บทที่56:ยินดีต้อนรับ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 56 ยินดีต้อนรับ

เกาะมนุษย์เงือก,เมอร์เมดคาเฟ่

"ฉันได้ยินมาว่าลูกพี่ไบร์ทได้ออกไปพร้อมกับพวกลูกน้องของเขาแล้ว"

"จากที่ราชินีโอโตฮิเมะพูดพวกเขากำลังจะต่อสู้กับโจรสลัดที่เข้ามาโจมตีเกาะมนุษย์เงือก"

นางเงือกสาวคนหนึ่งได้พูดออกมาด้วยความกังวลในขณะที่กำลังเช็ดโต๊ะ

"ลูกพี่ไบร์ทจะไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ฉันอ่านเจอในหนังสือพิมพ์มาว่าจำนวนของโจรสลัดพวกนั้นมีมากกว่า 10,000 คนเลยด้วย แค่คิดฉันเองก็รู้สึกกลัวแล้ว"

นางเงือกสาวอีกคนเองก็ได้พูดออกมาด้วยความกังวลเช่นกัน

"พูดจริงงั้นหรอ?"

"ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าโจรสลัดพวกนั้นบุกเข้ามาในเกาะมนุษย์เงือกได้สำเร็จ"

คุณมิเรียมที่อยู่ในครัวเองก็ได้เดินออกมาและพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

"ลูกพี่ไบร์ทจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!"

"ลูกพี่ไบร์ทแข็งแกร่งที่สุด!!"

ในตอนนั้นเองนางเงือกน้อยนาน่าก็ได้ร้องตะโกนออกมาด้วยความมั่นใจ

เด็กคนนี้ไม่รู้หรอกว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน แต่เธอคิดเพียงแค่ว่าในเมื่อไบร์ทแข็งแกร่งกว่าเธอดังนั้นเขาจะต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ

"นาน่าเชื่อใจลูกพี่ไบร์ทจังเลยนะ"

"พวกเราเองก็จะเชื่อใจลูกพี่ไบร์ทเหมือนกัน แต่ถึงอย่างงั้นก็ยังอดประหม่าไม่ได้อยู่ดี"

นางเงือกสาวได้เข้ามาลูบหัวของนาน่า

"แน่นอนว่าถ้าเราทุกคนสามารถรู้สึกสบายใจได้เหมือนใครบางคนก็คงดี"

ในขณะที่พูดเธอก็ได้เหลือบมองไปที่มุมหนึ่งของร้าน

"เธอควรมาบดเมล็ดกาแฟเพิ่มดีกว่าแทนที่จะเสียเวลาไปคิดเรื่องพวกนั้น"

เชอร์รี่วางปากกาลงแล้วกล่าวออกมาอย่างใจเย็น

"เชอร์รี่ผลลัพธ์สุดท้ายเป็นยังไงเหรอ?"

"คำทำนายบอกว่ายังไงบ้าง?"

เหล่านางเงือกต่างก็เข้ามารุมล้อมรอบตัวเชอร์รี่

"เพราะฉันเห็นคำทำนาย.. ฉันถึงบอกให้เธอมาบดเมล็ดกาแฟ"

……........

ไบร์ทยืนอยู่บนหัวอสูรทะเลโดยทิ้งเกาะมนุษย์เงือกไว้เบื้องหลัง

"พร้อมหรือยังไบร์ท?"

จินเบที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ถามออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปตอนที่พวกเราแล่นเรืออยู่บนทะเลแล้วต้องเผชิญหน้ากับศัตรูเลยนะ"

"ผมเองก็รู้สึกคาดหวังอยู่เหมือนกัน"

ใบหน้าของไบร์ทได้ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,เข้าใจเลย.. ฉันเข้าใจนายดีเลยไบร์ท! ความคาดหวังนั้น.."

อารองที่อยู่อีกด้านได้หัวเราะและพูดออกมาอย่างมีอารมณ์ร่วม

"มันคือแรงกระตุ้นที่จะบดขยี้พวกโง่เง่าที่กล้ามาท้าทายพวกเราเผ่ามนุษย์เงือกในใต้ทะเลลึก!!"

"สรุปก็คือ.."

ไบร์ทบิดคอและกล่าวออกมาอย่างเย็นชาว่า

"ไม่จำเป็นต้องไปเมตตาพวกมัน หลังจากนี้เราจะทำลายล้างพวกมันทั้งหมดให้สิ้นซาก!!"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ!"

อารองได้ฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยแววตาที่เป็นประกาย ด้ามดาบในมือของเขาถูกกำแน่นจนผิดรูปไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

"สิ่งที่พวกเราต้องการคือทะเลเลือด!"

แม้ใต้ทะเลจะไม่มีทะเลเลือด แต่วันนี้พวกเขาจะสร้างมันขึ้นมาเอง

"ผู้บัญชาการไบร์ท!"

ในตอนนั้นเองมนุษย์เงือกคนหนึ่งก็ได้ว่ายเข้ามาหาไบร์ทก่อนจะรายงานออกมาเสียงดังว่า

"พวกโจรสลัดยังคงดำดิ่งลงมาอย่างต่อเนื่อง และตอนนี้พวกมันได้เข้ามาใกล้ปากทางเข้าหลุมยักษ์แล้วครับ"

ไบร์ทที่ฟังอยู่ก็ได้พยักหน้ารับ

"แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง.."

"หลังจากที่โจรสลัดพวกนั้นดำดิ่งลงมาก็ได้มีกองเรือที่สองดำตามลงมาด้วย"

หน่วยลาดตระเวนที่ถูกส่งไปเฝ้าดูพวกโจรสลัดต่างก็สับสนในเรื่องนี้

"ฮืม?"

ไบร์ทเองก็ถึงกับชะงักไปเหมือนกัน

‘มีกองเรือที่สองด้วยเหรอ?’

‘เกิดอะไรขึ้น? หนังสือพิมพ์พวกนั้นไม่รู้เรื่องนี้งั้นหรอ?’

‘มอร์แกนไม่คิดเลยว่าแกก็จะขายข่าวปลอมกับเขาด้วย’

โชคดีที่หน่วยลาดตระเวนถูกส่งตัวไปล่วงหน้า ไม่งั้นไบร์ทอาจจะพลาดแล้วก็ได้

"ฉันจะจัดการพวกนั้นเอง"

"ไบร์ทในฐานะผู้บัญชาการนายควรเป็นคนนำทุกคนไปสู้กับพวกโจรสลัดที่กำลังจะมาถึง"

จินเบได้เสนอตัวจัดการกับปัจจัยที่ไม่คาดคิดด้วยตัวเอง

"เข้าใจแล้วครับ,ถ้างั้นผมฝากคุณจัดการด้วยลูกพี่จินเบ"

ไบร์ทครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันได้เลย"

จินเบหัวเราะและกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ

"แต่ไบร์ทนายเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะ ฉันไม่อยากได้ยินเสียงนายตะโกนเรียก 'ลูกพี่จินเบช่วยผมด้วย' ในตอนที่ฉันกลับมาหลังจากจัดการกองเรือพวกนั้นเสร็จหรอกนะ"

"ผมจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง"

ไบร์ทยิ้มตอบออกมา

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงแบ่งกันออกเป็นสองกลุ่ม

………….

บนกองเรือพ่อค้าที่กำลังดำลงมาตามเรดไลน์ เหล่าพ่อค้าผู้เปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยานยังไม่รู้ตัวว่าการมาถึงของพวกเขาได้สร้างความเข้าใจผิดขึ้นมา

บนเรือลำหนึ่งของกองเรือพ่อค้า

"คุณเตโซโรมันจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นจริงเหรอ?"

ชายหัวโตได้กวาดมองไปโดยรอบใต้ทะเลลึกอันมืดมิดด้วยความกังวลใจ เขากลัวมากว่าจู่ๆ จ้าวทะเลอาจจะโผล่ออกมาแล้วกลืนเรือของพวกเขาไป

"ถึงแม้เดิมทีเราจะตั้งใจกลับเข้าโลกใหม่กันอยู่แล้ว แต่การเข้าไปพัวพันกับสงครามครั้งนี้โดยไม่ไตร่ตรองไว้ก่อนแบบนี้มันจะเป็นความคิดที่ดีจริงเหรอ?"

กิลด์เตโซโรที่ยืนอยู่ตรงหัวเรืออย่างสงบนิ่งได้พูดออกมาอย่างใจเย็นว่า

"ไม่ว่าจะเป็นเกาะมนุษย์เงือกหรือกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ ฉันก็อยากจะติดต่อกับพวกเขามาตลอดอยู่แล้วแต่ฉันก็ไม่เคยตัดสินใจได้สักที"

‘ฉันอยากจะขอบคุณมาตลอด แต่ฉันก็กลัวว่าความทรงจำอันเลวร้ายจะหวนคืนกลับมา’

ชายหัวโตที่ได้ฟังคำตอบก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสน

"นายไม่ต้องกังวลหรอก,มันไม่เหตุผลที่เกาะมนุษย์เงือกจะแพ้อยู่แล้ว"

กิลด์เตโซโรพูดออกมาอย่างใจเย็น

‘ฮืม?’

ทันใดนั้นกิลด์เตโซโรก็ได้เลิกคิ้วขึ้นและมองลงไปข้างล่างอย่างกะทันหัน

"มีอะไรหรือเปล่าคุณเตโซโร?"

ชายหัวโตถามออกมาด้วยความสับสน

"มีบางอย่างกำลังมา.."

"คนที่แข็งแกร่งกำลังมา!"

สีหน้าของกิลด์เตโซโรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

………….

กลับมาที่ไบร์ทเขาได้หยุดกองกำลังของเขาไว้ใกล้กับรอยแยกของเรดไลน์ ตรงทางออกของหลุมยักษ์เพราะหากพวกเขาออกไปไกลกว่านี้มันจะกลายเป็นทะเลลึกอันมืดมิด แม้ดวงตาของมนุษย์อาจมองไม่เห็นในสภาพดังกล่าวแต่เหล่ามนุษย์เงือกเองก็มองได้ไม่ชัดเช่นกัน

สนามรบสำหรับสงครามชี้ขาดคือที่นี้!

หลังจากนั้นไม่นานนัก

"พวกมันมาแล้ว"

"พวกมันมาแล้ว"

เหล่าปลาทะเลน้ำลึกที่แหวกว่ายอยู่รอบๆ เริ่มพ่นคำเหล่านี้ออกมาไม่หยุด

ข้างหน้าปรากฏเสียงเรือที่แล่นมาตามกระแสน้ำดังขึ้นมาอย่างอึกทึกครึกโครม

"มาแล้ว!"

"เตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ไว้ให้พร้อม!"

ไบร์ทได้ตะโกนสั่งออกมาเสียงดัง

"โฮกกกก!!!"

เหล่าอสูรทะเลคำรามออกมาพร้อมเหล่าทหารที่กำอาวุธในมือแน่น

"อย่าต่อสู้อย่างไร้จุดหมาย"

"อาศัยความได้เปรียบจากสภาพแวดล้อมและความคล่องตัว.. เป้าหมายแรกของเราคือการทำลายชั้นเคลือบเรือของศัตรู!"

ไบร์ทร้องตะโกนออกมาเสียงดัง

“รับทราบ!!!”

เสียงตะโกนอันพร้อมเพรียงนั่นดังจนกระแสน้ำปั่นป่วน

หลังจากนั้นไม่นาน,ใต้ทะเลอันมืดมิดเบื้องหน้าเรือลำแล้วลำเล่าก็เริ่มปรากฏออกมาให้เห็น พวกมันถูกเคลือบไว้ด้วยฟองขนาดใหญ่และกำลังแล่นมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"โจมตี!"

ในตอนนั้นเองไบร์ทก็ได้ยกมือและสั่งการออกไปด้วยความเด็ดขาด

ไม่จำเป็นต้องใช้กลยุทธ์หรือแผนการอีกต่อไป เพราะแค่การโจมตีอย่างเต็มรูปแบบของพวกเขาก็เพียงพอแล้ว

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,ไปลุยกันเลย!!"

ในตอนนั้นเองอารองก็ได้ดีดตัวออกราวกับกระสุนปืนใหญ่

ตอนที่เขาอยู่กับกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ ท่าโปรดของเขาคือการเร่งความเร็วในทะเลแล้วพุ่งชนเรือศัตรูเข้าไปตรงๆ

แต่ดูเหมือนว่าไบร์ทจะเร็วกว่าเขา

ไบร์ทได้ทะลวงผ่านน้ำทะเลไปราวกับลำแสง มันเร็วมากจนแม้แต่น้ำทะเลก็ยังไม่สามารถคืนตัวได้ทันจนเหลือหลุมขนาดใหญ่ทิ้งเอาไว้ให้เห็นบนน้ำทะเล

เหล่าทหารเองต่างก็เคลื่อนพลกันออกไปภายใต้การนำของเหล่ากัปตัน

ฟองสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วใต้ทะเลลึกแห่งนี้

พวกอสูรทะเลยังคงอยู่ไกลออกไป เพราะความเร็วของพวกมันไม่เร็วเท่าของมนุษย์เงือก

ขอพูดอีกครั้งสิ่งมีชีวิตที่ว่ายน้ำได้เร็วที่สุดในทะเลคือเงือก และอันดับสองคือมนุษย์เงือก

อีกด้านบนเรือโจรสลัดที่กำลังถูกโจมตี

"ชิ! ตำแหน่งของพวกเราถูกเปิดเผยแล้วเหรอ? ทั้งที่ฉันคิดที่จะเซอร์ไพรส์พวกแกบนเกาะมนุษย์เงือกแท้ๆ!"

แรดลีย์ได้มองไปยังกองทัพมนุษย์เงือกที่กำลังบุกเข้ามาด้วยความไม่พอใจ ในตอนนั้นเองเขาก็ได้เอื้อมมือไปหยิบดาบใหญ่ที่อยู่บนหลัง

"ไอ้พวกมนุษย์เงือกเวรนี้มันไม่มีต้องอะไรทำบนเกาะมนุษย์เงือกแล้วหรือไง?"

"แต่จำนวนของพวกมันเองก็น่าตกใจเหมือนกันนะ!"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เห็นมนุษย์เงือกเยอะขนาดนี้!"

ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งก็ได้ดังมาจากเรือลำที่อยู่ข้างๆ

"เตรียมตัวสู้เอาไว้ให้พร้อม!!"

โอเรียลชายผู้นี้ถูกเรียกว่าธงดำเพราะธงโจรสลัดของเขาเป็นสีดำสนิท ในตอนนั้นเองเขาก็ได้หยิบปะการังบั้บบลี่ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันชั่วร้ายที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า

"ตราบใดที่เราเอาชนะพวกมันได้.. เกาะมนุษย์เงือกก็จะตกเป็นของเรา!"

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,ใช่แล้ว!"

แรดลีย์เองก็ได้หยิบปะการังบั้บบลี่ออกมาเช่นกัน

"พวกแกคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานเพราะอยู่ในทะเลลึกหรือไง? มันถึงเวลาแล้วที่พวกแกจะต้องหวนรำลึกถึงความน่ากลัวของมนุษย์!"

"ทุกคนเคลือบตัวเองด้วยฟองซะ! พวกเราจะออกไปจับปลากัน!"

หมู่เกาะชาบอนดี้และเกาะมนุษย์เงือกมีเทคโนโลยีเกี่ยวกับฟองที่ทับซ้อนกันมากมาย

ดังนั้นการจะใช้ฟองเคลือบคนคนหนึ่งจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

พวกโจรสลัดได้เคลือบตัวเองด้วยฟองตามที่ได้ตกลงกันไว้ หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้กระโดดออกไปในทะเลด้วยความตื่นเต้น

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ต่อสู้ในทะเลลึกแบบนี้!"

"มีมนุษย์เงือกอยู่เต็มไปหมดเลยแฮะถึงพวกมันจะไม่ได้มีค่าเท่านางเงือก แต่ถ้าเราจับพวกมันได้ทุกตัวมันก็ยังเป็นเงินที่มหาศาลอยู่ดี!"

"แต่ถ้าลองสังเกตดูดีๆ แล้วมันมีพวกเงือกอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ? ถึงพวกมันจะเป็นผู้ชายทั้งหมดก็เถอะ"

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,เงือกชายปล่อยมันตายไปดีกว่า พวกมันไม่ได้มีค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ!"

เหล่าโจรสลัดต่างก็หัวเราะและกล่าวออกมาด้วยความเย่อหยิ่ง

ในความคิดของพวกเขาถ้าพวกเขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในใต้ทะเลลึก พวกเขาก็จะต้องชนะแน่นอน

พละกำลังโดยกำเนิดของมนุษย์เงือกสูงกว่ามนุษย์สิบเท่างั้นหรอ?

มันเป็นเรื่องตลกสิ้นดี! ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์เงือกหรือเงือกมันก็เป็นเพียงแค่ทาสไม่ใช่หรือไง?

เหล่าโจรสลัดจำนวนมากที่ถูกเคลือบด้วยฟองต่างก็พากันทะลักเข้าสู่สนามรบ

"เป็นความคิดที่น่าสนใจจริงๆ"

"ถ้าอย่างนั้นมาทักทายกันหน่อยดีกว่า"

ไบร์ทยิ้มแล้วกางมือออกมา

ทันใดนั้นน้ำทะเลก็ได้ถูกมือของไบร์ทคว้าจับเอาไว้

หลังจากนั้นสายฟ้าก็ได้ระเบิดออกมาจากแขนของเขา

"เคลื่อนอัสนีบาต-ท่าทุ่มกระแสไฟฟ้าข้ามไหล่!"

น้ำทะเลได้ถูกสาดซัดออกไปอย่างรุนแรง

ในขณะนั้นน้ำทะเลก็เริ่มหมุนวนขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับปริมาณน้ำที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างน่ากลัว

ผลลัพธ์สุดท้ายคือกระแสน้ำสีขาวที่มีความหนาหลายสิบเมตรที่ราวกับมังกรขาว ได้กลืนกินเหล่าโจรสลัดจำนวนมากเข้าไปโดยไม่อาจหยุดยั้งได้ หลังจากนั้นมันก็ได้พุ่งเข้าใส่กองเรือของเหล่าโจรสลัดอย่างรุนแรง

เพียงแค่สัมผัสชั้นเคลือบที่ปกป้องเรือเอาไว้ก็แตกกระจายทันที มันทำให้เรือที่แข็งแกร่งของพวกเขาถูกบดขยี้จนย่อยยับ

กระแสน้ำอันมหาศาลที่น่าสะพรึงกลัวได้พัดผ่านกองเรือโจรสลัดทั้งหมดไปอย่างไร้ปราณี

"นะ.. นี่มัน..!!"

แรดลีย์ถึงกับแข็งค้างและรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว สมองของเขามันกำลังสั่นกลัวพร้อมกับขนที่ลุกขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

เรือของโอเรียลเองก็ถูกกระแสน้ำดังกล่าวกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

เมื่อเขาหันไปมองยังต้นตอของกระแสน้ำดังกล่าว

เขาก็ได้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังลอยตัวลงมาอย่างช้าๆ อยู่ตรงหน้ากองเรือของพวกเขา

ชายคนนั้นได้กางแขนและกล่าวทักทายออกมาด้วยรอยยิ้มว่า

"ยินดีต้อนรับสู่ท้องทะเลลึก!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย