บทที่ 3 : ผู้บุกรุก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่แม่ของฉันได้เตือนเรื่องอันตรายต่างๆของงานปาร์ตี้และนักศึกษาชาย  ในที่สุดแม่ก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน แล้วแม่ก็กอดฉันและจูบฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนออกจากห้องไปและบอกคิบะว่าแม่จะไปรอเขาที่รถ

“ฉันจะคิดถึงการมีเธออยู่ข้างๆ ทุกวันเลย” คิบะบอกฉันอย่างอ่อนโยน แล้วกอดฉันไว้แน่น

ฉันสูดกลิ่นโคโลญของเขา ซึ่งเป็นกลิ่นที่ฉันซื้อให้เขาในวันคริสต์มาสสองปีติดกัน แล้วถอนหายใจ กลิ่นที่เข้มข้นของเขาส่วนหนึ่งได้จางหายไปแล้ว และนั่นทำให้ฉันรู้ว่าฉันจะคิดถึงกลิ่นหอมนี้และความรู้สึกปลอดภัยและคุ้นเคยที่มันมอบให้ฉัน แม้ว่าฉันจะเคยบ่นเรื่องมันมากแค่ไหนก็ตาม

“ฉันก็จะคิดถึงคุณเหมือนกัน แต่เราจะคุยกันทุกวันนะ” ฉันสัญญา แล้วกอดรอบคอของเขาแน่นขึ้น ซบหน้าลงบนไหล่ของเขา

คิบะสูงกว่าฉันเพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่ฉันชอบที่เขาไม่ได้สูงกว่าฉันมากนัก

คิบะใช้ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของฉัน... แล้วฉันก็ได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นจากที่จอดรถ

แฟนของฉันหัวเราะและผละออกจากฉัน

“แม่เธอนี่จริงๆเลย...” เขาจูบที่แก้มฉันแล้วรีบเดินออกจากประตูไปพร้อมกับตะโกนว่า

“เดี๋ยวโทรหานะคืนนี้!”

พออยู่คนเดียว ฉันก็คิดถึงการจากไปอย่างรวดเร็วของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเริ่มแกะกระเป๋าเดินทาง ไม่นานนักเสื้อผ้าครึ่งหนึ่งก็ถูกพับและเก็บไว้ในลิ้นชัก  ส่วนที่เหลือก็แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ฉันรู้สึกแย่เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่ทำจากหนังและลายสัตว์จำนวนมากที่เต็มตู้ของเพื่อนร่วมห้อง ถึงกระนั้น ความอยากรู้อยากเห็นก็ครอบงำฉัน ทำให้ฉันลูบไปที่ชุดเดรสที่ทำจากโลหะชนิดหนึ่ง และอีกตัวหนึ่งซึ่งมีเนื้อผ้าบางมากจนแทบจะไม่มีอยู่จริง

เมื่อรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลีย หลังจากที่อารมณ์มากมายถาโถมในวันนี้ ฉันก็เอนตัวลงบนเตียง ความรู้สึกแปลกๆ ของความเหงาเริ่มเข้ามาครอบงำ และฉันก็นึกถึงเพื่อนร่วมห้องของฉันที่ไม่อยู่ห้อง แม้ว่าเพื่อนของเธอจะทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดบ้างก็ตาม แต่เธอคงจะไม่มีแขกมาหาบ่อยเกินไปหรอกนะ? ทำไมฉันถึงไม่เจอเพื่อนร่วมห้องที่ชอบอ่านหนังสือและเรียนเหมือนกันนะ? ฉันเดาว่ามันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ เพราะฉันจะได้อยู่ห้องคนเดียว แต่เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย จนถึงตอนนี้ มหาวิทยาลัยยังไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันจินตนาการหรือคาดหวังไว้เลย

ยังไงก็ตาม ฉันก็เตือนตัวเองว่าเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้แค่สองสามชั่วโมงเท่านั้น พรุ่งนี้จะต้องดีขึ้น ต้องดีขึ้นสิ!

ฉันหยิบสมุดแพลนเนอร์และหนังสือเรียนออกมา บันทึกตารางเรียนในเทอมนี้ลงไป และจดข้อมูลการสัมภาษณ์ที่อาจเกิดขึ้นกับชมรมวรรณกรรมที่ฉันต้องการเข้าร่วม ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเข้าร่วมหรือไม่ แต่ฉันได้อ่านความคิดเห็นของนักศึกษาบางคนแล้วและอยากหาข้อมูลเพิ่มเติม ฉันอยากพยายามหาคนที่มีความสนใจคล้ายๆ กับฉันเพื่อที่จะได้พูดคุยด้วย ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เพื่อนมากมาย แค่พอให้ได้นัดเจอกันเพื่อไปกินข้าวเป็นครั้งคราวก็พอ

ฉันวางแผนที่จะเดินทางออกไปนอกมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้เพื่อซื้อของใช้สำหรับห้องเพิ่ม ฉันไม่อยากจะจัดห้องของฉันเหมือนอย่างที่คารินทำ แต่ฉันอยากจะเพิ่มของส่วนตัวเข้าไปเพื่อที่จะได้รู้สึกเหมือนอยู่บ้านในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคยนี้ การที่ยังไม่มีรถทำให้ฉันลำบากเล็กน้อย แต่ฉันก็ยังไม่อยากรับมือกับความเครียดเรื่องค่าใช้จ่ายของการมีรถยนต์ตอนนี้  การที่ได้อยู่ในมหาวิทยาลัยทำให้ฉันสามารถใช้บริการขนส่งสาธารณะได้อย่างเต็มที่ และฉันก็ได้ศึกษาเส้นทางรถบัสไว้แล้วบ้าง

ขณะที่ฉันกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อยถึงตารางเวลา สาวผมแดง และพวกผู้ชายที่หน้าตาไม่เป็นมิตรที่มีรอยสักเต็มตัว ฉันก็เผลอหลับไปพร้อมกับสมุดแพลนเนอร์ในมือ

พอตื่อเช้าวันต่อมา ไม่เห็นคารินอยู่บนเตียงของเธอ ฉันอยากจะทำความรู้จักกับเธอ แต่ก็คงเป็นเรื่องยากถ้าเธอไม่อยู่ที่ห้องเลย บางทีหนึ่งในผู้ชายที่อยู่กับเธอเมื่อวานอาจจะเป็นแฟนของเธอ ด้วยความหวังดีฉันหวังว่าจะเป็นเดอิดาระนะ

ฉันหยิบถุงใส่อุปกรณ์อาบน้ำแล้วเดินไปที่ห้องอาบน้ำ ฉันบอกได้เลยว่านี่คือสิ่งหนึ่งที่ฉันจะไม่ชอบเลยเกี่ยวกับการอยู่ในหอพักนักศึกษาคือการอาบน้ำ เพราะห้องพักไม่มีห้องน้ำในตัว มันน่าอึดอัดที่ต้องไปอาบรวมกับคนอื่นแม้จะมีม่านกั้นห้องแยกก็เถอะ แต่ก็น่าจะโอเคที่อย่างน้อยก็ไม่ได้รวมชาย-หญิง (ไหม..นะ..?)

เมื่อฉันเดินไปถึงประตูที่ควรจะเป็นของห้องอาบน้ำ ฉันเห็นว่ามีรูปสัญลักษณ์สองรูปปรากฏอยู่บนป้าย รูปหนึ่งเป็นผู้ชายและอีกรูปหนึ่งเป็นผู้หญิง....ฮ๊าา!!??  ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเขาจะทำห้องอาบน้ำเป็นแบบนี้  และก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าฉันไม่ได้อ่านเจอเรื่องนี้ตอนที่หาข้อมูลเกี่ยวกับ WCU

ฉันเห็นห้องอาบน้ำห้องหนึ่งว่างอยู่ และรีบเดินผ่านบรรดาชายหญิงที่แต่งตัวกึ่งเปลือย ก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำแล้วรูดม่านปิดให้สนิท ฉันถอดเสื้อผ้าแล้ววางไว้บนที่แขวนผ้าด้านนอกห้อง โดยใช้มือคลำทางไปด้านหลังม่าน น้ำใช้เวลาไม่นานก็อุ่น และตลอดเวลานั้นฉันก็กลัวว่าจะมีใครบางคนจะรูดม่านบางๆ ที่แยกตัวฉันออกจากบรรดาชายหญิงที่อยู่ข้างนอก ทุกคนดูเหมือนจะสบายใจที่เห็นร่างกายกึ่งเปลือยของทั้งสองเพศเดินไปมาในบริเวณนี้ สำหรับฉันแล้วชีวิตในมหาวิทยาลัยตอนนี้มันแปลกประหลาดมาก และฉันเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้แค่สองวันเอง

ห้องอาบน้ำแต่ละห้องมีขนาดเล็กมากจนแทบไม่มีพื้นที่พอให้ฉันกางแขนออกไปข้างหน้าได้เลย จิตใจของฉันล่องลอยไปหาคิบะและชีวิตที่บ้านที่คุ้นเคย ในขณะที่กำลังเหม่อลอย ฉันก็หันหลังกลับ ศอกไปโดนเสื้อผ้าและทำมันหล่นลงบนพื้นเปียก น้ำหยดลงบนเสื้อผ้าจนเปียกโชก

“ให้ตายสิ!” ฉันบ่นกับตัวเองขณะปิดน้ำอย่างหงุดหงิด แล้วพันตัวด้วยผ้าขนหนู

ฉันเก็บกองเสื้อผ้าที่เปียกปอนแล้ววิ่งไปตามทางเดิน หวังว่าจะไม่มีใครเห็นฉันนะ...ฉันมาถึงห้องพัก เสียบกุญแจห้องเปิดประตูรีบเข้าห้อง แล้วรู้สึกโล่งใจทันทีที่ปิดประตู

จนกระทั่งฉันหันหลังกลับไปและเห็นชายหนุ่มผมสีทอง มีรอยสัก และดูไม่เป็นมิตรคนนั้นนอนอยู่บนเตียงของคาริน...