บทที่ 5 : รสนิยมที่แตกต่าง

ฉันรู้สึกโล่งใจมากเมื่อนารูโตะออกไปในที่สุด ฉันกับคารินจะได้คุยเรื่องปาร์ตี้กันอย่างส่วนตัว

“ปาร์ตี้จัดที่ไหนเหรอ?” ฉันถาม พยายามทำเสียงให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะจัดของบนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบ

“เป็นปาร์ตี้ของชมรมนักศึกษาชาย” เธอบอกแล้วอ้าปากค้างเหมือนปลาขณะปัดมาสคาร่าเพิ่มที่ขนตา

“มันจัดนอกมหาวิทยาลัย เราจะไม่เดินไปหรอก แต่เดี๋ยวเดอิดาระจะมารับ”

ฉันดีใจที่คนมารับไม่ใช่นารูโตะ แม้ว่าฉันจะรู้ว่าเขาจะไปงานปาร์ตี้ด้วยก็ตาม แค่คิดว่าจะต้องนั่งรถคันเดียวกับเขาก็ฉันทนแทบไม่ได้แล้ว ทำไมเขาถึงได้หยาบคายนักนะ? เขาควรจะต้องรู้สึกขอบคุณฉันด้วยซ้ำ ที่ฉันไม่ตัดสินเขาจากสิ่งที่เขาทำกับร่างกายตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการเจาะหรือรอยสักมากมายก็ตาม......โอเค ฉันอาจจะตัดสินเขาเล็กน้อย แต่ฉันก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าสักหน่อย อย่างน้อยฉันก็เคารพความแตกต่างของเรา ที่บ้านของฉัน การมีรอยสักหรือการเจาะร่างกายไม่ใช่เรื่องปกติ ฉันมักจะทำผมเรียบร้อย โกนขนขา สวมเสื้อผ้าที่สะอาดและรีดเรียบ...และ...

“ได้ยินฉันไหม?” คารินถามขึ้น ขัดจังหวะความคิดของฉัน

“โทษที... ว่าไงนะ?” ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าความคิดของฉันได้ลอยไปหาชายที่หยาบคายคนนั้นอีกแล้ว

“ฉันบอกว่าเรามาเตรียมตัวกันเถอะ อยากให้เธอช่วยฉันเลือกชุดหน่อย” เธอบอก

ชุดที่เธอเลือกนั้นไม่ธรรมดาเอาซะเลย จนฉันต้องมองไปรอบๆ เพื่อหากล้องที่อาจซ่อนอยู่ ฉันแอบคิดว่าจะมีใครสักคนโผล่ออกมาและบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่เรื่องตลก ฉันเบ้หน้าด้วยความสยองเมื่อเห็นชุดทั้งหมด และเธอก็หัวเราะ เห็นได้ชัดว่าเธอชอบใจที่ฉันทำหน้าแบบนั้น

ชุดเดรส (หรืออาจจะเรียกว่าเศษผ้าก็ได้) ที่เธอเลือก ในที่สุดคือชุดตาข่ายสีดำที่เผยให้เห็นบราด้านใน สิ่งเดียวที่ช่วยไม่ให้เธอโป๊ไปทั้งตัวคือชั้นในสีดำที่เข้าชุดกัน กระโปรงสั้นจนแทบจะปิดแค่ส่วนบนของขา ขณะที่เธอดึงผ้าขึ้นเพื่อโชว์ขามากขึ้น แล้วก็ดึงส่วนบนลงเพื่อโชว์เนินอก รองเท้าส้นสูงของเธอสูงอย่างน้อยสิบนิ้ว เธอรวบผมสีแดงเพลิงของเธอขึ้นอย่างไม่ตั้งใจโดยมีผมบางส่วนปล่อยลงมาบนไหล่ และกรีดอายไลเนอร์สีดำหนาเตอะ ฉันไม่คิดว่าเธอจะกรีดตาได้หนาไปกว่าที่เธอทำเป็นปกติได้อีกแล้ว

“สักเจ็บไหม?” ฉันถามขณะหยิบชุดเดรสตัวโปรดของฉันออกมา

“ครั้งแรกเจ็บนะ แต่ก็ไม่ได้เจ็บอย่างที่คนอื่นคิดหรอก มันเหมือนโดนผึ้งต่อยหลายๆ ทีมากกว่า” เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ฟังดูน่ากลัวนะ” ฉันตอบ และเธอก็หัวเราะออกมา

ตอนนั้นเองที่ฉันคิดว่าเธอก็คงมองว่าฉันก็เป็นคนแปลกประหลาดเหมือนกัน และความจริงที่ว่าเราทั้งคู่ต่างก็แปลกสำหรับกันและกัน กลับทำให้ฉันรู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด

เธอมองชุดของฉันแล้วอ้าปากค้าง

“เธอจะไม่ใส่ชุดนี้ไปหรอกใช่ไหม?”

ฉันลูบไปตามเนื้อผ้า มันเป็นชุดเดรสที่สวยที่สุดที่ฉันมี เป็นตัวโปรดของฉัน และความจริงก็คือฉันไม่ได้มีชุดสวยๆ เยอะเท่าไหร่หรอกนะ

“ทำไมเหรอ? มันไม่ดีตรงไหน?” ฉันถาม พยายามซ่อนความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้

ผ้าสีแดงเข้มนั้นนุ่มแต่ก็ทนทาน เหมือนกับผ้าสูท มีคอตั้งและแขนยาวสามส่วนที่ยาวเลยข้อศอกลงมา

“ก็... มัน... ยาวเกินไป” เธอพูด

“มันแค่คลุมถึงใต้เข่าเองนะ”

“มันสวยนะ”  เธอยอมรับ  “แค่มันดูเป็นทางการเกินไปสำหรับปาร์ตี้ ถ้าเธอต้องการ ฉันให้เธอยืมชุดของฉันได้นะ” เธอบอกอย่างจริงใจที่สุด

ฉันย่นจมูกเมื่อคิดว่าจะต้องยัดตัวเองลงไปในชุดเดรสตัวจิ๋วของเธอ

“ขอบคุณนะคาริน แต่ฉันใส่ชุดนี้ดีกว่า” ฉันพูดแล้วเสียบปลั๊กเครื่องม้วนผม