บทที่54:คนที่ไม่คาดคิด (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 54 คนที่ไม่คาดคิด

"โดนัลด์ถึงแม้เรื่องที่นายพูดมาจะเป็นความจริงที่เกาะมนุษย์เงือกค้นพบเหมืองแร่เหล็กคุณภาพสูง แต่มันก็ยังอยู่ใต้ทะเลลึกอยู่ดีพวกเราไม่ได้มีความกล้าพอจะเอาชีวิตเข้าแลกกับความมั่งคั่งเหมือนนายหรอกนะ"

เพื่อนคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความกังวล

"ฉันได้คิดเรื่องนี้ไว้นานแล้วไม่งั้นฉันจะมาบอกเรื่องนี้กับพวกนายทำไม? ฉันมีข้อตกลงกับผู้บัญชาการกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองของเกาะมนุษย์เงือก ตราบใดที่ฉันนำสินค้าและพ่อค้ามาได้มากพอเขาก็ยินดีที่จะส่งทหารจากเกาะมนุษย์เงือกมาคุ้มกันเราในใต้ท้องทะเลลึก!"

โดนัลด์ได้ตอบกลับด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ในความเป็นจริงแล้วผู้บัญชาการคนนั้นไม่ได้ให้สัญญาอะไรแบบนั้นไว้เลย แต่มันก็ไม่อาจหยุดโดนัลด์จากการคุยโวโอ้อวดได้

สิ่งที่เขาต้องทำคือหลอกล่อคนพวกนี้ให้เชื่อ แล้วใช้พวกเขาเป็นเงื่อนไขในการเจรจากับผู้บัญชาการนิรนามคนนั้นโดนัลด์ได้คิดคำนวณเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างดี

"พวกนายไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองก็เลยไม่รู้อะไร!"

"ผู้บัญชาการคนนั้นมีกองทัพอสูรทะเลอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา! ถ้าได้พวกมันมาคุ้มกันเรามันก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปตราบใดที่เราไม่รนหาที่ตายหรือไปยั่วโมโหจ้าวทะเลเข้า พวกเราสามารถเดินทางในใต้ท้องทะเลลึกได้อย่างอิสระ!"

โดนัลด์ได้ตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความมั่นใจ

พวกเพื่อนของเขาต่างก็หันมามองกันด้วยความตกตะลึง

คราวนี้พวกเขาไม่มีเหตุผลที่ต้องลังเลอีกต่อไป

"ถ้าอย่างนั้นก็มาลุยกันเลย!"

พวกเขาต่างตอบรับออกมาอย่างหนักแน่น

"เยี่ยม!"

โดนัลด์กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น ยิ่งเขานำพ่อค้ามาที่เกาะมนุษย์เงือกได้มากเท่าไหร่ โอกาสที่เขาจะได้เจรจากับผู้บัญชาการคนนั้นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

"แค่พวกเรามันอาจจะยังไม่มากพอ.. ดังนั้นพยายามระดมเพื่อนฝูงของพวกนายมาให้ได้! แต่ฉันขอย้ำเลยว่าอย่าได้พาใครที่เกี่ยวข้องกับการค้าทาสมาเด็ดขาด!"

"เข้าใจแล้ว!"

"พวกเรายังอยากทำการค้ากับเกาะมนุษย์เงือกไปนานๆ"

พวกเพื่อนของโดนัลด์เองก็ไม่ได้โง่

หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้แยกย้ายกันไประดมคนเพื่อหาพันธมิตรทางการค้าเพิ่ม

มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะครองการค้าบนเกาะมนุษย์เงือกทั้งหมดได้ ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องหาคนเพิ่ม

ด้วยเหตุนี้อำนาจแห่งทุนจึงเริ่มก่อตัวขึ้นมา

เหล่าพ่อค้าใช้เวลาประมาณสองวันในการดึงดูดกลุ่มคนอีกกลุ่มเข้ามาอย่างเงียบๆ

ในช่วงเวลานี้,โดนัลด์ได้ขายแร่เหล็กออกไปจนหมดเป็นที่เรียบร้อย ตามที่คาดไว้พวกมันขายง่ายมากแถมราคาก็ยังสูงกว่าราคาตลาดมากด้วย เพราะว่าแร่เหล็กพวกนี้มีคุณภาพที่ดีมาก

ผู้ซื้อบอกกับโดนัลด์ด้วยซ้ำว่า หากในอนาคตมีแร่เหล็กแบบนี้สามารถติดต่อหาเขาได้ตลอดเวลาเขาพร้อมซื้อมันมากที่สุดเท่าที่จะซื้อได้

พวกเพื่อนๆ ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกมั่นใจมากขึ้นไปอีก พวกเขาเชื่อว่าตัวเองได้พบกับโอกาสทางธุรกิจครั้งใหญ่แล้วจริงๆ

ในฐานะผู้ริเริ่มหลังจากรู้สึกว่ากำลังคนมากพอแล้ว โดนัลด์จึงได้รวมตัวทุกคนเข้าด้วยกันและเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังเกาะมนุษย์เงือกพร้อมกัน

แต่หลังจากที่เรียกรวมตัวทุกคนมา โดนัลด์ก็สังเกตเห็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งเข้า

เพื่อนฝูงหลายคนที่เพื่อนของเขาพามาเขายังพอที่จะรู้จักอยู่บ้าง แต่กับผู้ชายคนนี้โดนัลด์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยแถมไม่รู้สึกคุ้นหน้าเลยด้วย

ผู้ชายคนนี้มีผมสีเขียวและสวมสูทสีชมพู หน้าตาเองก็ถือว่าดูดีเลยทีเดียว แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขามันมักจะทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ

"นายคือใคร?"

โดนัลด์ถามออกมาด้วยความสงสัย

"อ๋อ!,เขาเป็นหุ้นส่วนที่ฉันเพิ่งเจอเมื่อไม่นานมานี้.."

"เงินทุนของเขามันมหาศาลมาก!"

เพื่อนคนหนึ่งได้กล่าวตอบออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

"ขอโทษทีที่ฉันมาโดยไม่ได้รับเชิญ"

ท่าทางของชายคนนี้ถือว่าค่อนข้างอ่อนโยน หลังจากนั้นเขาก็ได้ยิ้มและกล่าวออกมาว่า

"ตัวฉันไม่มีข้อดีอะไรเลยแต่.. ฉันก็พอจะมีเงินอยู่บ้าง"

"อ๋อ!,เป็นเพื่อนใหม่นี่เอง!"

โดนัลด์พยักหน้าอยู่ซ้ำๆ สำหรับเขาไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครขอแค่มีเงินก็พอแล้ว

"ฉันควรเรียกนายว่าอะไรดี?"

"กิลด์ เตโซโร,เรียกฉันว่าเตโซโรก็ได้"

…………

เกาะมนุษย์เงือก

ในห้องสำนักงานผู้บัญชาการที่ชั้นบนสุดของศูนย์บัญชาการใหญ่ ไบร์ทกำลังมองเรือสินค้าอีกลำหนึ่งที่แล่นออกไปบนท่าเรือซึ่งอยู่ไกลออกไปผ่านทางหน้าต่าง

"เรือลำนี้เป็นลำที่สามแล้วนะครับ"

"ผู้บัญชาการดูเหมือนว่าพ่อค้าชาวมนุษย์พวกนี้จะโหยหาแร่ของเรามากจริงๆ"

ฟุคาโบชิที่อยู่ด้านหลังของไบร์ทได้กล่าวออกมาด้วยความชื่นชม

"ตราบใดที่มันทำเงินได้.. พวกเขาก็พร้อมบ้าไปกับมัน"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

ไบร์ทไม่เคยคิดที่จะเอาไข่ทั้งหมดใส่ไว้ในตะกร้าใบเดียว แม้เขาจะตั้งตารอการมาถึงของโดนัลด์ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะพลาดโอกาสทำธุรกิจกับพ่อค้าคนอื่นเช่นกัน

แน่นอนว่ามีพ่อค้าหลายคนที่มองเห็นโอกาสทางธุรกิจเช่นเดียวกับโดนัลด์

ไบร์ทได้ทำการคัดเลือกพ่อค้าหลายคนที่มักจะเดินทางมายังเกาะมนุษย์เงือกและไม่เคยมีปัญหากับเกาะมนุษย์เงือก หลังจากนั้นก็ได้โชว์แร่ที่เพิ่งขุดได้ให้พวกเขาดูปฏิกิริยาของพวกเขาเองก็ไม่ได้ต่างอะไรจากของโดนัลด์

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?"

"ใครที่ไหนมันจะไม่สนใจเงินกัน?!"

อารองระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

อารองย่อมเข้าใจเรื่องนี้ดี เพราะเขาเองก็เป็นพวกโลภมากเช่นเดียวกัน

“เรื่องการติดต่อพ่อค้าถือว่าสำเร็จลุล่วงแล้ว หลังจากนี้เราควรเตรียมตัวสำหรับสงคราม”

ในตอนนั้นเองไบร์ทก็ได้ลุกขึ้นมา

“สงครามอะไร?”

อารองถึงกับชะงักไปทันที

“ผู้บัญชาการหมายความว่ามนุษย์กำลังจะโจมตีพวกเรางั้นหรอ?”

ฟุคาโบชิเองก็ได้ถามออกมาด้วยความตกใจ

“พวกคุณยังไม่รู้เหรอ?”

ไบร์ทถามกลับไปด้วยความประหลาดใจ

“แล้วนายไปรู้เรื่องพวกนั้นได้ยังไง?”

อารองได้แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

“สองวันมานี้เราก็ทำงานอยู่ด้วยกันตลอดไม่ใช่หรือไง? หรือว่าจะเป็นคำทำนายของเชอร์รี่?”

พอพูดไปอารองก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงน้องสาวที่แสนดีของเขา

“ปกติพวกคุณไม่ค่อยอ่านหนังสือพิมพ์กันใช่ไหม?”

“มันเป็นนิสัยที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ”

ไบร์ทพูดพร้อมกับเดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาแล้วยื่นให้กับทั้งสอง

อารองและฟุคาโบชิรับหนังสือพิมพ์มาด้วยความสับสน

《เหล่าโจรสลัดรวมตัวกันที่หมู่เกาะชาบอนดี้! เป้าหมายของพวกเขาคือเกาะมนุษย์เงือก?!》

สิ่งนี้คือพาดหัวข่าวบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์

………….

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ณ หมู่เกาะชาบอนดี้,ในขณะที่โดนัลด์และพวกกำลังยุ่งอยู่กับการค้นหาพันธมิตรทางการค้าเพิ่ม การต่อสู้ระหว่างคนสองกลุ่มในเขตไร้กฎหมายของหมู่เกาะชาบอนดี้ก็ได้จบลง

"เฮ้!,ฉันขอยอมรับในความแข็งแกร่งของแกเลย"

ชายร่างสูงกำยำมีเคราหนาเป็นวงคล้ายแผงคอสิงโต และถือดาบเล่มใหญ่อยู่ในมือได้กล่าวออกมาพร้อมปาดเลือดที่มุมปากออกไปด้วยรอยยิ้ม

"นับตั้งแต่ที่ฉันเข้ามาในแกรนด์ไลน์.. แกเป็นคนแรกเลยที่สู้กับฉันมาได้ถึงขนาดนี้!"

“ฉันเองก็เหมือนกัน!”

ชายร่างสูงผอมที่อยู่อีกฝั่งได้มองลงมายังบาดแผลบนอกแล้วกล่าวตอบออกมาอย่างใจเย็น

"ที่แกมาหาฉันแบบนี้คงไม่ใช่เพื่อการต่อสู้อย่างเดียวหรอกใช่ไหม?"

"จุดประสงค์ของแกคืออะไร?"

ชายที่ถือดาบใหญ่ได้กล่าวถามออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

"แกเองก็คงอยากจะไปโลกใหม่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"

ชายร่างสูงผอมไม่ได้ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับไป

"แน่นอน! สัตว์ประหลาดทั้งหมดในโลกต่างก็รวมตัวกันอยู่ที่นั่นไม่ใช่หรือไง?"

ในขณะที่พูดแววตาของชายที่ถือดาบใหญ่ก็ได้เปล่งประกายความบ้าคลั่งออกมา

"ถ้าพิชิตที่นั่นสำเร็จฉันก็จะได้กลายเป็นราชาโจรสลัด!!"

“พูดถูก!”

"งั้นก่อนที่จะเข้าไปในโลกใหม่.. สนใจที่จะสร้างวีรกรรมให้คนจดจำกับฉันหน่อยไหม?"

ชายร่างสูงผอมกล่าวออกมาอย่างเห็นด้วย ก่อนที่รอยยิ้มที่ชั่วร้ายจะปรากฏขึ้นมาใบหน้าที่สงบนิ่งของเขา

"ฮืม? หมายความว่าไง?"

ชายที่ถือดาบใหญ่ถามออกมาด้วยความสนใจ

"อยากร่วมมือกับฉันในการโค่นล้มเจ็ดเทพโจรสลัดไหม?"

"แกเองก็น่าจะรู้ถึงสถานการณ์บนเกาะมนุษย์เงือกดีไม่ใช่หรือไง? แกจะยอมรับการตรวจสอบจากเกาะมนุษย์เงือกได้งั้นหรอ?"

ในเวลานี้ชายร่างสูงผอมได้กล่าวออกมาอย่างจริงจัง

เมื่อชายที่ถือดาบใหญ่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้ว

"หรือแกคิดว่าเราควรเลี่ยงการขึ้นฝั่งบนเกาะมนุษย์เงือก? แล้วมุ่งหน้าตรงไปที่โลกใหม่เพราะแรงกดดันจากพวกมนุษย์เงือกล่ะ?"

ชายร่างผอมสูงกล่าวออกมาด้วยความดูถูก

"โจรสลัดที่โลดแล่นอย่างอิสระบนท้องทะเลอันกว้างใหญ่จะยอมรับเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?!"

"อืม,ตอนนี้ฉันเข้าใจสิ่งที่แกจะสื่อแล้ว"

"ฉันยอมรับเลยว่ามันเป็นความคิดที่ดี.. ถ้าเรายึดเกาะมนุษย์เงือกและเอาชนะจินเบได้เราก็จะโด่งดังไปทั่วโลกทันที!"

ทันใดนั้นชายที่ถือดาบใหญ่ก็ได้ฉีกยิ้มกว้างออกมา

"ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว.."

"ถ้าเรายึดเกาะมนุษย์เงือกสำเร็จนางเงือกทั้งหมดที่นั่นก็จะเป็นของเรา แกเองก็น่าจะรู้ดีว่าสิ่งนั้นมันเป็นสมบัติที่ล้ำค่าแค่ไหน!"

ในขณะที่พูดชายร่างผอมสูงก็ได้แลบลิ้นออกมาเลียเลือดที่มุมปาก

ส่วนชายที่ถือดาบใหญ่เองก็หายใจถี่ออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

บนหมู่เกาะชาบอนดี้นางเงือกสามารถขายได้ในราคาที่สูงถึงหลายสิบล้านเบลีย์ ถ้าหากว่านางเงือกเหล่านั้นยังสาวและสวยการจะขายเกินร้อยล้านเบลีย์ก็ไม่ใช่ปัญหา

"แต่เราจะพึ่งแค่กลุ่มโจรสลัดของเราสองกลุ่มมันจะเป็นไปได้เหรอ?"

แม้ชายที่ดาบใหญ่จะเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงมันยังมีโจรสลัดอีกมากมายที่หมายปองเกาะมนุษย์เงือก พวกเขาก็แค่ต้องการใครสักคนที่ยินดีลุกขึ้นมาพูดเรื่องนี้เท่านั้น! และพวกเราเองนี่แหละที่จะเป็นคนปลุกระดมมันขึ้นมา!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย