บทที่53:แร่จากเกาะมนุษย์เงือก (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 53 แร่จากเกาะมนุษย์เงือก

ช่วงนี้โดนัลด์รู้สึกประหม่ามาก

ผู้บัญชาการลึกลับขอให้เขากลับไปรอข่าว แต่เขาก็รอมาหลายวันแล้วก็ยังไม่มีข่าวอะไรเลย

อารมณ์ของโดนัลด์เหมือนรถไฟเหาะ จากความตื่นเต้นในตอนแรกสู่ความตื่นตระหนกในตอนนี้

‘คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกใช่ไหม?’

การทำธุรกิจล้มเหลวเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่การทำให้ผู้บัญชาการคนนั้นโกรธมันหมายถึงจุดจบที่แท้จริง และมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะหลบหนีออกจากเกาะมนุษย์เงือกสำเร็จ

‘หรือว่าเงินยังไม่มากพอ?’

‘บ้าเอ๊ย! มนุษย์เงือกเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ามนุษย์เลยงั้นหรอ? ไม่ว่าหน้าไหนก็โลภพอกัน!’

ในขณะที่โดนัลด์กำลังรู้สึกไม่สบายใจในที่สุดก็ได้มีคนมาหาเขา

"ผู้บัญชาการต้องการพบคุณ"

ทหารมนุษย์เงือกในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินได้มองมาที่เขาด้วยแววตาเฉยชา แต่แววตาเฉยชานี้มันกลับทำให้โดนัลด์ดีใจจนตัวสั่น

เนื่องจากคนที่มาส่งคำเชิญมาแค่คนเดียว หมายความว่ามันเป็นสัญญาณที่ดี

เพราะไม่อย่างงั้นด้วยอำนาจที่ผู้บัญชาการคนนั้นมีเขาควรจะส่งกำลังทหารมามากกว่านี้หากต้องการกำจัดโดนัลด์ทิ้งซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

โดนัลด์เดินตามทหารมนุษย์เงือกออกโดยที่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมากนัก พวกเขาได้เดินออกจากโรงแรมที่โดนัลด์พักอยู่เพื่อไปกับผู้บัญชาการ

แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเพราะทหารไม่ได้พาโดนัลด์ไปที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ของกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง แต่เขาพาโดนัลด์ไปยังอาคารอีกแห่งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่บนท่าเรือ

เมื่อเข้าไปข้างในโดนัลด์ก็บังเอิญเห็นทหารมนุษย์เงือกกำลังแขวนป้ายอยู่ด้านนอกอาคาร แต่โชคไม่ดีที่เขามองไม่เห็นว่าบนป้ายนั้นเขียนว่าอะไร

หลังจากเข้าไปในอาคารโดนัลด์ก็ได้พบว่ามันกว้างกว่าคิดไว้ แต่มันกลับว่างเปล่าอย่างน่าประหลาดแถมที่นี่ยังดูเหมือนโกดังมากกว่าอาคารสำนักงาน

ชั้นแรกของอาคารถูกเชื่อมต่อกับท่าเรือโดยตรงและครึ่งหนึ่งของอาคารเองก็ถูกสร้างอยู่บนน้ำ นอกจากนี้บนผนังฝั่งตรงข้ามยังมีประตูขนาดใหญ่สองบานที่สามารถเปิดให้เรือเข้าออกได้

หลังจากกวาดตามองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว โดนัลด์ก็เปลี่ยนสายตาและเพ่งความสนใจไปยังบุคคลสำคัญที่แท้จริงชายผู้ยืนอยู่ใจกลางโกดังที่ว่างเปล่า ‘ผู้บัญชาการนิรนาม’

ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงเนินเขาสูงที่กองอยู่กลางโกดัง โดยที่มีมนุษย์เงือกและเงือกชายยืนเรียงรายอยู่ที่ด้านหลังของเขา

"ท่านผู้บัญชาการ!"

"ไม่ทราบว่าท่านคิดยังไงกับข้อเสนอที่ผมเล่าไปเมื่อครั้งที่แล้ว?"

โดนัลด์ยิ้มออกมาอย่างสดใสและทักทายอีกฝ่ายด้วยความกระตือรือร้น

ก่อนที่ไบร์ทจะได้กล่าวตอบอะไรออกมา อารองก็ได้หันมามองโดนัลด์ด้วยความดูถูกเหยียดหยามสายตาที่ดุร้ายของเขาทำให้โดนัลด์ผู้ซึ่งถูกทดสอบด้วยกระแสลมและคลื่นทะเลมาอย่างช้านานรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง

โดนัลด์ยอมรับว่าสายตาคู่นั้นมันทำให้เขารู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย

ถึงแม้มนุษย์เงือกผู้นี้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตาของเขามันสามารถบอกอะไรได้หลายอย่าง

โดนัลด์รู้ดีว่ามีมนุษย์เงือกอยู่เยอะมากที่เกลียดชังมนุษย์ และชายคนนี้ก็คงเป็นหนึ่งในนั้น

"ยินดีต้อนรับคุณโดนัลด์"

"ฉันได้คิดเรื่องนี้มาหลายวันและรู้สึกว่าสิ่งที่คุณพูดมาก็ฟังดูสมเหตุสมผลดี ต้องยอมรับว่าความร่วมมือระหว่างเรานั้นเป็นความคิดที่ดีจริงๆ"

เมื่อเทียบกับความเป็นปรปักษ์ของอารองแล้ว ไบร์ทดูเป็นมิตรกว่ามากเขาได้กล่าวตอบออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

"ท่านผู้บัญชาการหมายความว่าท่านยอมตกลงตามข้อเสนอของผมแล้วงั้นหรอ?!"

โดนัลด์ที่ได้ยินคำพูดของไบร์ทก็ถึงกับถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

‘เยี่ยมมาก!’

‘โอกาสทำเงินของฉันมันมาถึงแล้วไม่หรือไง?!’

อารองได้หันหน้าหนีเพราะเขาไม่อยากเห็นใบหน้าที่เย่อหยิ่งของมนุษย์ผู้นี้ หลังจากที่อีกฝ่ายได้รับในสิ่งที่มันต้องการ

ถึงแม้ตัวเขาจะรู้ว่าแผนการพัฒนาที่ไบร์ทวางไว้นั้นไม่สามารถแยกออกจากมนุษย์ได้ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกอึดอัดอยู่ดีเมื่อต้องมาลงมือทำมันด้วยตัวเอง

ฟุคาโบชิที่ยืนอยู่ด้วยกันดูจะสงบกว่ามาก เพราะมุมมองของเขาที่มีต่อมนุษย์นั้นไม่ได้สุดโต่งเหมือนอารอง

"ฉันก็พอมีความคิดที่จะทำแบบนั้นอยู่บ้าง"

ไบร์ทพยักหน้าและตอบออกไปตามตรง

‘พอมีความคิดที่จะทำงั้นหรอ?’

ความตื่นเต้นของโดนัลด์ลดลงในทันทีก่อนที่เขาจะกล่าวถามออกมาว่า

"ท่านผู้บัญชาการท่านยังมีเงื่อนไขอะไรอีกหรือเปล่า?"

"ใช่,อย่างน้อยคุณก็ต้องพิสูจน์ว่าคุณมีคุณสมบัติที่จะร่วมมือกับเราจริงไหม?"

ไบร์ทไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว

โดนัลด์ตกตะลึงไปชั่วขณะแต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ

สิ่งที่เกิดขึ้นมันถูกต้องแล้ว,หน่วยงานนี้ได้รับการสนับสนุนจากเกาะมนุษย์เงือกและเจ็ดเทพโจรสลัด หากเขาต้องการร่วมมือกับอีกฝ่ายเขาก็ต้องมีพลังอำนาจที่มากพอ

ตัวของโดนัลด์เข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี

ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงกล่าวออกไปว่า

"ผมเข้าใจแล้ว,ผมจะกลับไปที่ทะเลเดี๋ยวนี้และจะนำสินค้ามาเพิ่มในครั้งหน้าที่ผมกลับมา!"

มันเป็นไปไม่ได้ที่ตัวเขาเพียงคนเดียวจะสามารถตอบสนองความต้องการของเกาะมนุษย์เงือกได้ แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ยังมีเพื่อนฝูงอยู่อีกมากมาย และโดนัลด์เชื่อว่าพวกเขาไม่มีทางยอมพลาดโอกาสในการทำเงินแบบนี้แน่นอน

ถึงแม้ว่ามันจะเสี่ยงมาก แต่มันก็ทำกำไรได้มหาศาล!

"ดูเหมือนว่าคุณจะเข้าใจผิดนะ.."

"ลองดูสิ่งนี้ให้ดีก่อนสิ"

ไบร์ทกล่าวพร้อมกับส่ายหัว

หลังจากนั้นไบร์ทก็ได้หยิบแร่ก้อนหนึ่งขึ้นมาจากกองเนินเขาสูงตรงหน้าและโยนมันไปให้กับโดนัลด์

โดนัลด์เองก็รับแร่ก้อนนั้นมาและมองดูมันด้วยความระมัดระวัง

"นี่มันแร่เหล็กไม่ใช่เหรอ?"

"แถมยังเป็นแร่เหล็กคุณภาพสูงอีกต่างหาก!"

โดนัลด์เผลอพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้นเองเขาก็ได้เงยหน้าขึ้นไปมองยังเนินเขาสูงตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

‘กองเศษหินพวกนี้เป็นแร่เหล็กหมดเลยงั้นหรอ?!’

"เมื่อไม่นานมานี้เราได้ค้นพบเหมืองแร่เหล็กขนาดใหญ่ใกล้กับเกาะมนุษย์เงือก แถมคุณภาพของมันยังดีมากด้วย"

ไบร์ทกล่าวอธิบายออกมาอย่างใจเย็น

การที่คุณภาพของแร่เหล็กพวกนี้ดีขนาดนี้ อาจเป็นเพราะระยะเวลาในการตกตะกอนของพวกมันนั่นน่าจะยาวนานกว่าแร่ที่ตกตะกอนบนท้องทะเลมาก

"คุณโดนัลด์.. คุณคิดว่าแร่เหล็กพวกนี้สามารถขายเป็นสินค้าได้ไหม? ถ้าราคาขายของเราต่ำกว่าราคาตลาด"

"ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

"ท่านผู้บัญชาการท่านรู้ไหมว่าตอนนี้ท้องทะเลวุ่นวายมากแค่ไหน? อาวุธเป็นที่ต้องการเสมอมา! ทำให้แร่เหล็กซึ่งเป็นวัตถุดิบสำคัญในการผลิตอาวุธเกิดการขาดแคลนตามไปด้วย!"

ตอนนี้โดนัลด์รู้สึกตื่นเต้นมาก

ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าอาวุธรายใหญ่หรือแม้แต่รัฐบาลโลก แร่เหล็กก็ยังเป็นสิ่งที่พวกเขาขาดแคลน!

ตราบใดที่พวกมันปรากฏขึ้นมาในท้องตลาดไม่มีทางที่พวกมันจะขายไม่ออก!

"ผมเข้าใจแล้วท่านผู้บัญชาการ!"

"ท่านอยากให้ผมช่วยขายแร่พวกนี้ให้กับท่านใช่ไหม?"

โดนัลด์ใช้มือทั้งสองข้างกำแร่เหล็กเอาไว้แน่นจนหน้าแดงก่ำ

"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง! ผมรับประกันได้เลยว่าตราบใดที่การผลิตแร่ที่เกาะมนุษย์เงือกยังคงดำเนินต่อไป และคุณภาพของแร่เหล็กยังคงเป็นแบบนี้มันจะต้องทำให้พ่อค้าทุกคนบ้าคลั่งแน่นอน!"

ไบร์ทที่ฟังอยู่ก็ได้เผยยิ้มออกมา

‘คุยกับคนฉลาดมันง่ายแบบนี้นี่เอง’

"งั้นฉันจะรอดูนะคุณโดนัลด์"

ไบร์ทกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า

โดนัลด์เองก็ได้พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เขามั่นใจว่าจะสามารถดึงดูดพ่อค้ามาได้มากมาย

"ท่านผู้บัญชาการผมขอซื้อแร่ชุดนี้ได้ไหมครับ? ผมคิดว่าพ่อค้าคนอื่นอาจจะต้องการตัวอย่างสินค้า"

"ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว"

ไบร์ทตอบพลางยักไหล่

หลังจากนั้นโดนัลด์ก็ได้ซื้อแร่และบรรทุกพวกมันขึ้นเรือ เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจแล้วเขาก็ออกเรือและออกจากเกาะมนุษย์เงือกทันที

โดนัลด์แทบรอไม่ไหวแล้วที่จะกลับไปยังหมู่เกาะชาบอนดี้

แน่นอนว่าไบร์ทไม่ได้ส่งใครไปคุ้มกันเขา เพราะต่อให้ไม่มีผู้ชายคนนี้เดี๋ยวมันก็มีคนอื่นเข้ามาแทนที่เอง

แต่ถึงอย่างงั้นการเดินทางของโดนัลด์กลับราบรื่นอย่างไม่คาดคิด เขาไม่ได้ถูกอสูรทะเล,จ้าวทะเล,หรือแม้แต่โจรสลัดเข้าโจมตีเลย โดนัลด์ใช้เวลาไม่นานเขาก็กลับมาถึงหมู่เกาะชาบอนดี้ได้สำเร็จ

เมื่อนำเรือเข้าเทียบท่าเรียบร้อย,โดนัลด์ก็รีบสั่งให้ลูกน้องขนย้ายหีบที่บรรจุแร่อยู่ภายในขึ้นฝั่งทันที

หลังจากนั้นเขาก็ได้นัดพบกับเพื่อนของเขาบนหมู่เกาะชาบอนดี้ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารแห่งหนึ่ง

"โดนัลด์,นายมีชีวิตรอดกลับมาอีกแล้วเหรอ?"

พวกเพื่อนของเขาต่างประหลาดใจกับโชคของโดนัลด์

ไม่รู้ว่ามีคนตายจากการเดินทางไปเกาะมนุษย์เงือกมากแค่ไหน แต่หมอนี้ดันดวงแข็งมีชีวิตรอดกลับมาได้ทุกครั้ง

"เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยกันทีหลัง"

โดนัลด์ไม่ได้สนใจคำพูดหยอกล้อของพวกเขาแม้แต่น้อย

"มาดูว่าฉันได้อะไรกลับมาจากเกาะมนุษย์เงือกดีกว่า!"

พูดจบโดนัลด์ก็ได้เปิดหีบออกและเผยให้เห็นถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน

"แร่เหล็กงั้นหรอ?"

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นนักธุรกิจที่มีอิทธิพลเป็นของตัวเอง ดังนั้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในหีบพวกเขาจึงปรากฏความดูถูกออกมา

“ฉันคิดว่านายจะเอานางเงือกกลับมา--”

"หุบปาก!"

“อย่าได้มาล้อเล่นเรื่องแบบนี้ให้ฉันได้ยินอีก!”

โดนัลด์ตะโกนสวนออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด

หากเขาต้องการค้าขายกับเกาะมนุษย์เงือก โดนัลด์ไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับการค้าทาสได้แม้แต่การพูดจาไร้สาระเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ไม่ควรเกิดขึ้น

"โดนัลด์,นายเรียกพวกฉันมาเพื่อมาดูแร่แค่นี้งั้นหรอ?"

เพื่อนทุกคนต่างก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

"ลองดูคุณภาพของแร่พวกนี้ให้ดี!"

โดนัลด์พูดพร้อมแจกแร่ให้กับพวกเขาแต่ละคนคนละชิ้น โดยที่พยายามอดกลั้นความตื่นเต้นภายในใจเอาไว้

“จริงด้วยแฮะ,คุณภาพของแร่เหล็กนี้สูงกว่าแร่เหล็กทั่วไปมาก.. มันเป็นแร่เหล็กที่ดีจริงๆ”

เพื่อนคนหนึ่งที่มีความรู้ด้านนี้ได้กล่าวเสริมออกมา

"แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เป็นแค่แร่เหล็กอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?"

"มันเป็นแค่แร่ธรรมดาๆ เท่านั้น!"

ในตอนนั้นเองโดนัลด์ก็ได้ฉีกยิ้มกว้างและกล่าวออกมาว่า

"มันต่างกันตรงที่แร่เหล็กพวกนี้เป็นสินค้าจากเกาะมนุษย์เงือก ซึ่งขุดพบมาจากเหมืองแร่ขนาดใหญ่!"

"ว่าไงนะ?!"

เหล่าเพื่อนฝูงต่างร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

หากวัดเส้นทางเป็นเส้นตรงเกาะมนุษย์เงือกตั้งอยู่ใกล้กับหมู่เกาะชาบอนดี้มาก

"พวกนายเองก็คงรู้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเกาะมนุษย์เงือกกันดีอยู่แล้ว ฉันได้ทำข้อตกลงทางธุรกิจกับผู้บัญชาการของกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองเรียบร้อยแล้ว"

"โดยที่เขาขอให้เราส่งข้าวของเครื่องใช้ไปที่เกาะมนุษย์เงือก แล้วเขาจะขายแร่เหล็กนี้ให้กับเราในราคาถูก!"

โดนัลด์พยายามพูดออกมาให้ตัวเองดูดีให้ได้มากที่สุด

เหล่าเพื่อนของเขาเองก็ได้หันมามองหน้ากันแล้วลอบกลืนน้ำลาย

ถ้าสิ่งที่โดนัลด์พูดเป็นความจริง หมายความว่านี่คือโอกาสทางธุรกิจครั้งใหญ่สำหรับพวกเขา!

เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขากำลังลังเล โดนัลด์ก็ได้หยิบแร่ขึ้นมาก้อนหนึ่งแล้วทุบมันลงไปบนโต๊ะท่ามกลางแร่ก้อนอื่นๆ ก่อนจะพูดออกมาว่า

"พวกนายมัวลังเลอะไรอยู่อีก?! พวกนายไม่เห็นถึงคุณภาพของแร่พวกนี้หรือไง?!"

"แร่เหล็กของมนุษย์นั้นคุณภาพแย่.. แต่แร่เหล็กของมนุษย์เงือกเป็นของดี!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย