บทที่48:ความซื่อสัตย์ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 48 ความซื่อสัตย์

ไบร์ทและนักรบแห่งท้องทะเลผู้ยิ่งใหญ่อเล็กซานเดอร์กำลังเจรจากันอยู่

สุดท้ายนักรบแห่งท้องทะเลผู้กระหายในความแข็งแกร่งก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดที่จะแข็งแกร่งขึ้นได้ และในที่สุดเขาก็ได้ตกลงตามข้อเสนอที่จะเป็นเพื่อนกับไบร์ท

เงื่อนไขของไบร์ทคือเขาจะสอนฮาคิให้กับอเล็กซานเดอร์เพื่อให้เขากลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ส่วนอเล็กซานเดอร์เองก็ต้องช่วยเหลือไบร์ทเมื่อเขาต้องการความช่วยเหลือ

สถานการณ์นี้ถือว่าเป็นสถานการณ์ที่ทุกฝ่ายได้รับผลประโยชน์

"ตกลงตามนั้นสหาย!"

"นับจากนี้ไปพวกเราจะอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข!"

สีหน้าท่าทางของอเล็กซานเดอร์นั้นเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและดูจะมีความสุขมาก

"แน่นอน"

ไบร์ทยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่เรียบง่ายและซื่อสัตย์มาก การได้เป็นเพื่อนกับคนแบบนี้มันทำให้ไบร์ทรู้สึกสบายใจ

"ไบร์ท!"

ในตอนนั้นเองเสียงของอารองก็ได้ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

ไบร์ทได้หันกลับไปและเมื่อฝุ่นควันจางลง อารองและคนอื่นๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาหา

เมื่อมองไปยังจ้าวทะเลยักษ์ที่กำลังโชว์ฟันและก้ามด้วยความตื่นเต้นอยู่บนก้นทะเลพวกเขาก็ถึงกับใจสั่น ในตอนนั้นอารองก็ได้กล่าวถามออกมาด้วยความกังวลว่า

"จบแล้วเหรอ?"

ถึงแม้ว่าจ้าวทะเลตัวนี้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่มันก็ยังไม่ตายแถมยังเคลื่อนไหวได้อีกต่างหาก

ไบร์ทเองก็สัมผัสได้ถึงความกังวลของอารอง

ไม่สิ,เรียกว่าเขาได้ยินความกังวลของอารองจะถูกกว่า

เสียงหนึ่งได้ดังออกมาจากร่างของอารอง

มันเป็นเสียงแห่งความกังวล

สิ่งนี้มันทำให้ดวงตาของไบร์ทเบิกกว้างขึ้นมาเล็กน้อย

‘มันคือความสามารถในการอ่านใจงั้นหรอ?’

เพื่อยืนยันเรื่องนี้ไบร์ทได้ใช้ฮาคิสังเกตกวาดไปยังฟุคาโบชิและมนุษย์เงือกที่นำทางมา แน่นอนว่าเขาได้ยินเสียงของความกังวลนอกจากนี้ยังมีเสียงของความตื่นเต้นรวมอยู่ด้วย

ไม่ใช่,สิ่งนี้ไม่ใช่การอ่านใจและไบร์ทก็ไม่ได้ยินเสียงความคิดของพวกเขาด้วย แต่เขาสามารถรับรู้อารมณ์ของพวกเขาได้

หากพูดกันแล้วจะถือว่ามันเป็นความสามารถของราชินีโอโตฮิเมะเวอร์ชั่นที่ด้อยกว่าก็ได้

แต่ถึงอย่างงั้นมันก็ยังน่าทึ่งอยู่ดี เพราะว่ามันเป็นเพียงแค่หนึ่งในความสามารถของฮาคิสังเกตของเขาเท่านั้น

"มันจบแล้ว"

"ไม่จำเป็นต้องสู้ ไม่จำเป็นต้องกำจัด เพราะตอนนี้ผมเป็นเพื่อนกับเขาแล้ว"

ไบร์ทกล่าวตอบออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

"สหาย!"

"ขอแสดงความนับถือต่อมิตรภาพระหว่างนักรบ!"

อเล็กซานเดอร์ยกก้ามยักษ์ทั้งสี่ขึ้นมาอย่างมีความสุข

เมื่อเห็นการกระทำของอเล็กซานเดอร์อารองก็ตกใจมาจนวิ่งเข้าไปหาไบร์ทโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่นานเขาก็ต้องหยุดเพราะอารองสังเกตเห็นว่าอเล็กซานเดอร์ไม่ได้โจมตีหรือทำอะไรที่เป็นอันตราย

แต่ในตอนนั้นเองเขาก็ได้หวนคิดถึงคำพูดของไบร์ทเมื่อครู่

"ไบร์ท!!"

"นายฝึกจ้าวทะเลสำเร็จงั้นหรอ?"

อารองถามออกมาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

"ไม่ใช่การฝึก"

"พวกเราเป็นเพื่อนกัน"

ไบร์ทได้กล่าวแก้ไขความเข้าใจผิด

"ใช่,อย่าได้มาทำลายมิตรภาพของนักรบ!"

อเล็กซานเดอร์เองก็ได้คำรามสวนออกมา

แต่ครั้งนี้อารองไม่กลัวอีกต่อไป

เขาได้มองไปที่ร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารของอเล็กซานเดอร์ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เริ่มเปล่งประกาย

"ไบร์ทสิ่งนี้มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน!!"

‘ไม่,ที่จริงแล้วมีอยู่คนหนึ่ง’

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้แม้แต่ตัวไบร์ทเองก็ไม่เคยคิดถึงมันเหมือนกัน

"เราเปลี่ยนแปลงเกาะมนุษย์เงือกได้แน่!"

"เราจะต้องสร้างจักรวรรดิมนุษย์เงือกที่ยิ่งใหญ่ได้แน่นอน!!"

ตอนนี้อารองมั่นใจในเรื่องนี้มาก

ฟุคาโบชิเองก็ตื่นเต้นเช่นเดียวกัน

แม้แต่จ้าวทะเลก็ยังสามารถทำให้เชื่องได้ ถ้าคนแบบนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเกาะมนุษย์เงือกได้แล้วใครจะทำได้?!

"ในเมื่อมีจ้าวทะเลตัวแรกแล้ว.. มันก็จะต้องมีตัวที่สองและตัวที่สาม!"

"เมื่อเวลานั้นมาถึงเราก็จะสามารถจัดตั้งกองทัพจ้าวทะเลขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์!!"

ความคิดของอารองในตอนนี้บ้าคลั่งมาก

"ใครจะหยุดยั้งพวกมันได้? อะไรบนโลกนี้ที่จะหยุดยั้งพวกมันได้?"

‘ไม่ว่าคุณจะตื่นเต้นแค่ไหน แต่ขอบอกเลยว่ามันเป็นไปไม่ได้’

"เป็นไปไม่ได้"

"พวกเราจะเชื่อฟังแค่คำสั่งของราชาเท่านั้น"

อเล็กซานเดอร์กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

"ฉันเข้าใจ"

ไบร์ทหันไปกล่าวอย่างเห็นด้วย

จ้าวทะเลแบบอเล็กซานเดอร์มีอยู่น้อยมาก จ้าวทะเลส่วนใหญ่นั้นไม่ได้มีความปรารถนาใดๆ พวกเขาเพียงแค่รอคอยการเรียกหาของโพไซดอนอย่างเงียบสงบ ต่อให้จะสามารถสื่อสารกับพวกเขาได้มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปราบพวกเขาได้

แต่เรื่องนั้นมันไม่ได้สำคัญ เพราะไม่ว่ายังไงโพไซดอนก็อยู่ข้างเขาอยู่แล้ว

ตราบใดที่ชิราโฮชิสามารถเติบโตมาได้อย่างปกติสุข เมื่อพลังของเธอตื่นขึ้นมาจ้าวทะเลทั้งหมดก็ต้องต่อสู้เพื่อเกาะมนุษย์เงือก

พูดถึงเรื่องนี้แล้วเขาไม่รู้ว่าเขาควรปล่อยให้ราชาเนปจูนสอนสั่งชิราโฮชิต่อไปดีหรือเปล่า?

เพราะนิสัยขี้แยในผลงานต้นฉบับของเธอดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่

"ลูกพี่อารองพาอสูรทะเลตัวนั้นกลับไปก่อนเถอะ"

ไบร์ทพูดพร้อมกับชี้ไปที่อสูรทะเลที่กำลังนอนอยู่บนพื้นทะเล เหตุผลที่พวกเขาออกเดินทางมาในครั้งนี้ก็เพื่อจับตัวมัน

ตอนนี้ไบร์ทรู้แล้วว่าที่อเล็กซานเดอร์เปิดฉากโจมตีเขาอย่างกะทันหันก็เพราะเห็นว่าเขาสามารถจัดการกับอสูรทะเลได้อย่างง่ายดาย ด้วยเหตุนี้เองไบร์ทจึงได้ถูกยกย่องให้กลายเป็นนักรบมนุษย์เงือกที่แข็งแกร่ง

"แล้วก็อย่าลืมเก็บเรื่องจ้าวทะเลไว้เป็นความลับจากคนอื่นด้วยยกเว้นลูกพี่จินเบ ย้ำอีกครั้งว่าอย่าปล่อยให้มันแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด!"

ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะไม่สามารถปิดไว้ได้นานนัก แต่ก็ควรจะปิดไว้เป็นความลับให้ได้สักพัก

หากรัฐบาลโลกรู้เรื่องนี้เข้าละก็พวกนั้นอาจคิดว่าโพไซดอนตื่นขึ้นแล้วก็ได้ ซึ่งมันจะกลายเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับเกาะมนุษย์เงือก

"เข้าใจแล้ว!"

อารองตอบรับอย่างไม่ลังเล

เพราะเขามั่นใจในตัวไบร์ทมาเสมออยู่แล้ว

หลังจากนั้นอารองและพวกก็ได้พาตัวอสูรทะเลกลับไป

ส่วนไบร์ทยังคงอยู่ต่อและสอนอเล็กซานเดอร์ถึงวิธีการฝึกฮาคิที่ลูกพี่จินเบเคยสอนเขามา

"ว้าว! ดูเหมือนว่ามันจะเป็นพลังที่แข็งแกร่งมาก!"

หางค้อนของอเล็กซานเดอร์ได้แกว่งไปมาอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้นค้อนที่ปลายหางก็ได้กระแทกลงไปที่พื้นทะเลซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดรูขนาดใหญ่ขึ้นมาบนพื้นทะเล

"ใช่,มันเป็นพลังที่แข็งแกร่งมาก!"

"ถ้านายเรียนรู้มันได้สำเร็จมันจะทำให้ความแข็งแกร่งของนายพัฒนาขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด ตอนนี้นายเข้าใจมันแล้วใช่ไหมอเล็กซานเดอร์?"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ข้าไม่เข้าใจ"

นักรบแห่งท้องทะเลผู้ภาคภูมิใจคนนี้ได้ตอบออกไปตามตรง

เขาเกือบลืมไปเลยว่าจ้าวทะเลนั้นไม่รู้หนังสือ

ด้วยความสิ้นหวังไบร์ทจึงได้สัญญากับอเล็กซานเดอร์ว่าเขาจะสละเวลามาสอนฮาคิให้อีกฝ่ายทุกวัน

อเล็กซานเดอร์เองก็ได้ตบหน้าอกแล้วบอกกับไบร์ทว่าถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรก็สามารถบอกเขาได้ทุกเมื่อ เพราะเขาจะอยู่ใกล้ๆ เกาะมนุษย์เงือกเสมอ

ก่อนจะกล่าวลากันไบร์ทก็ได้พูดขึ้นมาว่า

"เรามาแข็งแกร่งไปด้วยกันเถอะ.. เพื่อนของฉัน"

หากไบร์ทได้ต่อสู้กับคู่ต่อสู้ระดับอเล็กซานเดอร์ ฮาคิของเขาก็จะถูกฝึกฝนและแข็งแกร่งขึ้นมาได้แน่นอน

"โอ้วววว!!"

"ช่วยเหลือและสนับสนุนซึ่งกันและกันบนเส้นทางสู่ความแข็งแกร่ง นี่แหละ..นี่แหละคือมิตรภาพของนักรบ!! ช่างงดงามยิ่งนัก!"

ไบร์ทไม่คิดเลยว่าอเล็กซานเดอร์จะแสดงปฏิกิริยาต่อคำพูดของเขารุนแรงแบบนี้ น้ำเสียงของเขาถึงกับมีการสะอื้นออกมาด้วยซ้ำ

"เรามาแข็งแกร่งไปด้วยกันเถอะสหาย!"

หมัดของไบร์ทได้สัมผัสเข้ากับก้ามยักษ์ของอเล็กซานเดอร์

ดูเหมือนเขาจะได้เพื่อนดีๆ เพิ่มมาอีกคนแล้ว

หลังจากบอกลาอเล็กซานเดอร์ไบร์ทก็กลับมายังป่าแห่งทะเล ทันทีที่มาถึงสนามฝึกลูกพี่จินเบก็รีบวิ่งเข้ามาหาเขาในทันที

"อารองบอกว่านายฝึกจ้าวทะเลสำเร็จงั้นเหรอ?"

จินเบได้กระซิบถามออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ไบร์ทยังคงได้ยินเสียงของความตื่นเต้นที่ไม่อาจระงับได้ของเขา

"ลูกพี่จินเบมันไม่ใช่การฝึก แต่มันคือการสร้างมิตรภาพระหว่างผมกับจ้าวทะเล"

"ฮาคิสังเกตของผมมันตื่นขึ้นมาแล้ว"

ไบร์ทเองก็ได้กระซิบตอบจินเบเช่นกัน

จินเบที่ได้ฟังคำตอบก็ทั้งตกใจและสงสัย แม้ว่าจะเป็นเรื่องดีแต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ไบร์ทถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

"ฮาคิสังเกตนี้มันพิเศษมาก"

"เหตุผลที่ผมสื่อสารกับจ้าวทะเลได้ก็เป็นเพราะฮาคิสังเกตนี้"

ไบร์ทได้กล่าวบอกกับจินเบไปตามตรงโดยไม่ปิดบัง

ทันใดนั้นเองดวงตาของจินเบก็หดแคบลงในทันที

เขาเข้าใจได้ในทันทีว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร

"จะต้องไม่มีใครรู้เกี่ยวกับความลับนี้เพิ่มอีก!"

จินเบได้กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผมเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ก่อนหน้านั้นผมอยากจะนัดเจอกับราชาเนปจูน"

มันถึงเวลาแล้วที่เขาต้องทำให้มันชัดเจน

………….

หลังจากนั้นไม่นาน,ไบร์ทก็ได้เข้าไปพบกับราชาเนปจูนในห้องน้ำชาของพระราชวังริวงู

ตอนนี้ไบร์ทเองก็ถือว่ามีอำนาจมากเหมือนกัน เขาเพียงแค่แจ้งล่วงหน้าแล้วมุ่งหน้าตรงเข้ามาในพระราชวังริวงูทันที

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,ไบร์ทคุณมาได้ทันเวลาพอดีเลย!"

ราชาเนปจูนได้ยิ้มออกมาด้วยความดีใจทันทีที่ได้พบหน้ากัน

"การสำรวจแร่ได้ผลลัพธ์ออกมาแล้ว ตอนนี้เราได้ค้นพบแหล่งแร่เหล็กขนาดใหญ่ในรอยแยกใต้ทะเลซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางทิศตะวันออก!"

"ตอนนี้บริษัทเหมืองแร่เริ่มมีความคืบหน้าไปบ้างแล้ว"

"ดีแล้วล่ะ.."

"แต่วันนี้ผมมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องคุยกับคุณ"

ไบร์ทพยักหน้ารับเล็กน้อย

ทันใดนั้นสีหน้าของราชาเนปจูนก็เริ่มจริงจังขึ้นมา

"วันนี้ผมได้เป็นเพื่อนกับจ้าวทะเล"

ไบร์ทตรงเข้าเรื่องในทันที

แต่คำพูดของไบร์ทมันทำให้ดวงตาของราชาเนปจูนเบิกกว้าง

มนุษย์เงือกและเงือกนั้นสามารถสื่อสารกับสัตว์ทะเลได้ แต่ไม่ว่าความสามารถในการสื่อสารของคนๆ หนึ่งจะแข็งแกร่งแค่ไหนเขาคนนั้นก็ไม่มีทางสื่อสารกับจ้าวทะเลได้

สิ่งนี้คือกฎเหล็กของเกาะมนุษย์เงือกมาอย่างยาวนานหลายพันปี

"หรือว่าคุณอาจจะเป็น——"

ราชาเนปจูนอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจ

เพราะเขาคิดมาตลอดว่าเธอคนนั้นคือลูกสาวของเขา

‘แต่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ เธอคนนั้นเป็นนางเงือกไม่ใช่หรือไง?’

‘แถมเวลามันก็ไม่ตรงกันด้วย’

"ผมไม่ใช่"

ไบร์ทได้ส่ายหัวปฏิเสธออกมา

"ผมก็แค่มีความสามารถพิเศษนิดหน่อยที่ช่วยในการสื่อสาร ผมรู้มาจากเพื่อนจ้าวทะเลว่าราชาตัวจริงของพวกเขา ตอนนี้กำลังอยู่บนเกาะมนุษย์เงือก.."

"ราชาคนนี้เกิดขึ้นมาเมื่อห้าปีก่อน"

ไบร์ทได้กล่าวเสริมออกมาอย่างใจเย็น

ราชาเนปจูนก็เงียบไปทันที

ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าไบร์ทรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

“เฮ้อออ!”

"เธอคือชิราโฮชิเองล่ะ"

ราชาเนปจูนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกแล้วตอบออกไปตามตรง

คำตอบที่ได้รับทำให้ไบร์ทยิ้ม

เมื่อราชาเนปจูนเลือกที่จะบอกความจริง มันหมายความว่าเขาไว้ใจไบร์ทจริงๆ

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างก็ซื่อสัตย์ต่อกัน

"เอาล่ะ,ราชาเนปจูนเรามาคุยกันเรื่องเจ้าหญิงชิราโฮชิกันดีกว่า"

ไม่มีใครรู้ว่าไบร์ทและราชาเนปจูนกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่

หลังจากที่ไบร์ทออกมาจากพระราชวังริวงู ชีวิตของเขาก็ยังคงดำเนินต่อไปตามปกติฝึกฝนและจับอสูรทะเล แต่ตอนนี้เขามีภารกิจเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง นั่นคือการช่วยอเล็กซานเดอร์ฝึกฝนฮาคิให้สำเร็จ

ในช่วงเวลานี้ไบร์ทก็ได้ไปถามเชอร์รี่ว่าเธอรู้เรื่องอเล็กซานเดอร์มานานแล้วหรือยัง แต่เชอร์รี่ก็ทำเพียงแค่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไรออกมา

………….

วันเวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ เพียงพริบตาวันเวลาก็ผ่านไปกว่าหนึ่งอาทิตย์แล้ว

ในช่วงนี้การฝึกฝนฮาคิของอเล็กซานเดอร์ไม่ได้มีความคืบหน้ามากนัก แต่เขากับไบร์ทต่างก็จับอสูรทะเลมาได้หลายตัวมันทำให้จำนวนอสูรทะเลของกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองเพิ่มขึ้นมาเป็น 11 ตัวซึ่งเกินจากที่คิดไว้ตอนแรกมาหนึ่งตัว

ไบร์ทได้หารือกับจินเบว่าจะใช้อสูรทะเลตัวนี้เป็นรางวัล

เนื่องจากการฝึกขั้นพื้นฐานได้สิ้นสุดลงแล้ว เหล่าอันธพาลในตอนแรกจึงดูเหมือนทหารขึ้นมาไม่น้อย และในที่สุดกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองก็เริ่มดำเนินการอย่างเป็นทางการ

เขาควรจะต้องมอบขวัญกำลังใจให้กับเหล่าทหารที่เฝ้ารอมาอย่างยาวนานจริงไหม? แล้วอสูรทะเลตัวนี้ที่เหลืออยู่ก็ค่อนข้างเหมะสมทีเดียว

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)