันพร้อมกับเสียงดังสนั่น  ขาทั้งคู่ของ ศิษย์พี่ฉิง นั้นเหมือนกับได้รับลูกเตะมหาศาล  ทักษะขาของ ฉินมู่ นั้นเร็วเกินไปที่จะตอบโต้ได้ !

ในตอนที่ ฉินมู่ เตะโหมกระหน่ำเข้าไป แรงมหาศาลในขาของเธอก็หมดความหมาย  แรงนั้นได้หายไปจากขาของเธอราวกับว่าขาของ ฉินมู่ กลืนกินมันไป

“บ้าเอ้ย.... !”

ในตอนที่ ฉินมู่ คอยเตะกระหน่ำใส่ ศิษย์พี่ฉิง นั้น ความเจ็บที่ขาของเธอนั้นเริ่มที่จะชาลงไป  ลูกเตะของเขาอัดเข้าที่เอว,อกและลำคอของเธออย่างกับพายุที่พัดโหมกระหน่ำใส่ต้นกล้วย

หลังจากโจมตีเสร็จ ตัวของ ฉินมู่ ได้หมุนไปกับอากาศพร้อมกับหมุนตัวขึ้นก่อนจะใช้ส้นเท้าสับลงมา  ลูกเตะนี้แตกต่างจากทักษะขาที่เข้าใช้ปกติ  ลูกเตะก่อนหน้านี้ได้เสียความแรงไป เพื่อเพิ่มความเร็วที่ซึ่งลูกเตะตอนนี้ของเขานั้นปลดปล่อยแรงออกมาจำนวนมาก

ปัง !

ฉินมู่ สับส้นเท้าลงมาเข้าใส่ ศิษย์พี่ฉิง ที่ตรงหน้า  จมูกของเธอฝังเข้าไปในหน้าและกระดูกก็แตกละเอียดบินออกมาจากปาก กระดูกตางคางเองก็ยังแตกเป็นชิ้นๆ

ศิษย์พี่ฉิง กระเด็นออกไปที่ซากปรักหักพังอย่างกับลูกธนูที่ถูกยิงออกไป !

ผลลัพธ์นี้พิสูจน์สิ่งที่ ฉินมู่ คิดไว้

ทักษะขาสวรรค์นั้นดีที่สุด !

ฉินมู่ ไม่กล้าที่จะประกาศบอกว่ามันดีที่สุดในโลกแต่แน่นอนว่ามันต้องดีที่สุดในหมู่บ้าน

แม้ว่าทักษะขาของ ศิษย์พี่ฉิง นั้นจะดูโหดร้ายและยากที่จะเอาชนะได้แต่ ฉินมู่ นั้นได้ทำให้เธอบาดเจ็บได้อย่างรุนแรงก่อนที่จะสามารถแตะต้องเขาได้ !

อีกอย่าง ฉินมู่ นั้นไม่ได้ใช้พลังฉีภายในเลย  เขาพึ่งแต่แรงที่ร่างกายตัวเองมี  ศิษย์พี่ฉิง กลับส่งพลังฉีของเธอลงที่ขาเพื่อเพิ่มแรงและเร่งความเร็วให้กับทักษะที่เธอใช้  แต่แม้ว่าจะทำแบบนั้นแต่เธอกลับโดนเอาชนะได้ในแลกเปลี่ยนกันเพียงครั้งเดียว !

ในตอนที่เขาเตะ ศิษย์พี่ฉิง ออกไป  ฉินมู่ รู้สึกได้ว่าผมของเขาลุกชูขึ้นมา    ความรู้สึกที่สัมผัสได้ถึงอันตรายนั้นปะทุขึ้นมาในหัวใจของเขา  เมื่อไม่มีเวลาที่จะหันกลับไปมอง  เขาได้รีบวิ่งไปข้างหน้าต่อทันที

ศิษย์พี่กู่ นั้นโผล่มาด้านหลัง ฉินมู่ และปลดปล่อยการโจมตีที่ถึงตายออกมา ! การโจมตีของเขาควรจะโดน ฉินมู่ ได้ง่ายๆแต่เขาไม่คิดว่า ฉินมู่ จะสัมผัสได้ถึงสิ่งรอบข้าง !

ทั้งคู่คอยกระโดดจากหลังสัตว์อสูรไปทีละตัวๆ  การเคลื่อนที่ของ ศิษย์พี่กู่ นั้นรวดเร็วอย่างที่คาดเอาไว้อีกทั้งเขายังปล่อยการโจมตีอันโหดร้ายโดยเล็งไปที่หัวใจของ ฉินมู่    ฉินมู่ นั้นไม่เหลือเวลาที่จะพุ่งไปข้างหน้าต่อจึงต้องใช้แขนทั้งสองข้างของเขากันการโจมตีเอาไว้

8 ฝ่ามือสายฟ้าพุทธองค์พันกร !

ศิษย์พี่กู่ นั้นช็อค  ในเสี้ยวพริบตาที่ ฉินมู่ ได้หันหลังกลับมาเผชิญหน้าเขา   ฉินมู่ นั้นยังคงกันการโจมตีทั้งหมดได้โดยราวกับว่า ฉินมู่ นั้นมีแหลายแขน   ศิษย์พี่กู่ นั้นไม่เคยได้ยินทักษะแบบนี้มาก่อน !

แม้ว่าพุทธองค์พันกรของ ฉินมู่ นั้นจะไม่เหมือนกับของ เฒ่าหม่า ที่ซึ่งมีเสียงคำรามของสายฟ้าและการโจมตีแต่ละครั้งเองก็รวดเร็วไม่ต่างจากแสง แต่มันก็ยังคงมีกระแสลมที่พัดผ่านไปมาซึ่งรวดเร็วพอๆกับแสงอยู่   แม้ว่าตอนี้เขาจะวิ่งอยู่บนหลังสัตว์อสูรพร้อมกับมี ศิษย์พี่กู่ คอยไล่ตามแต่การป้องกันของ ฉินมู่ นั้นแข็งแกร่งอย่างมากและป้องกันไม่ให้ ศิษย์พี่กู่ มีโอกาสได้เปรียยได้เลย

“แกร๊ง -- !”

น่องของ ฉินมู่ ชาขึ้นมากับเสียงปะทะของเหล็ก  ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่แขนของเขาและพบว่ามีเลือดไหลออกมาจากจุดที่เขาโดนดาบคมๆเฉือนเข้ามา

ฉินมู่ กลิ้งออกมาบนหลังของอสูรและวิ่งไปใต้ท้องของมัน  ศิษย์พี่กู่ เองก็ตามไปติดๆเช่นกัน  มือของเขานั้นว่างเปล่าแต่ดาบเงินนั้นได้บินกลับไปแล้วลอยอยู่รอบตัวเขา

นัยน์ตาของ ฉินมู่ จับจ้อง  การควบคุมดาบของ ศิษย์พี่กู่ นั้นดีกว่า ศิษย์พี่ฉิง มาก  เธอควบคุมและทำให้มันบินได้ห่างจากตัวไปหลายหลาเข้าโจมตีศัตรูจากที่ไกลๆ   ศิษย์พี่กู่ นั้นคอยรักษาระยะของดาบนั้นให้อยู่ห่างตัวแค่เพียงหลาเดียวเท่านั้น

นี่คือความอันตรายอย่างยิ่งยวด

การควบคุมดาบในการต่อสู้ระยะไกล้นั้นสามารถรู้ผลลัพธ์ได้ง่ายดายถ้าทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บได้  การทำแบบนั้นต้องมีทักษะที่โดดเด่นและหมายถึงการควบคุมที่ชำนานญพอที่จะมั่นใจขนาดนี้ได้

ถ้าไม่จัดการพลังงานฉีให้แม่นยำ คนๆนั้นจะไม่กล้าควบคุมดาบให้อยู่ใกล้ตัวแบบนี้ !

“ปู่ฆ่าสัตว์และคนอื่นไม่เคยบอกข้าถึงวิธีนำพลังฉีภายในมาใช้และผู้ใหญ่บ้านเองก็ไม่เคยบอกข้าถึงวิธีใช้พลังฉีของร่างราชันย์”- ฉินมู่ คิด  - “ภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้ ข้าคงมีแต่เสียเปรียบเท่านั้น !”

เท้าของ  ฉินมู่ อัดเข้ากับกิ่งไม้ที่กลุ่มสัตว์อสูรวิ่งฝ่าต้นไม้มา  ฉินมู่ ใช้ปลายเท้าของตัวเองสะกิดกิ่งไม้มาไว้ในมือ  กิ่งไม้นี่มาจากต้นวิลโลว์ซึ่งยาวประมาณ 2 หลาและหนาพอๆกับต้นขาคน

เขาคว้าไปที่กิ่งไม้ ฉินมู่ ขยับอย่างรวดเร็ว เขาจับจ้องไปที่ดาบในมือของ ศิษย์พี่กู่

ฉินมู่ นั้นส่งพลังฉีของตัวเองลงไปที่กิ่งไม้ทำให้วิ่งไปตามท่อนไม้ทั้งแท่งแต่เมื่อพลังฉีภายในแผ่ไปได้ 16 นิ้วของไม้ เขาก็สัมผัสพลังฉีที่เกินความยาวนั้นไม่ได้อีก

16 นิ้วนั้นถือว่าสั้นเกินไป  การสู้กับดาบบินด้วยความยาวแค่นี้มันอันตรายเกินไป

ศิษย์พี่กู่ พุ่งเข้ามาพร้อมกับดาบบินที่บินวนอยู่รอบตัว  มันราวกับว่ามีนักดาบร่องหน คอยกวัดแกว่งดาบนั่นเข้าโจมตี ฉินมู่  ด้วยรูปแบบที่สลับซับซ้อน

ชิๆๆๆๆ !

ด้วยการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้งก็ทำให้กิ่งวิลโลว์นั้นสั้นลงมาเหลือ 16 นิ้ว ในตอนที่ดาบฟันเข้ามาอีกครั้ง มันก็เกิดเสียงปะทะดังขึ้นมาราวกับปะทะกับเหล็ก

ฉินมู่ โล่งใจในตอนที่เขาเห็นว่าพลังฉีภายในของเขาที่เคลือบในกิ่งไม้นั้นสามารถกันการโจมตีของดาบได้  เขายังคงจับตาดูใบมีดของดาบบินและคอยใช้กิ่งไม้นั้นเป็นเหมือนมีดฆ่าหมูของเขา  เขาใช้ท่อนไม้ในการปลดปล่อยทักษะที่ปู่นักเชือดสอนเขามา !

พายุทมิฬทลายเมือง !

เขาสลัดความคิดทุกอย่างพร้อมกับเพ่งสมาธิไปกับการปลดปล่อยสกิลมีดนี้ออกมา !

เร็วขึ้นอีก เร็วอีก เร็วอีก !

ปู่นักเชือดนั้นบอกว่าทักษะมีดของเขานั้นคือทักษะฆ่าหมู แก่นแท้ของทักษะนี้อธิบายได้เพียงคำเดียวคือเร็วขึ้นไปอีก !

ความเร็วที่ยิ่งกว่าแสงที่ซึ่งคอยกัดกินเงา  เร็วซะจนในตอนที่ผู้ใช้ยกมือขึ้นเพื่อใช้ทักษะนี้ หัวของหมูนั้นจะร่วงหล่นจากร่างกายของมันทันที !

เขาโฟกัสไปที่หัวใจและใช้ความคิดเพ่งไปที่มีดตัวเอง  ฉินมู่ เหวี่ยงกิ่งวิลโลว์ไปตามความคิด ทั้งเขาและ ศิษย์พี่กู่ นั้นได้พุ่งเข้าหากันโดยอยู่ใต้ตัวของสัตว์อสูร, เสียงเหล็กปะทะกันดังขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาเข้าปะทะกัน  ขาขนาดใหญ่ของสัตว์อสูรนั้นเป็นเหมือนกับเสาที่ตำลงมาจากท้องฟ้าบดขยี้สิ่งที่อยู่ตรงพื้นดิน แค่ประมาทเพียงนิดเดียวนั้นจะทำให้พวกเขาถูกบดขยี้เป็นชิ้นๆ !

ทุกขั้นตอนในการต่อสู้นั้นดูยุ่งเหยิง แต่พวกเขานั้นก็ต่อสู้กันตามจังหวะอันลึกลับ  เมื่อไหร่ก็ตามที่สัตว์อสูรจะกระทืบพวกเขา  พวกเขาจะสามารถหลบการกระทืบของสัตว์พวกนั้นได้

ในตอนที่พวกเขาต่อสู้กัน ศิษย์พี่กู่ ได้เริ่มหงุดหงิดและช็อคมากขึ้นเรื่อยๆกับสถานการณ์ตอนนี้

เขาเริ่มโดนปิศาจน้อยโจมตีกลับบ้างแล้ว !

ท่อนไม้ในมือ ฉินมู่ นั้นยาวแค่ะ 16 นิ้ว

นี่มันไม่ใช่ว่ามันเป็นแค่ท่อนไม้สั้นๆหรอกหรือ ?

ดาบของเขานั้นมีความยาวตั้ง 2 หลา  ทักษะการควบคุมดาบที่เขาปรับพลังฉีของเขาให้เป็นเส้นและใช้มันในการควบคุมดาบนั้นเขาได้เรียนรู้มาจากผู้อาวุโสทั้งห้าของแม่น้ำหลี่   ผู้อาวุโสทั้งห้าของแม่น้ำหลี่นั้นเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่ซึ่งสามารถทำลายกำแพงนภาสวรรค์ลงได้และสามารถปลุกจุดนภาวสรรค์ขึ้นมาได้อีก  แค่นี้ก็บ่งบอกว่าทักษะนี้มันวิเศษแค่ไหนแล้ว

นอกจากทักษะควบคุมดาบแล้ว ศิษย์พี่กู่ ยังใช้ทักษะหมัดที่ผู้อาวุโสทั้งห้าของแม่น้ำหลี่สร้างขึ้นมาที่เรียกว่าทักษะแม่น้ำหลี่   นี่เป็นทักษะแรกที่เปลี่ยนพลังฉีออกมาใส่แขนทั้งสองข้างทำให้มันปะทุออกเหมือนกับแม่น้ำที่เชี่ยวกราด

เขายังไม่ได้ฝึกมันจนถึงระดับทักษะสวรรคต์แต่พลังของมันก็ไม่ใช่น้อยๆเช่นกัน  มันสามารถทำลายก้อนหินให้กลายเป็นผุยผงได้

แต่เมื่อต้องเจอกับท่อนไม้ของปิศาจน้อยนี่ ทักษะสุดยอดสองอย่างนั้นเต็มไปด้วยข้อผิดพลาด  ท่อนไม้นั้นสามารถทำลายการป้องกันของเขาได้และเข้าโจมตีตามลำตัวของเขา

แล้วจะไม่ให้เขาหงุดหงิดได้ยังไง ?

แต่เขากลัวมากกว่าที่รู้สึกหงุดหงิด

ถ้าเปลี่ยนท่อนไม้นั้นเป็นมีดแทนล่ะก็....

ศิษย์พี่กู่ ไม่กล้าที่จะคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น !

สิ่งพวกนี้มันน่ากลัวเกินไป  ความสูงของเด็กนี่ยังไม่ถึงระดับอกเขาเลย  เด็กนี่อายุเพียง 11 รึ 12 ปีเท่านั้น ! แม้ว่าจะเริ่มบ่มเพาะมาตั้งแต่อยู่ท้องแม่แต่เขาก็ไม่ควรที่จะมาอยู่ในระดับที่มีทักษะอันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

“การบ่มเพะของพลังฉีเด็กนี่มัน....” – ศิษย์พี่กู่ คิดกับตัวเองพร้อมกับเห็นจุดอ่อนของ ฉินมู่ และทำใจเย็นลง -  “ทักษะของเขาทรงพลังก็จริงแต่การบ่มเพาะของเขายังคงอ่อนแอ  จริงๆแล้วมันควรจะพูดให้เจาะจงว่าเขาไม่ได้มีร่างวิญญาณ  เขาอาจจะเป็นแค่คนธรรมดาก็ได้ ...”

เขาได้ข้อสรุปสุดท้ายมา

ฉินมู่ นั้นเป็นคนธรรมดา เขาไม่ได้มีร่างวิญญาณและยังไม่ปลุกจุดแก่นวิญญาณสวรรค์  เขาทำการบ่มเพาะเพียงแค่ใช้ทักษะทั่วไปอย่างทักษะเตาหยินที่ทำให้เขาสามารถพัฒนาพลังฉีภายในได้

แต่พลังฉีภายใน  ที่คนทำมาบ่มเพาะมานั้นไม่ได้มีคุณสมบัติใดๆซึ่งทำให้พวกเขาไม่สามารถปลดปล่อยพลังออกมาได้มากนัก  นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมทักษะโจมตีของ ฉินมู่ ที่แม้ว่าจะดีกว่าของ ศิษย์พี่กู่ แต่ไม่ได้เป็นอันตรายอะไรมาก   พวกมันไม่ได้มีพลังในตอนที่โจมตีออกมามากมายเลย

“ทักษะมีดของปิศาจน้อยนี้น่าจะเป็นทักษะสวรรค์  เขาฝึกมันมายังไม่มากพอที่จะปลดปล่อยพลังสูงสุดของมันมาได้” – ศิษย์พี่กู่ คิด – “ถ้าข้าได้ทักษะนี้มาล่ะก็...”

หัวใจของ ศิษย์พี่กู่ เริ่มรู้สึกดีขึ้น  แม้ว่า ฉินมู่ นั้นจะไม่สามารถใช้ทักษะนี้ออกมาได้อย่างเต็มที่ แต่เขานั้นกลับกัน เขาสามารถแสดงพลังบางส่วนของมันมาได้  ถ้าทักษะมีดนี่ตกอยู่ในมือของเขาแทน  แน่นอนว่ามันจะต้องน่ากลัวอย่างมาก !

เขาบอกได้เลยว่าทักษะมีดของ ฉินมู่ นั้นเป็นทักษะหนึ่งในการต่อสู้

ทักษะสวรรค์ของการต่อสู้และทักษะการควบคุมดาบนั้นแตกต่างกัน  ทักษะการควบคุมดาบนั้นทำให้มือของคนที่ใช้ว่างทำให้ดาบนั้นบินไปมาและฆ่าศัตรูด้วยตัวมันเองและช่วยทำให้ทักษะดาบของคนๆนั้นว่องไวขึ้น  มือที่ว่างนั้นก็สามารถเข้าโจมตีศัตรูได้ ผลก็คือมันมีรูปแบบการต่อสู้มากกว่า

ทักษะต่อสู้นั้นแตกต่างกันออกไป

ทักษะต่อสู้นั้นต้องให้ผู้ใช้นั้นใช้มือของตัวเองในการควบคุมอาวุธ  พร้อมกับปล่อยพลังฉีเข้าในอาวุธของตนเพิ่มพลังโจมตีของอาวุธนั้นๆและทำให้ทักษะสวรรค์นี่แข็งแกร่งมากกว่าเดิม !

ไม่กี่ร้อยปีก่อนในตอนที่ทักษะทั้งสองอย่างนี้มีตัวตนอยู่  ผู้ฝึกฝนที่ซึ่งบ่มเพาะทักษะต่อสู้และผู้ฝึกฝนที่บ่มเพาะทักษะควบคุมดาบนั้นมักจะเกิดการถกเถียงกันว่าทักษะใดเหนือกว่า

แต่อยู่ๆอัจฉริยะผู้ใช้ทักษะการควบคุมดาบนั้นได้ปรากฏตัวออกมาและเริ่มฆ่าฟันผู้ที่บ่มเพาะทักษะต่อสู้   คนเหล่านั้นไม่แต่ถูกฆ่าไม่  ก็พิการรึหนีไปได้

อัจฉริยะคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นคนที่เป็นรองจากเทพ ! คนที่จักรพรรดิแห่งดินแดนนิรันดร์ได้แต่งตั้ขึ้นมาเป็นผู้คุ้มกฎ !

เหลือคนที่บ่มเพาะทักษะต่อสู้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น  เพราะตระกูลใหญ่นั้นไม่มีคนสืบทอดต่อทำให้ทักษะต่อสู้ระดับสูงจึงได้สูญหายไป  มีเพียงทักษะต่อสู้ระดับต่ำเท่านั้นที่ถูกส่งต่อมารุ่นสู่รุ่น

แต่ทักษะต่อสู้ระดับสูงนั้นแข็งแกร่งจริงๆและ ศิษย์พี่กู่ นั้นเชื่อว่าทักษะมีดที่ ฉินมู่ ได้ใช้ออกมานั้นเป็นของทักษะต่อสู้ระดับสูงจริงๆ !

“ข้าต้องเอาทักษะนั้นมาให้ได้ !” – ศิษย์พี่กู่ พูดขึ้นมาในใจ – “เมื่อข้าเอาชนะเขาได้ ข้าจะบังคับให้เขาเผยถึงวิธีการบ่มเพาะของทักษะต่อสู้นี้ให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม !”

ท่อนไม้ของ ฉินมู่ นั้นยังคงโหมกระหน่ำเข้าโจมตี ศิษย์พี่กู่ ที่ซึ่งทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อที่จะกันการโจมตีพวกนั้น  เขาไม่สามารถกันการโจมตีทั้งหมดได้และจึงได้รับการโจมตีกว่าร้อยครั้งในระยะเวลาสั้นๆ

ศิษย์พี่กู่ เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีก ใบหน้าของเขาบวมเปล่งขึ้นมาและบาดแผลตามตัวก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ  ยิ่งเขาหงุดหงิดมากเท่าไหร่ยิ่งมีข้อผิดพลาดมากเท่านั้นทำให้จำนวนครั้งที่โดนโจมตีมีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ

มันเป็นแค่ท่อนไม้ธรรมดาไม่ได้มีพลังอะไรแต่ในตอนที่มันรวมกับแรงของ ฉินมู่ เข้าไปแล้วใช้โจมตี  พลังโจมตีของมันจึงเริ่มเพิ่มขึ้นไปอีก  ร่างกายของ ศิษย์พี่กู่ นั้นรับการโจมตีจากท่อนไม้นี้ไปจำนวนมากและความเสียหายก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“เขาจะอัดข้าจนตาย !” – เมื่อตระหนักได้ดังนั้น ศิษย์พี่กู่ ก็ใจหล่นวูบทันที

ส่วนบนของฟอร์ม

ส่วนล่างของฟอร์ม