บทที่ 39: ห้องทำงานของเจ้าหญิง

บทที่ 39: ห้องทำงานของเจ้าหญิง

มันไม่ง่ายเลยที่จะหาเงินได้จำนวนมากๆ ด้วยเศรษฐกิจของเมืองพระจันทร์ดับที่ตกต่ำแบบนี้ เฉินรุยไม่ได้วางแผนอย่างละเอียดในคราวเดียว แต่เป้าหมายสูงสุดในการทำเงินคือออร่า ในขณะเดียวกันออร่าก็จะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาด้วย แม้ว่าการฝึกอบรมพิเศษในทะเลสาบสีฟ้านั้นยากเย็นแสนเค็ญ แต่ผลลัพธ์ก็ชัดเจนดี ปากลีโรสามารถเทียบเท่ากับโค้ชที่มีมาตรฐานสูงได้เลย นอกจากนี้มันฟรีด้วย ดังนั้นเขาจึงควรฝึกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ทะเลสาบสีน้ำเงินนั้นอยู่ไกลและการขี่แรดสามเขาก็ดูจะเป็นอะไรที่เด่นชัดเกินไป นอกจากนี้ หากไปบ่อยๆก็จะทำให้เกิดคนสงสัย

เฉินรุยลองนึกถึงแม็กดาและเคกูดู จากนั้นเขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ไม่ใช่ว่าเขามีเฮลิคอปเตอร์อยู่สองเครื่องเลยงั้นเหรอ? ถ้าเขาขี่ไวเวิร์นไปที่นั่นตอนกลางคืนล่ะ?

เขาคิดในใจสักพักหนึ่ง เขารู้สึกว่ามันเป็นไปได้ นอกจากนี้ การเดินทางบนท้องฟ้าก็เร็วกว่าบนบกมากและเวลาที่ใช้ไปและกลับก็น้อยโคตรๆ

“เคกู แม็กดา เนื้อพวกนี้ไม่อร่อยใช่ไหม? แล้วพวกเจ้าเต็มใจที่จะเป็นพาหนะของข้าหรือเปล่า?”

“เคกูไม่อยากเป็นพาหนะ!”

“แม็กดาก็ไม่ชอบเหมือนกัน!”

เฉินรุยขมวดคิ้วและคิดเรื่องตลกขึ้นมาได้

มีพ่อคนหนึ่งถามลูกชายเกี่ยวกับความต้องการในชีวิตของลูกชาย ลูกชายตอบว่าความมั่งคั่งและสาวงาม ทันใดนั้นพ่อก็ได้ตบหน้าลูกชายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นลูกชายจึงตอบว่าอาชีพที่ดีและความรัก พ่อก็ได้ลูบหัวลูกชายเป็นการชมเชย

“เคกู แม็กดา เจ้าเต็มใจที่จะเป็นเพื่อนร่วมเวหากับข้าไหม? เราจะได้บินไปด้วยกันบนท้องฟ้าอย่างอิสระ ในอนาคต เราก็จะได้ไปบึงคืนสงบด้วยกัน”

“เคกูยินดี!”

“แม็กดาก็ยินดี!”

“…”

เมื่อเทียบกับมังกรเขี้ยวพิษแล้ว ไวเวิร์นพวกนี้ไร้เดียงสายิ่งนัก

เมื่อเฉินรุยประสบความสำเร็จในการล่อลวงไวเวิร์นแล้ว อลิซก็ได้มาหาเขาพร้อมกับอาเธน่า

โลลิน้อยเสียใจอย่างมากที่รักษาสัญญาให้ศิลาเถาวัลย์กับเฉินรุย 50 ก้อนไม่ได้ พี่สาวของนางหักเหลือเพียงแค่ 6 ก้อนเท่านั้น โลลิน้อยบอกว่าตอนไหนที่ได้ศิลาเถาวัลย์ 6 ก้อนมา นางจะมอบให้เขาทันที

เฉินรุยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ทันใดนั้น ดวงตาสีม่วงของโลลิตัวน้อยก็ขยายขึ้นมาพร้อมกับมองไวเวิร์นทั้งสองตัว

เพราะว่ามีแค่อาเธน่าและอลิซอยู่ เฉินรุยจึงไม่ได้ซ่อนทักษะฝึกสัตว์ให้พวกนางทั้งคู่รู้ อย่างไรก็ตาม เขาเน้นย้ำว่าเขาเพิ่งปลุกความสามารถนี้ขึ้นมาได้ เขายังคงมีปัญหาในการใช้ความสามารถอยู่

เมื่ออาเธน่านึกถึงฉากที่เฉินรุยสามารถเข้ากันได้กับกริฟฟินอย่างรวดเร็วในระหว่างการฝึกพิเศษเมื่อวานนี้ นางก็จึงตระหนักและเข้าใจในทันที “แล้วทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้าในการฝึกก่อนหน้านี้กัน?”

เฉินรุยคิดครู่หนึ่งและยิ้มอย่างขมขื่น“ในเวลานั้น ทักษะฝึกสัตว์ของข้าเพิ่งตื่นขึ้นมา…หลังจากนั้นเจ้าได้ให้โอกาสข้าอธิบายไหมล่ะ?”

อาเธน่านึกถึง “การแก้แค้น” และใบหน้าของนางก็แดงอย่างมาก นางชี้ไปที่อลิซที่กำลังมองดูไวเวิร์นอย่างตื่นเต้นและทำท่าขู่ว่า ห้ามบอกอลิซและเฉินรุยก็ได้พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“เฉินรุย ข้าขอลองขี่มันขึ้นไปบนท้องฟ้าได้หรือไม่?” อลิซขว้างชิ้นเนื้อสดให้กับเคกูและพูดขึ้นมา พอเห็นเคกูไม่ได้ดุร้ายอย่างที่คิด นางก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้

“นั่นไม่ได้เลย! ผิวหนังและลมหายใจของไวเวิร์นมีพิษมาก เจ้าหญิงน้อยเองก็สวยงามมากเลยนะ ข้าไม่ต้องการให้ผิวของท่านเน่า” เฉินรุยรีบทำให้ความคิดของโลลิตัวน้อยหายไปในทันที การที่อลิซไปกับไวเวิร์นจะเป็นการทำลายล้างโคตรๆแบบ 1 +1 = 2 บางทีพวกเขาอาจทำลายพระราชวังเลยก็ได้

“งั้นก็แค่ผลิตยาแก้พิษไม่ได้เหรอ? ถ้าไม่งั้นอัศวินมังกรจะขี่พวกมันยังไง?” อลิซยื่นริมฝีปากของนางออกมาด้วยความไม่พอใจและก็ตะโกนไปว่า “อาเธน่า ทำไมใบหน้าของเจ้าถึงแดงมากกัน? เจ้าป่วยงั้นหรือ?”

“อ่า…อาจจะเป็นเพราะข้าเพิ่งได้รับการเลื่อนระดับเป็นจ้าวปีศาจเมื่อไม่นานมานี้ ตัวข้าจึงไม่สามารถควบคุมพลังแห่งเปลวไฟในร่างกายของข้าได้อย่างอิสระ” จากนั้นอาเธน่าก็ได้เปลี่ยนหัวเรื่องพูดคุยอย่างรวดเร็ว “อลิซ ไวเวิร์นหาใช่ของเล่น ยาแก้พิษทั่วไปสามารถอยู่ได้ในช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้น เหมือนกับอลันก่อนหน้านี้ แต่ข้าได้ยินมาว่าวิธีการฝึกของอัศวินมังกรนั้นดูเหมือนจะเป็นการใช้พิษระยะยาวกับร่างกาย เพื่อที่ทำให้มีภูมิต้านทานพิษ จากนั้นพวกเขาก็จะเริ่มชินกับพิษของไวเวิร์น แต่เพราะการได้รับพิษตลอดเวลา จึงทำให้กายภายนอกของเหล่าอัศวินมังกรน่าเกลียดอย่างมาก”

“ก็ได้ ข้าไม่ต้องการเสียโฉม” อลิซดูท่าจะกลัวมาก นางเปลี่ยนใจแล้วพูดว่า“เฉินรุยวิธีการ 'โฆษณา' ของเจ้าไม่เลวเลย มีลูกค้าจำนวนมากในร้านค้าและรายได้ก็สูงขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน เจ้ามาที่ร้านข้าและช่วยข้าทุกๆวันเลยได้ไหม?”

“ขอโทษด้วยเจ้าหญิงน้อย ข้าไม่มีเวลาจริงๆ ในตอนนี้เจ้าหญิงใหญ่ได้แต่งตั้งข้าเป็นเลขานุการ ข้าจึงต้องไปทำงานทุกวัน” เฉินรุยรีบปฏิเสธไปทันที “หลังจากกลับมา ข้าไม่เพียงแต่ต้องฝึกฝนทักษะฝึกสัตว์ แต่ยังต้องเรียนรู้การปรุงยาจากปรมาจารย์อัลดาซอีก ข้ายุ่งตลอดทั้งวัน มันเหนื่อยมากจริงๆ ข้าจะไปมีแรงเหลือเฟือไปช่วยได้เช่นไร?”

“ฝึกฝนสัตว์ร้ายเหรอ?” ตาดวงโตของอลิซสว่างขึ้นและต่อมานางก็เริ่มนึกถึงพิษของไวเวิร์น นางจึงพูดด้วยความไม่พอใจไปว่า “ยามใดที่เจ้าสร้างยาแก้พิษที่ทนนานๆแล้ว อย่าลืมพาข้าไปฝึกลับๆด้วยล่ะ ข้าเองก็อยากจะขี่พวกไวเวิร์นเหมือนกัน!”

เฉินรุยตอบตกลงไปพอเป็นพิธี อลิซคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดอีกว่า“เฉินรุย ข้ารู้ว่าในหัวเจ้ามีความคิดดีๆอยู่มากมาย เจ้าคิดอย่างไรกับ…หากข้าหาวิธีสร้างหอการค้า มันสามารถต่อกรกับโจเซฟที่น่ารังเกียจได้ไหม?”

เฉินรุยตะลึง เป้าหมายของอลิซชัดเจนมาก จริงๆแล้วนางมีความคิดในการจัดตั้งหอการค้าขึ้นสินะ ดูเหมือนว่านางต้องการที่จะช่วยเชียแก้ไขวิกฤติเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในเมืองพระจันทร์ดับ แท้จริงแล้วโลลิตัวน้อยก็ซ่อนความสามารถลับๆของตัวเองไว้ แต่ไม่ว่าโลลิน้อยจะฉลาดยังไง แต่นางก็ยังเป็นแค่เด็กอยู่ ซึ่งนางได้ทำให้สิ่งต่างๆง่ายขึ้นมากเลย

“เรื่องหอการค้า เจ้าหญิงน้อยไม่ควรที่จะมุ่งเป้าไปที่เรื่องนี้ก่อนเลย แต่ทางที่ท่านจะทำเช่นนั้นได้ ท่านจะต้องทำเรื่องร้านให้เสร็จเสียก่อน”

อลิซขมวดคิ้วที่น่ารักของนางแล้วพูดว่า “แต่ข้าคิดว่าร้านของข้าก็ดีพอแล้วนะ”

"ยังไม่พอ!"

โลลิตัวน้อยไม่เชื่อและต้องการแย้ง แต่เมื่อนางเห็นความมั่นใจในดวงตาของเฉินรุย นางก็ได้เปลี่ยนคำพูดของนาง “งั้นข้าควรทำยังไงต่อ?”

เฉินรุยนึกถึงแผนการสร้างรายได้ส่วนตัวของเขาและหัวใจของเขาก็เต้นแรงมาก ไม่ใช่ว่าทุกอย่างพร้อมแล้วหรือไง?

“ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าหญิงน้อยต้องการที่จะบริหารร้านอย่างแท้จริงหรือไม่ หากท่านต้องการแค่เล่น เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว แต่ถ้าท่านอยากจะจริงจังและต้องการช่วยเจ้าหญิงใหญ่ยิ่งกว่านี้ ท่านต้องพยายามมากขึ้น มีคำพูดในโลกมนุษย์ของเราอยู่ว่า ในโลกใบนี้ แม้คิดว่าจะทำไม่ได้ แต่แท้จริงยังไม่ประจักษ์ว่าทำได้หรือไม่ได้”

ใบหน้าของโลลิตัวน้อยในตอนนี้ดูประหลาดไปกว่าทุกทีและนางก็ได้ตอบกลับไปว่า “ข้าต้องการประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง! ข้าต้องการเอาชนะโจเซฟคนเลวจริงๆ!”

เฉินรุยพยักหน้าและพูดไปว่า “เจ้าหญิงน้อย ข้าอยากจะบอกความจริงกับท่าน เนื่องจากการฝึกฝนทักษะการใช้สัตว์ร้ายทำให้ต้องใช้วัสดุเวทมนตร์ที่หลากหลายในระยะยาว ยกตัวอย่างเช่นศิลาเถาวัลย์ที่เป็นหนึ่งในนั้น ซึ่งต้องใช้เหรียญคริสตัลเวทมนตร์จำนวนมาก ข้าคิดว่าบางทีเราสามารถสร้างพันธมิตรและเปิดร้านกันได้ แต่ท่านจะต้องจัดการร้านค้าและเมืองหลวง ในขณะที่ข้าจะเป็นคนยกแบบแผนให้เอง รายได้จะถูกแบ่งเท่าๆกันระหว่างเราสองคน ท่านคิดว่ายังไง?”

“ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าขอศิลาเถาวัลย์ถึงครึ่งหนึ่ง” โลลิตัวน้อยรู้ตัวได้ทันที แต่จากนั้นนางก็ได้ส่ายหัว “เจ้าช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน ข้าต้องจัดการร้านค้าและเมืองหลวง แต่เจ้าเพียงแค่ให้ความคิดเท่านั้นรึ อีกทั้งยังต้องการขอรายได้ครึ่งหนึ่ง ไม่ใช่ว่าข้าขาดทุนมากไปหรือไง? นี่น่าจะเป็นสิ่งที่เจ้าจะบอกสินะ…การสร้างรายได้โดยไม่ต้องลงทุน!”

พอมาเป็นเรื่องเงินแล้ว อลิซก็ฉลาดมาก เฉินรุยยิ้มและพูดว่า “เจ้าหญิงน้อย ท่านไม่ควรคำนวณเช่นนั้นนะ ตัวอย่างเช่น หากท่านได้รับเหรียญคริสตัลสีดำ 4 เหรียญต่อวันในตอนแรก แต่หลังจากใช้ความคิดของข้า ท่านจะได้รับเหรียญคริสตัลสีดำ 40 เหรียญต่อวัน แม้ว่าท่านจะให้รายได้กับข้าไปครึ่งหนึ่ง แต่ท่านก็ได้เงินมากกว่าเดิมถึง 5 เท่าเชียว ลองคิดดูอีกทีสิว่าท่านขาดทุนตรงไหน?”

“งั้นเจ้าสามารถสร้างรายได้ให้ร้านค้าข้ามากขึ้นจริงๆเหรอ?” อลิซดูจริงจังขึ้นมาเลยทันตาเห็น

“ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร” เฉินรุยยังคงล่อลวงโลลิตัวน้อยที่โลภอย่างต่อเนื่อง“เราสามารถสะสมประสบการณ์ขณะเปิดร้านกันได้ เมื่อถึงเวลา เราจะเปิดสาขากัน ไม่เพียงช่วยให้เจ้าหญิงใหญ่มีรายได้เพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ยังสามารถขัดขวางโจเซฟได้อีกด้วย หากเรามีความแข็งแกร่งเพียงพอในอนาคต การสร้างหอการค้าและการเอาชนะโจเซฟนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”

"จริงๆงั้นเหรอ?" ดวงตาโตของอลิซที่กระพริบเป็นประกายสวยงามเป็นอย่างมาก จากนั้นนางก็ได้ตัดสินใจในทันที "ตัดสินใจแล้ว! ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถ แถมเจ้าก็ได้สร้างปาฏิหาริย์มาแล้ว ดังนั้นข้าเชื่อในตัวเจ้า! อนาคตของอลิซผู้นี้... อยู่ในมือของเจ้าแล้ว พี่ชายเฉินรุย"

ประโยคสุดท้ายมัน...เกินไปแล้ว! เฉินรุยตั่วสั่นโดยสัญชาตญาณ แต่เขาก็พยายามทำให้จิตใจของตัวเขาเองสงบลงด้วยความลำบาก จากนั้นเขาก็พูดว่า "อย่าหวังสูงเกินไปล่ะ สําหรับตอนนี้ แค่ต้องทำให้ร้านดีขึ้นก่อน โฆษณาเป็นอะไรที่ง่ายกว่าก่อนหน้านี้มาก เพราะมันเป็นเพียงเพื่อขยายความนิยมของร้านค้า มีคนเข้ามาร้านมากขึ้น โอกาสที่จะชื้อก็ย่อมเพิ่มขึ้นตามธรรมดา เพื่อที่จะทำให้ร้านค้าดีขึ้นไปอีก เท่านี้อาจไม่พอ สินค้าในร้านของท่านมีราคาแพงมาก แต่สินค้าราคาแพงก็มีวิธีการขายของมันเอง ซึ่งเป็นเส้นทางของสินค้าเกรดสูง ตอนนี้ก็แค่ใช้ฐานะที่เป็นเจ้าหญิงของเมืองพระจันทร์ดับเพื่อสร้างแบรนด์ แล้วจากนั้นคนมากมายก็จะภาคภูมิใจในการเป็นเจ้าของสินค้าในร้านของท่าน แน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่ความคิดคร่าวๆ เพื่อดําเนินธุรกิจจริงๆ ล้วนมักจมีหลายๆด้านที่เรามองไม่เห็น ตัวอย่างเช่น ทัศนคติที่มีต่อลูกค้าและปัญหาการสื่อสารของพนักงานในร้าน ท่านต้องทำให้ลูกค้ามีความรู้สึกยามจ่ายเหรียญคริสตัลอย่างสบายใจ เพื่อที่พวกเขาจะได้กลับมาชื้ออีกครั้ง อีกทั้งท่านจะต้องเลือกและเปลี่ยนพนักงานด้วย ยกตัวอย่างแบบคากูลี นางสามารถเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยได้ แต่นางไม่เหมาะกับการเป็นพนักงานบริการ การจัดหมวดหมู่สินค้า ปัญหาการแสดงออกและเรื่องราคา..."

เฉินรุยพูดไปเยอะแยะมาก แต่อาเธน่าก็ไม่ได้สนใจ ส่วนอลิซรู้สึกสนอกสนใจเป็นอย่างมาก บางครั้งนางก็ยกคำถามขึ้นมา แต่เฉินรุยก็สามารถตอบกลับไปได้อย่างง่ายดาย ซึ่งโลลิตัวน้อยก็ได้หยิบปากกาขึ้นมาเขียน

พอเห็นทั้งสองคุยกันเรื่องร้านขายของก็ดูน่าพอใจดี แต่อาเธน่าไม่สามารถเข้าร่วมการสนทนานี้ได้ ดังนั้นนางจึงรู้สึกไม่มีความสุขโดยไร้ซึ่งเหตุผล

“ข้าตัดสินใจแล้ว ฝั่งของข้าจะถูกเรียกว่า ร้านขายปลีกของเจ้าหญิง!” อลิซชี้ไปที่ท้องฟ้าด้วยนิ้วของนางและในตอนนี้นางดูทะเยอทะยานมาก “ข้าต้องการทำให้ร้านขายปลีกของเจ้าหญิงเป็นร้านค้าที่มีชื่อเสียงและหรูหราที่สุดในเมืองพระจันทร์ดับ! จากนั้นข้าต้องการเปิด…ร้านค้าเป็นเครือข่าย ในอนาคต ข้าก็จะสร้างหอการค้าเพื่อขับไล่พวกวิญญาณสีชาดออกจากเขตแดนพระจันทร์ดับ!”

อลิซนั้นมีความสามารถในด้านการค้า เมื่อถูกสอนนางนั้นก็สามารถเข้าใจสิ่งต่างๆได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์ของเฉินรุยในตอนนี้นั้นยังมีอยู่จำกัด การพูดเกี่ยวกับเรื่องจัดตั้งหอการค้าคงเป็นอะไรที่เร็วเกินไป

“ไม่ได้แล้ว ตอนนี้ข้าจะต้องไปที่ร้านเลย” อลิซตอนนี้ดูสบายใจเป็นอย่างมาก “แต่ก่อนอื่น คงต้องจัดเรียงสินค้าและสิ่งอำนวยความสะดวกในร้านใหม่ก่อน หลังจากนั้นค่อยเปิดตัวใหม่ตามที่เจ้าบอก! อาเธน่า เจ้าอยากมากับข้าไหม?”

อาเธน่าส่ายหัว “เจ้าไปเถอะ ข้าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการดำเนินธุรกิจและข้าต้องการดูพวกไวเวิร์นสองตัวนี้อีก”

"ใบหน้าของเจ้ายังแดงอยู่นะ ข้าจะให้นี้กับเจ้าไว้เป็นตัวอย่างไว้ดู จงอย่าลืมที่จะอ่อนโยนล่ะ” อลิซกระพริบตาของนางอย่างร่าเริงพร้อมกับส่งหนังสือเล่มเล็กให้อาเธน่าอย่างมีเลศนัยและกระโดดดึ๋งๆออกจากห้องทดลองไป

อาเธน่ารับหนังสือเล่มเล็กไปและไม่ได้ดูมันเลย นางในตอนนี้แค่มองไปทางไวเวิร์นด้วยความรู้สึกชื่นชม “ข้าอยากเป็นอัศวินมังกรมาตั้งแต่เด็ก เจ้าช่วยหาวิธีให้ข้าลองขี่ไวเวิร์นพวกนี้ได้หรือไม่?”

เฉินรุยรู้ว่าอาเธน่ามีทักษะในการฝึกฝนพวกสัตว์ร้าย นางนั้นไม่เหมือนกับอลิซ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “เมื่ออาจารย์ได้พัฒนายาแก้พิษที่มีประสิทธิภาพแล้ว ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ก่อนเลย ซึ่งข้ายังต้องของถามอะไรบางอย่างเกี่ยวกับทักษะฝึกสัตว์ของเจ้าก่อน แต่ห้ามเอาไปบอกอลิซเชียวนะ ถ้านางได้ขี่ไวเวิร์น คงจะต้องมีปัญหาใหญ่แน่”

"ขนาดนั้นเลยเหรอ?" อาเธน่าที่ได้ยินว่าเป็นความลับระหว่างพวกเขาเอง ก็รู้สึกดีใจแปลกๆ ความทุกข์เมื่อครู่ได้เลือนหายไปชั่วพริบตา

"ได้ ข้าสัญญา!" เฉินรุยจึงได้ถามด้วยความอยากรู้ว่า “จริงสิ ตะกี้อลิซมอบอะไรให้กับเจ้าเหรอ?”

อาเธน่ายกหนังสือเล่มเล็กในมือของนางขึ้นมาและเฉินรุยก็เดินเข้าไปใกล้เพื่อดูมัน แค่คำแรกของหนังสือมันก็เขียนไว้ว่า 'ไม่ต้องหน้าแดงอีกต่อไป! สอนวิธีกุมชายในฝันไว้ในกำมือ'

ทันใดนั้นใบหน้าของอาเธน่าก็แดงโดยพลัน นางไม่สามารถอยู่ต่อได้แล้ว นางรีบออกไป จนทิ้งให้ "ชายคนหนึ่ง" ตกใจอย่างมาก

ซึ่งถึงนางจะดูเหมือนเด็กสาววัยแรกรุ่นเพียงเท่าใด แต่อย่าลืมเชียวนะว่านางคือมารสาว