บทที่43:จ้าวทะเล (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 43 จ้าวทะเล

ทั้งที่พื้นที่ในบริเวณนี้มีแสงจากต้นอีฟส่องผ่าน แต่มันกลับไม่สามารถมองเห็นพื้นที่ดังกล่าวได้จากในระยะไกล

เมื่อมาถึงไบร์ทที่ยืนอยู่บนหัวของสิงโตทะเลก็ต้องตกตะลึงกับฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วท้องทะเลอีกทั้งน้ำทะเลยังปั่นป่วนอย่างรุนแรงจนก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนที่แผ่กระจายไปทั่วสารทิศ

ฉากอันน่าสะพรึงกลัวนี้เกิดขึ้นมาจากสัตว์ประหลาดยักษ์สองตัว

"นี่มันจ้าวทะเลไม่ใช่หรือไง?!"

"จ้าวทะเลสองตัวกำลังสู้กัน!!"

อารองร้องอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

ตรงทะเลเบื้องหน้าของพวกเขาในตอนนี้มีสัตว์ประหลาดยักษ์สองตัวกำลังสู้กันอยู่

ตัวหนึ่งมีลำตัวเรียวยาวเหมือนงูแต่มีหัวสีดำคล้ายอีกา และมีลำตัวที่ถูกปกคลุมด้วยขนสีดำเป็นวงกลมไล่เรียงลงมาอย่างเป็นระเบียบ

จ้าวทะเลตัวนี้มีขนาดตัวที่ใหญ่โตมโหฬาร มันทำให้สิงโตทะเลที่มีความยาวมากกว่า 50 เมตรดูตัวเล็กราวกับหนูไปเลยเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน

ไบร์ทประเมินว่าจ้าวทะเลตัวนี้น่าจะมีความยาวมากกว่า 1,000 เมตรซึ่งถือว่าเป็นยักษ์ใหญ่ในหมู่จ้าวทะเลด้วยกัน

แน่นอนว่ามันตัวเล็กกว่าจ้าวทะเลระดับ 5,000 เมตรที่ชิราโฮชิเรียกมา

เมื่อเทียบกับเจ้างูอีกาตัวนี้แล้วคู่ต่อสู้ของมันดูตัวเล็กกว่ามาก

มันมีความยาวเพียงครึ่งของเจ้างูอีกาเท่านั้น ซึ่งก็ถือว่าใหญ่กว่าจ้าวทะเลทั่วไปแล้วโดยมีความยาวอยู่ที่ประมาณ 400-500 เมตร

แต่สิ่งแปลกคือเจ้างูอีกาที่เห็นได้ชัดว่าตัวใหญ่กว่านั้นกำลังถูกคู่ต่อสู้ของมันไล่โจมตี

คู่ต่อสู้ของมันนั่นมีเปลือกที่แข็งและหนาปกคลุมร่างกายเอาไว้ แถมหางของมันที่ฟาดออกมาก็ราวกับแส้เหล็กโดยมีค้อนกระดูกติดอยู่ที่ปลายหาง

ทันใดนั้นเองค้อนขนาดมหึมาก็ได้พุ่งทะลุน้ำทะเลและฟาดเข้าที่ลำตัวของงูอีกาเข้าอย่างจัง มันทำให้เจ้างูอีกาถึงกับกระอักเลือดออกมาจากปาก

งูอีกาได้อ้าปากและกดคมเขี้ยวของมันใส่ฝ่ายตรงข้ามท่ามกลางความเจ็บปวด คมเขี้ยวของมันได้บดขยี้เปลือกที่แข็งแกร่งของคู่ต่อสู้จนปรากฏรอยร้าว แต่ในจังหวะที่ร่างเพรียวบางของมันกำลังจะเข้ารัดคู่ต่อสู้เพื่อชิงความได้เปรียบร่างของมันก็ได้ถูกกระแทกเข้าใส่อีกครั้งอย่างรุนแรง

คู่ต่อสู้ของมันมีขาหนาสี่คู่อยู่ใต้ท้อง และมีก้ามขนาดใหญ่สองคู่ยื่นออกมาจากรอยต่อระหว่างหัวและอก

เป็นก้ามสองคู่นี้เองที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน จนทำให้เกิดรูสุญญากาศขนาดใหญ่ขึ้นมาใต้ทะเลและแรงระเบิดอันน่ากลัวนี้ก็ได้อัดเข้าที่ร่างของเจ้างูอีกาอย่างจัง

สัตว์ประหลาดยักษ์งูอีกาที่ยาวกว่า 1,000 เมตรได้ถูกอัดกระแทกอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างของมันจะล่วงหล่นลงสู่พื้นทะเลที่อยู่ไกลออกไปจนทำให้ฝุ่นควันฟุ้งกระจายขึ้นมาอีกครั้ง

ท่ามกลางฝุ่นควันเจ้างูอีกาไม่กล้าสู้อีกต่อไปมันจึงเลือกที่จะหนีโดยไม่หันกลับมามอง

ด้วยหัวที่ดุร้ายและร่างกายที่ถูกปกคลุมไว้ด้วยเปลือกที่แข็งและหนา ปากใหญ่ของสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวตัวนี้ได้เปิดและคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อประกาศให้โลกได้รับรู้ถึงชัยชนะของมัน แต่มันไม่ได้คิดที่จะไล่ตามคู่ต่อสู้ของมันแม้แต่น้อย

หัวของมันดูเหมือนกับกิ้งก่ายักษ์ ลำตัวดูคล้ายกับแมงป่อง และมีก้ามที่คล้ายกับกั้งตั๊กแตนเจ็ดสี

จ้าวทะเลนั่นมันเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกตัดเย็บแล้วเอามาแปะรวมกัน

‘พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติจริงๆ งั้นหรอ?’

ไบร์ทอดไม่ได้ที่จะคิดแบบนี้อยู่ภายในใจ

แต่ถึงแม้ว่าเจ้าตัวที่อยู่ตรงหน้าเขามันจะดูแปลกไปบ้าง แต่ลีลาในการต่อสู้ของมันราวกับกั้งตั๊กแตนเจ็ดสียักษ์ไม่มีผิด

หรือควรจะเรียกมันว่ากั้งแมงป่องกิ้งก่าดี?

แต่เหนือสิ่งอื่นใดเสียงของมันดังมาก

ไบร์ทเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมมันถึงได้ดังขนาดนั้น

ไบร์ทคิดว่าเขาน่าจะหูฝาดไปเองการที่จะมีเสียงดังก้องอยู่ในหูมันไม่สมเหตุสมผล มันเหมือนกับเวลาที่ความสามารถในการรับรู้ของปลาหมึกมัจจุราชจับความผันผวนแปลกๆ บางอย่างได้

"แข็งแกร่ง.. แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"

"พลังของจ้าวทะเลมันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!!"

มนุษย์เงือกที่นำทางกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

เมื่อเทียบกับอสูรทะเลแล้วพวกมันไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันแม้แต่น้อย

การต่อสู้ที่เกิดขึ้นมันสะเทือนขวัญตัวเขามาก

ในตอนนั้นเองท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย เจ้าสัตว์ประหลาดที่ร้องคำรามอยู่ก็ได้หันหัวกลับมาอย่างกะทันหันดวงตาเล็กๆ ของมันที่ดูไม่สมส่วนกับหัวอันใหญ่โตกำลังมองมาทางพวกเขา

"ฮืด!!"

ดวงตาของสิงโตทะเลเบิกกว้างขึ้นมาในทันทีพร้อมปากที่สั่นไม่ยอมหยุด

"พวกเราโดนเจอตัวแล้ว!"

"ไบรท์! รีบถอยเร็วเข้า!"

สีหน้าของอารองเองก็ถึงกับถอดสี

แม้มนุษย์เงือกจะเป็นเผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ใต้ทะเลลึก แต่จ้าวทะเลคือผู้ปกครองท้องทะเลแห่งนี้!

ไบร์ทที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเองก็พร้อมที่จะจากไปเช่นกัน

จ้าวทะเลแตกต่างจากอสูรทะเลเมื่อไม่สามารถสื่อสารกับพวกมันได้ การจะฝึกพวกมันให้เชื่องจึงเป็นเรื่องยากและไม่มีประโยชน์ที่จะไปเสียเวลาสู้กับพวกมัน

แต่เจ้ากั้งแมงป่องกิ้งก่ายักษ์เองก็ไม่ได้เข้ามาโจมตีพวกเขา มันเพียงมองมาทางนี้และหายลับไปใต้ทะเลลึกโดยไม่หันกลับมามอง

"ดูเหมือนมันจะไม่ได้สนใจพวกเรา.."

"ค่อยยังชั่ว!"

อารองถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

มันคงจะไม่สนใจพวกเขาจริงๆ เพราะมันทำราวกับว่ามองไม่เห็นพวกเขา

‘หรือว่าจ้าวทะเลจะเป็นสัตว์ที่อ่อนโยน?’

เพราะการกระทำของมันแตกต่างโดยสิ้นเชิงจากรูปลักษณ์อันดุร้ายในการต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

มันทำให้ไบร์ทอดที่จะรู้สึกสงสัยไม่ได้

แต่เรื่องนั้นมันไม่ได้สำคัญเพราะเมื่อไหร่ที่ชิราโฮชิสามารถควบคุมพลังของโพไซดอนได้ จ้าวทะเลทั้งหมดในโลกนี้ก็จะต้องก้มหัวให้กับเขา

แต่สิ่งที่แปลกคือเสียงที่เคยดังก้องอยู่ในหูของเขามันได้หายไปพร้อมกับจ้าวทะเลทั้งสอง

‘มันคืออะไรกันแน่?’

"กลับกันเถอะ"

ไบร์ทได้กล่าวออกมาอย่างสงบ

ในเมื่อคิดไม่ออกเขาก็ไม่อยากจะเสียเวลาไปคิดถึงมัน

ถึงแม้จะมีเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นแต่การเดินทางครั้งนี้ก็ถือว่าราบรื่น

เพราะพวกเขาจับสิงโตทะเลได้สำเร็จ

พวกเขาได้ขี่สิงโตทะเลมายังป่าแห่งทะเล หลังจากนั้นก็ปล่อยให้สิงโตทะเลลงจอดบนพื้นและคลานเข้าไปในฟองยักษ์ของเกาะมนุษย์เงือก

อสูรทะเลนั่นถือเป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกพวกมันสามารถใช้ชีวิตอยู่บนบกได้เหมือนกัน

แต่การใช้ครีบและหางปลาในการเคลื่อนไหวก็ไม่ใช่เรื่องที่สะดวกนัก

ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็ลอดผ่านกำแพงน้ำแล้วกลับมาถึงยังเกาะมนุษย์เงือก

มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำให้สิงโตทะเลเคลื่อนไหวได้อย่างสะดวกบนเกาะมนุษย์เงือก เขาเพียงแค่ต้องมอบฟองห่วงยางแบบเดียวกับที่เงือกใช้ให้กับมัน

แต่ฟองห่วงยางที่มันต้องการก็ถือว่ามีขนาดใหญ่พอตัวเลยทีเดียว

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกนั่นแหละ เพราะเทคโนโลยีฟองของเกาะมนุษย์เงือกค่อนข้างสมบูรณ์ ไบร์ทและอารองได้เอาปะการังบั้บบลี่ขนาดใหญ่ที่เตรียมไว้ออกมา แล้วทำการนำฟองมาพันรอบเอวของสิงโตทะเลอย่างเชี่ยวชาญ

ทันใดนั้นอสูรทะเลตัวใหญ่ก็ได้ลอยขึ้นไปบนฟ้า

"ฮือ?"

สิงโตทะเลประหลาดใจกับประสบการณ์นี้มาก มันกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นการว่ายน้ำในทะเลกับการบินมันเป็นประสบการณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

"โฮกกก!"

หลังจากรู้สึกไม่ชินในตอนแรกสิงโตทะเลก็เริ่มบินวนไปรอบฟ้าส่งเสียงร้องและแกว่งหางไปมาด้วยความสนุก

มันเหมือนกับหมาตัวใหญ่ที่มีพลังงานล้นเหลือ

หลังจากปล่อยให้มันบินเล่นอยู่สักพักไบร์ทก็ได้สะกิดไปที่หัวของมัน

"เอาล่ะ,บินไปทางนั้นได้เลย"

"โฮกกกก~"

สิงโตทะเลที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานได้สะบัดหางขึ้นมาอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าไปยังสนามฝึก

เมื่อพวกเขามาถึงบนฟากฟ้าเหนือสนามฝึกเหล่าทหารก็ยังคงฝึกกันอยู่ ดังนั้นไม่มีทางที่พวกเขาจะไม่สังเกตเห็นอสูรทะเลตัวใหญ่ที่ปรากฏขึ้นมาบนฟ้า

"ว้าว! นั่นมันอสูรทะเลนิ.. แถมยังเป็นสิงโตทะเลด้วย!"

"ดูนั่น! ลูกพี่ไบร์ทอยู่บนหัวของสิงโตทะเล!"

"ลูกพี่ไบร์ทจับอสูรทะเลได้งั้นหรอ? แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!!"

ถึงแม้เกาะมนุษย์เงือกจะมีประเพณีในการฝึกอสูรทะเลมาโดยตลอด แต่การที่ผู้คนบนเกาะมนุษย์เงือกจะฝึกอสูรทะเลได้นั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แถมลูกพี่ไบร์ทของพวกเขาเพิ่งออกไปได้ไม่นานเขาก็ได้อสูรทะเลที่แข็งแกร่งกลับมา!!

ลูกพี่ไบร์ทเป็นคนที่น่าทึ่งจริงๆ

ไบร์ทได้ปล่อยให้สิงโตทะเลลงจอดบนลานกว้าง ในขณะที่เขายืนอยู่บนหัวของมันเขาก็ได้พูดขึ้นมาว่า

"ยังเร็วเกินไปที่จะประหลาดใจ.. แผนของฉันคือให้ทุกกองร้อยมีอสูรทะเลไว้ช่วยรบในอนาคต!"

สิ้นเสียงของไบร์ทสนามฝึกก็ระเบิดขึ้นมาในทันที

"พูดจริงเหรอ? ลูกพี่ไบร์ท!!"

"บ้าไปกันใหญ่แล้ว! ในทะเลลึกแห่งนี้ใครมันจะมาเป็นคู่ต่อสู้ของเราได้อีก!"

"ไม่สิ,ต่อให้ขึ้นไปบนทะเลเราก็ยังไร้เทียมทาน! พวกอย่าลืมว่านี่คืออสูรทะเลร้อยตัว!"

เหล่าทหารต่างหันไปพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น

สิงโตทะเลเองก็ถึงกับเงยหน้าขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ

มันสามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์เงือกได้ ดังนั้นมันจึงรู้ว่าพวกเขากำลังโห่ร้องให้กับการมาถึงของมัน

"แม้ว่าการจับอสูรทะเลจะไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่การตามหาอสูรทะเลที่เหมาะสมเป็นเรื่องยากดังนั้นแผนนี้จึงเป็นแผนระยะยาว"

"ว่าแต่เราควรจะแบ่งพวกมันยังไงดี?"

ไบร์ทได้กล่าวเสริมออกมาอย่างมีชั้นเชิง

ทุกคนถึงกับกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

ใครบ้างจะไม่อยากให้กองร้อยของตัวเองมีอสูรทะเลที่แข็งแกร่งก่อนคนอื่น?

"ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลังแล้วกัน.. สำหรับสิงโตทะเลตัวนี้ฉันจะปล่อยให้ลูกพี่จินเบเป็นคนจัดการ"

ไบร์ทได้ยิ้มออกมาอย่างสดใส

จินเบพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะกล่าวออกมาเสียงดังว่า

"ดี! ถ้างั้นฉันขอประกาศว่ากองร้อยที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในการฝึกฝนครั้งต่อไปจะเป็นผู้ที่มีสิทธิ์ได้รับสิงโตทะเลตัวนี้ไป!!"

ดวงตาของเหล่ากัปตันต่างเป็นประกายอย่างร้อนแรง

ใครก็ตามที่สามารถได้รับสิงโตทะเลตัวนี้ไปพวกเขาจะกลายเป็นกองร้อยที่ดีที่สุด!

"รับทราบ!!"

พวกเขาต่างตอบรับออกมาอย่างพร้อมเพรียง

"โฮกกกก!"

สิงโตทะเลเองก็ได้คำรามออกมาอย่างภาคภูมิใจ

‘นี่แหละคือเสน่ห์ของฉัน!’

ส่วนไบร์ทและจินเบก็ได้หันมามองหน้ากันและยิ้มออกมา

กองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองกำลังเป็นไปในทิศทางที่ดีพวกเขาจะไม่มีความสุขได้ยังไง?

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)