บทที่ 12 : ทำไมคุณถึงเกลียดฉัน?

"งานปาร์ตี้อยู่ที่ไหนนะ?" ฉันถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ปาร์ตี้ของชมรมนักศึกษาชายไง!" เธอบอกขณะที่ปัดมาสคาราเพิ่ม

"ซากุระจะมารับแทนเดอิดาระ เธอเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่ากำลังจะถึงแล้ว"

"ฉันไม่คิดว่าเธอจะชอบฉันเท่าไหร่เลย" ฉันพูดพลางมองตัวเองในกระจก คารินเอียงศีรษะเล็กน้อย

"อะไรนะ? ไม่จริงหรอก เธอก็แค่เป็นคนอารมณ์ไม่ค่อยดีและก็ตรงไปตรงมามากไปหน่อยในบางครั้ง แต่ฉันคิดว่าหล่อนรู้สึกกลัวเธอมากกว่านะ"

"กลัวฉัน? ทำไมเธอต้องกลัวฉันด้วยล่ะ?" ฉันหัวเราะ คารินคงจะสับสนแล้ว

"ฉันคิดว่าเป็นเพราะเธอแตกต่างจากพวกเรามากน่ะ" เธอเสริมและยิ้ม ฉันรู้ว่าฉันแตกต่างจากพวกเขา แต่สำหรับฉันแล้ว พวกเขาต่างหากที่ดูแปลก ไม่ใช่ฉัน

"แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องเธอหรอก คืนนี้เธอคงไม่ว่างหรอก"

"ไปกับนารูโตะเหรอ?" ฉันถามไปก่อนที่จะหยุดความคิดของตัวเองได้ ฉันยังคงมองตัวเองในกระจก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตว่าคารินมองฉันด้วยคิ้วที่เลิกขึ้น

"เปล่าหรอก น่าจะเป็นซาสึเกะมากกว่า เธอเปลี่ยนผู้ชายไปเรื่อยๆ ทุกอาทิตย์เลย" การพูดถึงเพื่อนแบบนั้นดูใจร้าย แต่คารินก็แค่ยิ้มและจัดชุดเดรสของเธอให้เข้าที่

"หล่อนไม่ได้คบกับนารูโตะเหรอ?" ภาพที่ทั้งสองคนกำลังนัวเนียกันบนเตียงผุดขึ้นมาในหัวฉัน

"ไม่เลย นารูโตะไม่เคยคบกับใคร เขาแค่นอนกับผู้หญิงหลายคน แต่ไม่เคยคบใครเลย"

"โอ้..." นั่นคือทั้งหมดที่ฉันพูดออกมา...

ปาร์ตี้คืนนี้เหมือนกับปาร์ตี้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว สวนและบ้านเต็มไปด้วยคนเมา ทำไมฉันถึงยอมกลับมาที่นี่ แทนที่จะอยู่ในห้องและมองกำแพงนะ

คารินหายไปทันทีที่เรามาถึง ฉันหาที่ว่างบนโซฟาและนั่งอยู่ที่นั่นอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง แล้วจู่ๆ นารูโตะก็ปรากฏตัวขึ้น

"เธอ... ดูต่างไปนะ" เขาพูดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วกลับมาจ้องที่ใบหน้าของฉัน  ฉันยังคงเงียบจนกระทั่งสายตาของเราสบกัน

"คืนนี้เธอใส่เสื้อผ้าที่พอดีตัวเลยนี่..." ฉันกลอกตาและดึงเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เข้าที่ ฉันรู้สึกอยากจะใส่เสื้อผ้าหลวมๆแบบที่ฉันใส่ปกติมากกว่า  "ฉันแปลกใจที่เห็นเธออยู่ที่นี่"

"ฉันก็แปลกใจเหมือนกันที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง" ฉันตอบและขยับตัวออกห่างจากเขา เขาไม่ได้ตามมา แต่ด้วยความคิดอีโก้บางอย่าง ฉันอยากให้เขาเขยิบตาม

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา คารินก็เมาอีกครั้ง ก็เหมือนกับทุกคนในงาน

"มาเล่นเกมจริงหรือกล้ากันเถอะ!"  ซาสึเกะพูดขึ้นมา และกลุ่มเพื่อนเล็กๆ ของเขาก็รวมตัวกันรอบโซฟา ซากุระส่งขวดเหล้าใสๆ ให้เดอิดาระ และเขาก็ยกดื่มและส่งต่อๆไป มือของนารูโตะที่จับขวดต่อ ใหญ่มากจนดูเหมือนห่อแก้วพลาสติกสีแดงทั้งใบในขณะที่เขายกดื่ม

เด็กผู้หญิงอีกคนที่มีท่าทางคล้ายๆพวกเขา ก็เข้าร่วมเล่นเกมด้วย ดังนั้นตอนนี้มี นารูโตะ ซาสึเกะ เดอิดาระ ซุยเงสึ เพื่อนร่วมห้องของเขา ซากุระ คาริน และสาวคนใหม่ ฉันคิดว่าการเล่นเกมจริงหรือกล้าในขณะที่เมาคงไม่นำพาเรื่องดีๆ มาให้ เมื่อคารินพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายว่า...

"เธอควรเล่นด้วยนะ ฮินาตะ"

"ฉันไม่ค่อยอยากเล่นเท่าไหร่" ฉันตอบและมองคราบสีน้ำตาลบนพรม

"ถ้าจะเล่นก็ต้องเลิกเป็นเด็กดีไปห้านาที" นารูโตะบอก ทุกคนหัวเราะยกเว้นคาริน คำพูดของเขาทำให้ฉันโกรธ ฉันไม่ใช่คนหัวอ่อนอย่างนั้น  ใช่ ฉันยอมรับว่าฉันไม่ใช่คนบ้าระห่ำ แต่ฉันไม่ใช่คนที่ไม่รู้เรื่องราวของโลกภายนอก ฉันจ้องมองไปที่นารูโตะและนั่งไขว่ห้างลงในวงเล็กๆ ของพวกเขา ระหว่างเดอิดาระกับสาวคนนั้น นารูโตะหัวเราะและกระซิบอะไรบางอย่างกับซาสึเกะก่อนจะเริ่ม

ในรอบแรก ซาสึเกะถูกท้าให้ดื่มเบียร์ทั้งกระป๋อง ผู้หญิงอีกคนถูกท้าให้โชว์หน้าอกต่อหน้าทุกคน และคารินก็เผยว่าเธอเจาะหัวนม

"จริงหรือกล้า ฮิวงะ?" นารูโตะถามและฉันก็กลืนน้ำลาย

"จริง" ฉันตอบ เขายิ้มและพึมพำว่า ‘แน่นอนอยู่แล้ว…’

ในขณะที่เดอิดาระกำลังถูมือด้วยท่าทีกระตือรือร้น

"โอเค..." แล้วเขาก็ถามว่า "เธอ... ยังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า?..." ฉันรู้สึกตกใจ ไม่มีใครดูประหลาดใจกับคำถามที่ไม่เหมาะสมนี้เลยนอกจากฉัน ฉันรู้สึกหน้าแดงก่ำและเห็นทุกคนจ้องมองมาที่ฉันอย่างตั้งใจเพื่อรอฟังคำตอบ

"ว่าไง?..." นารูโตะกดดันฉันเพิ่ม แม้ว่าฉันจะอยากวิ่งหนีไปซ่อนตัวมากแค่ไหน แต่ฉันก็แค่พยักหน้า...เพื่อยืนยันว่าฉันยังบริสุทธิ์

สิ่งที่ฉันกับคิบะทำกันก็มีแค่กอด จูบ และลูบคลำกันเบาๆ เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครดูประหลาดใจกับคำตอบของฉัน พวกเขาแค่ดูสนใจเท่านั้น

"งั้น เธอกับคิบะที่คบกันมาสองปีแล้ว...แต่ไม่เคยทำกันเลยเหรอ?" คารินถาม  แต่ฉันรู้สึกไม่สบายใจที่จะตอบ...ฉันส่ายหัว

"ตาของนารูโตะแล้ว" ฉันรีบพูดด้วยความหวังว่าทุกคนจะเปลี่ยนความสนใจไปจากตัวฉันได้

"กล้า!"  นารูโตะตอบก่อนที่ฉันจะถามเขาว่าเลือกอะไร ดวงตาสีฟ้าของเขามองมาที่ฉันอย่างแน่วแน่และมันก็บอกฉันว่าฉันต่างหากที่เป็นคนต้องตัดสินใจ ฉันรู้สึกว่าฉันอยากท้าทายให้เขาทำอะไรสักอย่าง แต่ฉันยังไม่ได้คิดอะไรไว้เลยและก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบแบบนี้ด้วย ฉันควรจะท้าอะไรเขาดีนะ? ฉันรู้ว่าเขาจะทำทุกอย่าง เพื่อที่จะได้เป็นฝ่ายชนะ

"อืม... นายกล้าที่จะ...?"

"ที่จะอะไร!!?"  เขาถามอย่างใจร้อน

ฉันเกือบจะท้าให้เขาพูดเรื่องดีๆ เกี่ยวกับทุกคนในกลุ่ม แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ เสียดายว่ามันคงจะตลกไม่น้อย

"ถอดเสื้อออกและไม่ต้องใส่เสื้ออีกจนกว่าจะจบเกม!"  คารินตะโกนท้า ฉันดีใจ...ไม่ใช่เพราะเขาจะถอดเสื้อนะ แต่เพราะฉันนึกอะไรไม่ออกและจะได้ไม่ต้องกดดันว่าจะต้องท้าอะไรเขา

"มันดูเด็กๆ ไปหน่อยนะ" เขาบ่น แต่ก็ดึงเสื้อออกทางศีรษะ  สายตาของฉันพุ่งตรงไปที่ร่างของเขาที่ไร้เสื้อผ้าโดยไม่ได้ตั้งใจ และไปหยุดอยู่ที่รอยสักสีดำที่ขยายไปบนผิวสีแทนที่น่าทึ่งของเขา ใต้รูปนกที่หน้าอกของเขามีรอยสักรูปต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีกิ่งก้านที่เปลือยเปล่าไร้ใบและดูเหมือนต้นไม้ผีสิง บนแขนของเขามีรอยสักเล็กๆ อีกหลายรอยที่ฉันคาดไม่ถึง ภาพและสัญลักษณ์เล็กๆ ที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันปกคลุมไหล่และสะโพกของเขา คารินศอกสกิดฉัน...ฉันรีบละสายตาจากเขา พร้อมกับภาวนาไม่ให้ใครเห็นว่าฉันมองเขา

เกมดำเนินต่อไป ซากุระจูบซุยเงสึและซาสึเกะ คารินเล่าเรื่องเซ็กส์ครั้งแรกของเธอ เดอิดาระจูบหญิงสาวอีกคน  ฉันมาอยู่ในกลุ่มของพวกหัวรั้นบ้าเซ็กซ์ได้ยังไงกันนะ?

"ฮินาตะ จริงหรือกล้า?" ซุยเงสึถาม

"จะถามทำไม... เราก็รู้ว่าเธอจะเลือกจริงอยู่แล้ว" นารูโตะเริ่มพูด

"กล้า!!"  ฉันตอบ ทำให้เขาและตัวฉันเองก็ประหลาดใจ

"อืม... ฮินาตะ... เธอกล้าที่จะ... ดื่มวอดก้าอึกหนึ่งไหม?"  ซุยเงสึยิ้ม

"ฉันไม่ดื่มแอลกอฮอล์"

"เพราะงั้นไง...ถึงเป็นคำท้า"

"เฮ้ ถ้าเธอไม่อยากทำ..."  เดอิดาระเริ่มพูด... แต่เมื่อฉันเงยหน้าขึ้น ฉันเห็นนารูโตะกับซากุระกำลังหัวเราะเยาะฉัน

"โอเค แค่อึกเดียว"  ถ้าฉันยอมแพ้ ฉันคิดว่านารูโตะจะยังคงดูถูกฉัน แต่เมื่อสายตาของเราสบกัน เขากลับมีสีหน้าแปลกๆ บางคนยื่นขวดวอดก้าขาวให้ฉัน และฉันก็ทำผิดพลาดด้วยการเอาไปใกล้จมูกเพื่อดมกลิ่นของเหลวที่เหม็นเน่านี้ จมูกของฉันแสบไปหมด ฉันย่นจมูกและพยายามไม่สนใจเสียงหัวเราะคิกคักที่อยู่ข้างหลังฉันและไม่คิดถึงปากทั้งหมดที่เคยผ่านขวดนี้มาแล้วก่อนที่มันจะหลงทางไปในที่สุด ฉันยกมันขึ้นและดื่มหนึ่งอึก ของเหลวนี้ทำให้ทุกอย่างแสบไปหมด ตั้งแต่ลิ้นไปจนถึงท้องของฉัน แต่ฉันก็กลืนมันลงไปได้ รสชาติมันแย่มาก กลุ่มคนปรบมือและหัวเราะเล็กน้อย ทุกคนยกเว้นนารูโตะ ถ้าฉันไม่รู้จักเขา ฉันคงคิดว่าเขากำลังโกรธหรือผิดหวังอะไรสักอย่างอยู่...

หลังจากนั้นไม่นานฉันก็รู้สึกร้อนที่แก้ม และหลังจากนั้นไม่นาน แอลกอฮอล์จำนวนเล็กน้อยในเส้นเลือดก็เริ่มส่งผลมากขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละรอบที่เล่นพวกเขาก็จะท้าให้ฉันดื่มอีกอึก...อีกอึก... แล้วฉันก็รับคำท้า  ฉันก็ต้องยอมรับว่าฉันรู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจ ชีวิตดูง่ายขึ้นมาก ผู้คนที่อยู่รอบตัวฉันก็ดูตลกมากขึ้นด้วย

"เหมือนเดิม...ดื่มอึกหนึ่ง"  ซาสึเกะพูดและหัวเราะ

ฉันจำไม่ได้แล้วว่ามีคำจริงหรือคำท้าอะไรบ้างในรอบที่ผ่านมา  คราวนี้ฉันดื่มวอดก้าถึงหลายอึก จนกระทั่งมีคนดึงขวดออกจากมือของฉัน

"ฉันคิดว่าเธอควรพอได้แล้ว"  นารูโตะบอกและส่งขวดให้เดอิดาระ

"นายเป็นใครกัน นารูโตะ อุซึมากิ ถึงได้มาบอกว่าให้ฉันพอหรือไม่พอ? ทุกคนกำลังดื่ม ฉันก็ดื่มได้เหมือนกัน" ฉันดึงขวดจากเดอิดาระและยกมันขึ้นจ่อริมฝีปากอีกครั้ง พร้อมกับส่งสายตาเยาะเย้ยใส่นารูโตะ

"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอไม่เคยเมามาก่อน ฮินาตะ มันสนุกใช่ไหมล่ะ?"  ซาสึเกะถามและทุกคนหัวเราะคิกคัก ฉันนึกถึงคำพูดของแม่เกี่ยวกับความรับผิดชอบอยู่แวบนึง แต่ตอนนี้ฉันปล่อยจอย...ไม่สนใจอะไรแล้ว แค่คืนนี้เท่านั้น

"นารูโตะ จริงหรือกล้า?"  ซากุระถาม เขาตอบ กล้า แน่นอนอยู่แล้ว

"นายกล้าที่จะ... จูบฮินาตะไหม?" เธอพูดและยิ้มอย่างเสแสร้ง นารูโตะเบิกตากว้าง แม้ว่าแอลกอฮอล์จะทำให้ทุกอย่างดูน่าตื่นเต้นมากขึ้น แต่ฉันก็อยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น

"ไม่ ฉันมีแฟนแล้ว" ฉันตอบกลับ และทุกคนรอบตัวฉันก็หัวเราะเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้

"ทำไมฉันถึงยังอยู่กับคนพวกนี้ที่เอาแต่หัวเราะเยาะฉันนะ?"

"ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ก็แค่เกมเท่านั้น ทำไปเถอะ" คารินพูดเพื่อกดดันฉัน

"ไม่ ฉันจะไม่จูบกับใครทั้งนั้น"  ฉันพูดและลุกขึ้นยืน นารูโตะไม่ได้มองฉัน แต่เขาก็แค่จิบเครื่องดื่มในแก้วของเขา ฉันหวังว่าเขาจะรู้สึกโกรธบ้าง...แต่จริงๆ...ฉันไม่สนใจหรอกว่าเขาจะรู้สึกยังไง

ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาแบบนี้อีกต่อไป  เขาเกลียดฉันและมันชัดเจนว่าเขาจะทำอะไรก็ตามเพื่อเยาะเย้ยฉัน เมื่อฉันลุกขึ้นยืน ฉันก็รู้สึกได้ถึงฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในทันที ฉันเซไปมาเล็กน้อย แต่ก็ทรงตัวไว้ได้และเดินออกจากกลุ่มไป  ฉันไม่รู้ว่าทำได้ไง แต่ฉันหาทางออกจากบ้านท่ามกลางผู้คนจำนวนมากได้ ทันทีที่ออกไปข้างนอก ฉันก็รู้สึกได้ถึงลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดมา ฉันหลับตาลงและหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปก่อนที่จะไปนั่งลงบนกำแพงเล็กๆ อีกครั้ง โดยไม่ได้คิดอะไร จู่ๆ ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาคิบะ

"ฮัลโหล?" เขาตอบ ความคุ้นเคยจากน้ำเสียงของเขาและวอดก้าในร่างกายฉัน ทำให้ฉันคิดถึงเขามากขึ้นไปอีก

"สวัสดี... ที่รัก"  ฉันพูดและดึงเข่าเข้าชิดอก มีความเงียบไปชั่วขณะ

"ฮินาตะ เมาเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ...ฉันไม่น่าโทรหาเขาเลย

"เปล่า... ไม่เลย"  ฉันโกหกแล้วก็วางสาย ฉันตัดสินใจปิดโทรศัพท์ ฉันไม่ต้องการให้เขาโทรกลับมา เขาทำลายความรู้สึกดีๆ ที่วอดก้าให้ฉันเสียหมด...ยิ่งกว่านารูโตะอีก

ฉันเซกลับเข้าไปในบ้าน ไม่สนใจเสียงผิวปากและคำพูดหยาบคายจากพวกชมรมนักศึกษาชายที่เมาแล้ว คว้าขวดเหล้าสีอำพันจากเคาน์เตอร์ในครัวและดื่มอึกใหญ่เข้าไป รสชาติของมันแย่กว่าวอดก้าและฉันรู้สึกแสบคอไปหมด ฉันใช้มือคลำหาแก้วเพื่อดื่มอะไรบางอย่างเพื่อดับรสชาติที่ไม่พึงประสงค์นี้ ในที่สุดฉันก็เปิดตู้และใช้แก้วใบหนึ่งเพื่อดื่มน้ำอึกหนึ่ง สิ่งนี้ช่วยบรรเทาอาการได้เล็กน้อย แต่ก็ไม่มากนัก ฉันมองผ่านช่องว่างระหว่างผู้คนและเห็นกลุ่มเพื่อนของฉันยังคงเล่นเกมโง่ๆ นั่นอยู่ในวงกลม  พวกเขาเป็นเพื่อนของฉันเหรอ? ฉันไม่คิดอย่างนั้น พวกเขาแค่ต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่เพื่อหัวเราะเยาะประสบการณ์ของฉันเท่านั้น

พวกเขากล้าดียังไงถึงบอกให้นารูโตะจูบฉัน?... ทั้งที่พวกเขาก็รู้ว่าฉันมีแฟนแล้ว ฉันไม่เหมือนพวกเธอ ฉันไม่ได้ออกไปนัวเนียกับใครเลยในชีวิตนี้ฉันเคยจูบผู้ชายมาแค่สองคนเท่านั้น คิบะ และจอห์นนี่ เด็กผู้ชายที่มีกระที่หน้า  ในชั้นประถมศึกษาปีที่สามที่เตะหน้าแข้งฉันทันทีหลังจากนั้น

นารูโตะจะกล้าทำตามคำท้าไหมนะ?... ฉันลองนึกถึงริมฝีปากสีชมพูอันอวบอิ่มของเขา จิตใจของฉันเริ่มจินตนาการว่าเขากำลังก้มลงมาจูบฉัน และชีพจรของฉันก็เต้นเร็วขึ้น ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงคิดถึงเขาแบบนี้?

ฉันตัดสินใจว่าจะไม่ดื่มอีกแล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา ห้องเริ่มหมุนและฉันก็รู้สึกเวียนหัว ขาของฉันพาฉันไปที่ห้องน้ำชั้นบน และฉันก็ทรุดตัวลงหน้าชักโครก หวังว่าจะอาเจียนออกมา แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ฉันบ่นพึมพำและลุกขึ้นยืน

ฉันอยากกลับหอพักแล้ว...แต่ฉันก็รู้ดี ว่าคารินจะไม่ยอมกลับในอีกหลายชั่วโมงข้างหน้าแน่ ฉันไม่ควรกลับมาที่นี่เลย แต่ฉันก็พบว่าตัวเองกำลังบิดลูกบิดประตูห้องเดียวที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ ห้องนอนของนารูโตะเปิดออกได้อย่างง่ายดาย เขาบอกว่าเขาจะล็อกห้องเสมอ แต่มันก็ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ล็อกห้องเหมือนเมื่อครั้งที่แล้ว แม้ว่าตอนนี้ทุกอย่างจะดูหมุนรอบตัวฉันก็ตาม หนังสือนิยายเรื่อง Wuthering Heights หายไปจากชั้นวาง แต่ฉันก็เจอมันอยู่บนโต๊ะข้างเตียงข้างๆ หนังสือเรื่อง Pride and Prejudice ฉันนึกถึงคำพูดของนารูโตะเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ มันชัดเจนว่าเขาเคยอ่านมันมาก่อนและเข้าใจมันด้วย ซึ่งเป็นเรื่องแปลกสำหรับผู้ชายในวัยของเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ชายอย่างเขา บางทีเขาอาจจะต้องอ่านมันสำหรับวิชาเรียน นั่นอาจจะอธิบายได้ แต่ทำไมเขาถึงหยิบ Wuthering Heights ออกมา?

ฉันคว้ามันมานั่งลงบนเตียงและเปิดหนังสือ ตาของฉันจ้องไปที่หน้าหนังสือและห้องก็หยุดหมุน ฉันจมดิ่งอยู่ในโลกของแคทเธอรีนและฮีทคลิฟฟ์มากจนเมื่อประตูเปิดออก ฉันไม่ได้ยินด้วยซ้ำ

"ส่วนไหนของคำว่า  *ฉันไม่ให้ใครเข้าห้องของฉัน* ที่เธอไม่เข้าใจ?" นารูโตะคำรามด้วยสีหน้าโกรธจัด ฉันสะดุ้ง แต่ก็แอบรู้สึกขำเล็กน้อย

"ข...ขอโทษนะ ฉันแค่..."

"ออกไป!" เขาพูดด้วยฟันที่กัดแน่นและฉันก็จ้องมองเขา ฤทธิ์ของวอดก้ายังคงอยู่ในร่างกายของฉัน และมันแรงเกินกว่าจะปล่อยให้นารูโตะไล่ฉันได้

"คุณไม่เห็นจะต้องเป็นคนเลวขนาดนี้เลย!"  ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าที่ตั้งใจไว้มาก

"เธออยู่ในห้องของฉันอีกแล้ว หลังจากที่ฉันบอกว่าอย่าเข้ามา! ออกไป!" เขาตะโกนใส่ฉันพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ นารูโตะที่ยืนอยู่ข้างหน้าฉันดูโกรธจัด เขาเต็มไปด้วยความดูถูกและทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนแย่ที่สุดในโลก บางอย่างในตัวฉันก็แตกสลาย ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว และถามคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวของฉันมาตลอด แม้ว่าฉันจะไม่ยอมรับมันก็ตาม

"ทำไมคุณถึงเกลียดฉัน?"  ฉันถามและมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา มันเป็นคำถามที่ยุติธรรม แต่ฉันก็ไม่คิดว่าอีโก้ที่บอบช้ำของฉันจะรับคำตอบได้ไหว...