บทที่49:ดาบของเกาะมนุษย์เงือก (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 49 ดาบของเกาะมนุษย์เงือก

ณ สนามฝึกในป่าแห่งทะเล,ไบร์ทได้ยืนอยู่บนหัวของเสือทะเลตัวใหญ่ และมองลงมายังกลุ่มคนบนสนามฝึกเบื้องล่าง

การฝึกได้สิ้นสุดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้กองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองจะเริ่มปฏิบัติการอย่างเป็นทางการ

ทุกคนเปลี่ยนไปใส่ชุดเครื่องแบบใหม่ที่เพิ่งได้รับพร้อมกับพกอาวุธใหม่เอี่ยมไว้ข้างกาย

ชุดเครื่องแบบนั้นเป็นชุดทหารสีน้ำเงินสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถผลิตได้ที่เกาะมนุษย์เงือก ดังนั้นราชาเนปจูนจึงต้องสั่งซื้อมาจากพ่อค้าชาวมนุษย์มาให้กับทหารคนละสองชุด

อาวุธที่ได้รับนั่นจะเป็นดาบและตรีศูลตามความถนัด และมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับปืนเพราะในใต้ทะเลลึกแบบนี้อาวุธอย่างปืนมีประโยชน์แค่บนเกาะมนุษย์เงือกเท่านั้น

หลังจากฝึกฝนมานานกว่าหนึ่งเดือน,รูปร่างและท่าทางของเหล่ามนุษย์เงือกต่างก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ทุกคนต่างยืนตัวตั้งหลังตรงและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง พวกเขาไม่ใช่อันธพาลกระจอกเหมือนเมื่อเดือนก่อนอีกต่อไปแล้ว

ไบร์ทได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ตอนแรกเขามีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดออกมา แต่พอถึงเวลาที่ต้องพูดจริงๆ เขากลับพบว่าตัวเองไม่มีอะไรที่อยากจะพูดออกมา

แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ได้ยกยิ้มและพูดออกมาว่า

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองจะเริ่มปฏิบัติการอย่างเป็นทางการ!"

ทุกคนต่างก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาเป็นตาเดียว

แม้จะไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่ไบร์ทก็ได้ยินเสียงมากมายจากพวกเขาทุกคน

"หลังจากนี้ความปลอดภัยของเกาะมนุษย์เงือกจะอยู่ในมือของเราทุกคน เพราะฉะนั้นจงจำไว้เสมอว่าเราคือดาบอันแหลมคมของเกาะมนุษย์เงือกที่พร้อมจะทำลายศัตรูทุกคนที่รุกรานเข้ามา!!"

“รับทราบ!!”

เสียงตะโกนอันพร้อมเพรียงพัดผ่านขึ้นไปบนฟากฟ้า นอกจากเสียงตะโกนเหล่านั้นแล้วไบร์ทยังได้ยินเสียงทุกสิ่งอย่างชัดเจนทั้งความภาคภูมิใจ ความคาดหวัง ความตื่นเต้น และความรัก

เสียงเหล่านั้นมันเป็นเสียงที่ไพเราะจับใจ

อสูรทะเลทั้งสิบเอ็ดตัวที่อยู่รอบสนามฝึกต่างก็ตกใจกับเสียงตะโกนที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ไม่นานพวกมันก็ได้ยืดอกขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจ

ในสถานที่แห่งนี้พวกมันมีสถานะที่สูงมาก มีคนมากมายที่คอยให้การดูแลเป็นอย่างดีซึ่งมันต่างจากตอนที่พวกมันใช้ชีวิตอยู่ใต้ทะเลคนเดียวอย่างสิ้นเชิง

"ตารางการทำงานได้ถูกแจกจ่ายเรียบร้อยแล้ว"

ไบร์ทได้ยกมือขวาขึ้นมาเพื่อให้เหล่าทหารอยู่ในความสงบ ก่อนจะกล่าวต่อออกมาว่า

"หลังจากนี้พวกนายจะต้องเปลี่ยนเวรการปฏิบัติงานตามตารางนี้"

“รับทราบ!”

เสียงตอบรับอันพร้อมเพรียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

ภารกิจของกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองเกาะมนุษย์เงือกคือ การจัดการการเข้า-ออกของเกาะมนุษย์เงือก

ส่วนเป้าหมายของพวกเขาคือการป้องกันไม่ให้ภัยอันตรายใดๆ ได้ย่างกรายเข้ามาในเกาะมนุษย์เงือก

ดังนั้นงานลาดตระเวนจึงมีความสำคัญสูงสุด ด้วยเหตุนี้ไบร์ทจึงได้ส่งกำลังพลห้ากองพันหรือก็คือทหารครึ่งหนึ่งออกไปประจำการอยู่นอกเกาะมนุษย์เงือก ภารกิจของพวกเขาคือการหยุดเรือแปลกหน้าทุกลำที่พบเห็นและทำการตรวจสอบหรือต่อสู้หากมีการขัดขืน

ทางด้านประตูทางเข้าเกาะมนุษย์เงือกจะมีกำลังพลประจำการอยู่หนึ่งกองพัน คอยดำเนินการคัดกรองเป็นรอบที่สองและดำเนินการลงทะเบียนอนุญาตเข้าเมือง

ส่วนอีกสี่กองพันที่เหลือจะประจำการอยู่บนเกาะเพื่อลาดตระเวนและให้การสนับสนุนเมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด โดยจะเน้นไปที่บริเวณท่าเรือและคอยคัดกรองผู้คนที่กำลังเตรียมตัวเดินทางออกนอกประเทศ

แม้ว่ามันอาจจะยังไม่สมบูรณ์แบบมากนัก แต่สำหรับตอนนี้ไบร์ทคิดว่ามันเพียงพอแล้ว

"มีเรื่องสอบถามครับ!"

ในตอนนั้นเองเสียงของใครบางคนก็ได้ดังขึ้นมา

เมื่อไบร์ทหันไปที่ต้นเสียงและมองลงมาเขาก็ได้พบกับใบหน้าของเฮียวโซ

‘รู้สึกแปลกนิดหน่อยแฮะที่เห็นหมอนี้ไม่เมา’

"ถามมา"

ไบร์ทตอบกลับออกมาเสียงดัง

"ถ้าเกิดมนุษย์ไม่ยอมรับการตรวจสอบพวกเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นฝั่งที่เกาะมนุษย์เงือก แล้วถ้าเกิดว่าพวกเขาต้องการใช้กำลังเพื่อขึ้นฝั่งบนเกาะมนุษย์เงือกเราต้องทำยังไง?"

เฮียวโซไม่คิดที่จะปกปิดรอยยิ้มของเขาเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

"ถ้าเป็นอย่างงั้นก็จงปล่อยให้พวกมันได้สัมผัสถึงความเด็ดขาดของเกาะมนุษย์เงือก!"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างใจเย็น

“เฮ้!!!”

ครั้งนี้เสียงของพวกเขาดังสนั่นไปทั่วป่าแห่งทะเล

ไบร์ทได้ยินเพียงแห่งความคาดหวังที่ดังกึกก้อง

หลังจากนั้นทหารทุกนายก็ได้แยกย้ายกันออกไป พวกเขาเคลื่อนพลออกไปประจำยังตำแหน่งที่ได้กำหนดไว้ภายใต้การนำของเหล่ากัปตัน

มันถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องปกป้องเกาะมนุษย์เงือก

"ฉันเองก็ไปที่ศูนย์บัญชาการใหญ่บ้างดีกว่า"

ไบร์ทได้ยืดตัวตรงและเริ่มบิดขี้เกียจ

ในระหว่างการฝึกนั้นราชาเนปจูนได้สร้างอาคารขึ้นมาในบริเวณท่าเรือเพื่อใช้เป็นศูนย์บัญชาการของกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง

คนที่ไบร์ทขอให้ราชาเนปจูนส่งมาช่วยงานเองก็มาพร้อมกันกับอาคารนี้ด้วย เพื่อเตรียมการสำหรับโครงสร้างของตัวอาคาร

นอกจากนี้แล้วก็ยักมีหอพักที่กำลังก่อสร้างอย่างเร่งด่วน ด้วยความเร็วในการก่อสร้างของคนในโลกนี้แล้วอีกไม่นานมันก็น่าจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ไบร์ท.."

"แล้วพวกเราไม่ต้องทำอะไรเลยเหรอ?"

อารองถามออกมาด้วยความประหลาดใจ

"คุณพูดได้ยังไงว่าไม่ต้องทำอะไร?"

"งานฝึกอบรมส่งเสริมอุดมการณ์นั้นไม่สามารถหยุดได้ เพราะความเกลียดชังที่เหล่าทหารมีต่อมนุษย์อาจทำให้พวกเขาเผลอลงมือทำสิ่งผิดพลาดไปโดยไม่ตั้งใจ"

ไบร์ทตอบออกมาอย่างจริงจัง

"ฉันหมายความว่าฉันเองก็ต้องการไปแนวหน้าเหมือนกัน!"

"เพราะงั้นอย่าได้เอางานที่ต้องใช้สมองมาให้ฉันทำ!"

อารองกล่าวสวนออกมาเสียงดัง

ตัวเขาเบื่อหน่ายกับการที่ต้องมานั่งจัดการกับเอกสารเต็มทนแล้ว

"ไม่ต้องห่วงอารอง"

"ฉันพูดไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะฝึกนาย? ตอนนี้มันถึงเวลาแล้ว"

ในตอนนั้นเองจินเบก็ได้เดินเข้ามาตบไหล่อารองพร้อมกับรอยยิ้ม

"ว่าไงนะ?"

สีหน้าของอารองเปลี่ยนไปทันทีเพราะเขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าของอารองไบร์ทเองก็เผลอยิ้มออกมา

ลูกพี่อารองยังคงหัวรุนแรงเกินไปการจะให้เขาขึ้นเป็นกัปตันจึงเป็นเรื่องที่เสี่ยงมาก ดังนั้นแทนที่จะให้เขาขึ้นเป็นกัปตันไปนำคนอื่นให้เขามาเป็นขุมกำลังที่แข็งแกร่งดูจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า

"ลูกพี่ไบร์ทแล้วผมล่ะ?"

ในเวลาเดียวกันฟุคาโบชิก็ได้ถามออกมาด้วยความกังวล

"นายเองก็เหมือนกัน"

"ถึงแม้การฝึกขั้นพื้นฐานจะเสร็จสิ้นแล้ว แต่การฝึกขั้นสูงมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น!"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

การฝึกขั้นพื้นฐานมีไว้เพื่อวินัยและบุคลิกภาพเท่านั้น

ส่วนการฝึกขั้นสูงมีไว้เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง

เนื้อหาการฝึกนี้คือศิลปะการต่อสู้มนุษย์เงือกและฮาคิ

อาจารย์ผู้สอนคือจินเบโดยมีไบร์ทเป็นผู้ช่วย การฝึกในครั้งนี้จะถูกสอนให้กับคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นซึ่งคนเหล่านั้นก็คือกัปตันของกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง

เหล่ากัปตันแต่ละคนจะผลัดกันมาหาจินเบเพื่อรับการฝึก และเมื่อพวกเขาผ่านเกณฑ์มาตรฐานแล้วพวกเขาก็จะถูกส่งให้กลับไปฝึกสอนผู้ใต้บังคับบัญชาของตนต่อไป

ฮาคิไม่ได้เป็นที่รู้จักมากนักบนเกาะมนุษย์เงือกและคนที่สามารถใช้งานมันได้ก็มีอยู่น้อยมาก ดังนั้นไบร์ทจึงไม่ได้คาดหวังอะไรสำหรับเขาขอเพียงแค่ปลุกฮาคิขึ้นมาได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ถ้ามีเวลาไบร์ทอยากลองแวะไปดูที่อาณาจักรสตรีด้วยซ้ำ ที่นั่นมีคนที่สามารถใช้ฮาคิได้อยู่เยอะมากจนน่าประหลาดใจ ไบร์ทคิดว่าอีกฝ่ายอาจมีวิธีฝึกฝนลับบางอย่างซ่อนอยู่

"เข้าใจแล้วครับ!"

ฟุคาโบชิขานรับออกมาอย่างขึงขัง

‘ในเมื่อลูกพี่ไบร์ทพูดมาแบบนั้นมันคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกจริงไหม?’

"ลูกพี่จินเบผมคงต้องรบกวนคุณอีกแล้ว"

เมื่อพูดออกมาไบร์ทก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด

พูดตามตรงลูกพี่จินเบไม่ใช่สมาชิกอย่างเป็นทางการของกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง เพราะหน้าที่หลักของเขาคือกัปตันกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ และเขาก็ยังต้องแบกรับตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดอีกด้วย

ดังนั้นจะถือว่าเขาเป็นเพื่อนบ้านอัธยาศัยดีที่ยินดีให้ความช่วยเหลือก็ได้

เพียงแต่ว่าเขาให้ความช่วยเหลือเยอะมากก็เท่านั้นเอง

"ไม่เป็นไร"

"ทั้งหมดที่ฉันทำไปก็เพื่อประเทศนี้!"

จินเบยิ้มกว้างออกมาจากใจจริง

"ขอบคุณลูกพี่จินเบ!"

ไบร์ทขอบคุณออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ

การตอบแทนที่ดีที่สุดสำหรับจินเบคือการทำให้ประเทศนี้กลายเป็นประเทศที่ดีกว่าเดิม

ดังนั้นก้าวแรกไบร์ทต้องทำงานให้หนักขึ้นและมุ่งมั่นที่จะทำให้เป้าหมายเล็กๆ อย่างการมีอสูรทะเลในทุกกองร้อยให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

………….

ในวันนี้ผู้คนบนเกาะมนุษย์เงือกต่างก็กำลังรู้สึกประหลาดใจกับกองทัพที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนบนเกาะมนุษย์เงือก

พวกเขาเหล่านั้นสวมเครื่องแบบที่แตกต่างจากทหารของกองทัพเนปจูนอย่างชัดเจน พวกเขาทุกคนต่างมีรอยยิ้มที่มั่นใจประดับอยู่บนใบหน้าก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันออกไปตามพื้นที่ต่างๆ บนเกาะมนุษย์เงือก

"พวกเขาเป็นใครกัน?"

ชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องต่างพากันถามออกมาด้วยความสงสัย

"ดูเหมือนว่าราชาเนปจูนจะอนุมัติให้มีการจัดตั้งหน่วยงานใหม่ขึ้นมาเพื่อรับมือกับอันตรายจากภายนอก เนื่องมาจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อไม่นานมานี้"

ดูเหมือนว่ายังคงมีคนที่พอจะรู้เรื่องอะไรอยู่บ้าง

"จริงเหรอ? ถ้างั้นก็เยี่ยมไปเลย! ฉันรู้สึกมานานแล้วว่าพวกทหารของกองทัพเนปจูนมันทำงานกันไม่ได้เรื่องเอาซะเลย!"

"แต่ว่ากันว่าผู้บัญชาการของหน่วยงานนี้คือผู้นำคนใหม่ของเขตมนุษย์เงือก! ดังนั้นสมาชิกทุกคนของหน่วยงานนี้จึงมาจากเขตมนุษย์เงือกเช่นกัน!!"

"พูดจริงงั้นหรอ?! นี่มันอันตรายมากเลยไม่ใช่หรือไง?!"

เขตมนุษย์เงือกสำหรับผู้คนบนเกาะมนุษย์เงือกนั้นยังคงเป็นพื้นที่อันตรายที่ไม่ควรเข้าใกล้

………….

ร้านเมอร์เมดคาเฟ่

"เชอร์รี่! เชอร์รี่! รู้ข่าวแล้วหรือยัง?"

"วันนี้หน่วยงานที่ลูกพี่ไบร์ทจัดตั้งขึ้นเริ่มปฏิบัติการแล้ว! กองทัพของพวกเขาประจำการอยู่บนพื้นที่เลยด้วยสุดยอดมาก!"

เหล่านางเงือกต่างก็เข้ามาแบ่งปันข่าวที่พวกเธอรู้ให้กับเชอร์รี่ได้ฟัง

"ถ้ามีพวกนิสัยไม่ดีมาสร้างปัญหาอีกละก็พวกเราจะปล่อยให้ลูกพี่ไบร์ทจับพวกนั้นไปให้หมดเลย!"

เหล่านางเงือกต่างก็รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่พวกเธอจะได้เอาคืนบ้างแล้ว

เชอร์รี่ที่ฟังอยู่ก็ถึงกับส่ายหัว

"เข้าใจแล้ว,พวกเราจะไม่สร้างปัญหาให้ลูกพี่ไบร์ทก็ได้"

"แต่ลูกพี่ไบร์ทนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะตอนนี้เขากลายเป็นคนสำคัญที่ใครๆ ต่างก็ยกย่อง"

เหล่านางเงือกได้กล่าวชมออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะยกย่องเขา"

เชอร์รี่ส่ายหัวและกล่าวแย้งออกมา

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะเขาคงไม่ได้หวังให้ใครมายกย่องเขาละมั้ง"

เชอร์รี่ได้หันหน้าแล้วมองออกไปยังท้องฟ้าสีครามและเมฆขาวของเกาะมนุษย์เงือกที่อยู่นอกหน้าต่าง

………...

พระราชวังริวงู

"ฮู่วววว,ในที่สุดก็เริ่มแล้วสินะ!"

"หลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้วไบร์ท!"

ราชาเนปจูนได้สูดหายใจเข้าและถอนหายใจยาวออกมา

"แต่แบบนี้มันจะไม่เป็นอะไรจริงเหรอ?"

"ฉันเกรงว่าความขัดแย้งจะยิ่งรุนแรงขึ้นเพราะเรื่องนี้"

ราชินีโอโตฮิเมะยังคงรู้สึกกังวล

ถึงแม้ว่าเธอจะตกลงตามแผนนี้ไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

"ไบร์ทพูดถูกศักดิ์ศรีไม่มีวันได้มาจากการร้องขอ"

"ถ้าเธออยากจะใกล้ชิดกับมนุษย์เธอไม่จำเป็นต้องไปโอบกอดพวกเขาอย่างไม่มีข้อแม้ แต่เธอต้องทำให้พวกเขาตระหนักว่าเราเองก็เท่าเทียมกับพวกเขาและสมควรได้รับความเคารพ"

ราชาเนปจูนได้หันไปพูดกับคนรักของเขาอย่างจริงจัง

"และเพื่อให้พวกเขาตระหนักถึงสิ่งนี้เราจำเป็นต้องใช้มาตรการที่เข้มงวด!"

"จงเชื่อมั่นในตัวไบร์ท"

"ตอนนี้ฉันรู้สึกมากเรื่อยๆ เลยว่ามันยอดยี่ยมมากที่ไบร์ทได้เกิดมาในยุคนี้"

ในตอนนั้นเองราชาเนปจูนก็ยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน

…………..

กลับมาที่หน้าประตูทางเข้าเกาะมนุษย์เงือก,ทหารจากกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองได้เข้ามายึดครองบริเวณนี้เป็นที่เรียบร้อย อสูรทะเลตัวหนึ่งเองก็กำลังลาดตระเวนอย่างก้าวร้าวในทะเลนอกประตู

ไกลออกไปจากประตูทางเข้า,อสูรทะเลห้าตัวต่างแยกกันออกไปคนละทิศพร้อมกับกองพันอีกห้ากองพันโดยมีอสูรทะเลเป็นแกนหลัก

หลังจากทั้งห้ากองพันแยกกันออกไปได้ระยะหนึ่ง พวกเขาก็ได้แยกกันอีกครั้งโดยแบ่งออกเป็นกองร้อย

หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เข้าสกัดกั้นเรือทุกลำที่มุ่งหน้าเข้ามายังเกาะมนุษย์เงือก

เฮียวโซที่ยืนอยู่บนหัวของอสูรทะเลได้วางมือของเขาไว้บนด้ามดาบที่เอว

"อย่าให้ฉันต้องรอนานนัก.. เพราะมันถึงเวลาที่ดาบของฉันจะถูกชักออกมาแล้ว!"

"แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย