บทที่59:ความร่วมมือ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 59 ความร่วมมือ

สนามรบถูกเก็บกวาดเสร็จลงอย่างรวดเร็ว

สงครามครั้งนี้ถือเป็นชัยชนะอันเด็ดขาดของเกาะมนุษย์เงือก โจรสลัดหลายหมื่นคนถูกสังหารจนหมดสิ้นในขณะที่ฝ่ายของไบร์ทเกิดความเสียหายเพียงแค่หลักร้อยเท่านั้น และส่วนใหญ่ก็ได้รับบาดเจ็บเพียงแค่เล็กน้อยส่วนจำนวนผู้เสียชีวิตก็มีเพียงแค่สองหลัก

สำหรับใต้ทะเลลึกแห่งนี้ข้อได้เปรียบของมนุษย์เงือกนั้นมันมหาศาลมาก

การได้รับชัยชนะเช่นนี้มาไม่นานหลังจากที่เริ่มดำเนินงานถือเป็นเรื่องน่ายินดี

อย่างน้อยมันก็ทำให้ทหารทุกคนตื่นเต้นและกระตือรือร้น

แต่ถึงอย่างงั้นไบร์ทก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ

แม้ว่าจำนวนผู้เสียชีวิตจะน้อยมากจนไม่ควรเอามาใส่ใจ แต่ไม่ว่ามันจะน้อยแค่ไหนความตายก็ยังเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอยู่ดี

ไบร์ทรู้ดีว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องปกติของสงคราม แต่เขาก็ยังรู้สึกอึดอัดไม่น้อยเมื่อคิดว่าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่เคยเรียกขานเขาด้วยความเคารพเหล่านั้นต้องมากลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่เย็นชืดแบบนี้

‘เราต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้!’

‘ไม่ว่าจะเป็นตัวฉันหรือทหารทุกคน!’

มันมีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะช่วยเขาหลีกเลี่ยงจากความล้มเหลวได้

หลังจากนั้นกองทัพที่ได้รับชัยชนะจึงเริ่มเดินทางกลับเกาะมนุษย์เงือกไปพร้อมกับเหล่าพ่อค้าที่เดินทางมาจากแดนไกล

เมื่อเรือของพวกเขาถูกล้อมรอบไปด้วยอสูรทะเลและกองทัพมนุษย์เงือก เหล่าพ่อค้าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลและหวาดกลัวแม้ว่าพวกเขาจะตกลงร่วมมือกันแล้วก็ตาม

โชคดีที่ไม่นานนักพวกเขาก็เดินทางมาถึงเกาะมนุษย์เงือก

เหล่าทหารที่ประจำการอยู่หน้าประตูเกาะต่างตื่นเต้นขึ้นมาในทันที เมื่อเห็นสหายของตนเดินทางกลับมาอย่างปลอดภัย

"พวกเขากลับมาแล้ว!!"

"เราชนะใช่ไหม? เราชนะแล้วใช่ไหม?!"

"มันแน่นอนอยู่แล้ว!,ไม่เห็นลูกพี่ไบร์ทกับลูกพี่จินเบที่ยืนอยู่บนหัวอสูรทะเลหรือไง?"

เหล่าทหารโห่ร้องและกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะขึ้นไปต้อนรับสหายผู้ได้รับชัยชนะกลับมา

"โวยวายอะไรกัน?!"

"พวกนายกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ก็ควรทำตามหน้าที่ให้มันดีที่สุด!"

ไบร์ทซึ่งยืนอยู่บนหัวอสูรทะเลได้ตะโกนออกมาเสียงดัง

เมื่อได้ยินคำพูดของไบร์ทเหล่าทหารที่กำลังตื่นเต้นก็เงียบลง

"ถ้าพวกนายอยากจะฉลองจริงๆ ก็ต้องรอให้ถึงคืนนี้"

ไบร์ทได้กล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

สิ้นเสียงของไบร์ทเหล่าทหารที่เงียบอยู่ก็ระเบิดออกมาในทันที

"ลูกพี่ไบร์ทจงเจริญ!!"

"ผู้บัญชาการที่รักของพวกเรา! ผู้บัญชาการจงเจริญ!"

เสียงเชียร์ดังก้องไปทั่วท้องทะเลลึก

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,งั้นคืนนี้เรามาสนุกกันเถอะ!"

จินเบหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

"แน่นอน!"

"ชัยชนะในวันนี้เป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้เห็นว่าเราเหนือกว่ามนุษย์!"

อารองกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

ไบร์ทเองก็ขี้เกียจเกินกว่าจะไปสนใจอารองแล้วเหมือนกัน

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,พวกคุณกำลังจะจัดงานเลี้ยงฉลองกันงั้นหรอ?"

"ไม่ทราบว่าฉันพอจะขอเข้าร่วมงานนี้ด้วยได้ไหม?"

ในตอนนั้นเองเสียงหัวเราะก็ได้ดังมาจากด้านหลังของประตู

เมื่อไบร์ทมองออกไปเขาก็เห็นร่างใหญ่ที่กำลังลอยออกมาจากหลังประตู

"ราชาเนปจูน?"

"ฉันรอพวกคุณอยู่ที่นี่มานานแล้ว!"

"ยินดีต้อนรับกลับเหล่าวีรบุรุษแห่งเกาะมนุษย์เงือก!"

ราชาเนปจูนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"วีรบุรุษ?"

ไบร์ทชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจและหันไปหาเหล่าทหารของเขา

"พวกนายได้ยินไหม? ถ้าได้ยินจงส่งเสียงออกมาเหล่าวีรบุรุษทั้งหลาย!"

“โอ้ววว!!!”

เสียงคำรามแห่งชัยชนะที่ถูกเก็บกดมานานได้ดังกึกก้องไปทั่วท้องทะเลลึก

"คราวหลังก็อย่าลืมเชิดหน้าขึ้นมาด้วยล่ะ"

ไบร์ทได้กล่าวทิ้งท้ายออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เดินทางผ่านประตูเข้าไป ในตอนนั้นเองพวกเขาก็ได้พบว่าที่ด้านหลังของประตูมีผู้คนบนเกาะมนุษย์เงือกจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่ เมื่อผู้คนเหล่านั้นเห็นการกลับมาของพวกเขาเสียงเชียร์ก็ดังสนั่นขึ้นมาในทันที

พวกเขากำลังส่งเสียงเชียร์ให้กับชัยชนะที่เหล่าวีรบุรุษของพวกเขาได้นำกลับมา

ความเคารพ ชื่นชม และสรรเสริญ

เมื่อเดือนก่อนทหารเหล่านี้เป็นเพียงแค่อันธพาลในเขตมนุษย์เงือก ดังนั้นประสบการณ์เช่นนี้มันจึงเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้สัมผัสและไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นมาก่อน

ความตื่นเต้นของพวกเขามันแทบจะล้นออกมาจากอก พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการได้รับความชื่นชมจากคนอื่นมันเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นขนาดนี้

พวกเขาไม่รู้จะตอบรับเสียงเชียร์เหล่านั้นยังไง พวกเขาจึงเลือกที่จะยืดอกรับทุกสิ่งที่เข้ามา

เพราะในตอนนี้พวกเขามีคุณสมบัติที่จะยืดอกแล้วจริงๆ

แม้พวกเขาจะไม่ได้รับอะไรตอบแทนเป็นชิ้นเป็นอัน แต่พวกเขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้รับอะไรกลับมามากมาย

"อะไรกัน? ความรู้สึกนี้..."

อารองรู้สึกอึดอัดมากกับความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต

‘แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลยแฮะ’

"ยินดีต้อนรับกลับสู่เกาะมนุษย์เงือก!"

หลังจากเดินตามเหล่าทหารเข้ามาในเกาะมนุษย์เงือก โดนัลด์ก็ได้กล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจว่า

"ตอนนี้ฉันได้กลายเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกป้องเกาะมนุษย์เงือกแล้ว!"

"ผู้บัญชาการเขาชื่อไบร์ทใช่ไหม?"

"ดูเหมือนว่าเขาจะมีอำนาจมากกว่าจินเบอีกนะ!"

พ่อค้าคนหนึ่งได้กล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจ

"แม้แต่ราชาเนปจูนเองก็ยังต้องออกมาต้อนรับเขา!"

"สถานะของผู้บัญชาการคนนี้ดูจะสูงกว่าที่เราคิดไว้มาก!"

พ่อค้าอีกคนเองก็ประหลาดใจไม่ต่างกัน

"มันแสดงว่าเราได้เจอพันธมิตรที่ดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือไง?"

โดนัลด์เองก็รู้สึกตื่นเต้นมากเช่นกัน

‘ยิ่งสถานะของพันธมิตรสูงมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือไง?’

เตโซโรเองก็กำลังมองไปที่แผ่นหลังของไบร์ทอยู่ห่างๆ ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงแค่ความคิดเดียวเท่านั้น

หลังจากไทเกอร์และจินเบ ไบร์ทจะกลายเป็นตัวตนที่น่าทึ่งอีกคนหนึ่งของเกาะมนุษย์เงือก!

ก่อนที่งานฉลองจะเริ่มขึ้นยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องทำ

ในเวลาต่อมาบนดาดฟ้าของศูนย์บัญชาการตรวจคนเข้าเมือง ได้มีการประชุมระหว่างผู้มีอิทธิพลของเกาะมนุษย์เงือกและเหล่าพ่อค้าชาวมนุษย์

ส่วนเหตุผลที่เลือกดาดฟ้าแทนห้องในอาคารนั้น เพราะว่าในศูนย์บัญชาการของพวกเขาไม่มีห้องไหนที่สามารถรองรับราชาเนปจูนได้

โดยผู้เข้าร่วมการประชุมจากเกาะมนุษย์เงือก ได้แก่ ไบร์ท จินเบ และราชาเนปจูน ส่วนทางด้านพ่อค้าชาวมนุษย์นั้นแน่นอนว่าเป็นเหล่าพ่อค้าทั้งหลายที่นำโดยโดนัลด์

"เราได้เห็นความจริงใจของพวกคุณแล้ว"

ในการประชุมครั้งนี้ไบร์ทรับหน้าที่เป็นตัวแทนของเกาะมนุษย์เงือก

"เกาะมนุษย์เงือกไม่ต้อนรับผู้ที่มีเจตนาร้าย แต่เราก็ไม่เคยเอาเปรียบคนที่เป็นเพื่อนกับเรา"

สีหน้าของเหล่าพ่อค้าในตอนนี้ต่างแสดงให้เห็นถึงความสุข

"ไม่ต้องห่วงท่านผู้บัญชาการไบร์ท พวกเราจะเป็นเพื่อนที่ดีของเกาะมนุษย์เงือกตลอดไป!"

โดนัลด์ดูจะดีใจมากกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด

‘ตราบใดที่ยังมีเงินอยู่ใครมันจะยอมทิ้งเพื่อนดีๆ แบบนี้กัน?’

"ดี! งั้นเรามาคุยรายละเอียดความร่วมมือกันเลยดีกว่า"

ไบร์ทได้กล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

ถึงแม้จะดูเป็นทางการมากก็ตามแต่จริงๆ เรื่องที่คุยก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร

เพราะมันเป็นแค่เรื่องของการค้าขายเท่านั้น

โดยเนื้อหาของการเจรจาคือเหล่าพ่อค้าจะต้องขนส่งสินค้าจำเป็นมายังเกาะมนุษย์เงือก และทางเกาะมนุษย์เงือกก็จะทำการจัดหาแร่คุณภาพสูงและราคาถูกให้กับพวกเขา

หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ได้ทำการเจรจาต่อรองราคาแร่กัน และในที่สุดก็ได้ตกลงกันในราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาดเล็กน้อย

เหล่าพ่อค้าพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก เพราะแร่ที่เกาะมนุษย์เงือกจัดหามาให้นั้นมีคุณภาพสูงและสามารถขายได้ในราคาที่สูงมาก

ไบร์ทเองก็พอใจกับผลลัพธ์ที่ได้เช่นกันเขารู้ว่าแร่สามารถขายได้ในราคาที่สูงบนท้องทะเล แต่การทำเหมืองบนเกาะมนุษย์เงือกนั้นมันง่ายมากอีกทั้งคนงานมนุษย์เงือกเองก็มีพละกำลังมากกว่ามนุษย์ถึงสิบเท่า ดังนั้นพวกเขาจึงถือได้ว่าเป็นมือฉมังสำหรับการทำเหมืองและไม่เพียงแค่มีประสิทธิภาพสูงเท่านั้น แต่ต้นทุนเองก็ค่อนข้างต่ำมันจึงทำให้กำไรของพวกเขาสูงกว่าเหล่าพ่อค้ามาก

ไบร์ทยังวางแผนที่จะจับอสูรทะเลเพิ่มอีกสักสองสามตัว เพื่อมาช่วยลดต้นทุนในการทำเหมืองอีกด้วย

ในตอนที่ทุกอย่างใกล้จะเสร็จแล้วนั้น โดนัลด์ก็ได้หยิบยกคำขอที่เขาเคยพูดถึงขึ้นมาอีกครั้ง

"คุณไบร์ทเพื่อความร่วมมือในระยะยาวของเรา คุณช่วยขอให้เกาะมนุษย์เงือกส่งกองกำลังมาคุ้มกันเราใต้ทะเลทีได้ไหม?"

"ตัวฉันเองยินดีช่วยเหลือเพื่อนอยู่แล้ว แต่ด้วยหน้าที่ของเหล่าทหารบนเกาะมนุษย์เงือกคือการปกป้องเกาะมนุษย์เงือกฉันจึงไม่มีสิทธิ์ส่งพวกเขาไปทำอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับหน้าที่ของพวกเขาได้หรอกนะ"

ไบร์ทได้ตอบเขาออกไปตามตรง

โดนัลด์เองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่ใจ

"เว้นแต่ว่าจะมีคนยินดีจ่ายค่าตอบแทนให้"

ไบร์ทได้ยิ้มและกล่าวออกมา

"คุณไบร์ท.. คุณจะไม่ยอมเสียอะไรเลยจริงๆ สินะ"

โดนัลด์กล่าวออกมาด้วยความขมขื่น

เดิมทีเขาอยากได้คนมาช่วยคุ้มกันฟรีๆ แต่..

"แบบนี้เองก็ไม่เลว"

"ไว้เรามาคุยเรื่องค่าตอบแทนกันอีกทีนะครับ"

โดนัลด์ตอบรับออกมาอย่างหนักแน่น

แม้ว่าสิ่งนี้จะทำให้กำไรของเขาลดลงแต่มันก็ปลอดภัยกว่า

จริงอยู่ที่โดนัลด์ไม่กลัวความเสี่ยง แต่เขาเองก็ไม่ได้อยากเสี่ยงไปตลอดเหมือนกัน

ใต้ทะเลลึกไม่มีวันใจดีกับเขาไปได้เสมอ

เมื่อโดนัลด์เป็นผู้นำขั้นต่อไปก็เป็นเรื่องง่าย และเหล่าพ่อค้าเองก็เลือกที่จะยอมรับในสิ่งนี้

อย่างน้อยวิธีนี้ก็ทำให้พวกเขาสามารถเดินทางไปกลับเกาะมนุษย์เงือกได้อย่างปลอดภัย

แต่ถึงอย่างงั้นไบร์ทก็ไม่ได้คิดที่จะปล่อยให้ทหารออกไปคุ้มกันพวกเขา เพราะเขามองว่ามันเป็นการสิ้นเปลืองความสามารถเกินไป

หลังจากนั้นไบร์ทก็ได้ไปหารือเรื่องนี้กับราชาเนปจูนเพื่อแยกกำลังพลบางส่วนจากกองทัพเนปจูน หรือรับสมัครคนเพื่อมาจัดตั้งหน่วยงานใหม่สำหรับดำเนินการในด้านนี้โดยเฉพาะ เพราะในอนาคตน่าจะมีพ่อค้าที่เข้ามาร่วมมือกับพวกเขาอีกเยอะมากซึ่งมันน่าจะสร้างรายได้ให้อย่างมหาศาล

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง,ไบร์ทเองก็ได้เสนอข้อเรียกร้องของเขาออกมาเช่นกัน

"เกาะมนุษย์เงือกถูกแยกออกจากโลกบนทะเลและอารยธรรมมาอย่างยาวนาน ดังนั้นฉันหวังว่าเมื่อคุณนำสิ่งของจำเป็นต่างๆ มาคุณจะสามารถนำเทคโนโลยีหรือเครื่องจักรที่ตรงกันมาให้เราได้เช่นกัน"

"นี่มัน.."

โดนัลด์และพวกต่างก็ชะงักไปชั่วขณะ

"ผมจะลองดู,แต่คุณไบร์ทสิ่งที่คุณต้องการนั้นถูกปิดกั้นอย่างแน่นหนาบนทะเล การจะหามันมาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยด้วยระดับของเราแต่ผมสัญญาว่าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ"

โดนัลด์ตอบตกลงด้วยความลังเล

‘จริงงั้นหรอ?’

‘แต่ลองคิดดูแล้วก็เหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริง’

ไบร์ทตระหนักได้ทันทีว่าแม้เทคโนโลยีในโลกนี้จะล้ำสมัย แต่เทคโนโลยีที่ได้รับการส่งเสริมอย่างแท้จริงนั้นยังคงล้าหลังอยู่มาก

แน่นอนว่าเรื่องนี้มันมีปัจจัยหลายอย่าง เช่น การขนส่งบนท้องทะเลที่ไม่สะดวกและการหมุนเวียนของเทคโนโลยีที่ยากลำบาก แต่ก็ยากที่จะบอกว่ามันไม่มีใครอยู่เบื้องหลังการปิดกั้นนี้

"แค่นี้ก็พอแล้ว"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยความเข้าใจ

เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากมายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว สำหรับเขาแค่ช่วยเกาะมนุษย์เงือกลดการพึ่งพาโลกภายนอกลงได้ก็เพียงพอแล้ว

การประชุมได้จบลงตรงนี้ทั้งสองฝ่ายต่างก็ได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ ไบร์ทเองก็ได้เชิญเหล่าพ่อค้ามาร่วมงานเลี้ยงฉลองในคืนนี้ด้วย

เหล่าพ่อค้าเองก็ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดอะไรเลย

จากนั้นเขาก็ได้ส่งเหล่าพ่อค้าไปเข้าพักที่โรงแรม แต่ในตอนนั้นเองชายคนหนึ่งก็ได้มาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าไบร์ท

"คุณเตโซโร?"

ไบร์ทเองก็รู้สึกประหลาดใจเหมือนกันที่ได้เจอกับผู้ชายคนนี้

‘เขามาหาฉันทำไม?’

"ฉันมาที่นี่เพื่อหารือเรื่องความร่วมมือกับคุณ"

เตโซโรกล่าวออกมาอย่างจริงจัง

"ถ้าเป็นเรื่องความร่วมมือเราก็เพิ่งตกลงกันไปเมื่อกี้เองไม่ใช่เหรอ?"

ไบร์ทเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

แน่นอนว่าเตโซโรเป็นหุ้นส่วนที่ยอดเยี่ยม และในอนาคตผู้ชายคนนี้ก็จะกลายเป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในโลก

เหตุผลที่ทำให้ไบร์ทลังเลก็เป็นเพราะว่าผู้ชายคนนี้ตรงกับสำนวน ‘ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง’ สิ่งที่ตัวเขาทำในอนาคตนั้นไม่ได้ต่างอะไรจากเผ่ามังกรฟ้าเลย

ด้วยเหตุนี้เองไบร์ทจึงตัดสินใจที่จะปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นหุ้นส่วนธรรมดาคนหนึ่ง และจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาให้มากนัก

แต่ไบร์ทก็ไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาเองแบบนี้

"ฉันกำลังพูดถึงความร่วมมือที่มากกว่านั้น"

"พวกนั้นหาเทคโนโลยีชั้นสูงมาให้คุณไม่ได้หรอก แต่ฉันสามารถจัดหาได้ทุกอย่างที่เกาะมนุษย์เงือกต้องการ!"

เตโซโรกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

ไบร์ทไม่สงสัยในคำพูดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อยเพราะในอีกไม่กี่ปีจ้างหน้าผู้ชายคนนี้จะสร้างเมืองทองคำขึ้นมา ถึงแม้ตอนนี้เขาจะยังไปไม่ถึงขั้นนั้นแต่ความสามารถของเขาก็ยังไกลเกินกว่าที่โดนัลด์และพ่อค้าคนอื่นๆ จะเอื้อมถึง

"คุณเตโซโร,คุณคิดราคาเท่าไหร่?"

ไบร์ทถามออกมาด้วยความสนใจ

เตโซโรอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ เพราะคำพูดของเขามันดูเย่อหยิ่งมากแต่ผู้ชายคนนี้กลับไม่สงสัยมันเลยแม้แต่น้อย

เตโซโรได้สูดหายใจเข้าแล้วกล่าวออกมาอย่างจริงจังว่า

"ฉันคิดว่าเราน่าจะร่วมมือกันได้"

"เพราะท้ายที่สุดแล้วเราก็มีศัตรูคนเดียวกัน!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

กลุ่มลับ TGM VIP1 (61-120) เปิดแล้วนะครับราคา 100 บาท (ุปัจจุบันแปลถึงตอนที่ 71)