บทที่47:นักรบ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 47 นักรบ

ทันใดนั้นทุกอย่างก็รู้สึกแตกต่างออกไป

มันมีเสียงดังมาจากทุกทิศทาง

แต่เสียงที่วุ่นวายเหล่านี้ไม่ได้ดังจนน่ารำคาญเหมือนกับที่เคยเป็นมันฟังดูเป็นระเบียบมากกว่า

ทันใดนั้นไบร์ทก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างในใจ แม้เขาจะหลับตาอยู่ในตอนนี้เขาก็ยังคงรับรู้ได้ถึงสภาพแวดล้อมรอบข้างได้เป็นอย่างดี

เสียงที่ดังที่สุดที่ไบร์ทได้ยินแน่นอนว่ามันเป็นเสียงคำรามของจ้าวทะเลตัวนี้

ตามมาด้วยเสียงของก้ามยักษ์ที่กำลังกระหน่ำลงมาราวกับพายุฝน

ท่ามกลางพายุฝนดังกล่าวไบร์ทพลิ้วไหวราวกับนกนางนวล แม้นกนางนวลตัวนี้ดูเหมือนจะถูกคลื่นยักษ์กลืนกินได้ทุกเมื่อแต่มันก็ยังสามารถกางปีกบินได้อย่างอิสระโดยไม่ถูกลมฝนพัดหายไปไหน

ร่างกายของไบร์ทได้ถูกปกคลุมไว้ด้วยสายฟ้า เขาเคลื่อนไหวไปมาระหว่างก้ามที่ล่วงหล่นลงมาอย่างง่ายดายและรวดเร็วราวกับภูตผี

ความเร็วของการโจมตีที่ถูกปล่อยออกมานั้นรวดเร็วมาก มันเร็วมากจนความเร็วของไบร์ทในตอนนี้ไม่สามารถตามทันได้

แต่ก่อนที่ก้ามเหล่านั้นจะถูกปล่อยออกมาไบร์ทก็จะได้ยินเสียงของพวกมันเสมอ พวกมันกำลังบอกถึงทิศทางที่พวกมันกำลังจะถูกปล่อยออกมา

ความได้เปรียบนี้ทำให้ไบร์ทสามารถร่ายรำบนก้ามของจ้าวทะเลตัวนี้ได้

‘ฮาคิสังเกตงั้นสินะ’

ตอนนี้ไบร์ทเข้าใจแล้ว

ดูเหมือนว่าเขาจะปลุกฮาคิสังเกตขึ้นมาได้แล้ว

แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่ฮาคิสังเกตธรรมดาทั่วไป

ฮาคิสังเกตทั่วไปทำได้แค่รับรู้ลมหายใจเฉยๆ ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีหรือการกระทำใดๆ ก็ล้วนแล้วแต่ต้องมีลมหายใจติดมาด้วยซึ่งมันเป็นหลักการทำงานของฮาคิสังเกต แน่นอนว่าจากมุมมองนี้มันก็สอดคล้องกับสถานการณ์ของไบร์ทในตอนนี้มาก

แต่ความแตกต่างคือไบร์ทกำลังฟังเสียงอยู่

ตัวของเขาได้ยินเสียงของสิ่งรอบข้างจริงๆ

แม้แต่เสียงของจ้าวทะเลเขาก็ยังได้ยินมันอย่างชัดเจน

ดูเหมือนว่าฮาคิสังเกตของเขามันจะพิเศษมาก

เมื่อคิดได้แบบนั้นไบร์ทก็ถึงกับเผลอยิ้มออกมา

"ถ้างั้น--"

ในเมื่อเสียงดังที่คอยรบกวนเขาได้หายไปแล้ว อีกทั้งตัวเขาเองก็ได้พัฒนาขึ้นไปอีกขั้นอย่างสมบูรณ์แล้วเขาก็ควรจะจบการต่อสู้นี้ได้สักที!

ทันใดนั้นร่างของไบร์ทก็ได้ดีดตัวพุ่งขึ้นไปข้างบนราวกับขีปนาวุธ

ในเวลาเดียวกันก้ามยักษ์เองก็กำลังพุ่งกระแทกสวนลงมา

ไบร์ทที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วได้ทำการหลบการโจมตีด้วยการเบี่ยงตัวหลบออกไปล่วงหน้า

หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มและพุ่งเข้าไปจับตรงข้อต่อของก้ามเอาไว้แน่น

ก้ามยักษ์เองก็ได้ถูกหดกลับมาแทบจะในทันที ซึ่งมันทำให้ไบร์ทถูกดึงตามกลับไปด้วย

เพียงพริบตาไบร์ทก็ได้เข้าไปอยู่ใต้ร่างของจ้าวทะเลยักษ์ตัวนี้แล้วก่อนที่เขาจะทำการพุ่งตัวต่อไปข้างหน้า

"เรามาพอกันแค่นี้ดีกว่า!!"

ในตอนนั้นเองคลื่นพลังที่มองไม่เห็นก็ได้เข้าโอบล้อมแขนขวาของไบร์ท หลังจากนั้นไบร์ทก็ได้ซัดหมัดเข้าไปที่ใบหน้าของจ้าวทะเลยักษ์ที่กำลังหันหัวและพยายามมองมาทางเขา

“แครกกก!”

เปลือกที่ปกคลุมผิวหนังของจ้าวทะเลตัวนี้ไว้ได้แตกกระจายออกมา แถมพลังหมัดอันน่าสะพรึงกลัวของไบร์ทยังทำให้แก้มของจ้าวทะเลตัวนี้ยุบลงไปในทันที

แม้แต่ร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารของมันก็ยังถึงกับพลิกคว่ำ ก่อนที่จะร่วงหล่นลงสู่พื้นทะเลอย่างรุนแรงจนฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า

"จ้าวทะเลล่วงไปแล้ว!!"

ห่างออกไปไกล,อารองกำลังมองฉากที่เกิดขึ้นด้วยความตกตะลึง

‘เป็นความแข็งแกร่งที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ’

ไบร์ทกำหมัดก่อนจะย่อตัวลงและดีดตัวเข้าใส่ฝุ่นควันที่กำลังฟุ้งกระจาย

"ใช่แล้ว!,นี่แหละคือการต่อสู้ที่แท้จริง! เข้ามาเลยมนุษย์เงือกที่แข็งแกร่ง!!"

ไบร์ทได้ยินเสียงคำรามอันตื่นเต้นท่ามกลางฝุ่นควันที่กำลังฟุ้งกระจาย ทันใดนั้นจ้าวทะเลยักษ์ก็ได้พลิกตัวและลุกขึ้นมาพร้อมก้ามยักษ์ที่ถูกกระหน่ำเข้าใส่ไบร์ท

‘เป็นจ้าวทะเลที่ทนมือทนเท้าดีจริงๆ’

เมื่อเผชิญหน้ากับการโต้กลับของจ้าวทะเลไบร์ทก็สามารถหลบได้อย่างง่ายดาย การโจมตีที่เคยสร้างความลำบากให้กับเขาก่อนหน้านี้ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเข้าใกล้ตัวของจ้าวทะเลร่างของไบร์ทก็ได้ขยายตัวขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นไบร์ทก็ได้กลายร่างเป็นมังกร!

ร่างกายที่ปราดเปรียวได้เข้าโอบล้อมคอของจ้าวทะเลไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว

"จงยอมแพ้ซะเถอะ!"

ในตอนนั้นเองรอยยิ้มที่ดุร้ายก็ได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของไบร์ทซึ่งเป็นมังกร

เมื่อระยะห่างกลายเป็นศูนย์เขาก็สามารถลุยได้อย่างเต็มที่!

"!!!!"

ในตอนนี้จ้าวทะเลกำลังตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

แต่ไม่ว่ามันจะตกตะลึงเพราะเหตุผลอะไร มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

"เปรี้ยงงงง!"

ทันใดนั้นสายฟ้าก็ได้ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงจนทำให้ทะเลในบริเวณนี้สว่างขึ้นมาทันตาเห็น

"ก๊าซซซซ!!!"

ร่างของจ้าวทะเลสั่นสะท้านอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังไปทั่วใต้ทะเลลึก

ไบร์ทได้ปลดปล่อยสายฟ้าฟาดอันทรงพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง

ไบร์ทไม่คิดที่จะหยุดมือเลยจนกระทั่งเสียงกรีดร้องของจ้าวทะเลเริ่มเบาลง

ร่างของจ้าวทะเลได้ถูกสายฟ้าฉีกกระชากจนเนื้อหนังกลายจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่างของมันกำลังร่วงลงสู่ก้นทะเลอย่างช้าๆ

‘จบแล้วเหรอ?’

เสียงจากร่างของเจ้านั้นเบาลงไปมาก และมันก็ไม่น่าจะมีพลังมากพอที่จะสู้กับเขาได้อีกต่อไป

ไบร์ทไม่ได้คิดที่จะฆ่าอีกฝ่ายมาตั้งแต่แรก เพราะเจ้านี้เลือกที่จะไม่โจมตีเขาในตอนที่เขาตกอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถสู้ได้

สำหรับตอนนี้ไบร์ทกำลังสัมผัสถึงพลังที่เพิ่งตื่นของเขาอย่างระมัดระวัง

ไบร์ทเริ่มใช้วิธีที่ลูกพี่จินเบเคยบอกโดยมันคือการกระจายฮาคิสังเกตออกไปในบริเวณโดยรอบ

หลังจากนั้นเสียงที่ดังและเด่นชัดก็ได้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

"น่าเหลือเชื่อมาก"

ไบร์ทกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น

เขาได้ยินเสียงดังมากมายอยู่รอบตัว

ไม่ว่าจะเป็นเสียงจากน้ำทะเล เสียงจากทรายบนพื้นทะเล เสียงของปะการัง เสียงจากหิน และเสียงของเหล่าสัตว์ทะเล

‘มันคืออะไรกัน?’

‘พลังการได้ยินเสียงของทุกสรรพสิ่งงั้นหรอ?’

แต่สิ่งนี้มันดูแตกต่างออกไปอยู่เล็กน้อย

โรเจอร์ได้ยินเสียงอันทรงพลังที่ถ่ายทอดมาจากโพเนกลีฟที่บันทึกเกี่ยวกับตำแหน่งของโพไซดอน

แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินเสียงที่ทรงพลังดังกล่าว กลับกันเขาดันได้ยินเสียงที่แตกต่างมากมาย

‘สิ่งนี้ถือว่าเป็นพลังการได้ยินเสียงของทุกสรรพสิ่งได้หรือเปล่า?’

ไบร์ทเริ่มสัมผัสมันอย่างตั้งใจและค่อยๆ ทำความเข้าใจ

ไบร์ทไม่ได้ยินเสียงจากทุกสิ่งโดยตรง แต่ฮาคิสังเกตของได้เปลี่ยนสิ่งที่เขารู้สึกให้กลายเป็นเสียง

ถามว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร?

บางทีมันอาจเป็นความผันผวนของอะไรบางอย่าง

ไบร์ทเดาว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้น

เพราะความสามารถในการรับรู้ของปลาหมึกมัจจุราชทำให้เขารู้สึกได้ถึงความผันผวนที่ปล่อยออกมาจากสิ่งมีชีวิต ดังนั้นเขาจึงสามารถรับรู้ถึงสิ่งต่างๆ รอบตัวได้เหมือนกับเรดาร์

นอกจากนั้นแล้วก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรพิเศษ บางทีความสามารถในการรับรู้นี้อาจพัฒนาขึ้นผ่านการหลอมรวมกับฮาคิสังเกตก็เป็นได้ โดยที่มันได้ทำการตรวจจับการสั่นสะเทือนที่ปล่อยออกมาจากวัตถุแล้วแปลงเป็นเสียงให้เขาได้ฟัง

ถ้าเป็นวัตถุที่ไม่มีชีวิตตัวไบร์ทจะได้ยินเสียงที่เป็นแบบเดิมอยู่เสมอ แต่ถ้าเกิดเป็นเสียงจากสิ่งมีชีวิตไบร์ทก็จะได้ยินเสียงที่แตกต่างออกไปแล้วแต่ที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจะสื่อออกมา

เมื่อมองดูในทีแรกมันอาจดูเหมือนกับพลังการได้ยินเสียงของทุกสรรพสิ่ง

แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ได้สำคัญเลยว่าสิ่งนี้จะเป็นอะไร เพราะตราบใดที่มันมีประโยชน์ก็เพียงพอแล้ว

"เจ้าเป็นใคร?"

เสียงได้ดังขึ้นมาจากก้นทะเลเบื้องล่าง

"ทำไมข้าถึงเข้าใจในสิ่งที่เจ้าพูด!"

ไบร์ทได้ก้มหน้ามองลงไปยังก้นทะเลเบื้องล่าง ในตอนนี้จ้าวทะเลยักษ์ที่ถูกสายฟ้าของไบร์ทโหมกระหน่ำกำลังแหงนหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ และกล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ

‘สื่อสารกลับมาได้ด้วยงั้นหรอ?’

‘ไม่ใช้แค่ฉันที่เข้าใจในสิ่งที่มันพูด แต่เจ้านี้เองก็เข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดด้วยงั้นหรอ?’

‘ดูเหมือนความสามารถนี้จะน่าเหลือเชื่อกว่าที่ฉันคิด’

‘เป็นไปได้ไหมว่าความสามารถในการสื่อสารของมนุษย์เงือกกับสัตว์ทะเลที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นเองก็วิวัฒนาการไปพร้อมกันด้วย?’

เรื่องเซอร์ไพรส์ที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัวนี้ทำให้ไบร์ทถึงกับควบคุมตัวเองไม่อยู่ หมายความเขาได้ครอบครองความสามารถที่คล้ายกับโพไซดอนงั้นหรอ?

"ข้าคือโพไซดอน! ราชาแห่งจ้าวทะเลทั้งปวง!!"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ

ใครจะไปรู้บางทีเขาอาจสวมรอยเป็นตัวจริงสำเร็จก็ได้

"หุบปาก! เจ้าคนไร้ยางอาย!!"

เมื่อได้ยินคำพูดของไบร์ทจ้าวทะเลก็คำรามสวนออกมาด้วยความโกรธ

"พวกเรามีราชาเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเราเฝ้ารอ และตอนนี้นางก็กำลังอยู่ในอาณาจักรมนุษย์เงือกพวกเราทุกคนสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของนางดังนั้น.. อย่าได้พยายามมาหลอกข้า!!"

‘ชิ!’

‘มันมีสายสัมพันธ์พิเศษระหว่างชิราโฮชิกับเหล่าจ้าวทะเลอยู่ด้วยงั้นหรอเนี่ย?’

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรไม่อย่างงั้นเหล่าจ้าวทะเลก็คงไม่กระวนกระวายขนาดนั้นเมื่อชิราชิโฮชิรู้สึกสะเทือนใจแล้วร้องไห้ออกมา แม้ว่าเกาะมนุษย์เงือกจะเล็กแต่มันก็ไม่มีทางที่เสียงร้องของชิราโฮชิจะลอดผ่านไปได้

ตอนนี้แผนการปลอมตัวเป็นโพไซดอนของเขาล้มเหลวแล้ว

เมื่อเป็นแบบนั้นไบร์ทก็ดูจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

จากจุดนี้ดูเหมือนว่าความสามารถในการบัญชาการจ้าวทะเลของชิราโฮชิจะแตกต่างจากความสามารถในการพูดคุยของเขาอย่างเห็นได้ชัด

"น่าเสียดายจริงๆ นายดันมารู้ทันซะได้.. ส่วนเรื่องที่ถามมาคิดซะว่ามันความสามารถพิเศษของฉันก็แล้วกัน"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

"ฮึ่ม,อย่ามาประมาทสติปัญญาของนักรบอย่างข้า!"

จ้าวทะเลยักษ์ที่ได้ฟังคำตอบของไบร์ทก็ได้เชิดหน้าขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ

"โลกใบนี้มันช่างวิเศษจริงๆ แม้แต่มนุษย์เงือกอย่างเจ้าก็ยังสามารถเกิดขึ้นมาได้ ดูเหมือนยุคสมัยที่พวกเรารอคอยมาหลายชั่วอายุคนอาจจะใกล้มาถึงแล้วจริงๆ ก็ได้"

"ยุคสมัยอะไรที่พวกนายกำลังรอคอยอยู่?"

มาถึงตรงนี้ไบร์ทชักเริ่มจะสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

อายุขัยของจ้าวทะเลนั้นยาวนานมากบางทีพวกเขาอาจรู้ความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อแปดร้อยปีก่อน

"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"ข้ารู้แค่ว่าพวกเรากำลังรอคอยการกลับมาของราชา!"

จ้าวทะเลยักษ์กล่าวตอบออกมาตามตรง

‘ราชา?’

ไบร์ทเลิกคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย

‘โพไซดอนต้องเป็นหนึ่งในนั้นแน่ๆ’

‘พลูตันจากวาโนะนับไหม?’

‘แล้วราชาโจรสลัดถูกนับรวมด้วยหรือเปล่า?’

มันช่างเป็นเรื่องที่น่าสงสัยมากจริงๆ

"แต่ว่าเจ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก!"

"ครั้งนี้ข้ายอมรับว่าข้าแพ้ เจ้าได้เอาชนะอเล็กซานเดอร์ ‘นักรบแห่งท้องทะเลผู้ยิ่งใหญ่’ ดังนั้นจงภูมิใจในตัวเองซะเถอะ.. เจ้ามนุษย์เงือกประหลาด!"

จ้าวทะเลยักษ์ได้กล่าวออกมาอย่างมีความสุข

‘จ้าวทะเลพวกนี้มีชื่อเป็นของตัวเองด้วยเหรอ?’

‘จ้าวทะเลนี้เป็นกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่วิเศษจริงๆ’

"อเล็กซานเดอร์สินะ? นายเองก็เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก!"

ไบร์ทกล่าวตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอน!"

"ข้าเป็นนักรบที่ถูกฝึกมาให้แข็งแกร่งที่สุดเพื่อก้าวขึ้นเป็นนักรบแห่งท้องทะเลที่แข็งแกร่งที่สุด!"

จ้าวทะเลประหลาดตัวนี้ดูจะภูมิใจกับเรื่องนี้มาก

"งั้นนายพร้อมตายแล้วหรือยัง?"

ไบร์ทได้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"….."

"เจ้าจะฆ่าข้างั้นหรอ?"

จ้าวทะเลประหลาดตัวนี้ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

"ใช่,เพราะนายเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก"

ไบร์ทตอบออกไปอย่างไม่ลังเล

" แต่.. แต่.. แต่ว่า.."

"พูดโดยรวมแล้วแค่ชนะมันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? การเห็นผู้แพ้วิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนกมันคือความสุขของชัยชนะ..."

น้ำเสียงของนักรบผู้ยิ่งใหญ่ในตอนนี้กลายเป็นตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

แน่นอนว่าตัวมันทำแบบที่พูดมาโดยตลอด

แต่ไม่คิดเลยว่ามนุษย์เงือกผู้นี้จะทำแบบนี้! ทั้งที่เอาชนะได้แล้วก็ยังต้องการเอาชีวิตของคู่ต่อสู้ที่น่าเคารพอยู่อีก.. ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายอะไรเช่นนี้!

‘เจ้านี้เป็นจ้าวทะเลที่น่าสนใจดีจริงๆ’

ไบร์ทพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้สุดชีวิต

จริงอยู่ที่จ้าวทะเลมีสติปัญญาที่ไม่ด้อยไปกว่ามนุษย์ แต่ถึงอย่างงั้นพวกเขาก็อาศัยอยู่ในทะเลและไม่ได้รับข้อมูลข่าวสารอะไรมากนัก ทำให้พวกเขาเรียบง่ายกว่ามนุษย์และมนุษย์เงือกมาก

"ทั้งหมดที่ฉันพูดไปก็เพราะว่านายแข็งแกร่ง"

"ถ้าเกิดคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างนายมาสร้างปัญหาให้ฉันในอนาคตฉันจะไม่แย่เอางั้นหรอ?"

ไบร์ทกล่าวเสริมออกมาด้วยความเฉยชา

"ฮะ?!"

ตอนนี้นักรบผู้ยิ่งใหญ่อเล็กซานเดอร์ดูจะสับสนมาก

‘ผู้ชายคนนี้บอกว่าต้องการฆ่าข้า เขาเป็นคนที่โหดร้ายมาก!’

‘แต่เขาก็ยังบอกว่าข้าเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง!’

“กึก! ฆ่าข้าซะ..”

ในที่สุดอเล็กซานเดอร์ก็ก้มหน้ารับด้วยความหดหู่

สำหรับนักรบผู้แข็งแกร่งนี่อาจไม่ใช่จุดจบที่เลวร้าย

ตอนนี้ไบร์ทไม่อาจกลั้นยิ้มไว้ได้อีกต่อไป

‘ฉันตัดสินใจแล้วฉันต้องเอาหมอนี้มาอยู่กับฉันให้ได้!’

"แต่ที่จริงแล้วฉันไม่จำเป็นต้องฆ่านายก็ได้"

ไบร์ทได้กล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

"พูดจริงเหรอ?!"

อเล็กซานเดอร์ที่ก้มหน้าหดหู่อยู่ในตอนแรกได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยความเร็วแสง

"ถ้าเป็นศัตรูฉันก็คงต้องฆ่าจริงๆ แต่ถ้าเป็นมิตรมันก็อีกเรื่องหนึ่ง"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างจริงจัง

หากเกาะมนุษย์เงือกต้องการขยายอาณาเขตไปยังทะเลเบื้องบน จ้าวทะเลย่อมเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน!

เพราะไม่ว่ายังไงโพไซดอนของพวกเขาก็คือเจ้าหญิงแห่งเกาะมนุษย์เงือก

"มิตรเหรอ?"

"อย่ามาพูดไร้สาระมนุษย์เงือก! ข้าจะเชื่อฟังแค่ราชาของข้าเท่านั้นและจะไม่มีวันยอมจำนนต่อเจ้าเด็ดขาด!"

เมื่อไตร่ตรองจนเข้าใจอเล็กซานเดอร์ก็ได้กล่าวสวนออกมาด้วยความไม่พอใจ

"มันไม่ใช่การยอมจำนน แต่มันคือการสร้างมิตรภาพ!"

"ราชาของนายเองก็อยู่บนเกาะมนุษย์เงือกไม่ใช่หรือไง? ฉันกับราชาของนายต่างก็ยืนอยู่ข้างเดียวกันดังนั้นฉันกับนายก็ควรจะเป็นเพื่อนกันเอาไว้"

ไบร์ทกล่าวอธิบายออกมาอย่างจริงจัง

ในตอนนี้อเล็กซานเดอร์รู้สึกปวดหัวไม่น้อย

‘สิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? ก็ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาพูดจะไม่ได้มีอะไรผิด’

"นอกจากนี้แล้ว.."

"นักรบอย่างนายเองก็อยากแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่หรือไง?!"

ในตอนนั้นเองไบร์ทก็ได้ยกยิ้มขึ้นมา

ไบร์ทได้ลดระดับลงมาลอยตัวอยู่ตรงหน้าของอเล็กซานเดอร์ ก่อนจะยื่นมือขวาที่ถูกโอบล้อมด้วยคลื่นพลังที่มองไม่เห็นออกมา และกดลงไปบนเปลือกตาของอเล็กซานเดอร์อย่างแผ่วเบา

“นายรู้สึกถึงมันได้ไหม? ฉันยินดีสอนพลังนี้ให้กับนาย.. ถ้านายฝึกมันสำเร็จนายจะต้องแข็งแกร่งขึ้นแน่!”

“กึก!”

‘ผู้ชายคนนี้..’

‘มันเป็นปีศาจหรือไง?!’

อเล็กซานเดอร์รู้สึกเหมือนมีเล็บแมวกำลังเข้ามาข่วนหัวใจของเขาอยู่

‘มันจะทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้จริงเหรอ?’

‘แต่ว่าโชคชะตาของนักรบคือการแข็งแกร่งขึ้น!’

"นายจะมัวลังเลอะไรอยู่อีก?"

เสียงของไบร์ทได้ดังก้องอยู่ภายในหูของอเล็กซานเดอร์ราวกับเวทมนตร์

"อเล็กซานเดอร์ ‘นักรบแห่งท้องทะเลผู้ยิ่งใหญ่’ นายไม่อยากทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นหรือไง?"

"กึก!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)