บทที่ 22 - โหมดผู้ชม? โหมดมุงดู!

“ท่านเคย์”

“ท่านเคย์”

“ท่านเคย์”

เมื่อมาถึงเขตของตระกูลอุจิวะ อุจิวะ เคย์ ก็ได้สัมผัสกับบทบาทของคนไร้ค่าที่พลิกกลับมาผงาดอย่างลึกซึ้ง ตลอดทางมีคนของตระกูลอุจิวะรออยู่ และโค้งคำนับทักทายอย่างเคารพ

สิ่งที่แสดงออกมา คือท่าที คือความยิ่งใหญ่ คือระดับชั้น

พูดตามตรง ในขณะที่อุจิวะ เคย์ รู้สึกดีใจอย่างลับๆ ก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เพราะฉากนี้ทำให้เขานึกถึงวิดีโอตลกๆ ที่เคยดูในชาติก่อน เช่น ฉากของราชามังกรปากเบี้ยว, การกลับมาของราชามังกร, เขยผู้ไร้เทียมทาน เป็นต้น

ภาพลักษณ์ของราชามังกรปากเบี้ยวคนนั้นดูเหมือนจะปรากฏขึ้นตรงหน้าอุจิวะ เคย์ อีกครั้ง และกำลังยิ้มเยาะเย้ยเขาด้วยรอยยิ้มของราชามังกรปากเบี้ยว แสดงท่าทีว่า ‘ทำได้ดี เจ้าได้สืบทอดมรดกอันรุ่งโรจน์ของเราแล้ว’

แต่ว่า อย่าพูดเลย ตอนนี้อุจิวะ เคย์ ก็มีกลิ่นอายแบบนั้นจริงๆ

ส่วนใหญ่เป็นเพราะนิสัยของเขา คนอื่นทักทายเขา เขาก็จะพยักหน้ายิ้มตอบ

แม้ว่าตอนนี้สถานะและตำแหน่งในตระกูลจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง เขาก็ไม่ได้กลายเป็นคนหยิ่งยโสโอหัง

เพราะ…

อย่าดูถูกสภาพจิตใจที่ทนแรงกดดันได้ของราชาแห่งการทนแรงกดดันของอุจิวะ และการรู้จักตัวเองอย่างชัดเจน!

ดังนั้น ถ้าปรับมุมมองให้ดีๆ รอยยิ้มของอุจิวะ เคย์ ก็มีความรู้สึกเหมือนรอยยิ้มของราชามังกรปากเบี้ยวจริงๆ

แน่นอนว่า นี่ก็เป็นเพียงการพูดเล่นเท่านั้น

สำหรับอุจิวะ เคย์ แล้ว การที่ตระกูลอุจิวะต้อนรับเขาอย่างยิ่งใหญ่ตั้งแต่หน้าประตู แม้จะไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู้ แต่ในโคโนฮะก็ย่อมมีคนบางคนที่คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของตระกูลอุจิวะอยู่เสมอ

สถานการณ์ในวันนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแปลกประหลาดอย่างยิ่ง อุจิวะ เคย์ คาดว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ข้อมูลที่เกี่ยวข้องก็จะไปถึงหูของโฮคาเงะรุ่นที่สาม ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และผู้รับบาปของโคโนฮะ ชิมูระ ดันโซ ในไม่ช้า

“คาดว่าคงจะถูกสองเฒ่านี้จับตามองแล้ว แต่ว่า ตอนนี้ตระกูลอุจิวะยังคงรุ่งเรืองอยู่ ก่อนที่จะได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุการณ์จิ้งจอกเก้าหางอาละวาด ถึงแม้ว่าดันโซผู้รับบาปที่ชอบก่อเรื่องจะอยากทำอะไรกับข้า ก็ต้องคิดให้ดีๆ ก่อนว่าจะรับมือกับความโกรธของตระกูลอุจิวะได้หรือไม่”

พึมพำความคิดเช่นนี้ในใจ อุจิวะ เคย์ ก็ไม่ได้กังวลอะไรกับเรื่องนี้

ในไม่ช้า อุจิวะ เคย์ ก็ใกล้จะถึงบ้านใหญ่ที่ตระกูลอุจิวะใช้จัดประชุมสำคัญในตระกูลแล้ว

และที่นี่ อุจิวะ เคย์ ก็ได้พบกับหญิงสาวสวยผมยาวตรงสีดำคนหนึ่งที่กำลังอุ้มทารกอยู่

นางคือภรรยาของอุจิวะ ฟุงาคุ อุจิวะ มิโคโตะ และในอ้อมแขนของนางก็คืออุจิวะ อิทาจิ ที่เพิ่งจะอายุครบหนึ่งขวบในปีนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับอุจิวะ เคย์ อุจิวะ มิโคโตะ ก็ยิ้มและพยักหน้าให้: “เคย์คุง ยินดีด้วยนะ”

อุจิวะ เคย์ ยิ้ม: “เกรงใจไปแล้วครับ พี่มิโคโตะ”

อุจิวะ มิโคโตะ หลีกทางให้: “รีบเข้าไปเถอะ! ฟุงาคุและคนอื่นๆ รอเจ้าอยู่ข้างในแล้ว”

อุจิวะ เคย์ พยักหน้า เดินไปที่หน้าประตูบ้านใหญ่ อุจิวะสองคนก็เปิดประตูให้อย่างเคารพ ก็เห็นว่าข้างในมีคนสิบกว่าคนนั่งหลังตรงด้วยท่าทางที่น่าเกรงขามอยู่แล้ว

ในนั้น ที่นั่งประธานตรงกลางก็คือผู้นำตระกูลคนปัจจุบันและลูกชายของเขา อุจิวะ ฟุงาคุ ส่วนทางซ้ายและขวาก็นั่งเรียงกันเป็นสองแถวตามลำดับชั้น

เมื่อประตูใหญ่เปิดออก คนสิบกว่าคนที่อยู่ในตำแหน่งสูงสุดของตระกูลอุจิวะต่างก็หันมามองอุจิวะ เคย์

อุจิวะ เคย์ ไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนน้อมหรือหยิ่งยโส พูดกับทุกคนว่า ‘ขอรบกวนด้วยครับ’ แล้วก็เดินเข้าไปอย่างมีมารยาท และประตูใหญ่ข้างหลังเขาก็ถูกปิดลง

ในระหว่างนั้น อุจิวะ จิซาโตะ ก็เข้ามาด้วย นั่งลงที่ตำแหน่งท้ายสุดทางขวา—ในฐานะยอดฝีมือรุ่นเยาว์ของตระกูลอุจิวะ ‘การประชุม’ ที่สำคัญในวันนี้ นางก็มีสิทธิ์เข้าร่วมด้วย

พูดตามตรง อุจิวะ เคย์ ไม่ได้ชอบมารยาทที่เข้มงวดเช่นนี้ แต่ก็ทนไม่ได้ที่ตระกูลใหญ่ๆ ให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้ เขาก็เคยถูกสอนให้เรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นตอนนี้ใช้ขึ้นมาก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร

ไม่มีการท้าทายหรือตั้งคำถามที่น่ารำคาญอะไรเกิดขึ้น ในบ้านใหญ่ที่เหมือนโรงฝึกแห่งนี้ อุจิวะสิบกว่าคนมองอุจิวะ เคย์ ด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความปรารถนาดี บางคนถึงกับมีความรู้สึกผิดอยู่ด้วย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของหน่วยตำรวจทหารโคโนฮะ

สถานการณ์เช่นนี้ ก็ทำให้การอวดดีตบหน้าที่อุจิวะ เคย์ เคยจินตนาการไว้ในอดีตนั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง กล่าวได้เพียงว่าในตระกูลอุจิวะ การอวดดีตบหน้าที่ซ้ำซากบางอย่างนั้นไม่มีตลาดจริงๆ

ถ้าเป็นตระกูลฮิวงะที่อยู่ข้างๆ ที่ชอบหาเรื่องตระกูลอุจิวะ ตอนนี้คงจะมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูเยอะแยะแล้ว

จากนั้น หลังจากทักทายกันแล้ว อุจิวะ เคย์ ก็ไม่อยากจะเสียเวลา เริ่มเข้าประเด็นโดยตรงว่าถ้ามีเรื่องอื่น ก็สามารถ ‘ตรวจสอบสินค้า’ ก่อนได้ รอให้ยืนยันบางอย่างแล้ว ถึงจะค่อยคุยเรื่องต่อไปได้

ท่าทีที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ทำให้อุจิวะทั้งหลายมองหน้ากันไปมา แต่ว่า ก็ไม่มีใครรังเกียจ เพราะอุจิวะโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นกลุ่มคนที่เข้าใจง่าย แม้แต่อุจิวะ เซ็ตสึนะ ที่อายุมากที่สุด ส่วนในด้านเล่ห์เหลี่ยมก็ทำได้เพียงใช้คำว่า “ไร้คำจะกล่าว” มาอธิบาย

จากนั้น อุจิวะ เคย์ ก็เล่าว่าเขาได้ปรับปรุงเกมคาถาลวงตาต่อไปอีกขั้นแล้ว และบอกว่านี่เป็นการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้วันนี้มีคนได้ลองเล่นเกมมากขึ้น ไม่ใช่ว่าตอนเช้าจะให้คนเล่นได้แค่คนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้ความสมจริงของเกมคาถาลวงตาชัดเจนยิ่งขึ้น อุจิวะ เคย์ ยังได้พัฒนาเกมต่อไปอีกขั้นบนพื้นฐานของเกมคาถาลวงตา ให้คนบางส่วนสามารถเข้าสู่โหมด ‘ผู้ชม’ ได้พร้อมกัน

ก็คือการให้คนคนหนึ่งเล่นเกม ในขณะที่คนอื่นๆ ก็มุงดูขั้นตอนการเล่นเกมของคนคนนั้นจากมุมมองของพระเจ้า

ใช่แล้ว นี่คือขั้นตอนใหม่ที่อุจิวะ เคย์ พัฒนาขึ้นมาเมื่อคืนนี้ และก็เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เขาไม่มีแรงในตอนเช้านี้ เพราะว่ามันใช้พลังงานมากจริงๆ

ส่วนที่เรียกว่าโหมด ‘ผู้ชม’ นั้น จริงๆ แล้วเป็นสิ่งที่มาพร้อมกับเทคโนโลยีการสร้างเกมที่ระบบมอบให้

สิ่งที่ดูเหมือนการถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตนี้ จริงๆ แล้วคือฟังก์ชัน ‘ผู้ชม’ ที่เกมออนไลน์หลายเกมมี

เช่น ใน CS หลังจากที่ผู้เล่นถูกฆ่า ก็สามารถใช้ ‘การสิงร่าง’ เพื่อให้มุมมองตามเพื่อนร่วมทีมที่ยังมีชีวิตอยู่ได้

อีกตัวอย่างหนึ่งก็คือในเกมวางแผนแบบเรียลไทม์อย่าง StarCraft และ Warcraft นอกจากผู้เล่นที่เข้าร่วมการต่อสู้โดยตรงแล้ว ผู้เล่นคนอื่นๆ ก็สามารถดูสถานการณ์การรบทั้งหมดได้ผ่านฟังก์ชัน ‘ผู้ชม’

เทคโนโลยีที่ระบบสร้างเกมให้มา ย่อมต้องรวมฟังก์ชันที่พบบ่อยนี้เข้าไปด้วย และอุจิวะ เคย์ ก็ได้ขยายฟังก์ชันของเกมผ่านเครือข่ายจิต เพิ่มฟังก์ชัน ‘ผู้ชม’ เข้าไป

ตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่จะนำมาใช้พร้อมกันแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การพัฒนาฟังก์ชันนี้ขึ้นมา อุจิวะ เคย์ ก็ไม่ได้แค่สร้างลูกเล่นใหม่ๆ ขึ้นมาเฉยๆ แต่ยังต้องการจะทำการทดลองด้วย—ในเมื่อระบบต้องการจะรวบรวมค่าอารมณ์ แล้วค่าอารมณ์นี้มีข้อจำกัดที่ชัดเจนหรือไม่? ค่าอารมณ์ที่เกิดจากการดูถ่ายทอดสด จะสามารถดูดซับได้หรือไม่?

อุจิวะ เคย์ เคยถามระบบว่าได้หรือไม่ แต่ระบบปัญญาอ่อนนี้ไม่ได้ให้คำตอบ ตอนนั้นถึงกับมีอาการค้างเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงความไม่น่าเชื่อถือของมันอย่างเต็มที่ ดังนั้นอุจิวะ เคย์ จึงเตรียมที่จะทดลองผลลัพธ์จริง

ตอนนี้ ทุกอย่างพร้อมแล้ว สามารถเริ่มได้แล้ว

โจนินเนตรวงแหวนสามโทโมเอะของหน่วยตำรวจทหารโคโนฮะคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าอุจิวะ เคย์ เขาคือคนที่ปฏิเสธอุจิวะ เคย์ ตอนที่อุจิวะ เคย์ ไปหาเขาเพื่อทดสอบเกมคาถาลวงตาเมื่อวานนี้ ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับอุจิวะ เคย์ ก็ยังรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้หลีกเลี่ยงความผิดพลาดของตัวเอง

ต่อหน้าอุจิวะ เคย์ เขาก้มตัวลง โค้งคำนับขอโทษอย่างเคารพ แสดงความจริงใจอย่างเต็มที่

อุจิวะ เคย์ ย่อมรีบให้เขาลุกขึ้น และบอกว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ ทุกคนต่างก็เป็นคนของตระกูลอุจิวะ ต่างก็พยายามเพื่อให้ตระกูลอุจิวะยิ่งใหญ่ขึ้น ดังนั้นเรื่องในอดีตบางอย่างก็ให้มันผ่านไปเหมือนสายลมเถอะ

สิ่งที่แสดงออกมา คือความใจกว้าง คือความฉลาดทางอารมณ์ที่อุจิวะส่วนใหญ่ต้องเรียนรู้ไปตลอดชีวิต

อะไรนะ? ทำไมอุจิวะ เคย์ ไม่ฉวยโอกาสอวดดีตบหน้า?

เอ่อ ขอถามหน่อยว่านอกจากจะสร้างศัตรูแล้วมันมีประโยชน์อะไรอีก?

สถานการณ์ตอนนี้คือ ตระกูลอุจิวะได้ให้ผลประโยชน์ที่อุจิวะ เคย์ ไม่สามารถปฏิเสธได้ ใช้ ‘ความรู้สึก’ ที่จริงใจมาทำให้เขาซาบซึ้งอย่างยิ่ง ก็เหมือนกับมีมคลาสสิกที่ว่า ‘ให้มากเกินไปแล้ว’

อุจิวะ เคย์ การได้รับประโยชน์เหล่านี้มาก็เพียงเพื่อต้องการทำให้ตระกูลอุจิวะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งเท่านั้นเอง นอกจากนี้ก็เพื่อรีบเร่งทำภารกิจระบบให้สำเร็จและรับรางวัลจากระบบให้ได้!

นี่แหละ คือประเด็นสำคัญ อย่างอื่นก็เป็นเพียงเรื่องรอง

ดังนั้น เกมแรกก็เริ่มต้นขึ้นในบรรยากาศที่ปรองดองและสวยงาม

และในครั้งนี้ คนที่เข้าสู่โลกของเกมพร้อมกัน ก็ยังมีอุจิวะอีกหกคนที่อยู่ในโหมด ‘ผู้ชม’

[จบแล้ว]