บทที่ 09 - อักขระชำระล้าง

บทที่ 09 - อักขระชำระล้าง

◉◉◉◉◉

“อักขระรูนไม่สามารถใช้งานได้โดยตรง จำเป็นต้องสลักลงบนอาคมภัณฑ์”

“อาชีพผู้ลงอาคมอุปกรณ์เวทและนักสลักอักขระจึงถือกำเนิดขึ้น”

เมื่อโรนันเห็นประโยคนี้ จิตใจของเขาก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

อาชีพที่เขาเตรียมจะศึกษาอย่างจริงจังก็คืออาชีพนักสลักอักขระนี่เอง

โดยทั่วไปแล้ว การสร้างอาคมภัณฑ์หนึ่งชิ้น จำเป็นต้องใช้-วัสดุในการตีขึ้นรูปอาคมภัณฑ์ก่อน จากนั้นจึงสลักอักขระที่ผู้สร้างต้องการลงบนแกนกลางของอาคมภัณฑ์เพื่อมอบพลังให้

แต่ถ้าสลักโดยตรง หากเกิดข้อผิดพลาดระหว่างทาง อาคมภัณฑ์ทั้งชิ้นก็จะเสียหาย เป็นการสิ้นเปลืองวัสดุโดยเปล่าประโยชน์

ดังนั้นขั้นตอนปกติก็คือ ให้นักสลักอักขระสลักอักขระลงบนศิลาอักขระก่อน แล้วจึงให้ผู้ลงอาคมใช้อุปกรณ์เวทที่สลักอักขระที่สอดคล้องกันลงอาคมบนอาคมภัณฑ์อีกที

เช่นนี้แล้ว แม้ว่าการลงอาคมจะล้มเหลว สิ่งที่เสียหายก็เป็นเพียงศิลาอักขระ แต่จะไม่ส่งผลกระทบต่อตัวอาคมภัณฑ์เอง

ในบรรดาทักษะอาชีพหลักๆ ของโลกจอมเวทในปัจจุบัน การเล่นแร่แปรธาตุ การตีเหล็ก การลงอาคม การสลักอักขระ… แม้ว่าการสลักอักขระจะอยู่ในอันดับท้ายๆ แต่เมื่อเรียนรู้แล้ว ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ฝึกฝนมีชีวิตที่ดีกว่าจอมเวททั่วไป

ที่โรนันเลือกวิชาสลักอักขระ สาเหตุหลักก็คือเกณฑ์การเข้าเรียนต่ำที่สุด และค่าใช้จ่ายในการเรียนรู้ก็ต่ำที่สุดเช่นกัน

นี่ก็เป็นความคิดของเจ้าของร่างเดิมเช่นกัน

หนังสือจอมเวทในมือพลิกไปกว่าครึ่ง ในที่สุดก็มีเนื้อหาเกี่ยวกับการสลักอักขระโดยเฉพาะปรากฏขึ้นมา

หนังสือ “อักษรรูนศาสตร์ ฉบับรวบรวมสิบอักขระขั้นศูนย์ที่ใช้บ่อย” ที่อยู่ในมือของโรนันเล่มนี้ ได้แนะนำวิธีการสลักอักขระขั้นศูนย์ที่ใช้บ่อยสิบชนิด

อักขระขั้นศูนย์ที่ใช้บ่อยสิบชนิดนี้ ได้แก่ อักขระดูดกลืนแสง อักขระชำระล้าง อักขระส่องสว่าง อักขระนำพลังงาน อักขระแข็งแกร่ง อักขระคมกล้า อักขระป้องกัน อักขระว่องไว อักขระพละกำลัง และอักขระปลุกสติ

ตอนกลางวันที่โรนันอยู่ที่แผงขายศิลาอักขระเปล่า เขาได้ทำการสำรวจราคาของอักขระส่วนใหญ่เหล่านี้เบื้องต้นแล้ว

“อักขระดูดกลืนแสง อักขระชำระล้าง อักขระส่องสว่าง สามอักขระนี้จัดอยู่ในระดับต่ำของขั้นศูนย์ ราคาต่ำที่สุด โดยทั่วไปก็แค่หนึ่งหรือสองศิลาเวทเท่านั้น”

“อักขระนำพลังงาน อักขระแข็งแกร่ง อักขระคมกล้า อักขระป้องกัน สี่อักขระระดับกลางของขั้นศูนย์นี้ อักขระป้องกันมีมูลค่าสูงสุด เริ่มต้นที่ห้าศิลาเวทระดับต่ำ”

“ส่วนอักขระว่องไว อักขระพละกำลัง อักขระปลุกสติ สามอักขระนี้ โดยทั่วไปจะใช้กับอาคมภัณฑ์ประเภทเครื่องประดับเช่นแหวน สร้อยคอ จัดอยู่ในระดับสูงของขั้นศูนย์ ในจำนวนนี้อักขระปลุกสติมีมูลค่าสูงสุด สามารถเพิ่มผลของการฝึกจิตขณะฝึกฝน ทำให้มีสมาธิขณะต่อสู้ เพิ่มอัตราความสำเร็จในการร่ายเวทมนตร์ และยังสามารถต้านทานการโจมตีทางจิตบางประเภทได้อีกด้วย ราคาอยู่ที่สิบศิลาเวทระดับต่ำขึ้นไป”

“เหล่านี้ล้วนเป็นอักขระรูนประเภททั่วไปที่ธรรมดาและพบเห็นได้บ่อยที่สุดในขั้นศูนย์ หากเป็นอักขระรูนสายเวทมนตร์ที่หายากกว่านี้ในระดับเดียวกัน ราคาจะสูงกว่ามาก”

โรนันนึกถึงดาบสั้นที่ลุกเป็นไฟที่เขาเห็นในตลาดนัดเล่มนั้น แน่นอนว่าต้องเป็นการลงอาคมด้วยอักขระรูนสายเวทมนตร์ธาตุไฟที่ค่อนข้างหายากชนิดหนึ่ง

“ศิลาอักขระเปล่าสิบห้าก้อนนี้ ขอแค่ให้ฉันสลักอักขระที่ธรรมดาและถูกที่สุดสำเร็จเพียงอันเดียว… ก็เพียงพอที่จะคืนทุนแล้ว”

“โอ้ ไม่สิ น่าจะเป็นยี่สิบก้อน”

โรนันลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ค้นหาในกล่องเก็บของจิปาถะที่มุมบ้าน ในที่สุดก็พบศิลาอักขระกองหนึ่งและมีดเล็กๆ ยาวเท่าฝ่ามือเล่มหนึ่ง

ของเหล่านี้ล้วนเป็นของที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้

ศิลาอักขระทั้งหมดสี่สิบก้อน ในจำนวนนี้สามสิบห้าก้อนเป็นของเสียที่สลักพังแล้ว

มีดเล็กๆ เป็นมีดแกะสลักสำหรับสลักอักขระโดยเฉพาะ มูลค่าสิบเศษศิลาเวท จัดเป็นมีดสลักอักขระที่ถูกและห่วยที่สุด พูดได้เพียงว่าพอใช้งานได้ ไม่มีผลเสริมพิเศษใดๆ

“ศิลาอักขระเปล่ายี่สิบก้อน สำเร็จสักก้อน น่าจะ…”

“น่าจะทำได้นะ”

โรนันไม่ใช่คนโง่ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขี้เล่นและเยาะเย้ยของเจ้าของแผงที่ขายศิลาอักขระเปล่าให้เขาตอนกลางวันยังคงติดตาอยู่ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าการอาศัยเพียงศิลาอักขระเปล่าไม่กี่ก้อนนี้ในการฝึกสลักนั้นความหวังคงจะริบหรี่

แต่เขาไม่มีศิลาเวทเหลือพอที่จะซื้อวัตถุดิบสำหรับฝึกฝนชุดที่สองแล้ว ศิลาอักขระเปล่ายี่สิบก้อนนี้คือความหวังทั้งหมดของเขา

หากทำไม่ได้ก็คงต้องหาวิธีอื่น

แน่นอนว่าโรนันก็ไม่ได้ไร้ความมั่นใจเสียทีเดียว ความสามารถในการทำให้ความก้าวหน้ามั่นคงของหน้าต่างสถานะตัวละครของเขาก็คือความมั่นใจที่เขากล้าท้าทายอาชีพนักสลักอักขระ หากสามารถราบรื่นเหมือนตอนที่ฝึกฝน “กระสุนพลังเวท” ได้ล่ะก็…

โรนันส่ายหัว สลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวออกไป แล้วเริ่มจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

หลังจากชั่งน้ำหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหลายๆ ด้านเช่นความยากในการสลัก มูลค่าของอักขระ ในที่สุดโรนันก็เลือก “อักขระชำระล้าง” จากสามอักขระระดับต่ำของขั้นศูนย์เป็นเป้าหมายแรกในการฝึกฝน

อักขระชำระล้างมาจากเวทมนตร์ขั้นศูนย์ “เวทชำระล้าง” สามารถกำจัดฝุ่น ดูดซับน้ำ ขจัดคราบสกปรก… เป็นหนึ่งในอักขระมาตรฐานของเสื้อคลุมจอมเวท

อย่างเสื้อคลุมยาวที่โรนันสวมใส่อยู่นี้ ไม่ได้นับเป็นเสื้อคลุมเวทมนตร์เลย เป็นเพียงวัสดุที่พิเศษกว่าเล็กน้อย ทนทานต่อความสกปรกกว่าเสื้อผ้าทั่วไป ไม่ได้มีการลงอาคมด้วยผลของอักขระใดๆ

ส่วนเสื้อคลุมจอมเวทที่แท้จริงที่ลงอาคมด้วย “เวทชำระล้าง” จะมีฟังก์ชันทำความสะอาดในตัว แม้ว่าเขาจะสวมใส่เป็นเวลาหลายเดือนโดยไม่เปลี่ยน ก็ยังคงสะอาดและสดชื่น ไม่เปื้อนคราบสกปรกแม้แต่น้อย

ขั้นตอนแรกของการสลักอักขระ คือการจดจำรูปร่างของอักขระทั้งหมดไว้ในหัวให้ได้

จุดนี้สำคัญมาก

อักขระคือผลึกแห่งสติปัญญาและหยาดเหงื่อแรงกายของจอมเวท ผ่านการปรับปรุงและพัฒนามาอย่างมากมาย ทุกรายละเอียดล้วนมีความหมายและหน้าที่เฉพาะของมัน

หากผิดเพี้ยนไปเพียงเล็กน้อย ก็อาจจะไม่สามารถแสดงผลที่ควรจะเป็นออกมาได้

ขั้นตอนนี้เป็นงานหนัก ต้องอาศัยการท่องจำอย่างเดียว ไม่มีทางลัด โรนันใช้เวลาทั้งคืน ในที่สุดก็สลักรูปร่างของอักขระชำระล้างที่คล้ายกับไม้กวาดโค้งงอไว้ในหัวได้อย่างแม่นยำ

กุรุ กุรุ

เช้าตรู่ ประตูบ้านไม้เปิดอ้าอยู่ โรนันยืนอยู่ในบ้าน ตรงหน้าเตา หม้อเล็กๆ ที่เดือดปุดๆ กำลังต้มอาหารเช้าของเขาอยู่

เมื่อวานหลังจากซื้อแป้งสาลีมาแล้ว โรนันก็อยากจะทำบะหมี่กินเอง

ไม่รู้ว่าผิดพลาดตรงไหน พอเอาเส้นบะหมี่ที่นวดแล้วลงหม้อก็แตกกระจาย ต้มไปสักพักก็กลายเป็นโจ๊กเละๆ ไปเลย

แต่รสชาติก็หอมดี

โรนันก็ไม่ใส่ใจแล้ว โรยเครื่องปรุงลงไปมั่วๆ แล้วก็กินแบบนั้นเลย

“สามารถฝึกขั้นต่อไปได้แล้ว”

โรนันยกหม้อเล็กๆ ขึ้นมาโดยตรง นั่งยองๆ อยู่บนกิ่งไม้หน้าประตูบ้านพลางซดโจ๊กแป้งเละๆ พลางคิดถึงแผนการต่อไปของตัวเอง

หลังจากจำรูปร่างของอักขระได้แล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปก็คือการลอกเลียนแบบและวาดภาพ

รอจนวาดคล่องแล้วค่อยฝึกใช้มีดสลักออกมา

สุดท้ายถึงจะเป็นการลองสลักจริงๆ

โรนันไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นอัจฉริยะในด้านการสลักอักขระ ขั้นตอนที่ควรจะมีเหล่านี้เขาจะไม่ข้ามไปแม้แต่ขั้นเดียว

ชีวิตกลับมามีระเบียบอีกครั้ง

ออกกำลังกาย ฝึกจิต ฝึกฝนเวทมนตร์ ตอนนี้เพิ่มการศึกษารูนเข้ามาอีกอย่าง กิจวัตรประจำวันของโรนันเต็มแน่นเอี้ยด

ถึงแม้ว่าทุกวันจะต้องเหนื่อยเป็นหมา แต่ก็ทำให้เขาได้สัมผัสกับความรู้สึกเติมเต็มที่ไม่เคยได้สัมผัสมานาน

ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกแบบนี้…

น่าจะเป็นตอนที่ติวเข้มสอบเข้ามหาวิทยาลัยตอนมัธยมปลายปีสุดท้ายในชาติที่แล้วกระมัง

[จบแล้ว]