บทที่ 6 อันธพาลไลน่า

บทที่ 6 อันธพาลไลน่า

เมืองเชลล์ส

นี่คืออ่าวด้านในที่กว้างใหญ่ ปลายสุดเป็นทะเลสาบเล็ก ๆ เวลาน้ำขึ้น น้ำในทะเลสาบจะเชื่อมกับทะเล แต่พอน้ำลงก็จะแยกออกมาเหมือนเดิม

สิ่งที่ทำให้ฌอนรู้สึกโชคดีหน่อยก็คือ เหนือทะเลสาบนี้มีน้ำตกเล็ก ๆ อยู่พอดี

เขาผลักหินก้อนใหญ่ไปวางไว้ใต้น้ำตก ปล่อยให้น้ำไหลซัดใส่หินตรงนั้น

ปัง! ปัง!

เสียงหมัดกระแทกกับสายน้ำ ก่อนจะกระแทกใส่หินแข็ง ๆ ใต้ม่านน้ำตก

...เก้าร้อยเก้าสิบแปด, เก้าร้อยเก้าสิบเก้า, หนึ่งพัน!

แรงตกของสายน้ำไม่อาจกลบแรงหมัดของฌอนได้แล้ว รอยบนหินมีเพียงสองรอยชัด ๆ

รอยแรกเหมือนกำปั้นธรรมดาที่ทุบลงไป แต่รอยอีกฝั่งกลับมีรอยเฉือนเล็ก ๆ ตามขอบ

เพราะพลังหมัดจาก ปราณแห่งสายลม มันแผ่ออกไปเหมือนใบมีด ทำให้เกิดรอยตัดขึ้นมา รอยนั้นยืนยันว่าแนวคิดที่ฌอนคิดไว้ มันถูกจริง ๆ

หนึ่งพันหมัดทุบหินธารน้ำ, หนึ่งพันหมัดตัดเหล็กวายุ...

ใช่แล้ว หลังคิดอยู่ตั้งนาน ฌอนก็ไม่อายที่จะลอกชื่อวิชาต่อสู้พวกนี้มาจาก One-Punch Man ตรง ๆ

วันนี้เขาซ้อมแต่ละท่าไปแล้วสามพันครั้ง อีกสองรอบก็จะครบกำหนด พอน้ำขึ้น เขาจะออกไปจับปลาบูลฟิชที่อ่าวหนิวยูมากิน หลังจากนั้นการฝึกวันนี้ก็จะจบ

“ฌอน! เรือเฟอร์รี่มาถึงแล้วนะ! มีผู้หญิงคนนึงบอกว่าอยากเจอนายหน่ะเหมียว!”

เสียงเรียกดังมาจากฝั่ง เนียซโผล่มาพร้อมส่งเสียงลั่น

ฌอนที่กำลังจะเริ่มเซ็ตสุดท้าย เผลอออกแรงเกินไป หมัดฟาดหินเต็มแรง

เปรี้ยง!

หินแตกกระจายทันที เศษหินปลิวกระจายรอบ ๆ กำปั้น

ก้อนหินก้อนนี้อุตส่าห์ทนมาได้ตั้งหกพันหมัด แต่ข้างในมันก็เปราะบางสุด ๆ อยู่แล้ว การควบคุมแรงก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของการฝึก เพราะงั้นทุกวันเขาจะปิดท้ายด้วยหมัดสุดท้ายใส่หินเสมอ

แต่วันนี้เพราะเนียซโผล่มากะทันหัน ทำให้เขาเสียจังหวะ หินเลยแตกก่อนกำหนด

“ฮึ่ย... ฉันยังต้องฝึกอีกเยอะเลยแฮะ...”

เขาหันไปถาม “มีเรื่องอะไร เนียซ?”

“วันนี้มีเรือเข้า... ฉันได้ยินมาว่าเกี่ยวกับตลาดมืดน่ะสิ”

ว่ากันถึงสี่ท้องทะเลของโลกโจรสลัด – อีสต์บลู, เซาท์บลู, เวสต์บลู, นอร์ธบลู

อีสต์บลูเป็นบ้านเกิดของเหล่าฮีโร่ รวมถึงราชาโจรสลัดในตำนานด้วย

เซาท์บลูขึ้นชื่อเรื่องเทคโนโลยี แถมเจ้าหน้าที่ระดับสูงของนาวิกโยธินในอนาคตก็มาจากที่นั่นเพียบ

นอร์ธบลูมีตำนานของเจอร์มา 66

ส่วนเวสต์บลู นอกจากจะเป็นบ้านเกิดของผมแดง หนึ่งในสี่จักรพรรดิแล้ว ยังถูกเรียกว่าเมืองแห่งดอกไม้ด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้เวสต์บลูต่างออกไป ก็คือ ตลาดมืด ที่แพร่หลายไปทั่ว แม้แต่เกาะเล็ก ๆ อย่างเกาะเชลล์ยังรู้จักชื่อเสียงของมัน

คนเกาะเชลล์อาจไม่รู้หรอกว่ามีประเทศทรงพลังชื่อว่า ฟลาวเวอร์คันทรี อยู่ในทะเลพวกเขา แต่ทุกคนรู้แน่ว่าตลาดมืดของเวสต์บลูมันโหดขนาดไหน

ไม่ว่าจะยาสูบ เหล้า ปืน อาหาร ทาส ของฟุ่มเฟือย หรือแม้แต่การขนส่ง... ตลาดมืดมีเอี่ยวหมด เรียกได้ว่าเป็นเส้นเลือดใหญ่ของเวสต์บลูตอนนี้

โดฟลามิงโก้ที่เคยคุมตลาดอาวุธในนอร์ธบลู ยังเจาะตลาดเวสต์บลูไม่ได้เลย เพราะที่นี่มันเต็มไปหมดแล้ว

และหนึ่งในคนน่าจับตามองจากตลาดมืดก็คือ คาโปน เบจ – ว่ากันว่าเขามีพลังผลปีศาจพารามีเซีย ผลสตรองโฮลด์ เปลี่ยนร่างกายเป็นปราสาทได้ เวลาเปิดศึก เหล่าทหารกับอาวุธทั้งหลายก็พุ่งออกมาจากในร่างเขาเอง

คนอื่นคิดว่ากำลังล้อมเขา... แต่จริง ๆ แล้ว เขานั่นแหละที่ล้อมพวกมันอยู่

ไม่นาน ฌอนกลับถึงเชลล์ทาวน์ และได้เจอกับหญิงสาวจากตลาดมืด – ไลน่า

เธอสวยจนสะดุดตาไปทั้งเมือง ขายาว หุ่นเพรียว ผมสั้นสีดำสวยคมเหมือนเอดา หว่องจาก เรซิเดนท์ อีวิล ทั้งผู้ชายผู้หญิงเจอเข้าก็ต้องเหลียวมอง

แต่ถึงสวยขนาดนี้ ฌอนก็ยังได้กลิ่นอันตรายออกมาแรง ๆ อย่างน้อยก็ไม่แพ้ตอนที่เจอ ดาบใหญ่บูรี่ แน่นอน

“นายคือคนที่ฆ่าดาบใหญ่บูรี่ใช่รึเปล่า?”

ไลน่ามองเด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วก็แปลกใจเล็กน้อย... เขาดูยังไม่ถึง 16 ด้วยซ้ำ

ตอนแรกเธอแทบหัวเราะ แต่ก็รีบเปลี่ยนสีหน้า จริงอยู่... ครั้งแรกที่เธอฆ่าคน เธอเพิ่งอายุ 12 เท่านั้น บนโลกที่แกรนด์ไลน์เป็นศูนย์กลาง อายุไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป

เธอเคยได้ยินข่าวว่า มีเด็กวัยรุ่นคนนึงโผล่ขึ้นมาในตลาดนักฆ่า ใช้พลังผลปีศาจจัดการซีเรดเดอร์ที่มีค่าหัว 20–30 ล้านได้สบาย ๆ

บางที... เด็กคนนี้อาจเป็นผู้ใช้ผลปีศาจเหมือนกัน

“ใช่... โจรสลัดบูรี่ฉันเป็นคนฆ่าเอง ว่าแต่สาวสวยจากตลาดมืดอย่างเธอมาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?”

เขาคิดในใจ พวกนี้มาตามเรื่องรึเปล่า? ตลาดมืดกับซีเรดเดอร์(โจรสลัด)มีเอี่ยวกันงั้นสิ?

ไลน่าหยิบโปสเตอร์ค่าหัวของดาบใหญ่บูรี่กับโดรอนขึ้นมาให้ดู “ฉันมาเสนอธุระการค้ากับนาย หัวพวกนี้ขายให้ตลาดมืดได้ ราคาจะต่ำกว่ากองทัพเรือห้าส่วนก็จริง แต่เร็วและชัวร์”

“นอกจากนี้พวกเรายังรับจัดการลูกเรือที่เหลือของซีเรดเดอร์ให้ด้วย เรือก็เช่นกัน”

เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนเสริมว่า “เรือซีเรดเดอร์น่ะ มูลค่าไม่แพ้หัวโจรเลยทีเดียว ส่วนลูกเรือพวกนั้น... ตลาดมืดมีวิธีจัดการในแบบของเราเอง”

ฌอนถอนหายใจยาว... ให้ตายสิ นึกว่าจมพวกมันไปก็จบแล้ว ที่แท้ก็เหมือนจมถุงเงินลงทะเลไปชัด ๆ

“นอกจากซื้อ... พวกเธอขายด้วยรึเปล่า?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” ไลน่ายิ้มมุมปาก

หลังการต่อรอง ฌอนยอมปล่อยหัวโจรสองคนให้ตลาดมืด ส่วนลูกเรือสิบกว่าคนกับเรือ เขาเก็บไว้เอง

เนียซที่เฝ้าดูมาหลายวันก็แยกแยะได้แล้วว่าใครซื่อสัตย์ ใครขี้เกียจ ใครคิดไม่ดี เขาเลยเสนอขายพวกที่ไร้ประโยชน์ให้ตลาดมืดไป

ในที่สุดก็เหลือลูกเรือสิบคน ถูกส่งขึ้นเรือเฟอร์รี่พร้อมหัวโจรสองหัวแช่แข็ง กับคำสั่งซื้อของที่เนียซต้องการ

เบอร์รี่ที่ได้จากการแลกเปลี่ยนคราวนี้คือ 20 ล้าน โดย 8 ล้านจะจ่ายอีกทีเมื่อของถูกส่งถึงเกาะเชลล์

บนดาดฟ้าเรือเฟอร์รี่ ลูกเรือซีเรดเดอร์สิบคนถูกจับมาฟังคำพูดของไลน่า

“ฟังให้ดี... จากนี้ไปพวกนายคือทาสตลาดมืดโรสธอร์นแล้ว จงทำงานให้ซื่อสัตย์ซะ ตราบใดที่ทำงานครบ 20 ปี ก็อาจได้เลื่อนเป็นแก๊งล่างของพวกเรา”

คำพูดเหมือนมีหวัง... แต่ทุกคนรู้ ความจริงแล้วโอกาสจะรอดสักคนแทบไม่มี ยิ่งช่วงนี้สมาชิกใหม่หายตัวไปอย่างลึกลับบ่อย ๆ ด้วย

ยี่สิบปี...! ใครมันจะไปทนไหววะ!

ซีเรดเดอร์ที่คุ้นชินกับอิสระไม่มีวันทนอยู่ได้หรอก

พอเรือเฟอร์รี่ออกท่าไปได้ไม่นาน บนเรือก็เหลือเพียงกัปตัน ลูกเรือประจำเรือ และไลน่าคนเดียวจากตลาดมืด

โซ่ที่ล่ามซีเรดเดอร์ไว้ถูกทำให้หลวมเพื่อสะดวกเวลาทำงาน ตอนนี้พวกมันจึงสบโอกาสคิดจะก่อกบฏ ปล้นเรือข้ามฟากหนีออกจากทะเลแถวนี้ แล้วหาที่ซ่อนตัวกับพวกโจรสลัดใหญ่แทน

“ตายซะเถอะ อีผู้หญิงเน่า!”

หนึ่งในซีเรดเดอร์ร่างสูงพุ่งเข้าใส่ไลน่าเต็มแรง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสามนัดติด กระสุนหนึ่งเจาะหน้าผาก หนึ่งที่หัวใจ อีกนัดเข้าคอ

ร่างยักษ์ทรุดลงตายคาที่ เลือดไหลนองพื้น

“...เฮ้ย ได้ปืนนั่นมาตอนไหนกันวะ เร็วเกินไปแล้ว!”

ไลน่าเป่าควันออกจากปากกระบอกปืน ดวงตาคมกริบมองพวกที่เหลือ แล้วถามเสียงเย็น ๆ

“จะเลือกอะไรดีล่ะ... ยอมทำงานยี่สิบปี หรืออยากนอนแผ่แบบหมอนั่น?”

[ไรท์ : ขอแก้คำหน่อยนะครับ ซีเรดเดอร์ ความหมายมันคือ โจรสลัดธรรมๆไร้ค่าหัว  ผมจะแก้เป็น "โจรสลัด" แทน  ตอนก่อนๆ ผมเข้าใจผิดว่า  "ซีเรดเดอร์"  มันคือ ชื่อของกลุ่มโจรสลัด  ดังนั้นถ้าเจอคำว่า  ซีเรดเดอร์  ในบทถัดไปอาจจะเพราะไรท์อาจจะพลาดตอนกำลังแก้ไป แต่อยากให้เข้าใจ ความหมายของมันคือ  "โจรสลัด"  แทนนะครับ ] [ แต่ตั้งแต่บท 8 ขึ้นไป จะเป็น คำว่า "โจรสลัด" แทนแล้วครับ ] ]