บทที่42:ออกตามหาอสูรทะเล (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 42 ออกตามหาอสูรทะเล

ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเขตมนุษย์เงือกได้ค้นพบอะไรบางอย่างที่แปลกไป

เขตมนุษย์เงือกที่เคยวุ่นวายตอนนี้กลับสงบลงอย่างน่าประหลาดใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แต่หลังจากนั้นไม่นานผู้คนก็เข้าใจสาเหตุ

"พวกอันธพาลนั้นถูกลูกพี่ไบร์ทพาตัวไปฝึก!"

ผู้คนในเขตมนุษย์เงือกมีอยู่หลายแสนคน ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาทุกคนจะเป็นอันธพาลกันหมดส่วนใหญ่พวกเขาก็เป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตแบบธรรมดา

หลังจากที่อันธพาลหายไปกว่า 10,000 คนการเปลี่ยนก็ย่อมเกิดขึ้นเป็นเรื่องปกติ

แต่ไม่นานนักผู้คนก็ได้ค้นพบการเปลี่ยนแปลงที่น่าสนใจยิ่งกว่า

"เฮียวโซ.."

"วันนี้เหล้าที่นายกินมันเป็นของดีหรือไง?"

ในบาร์มนุษย์เงือกคนหนึ่งที่สนิทกับเฮียวโซได้ถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

เฮียวโซในตอนนี้กำลังเมาค้างและนอนสะอึกอยู่บนโต๊ะด้วยดวงตาที่พร่ามัว

ถ้าคนอื่นที่ไม่รู้จักเฮียวโซมาเห็นพวกเขาก็คงมองว่ามันเป็นเรื่องปกติ

แต่ถ้าเกิดว่าคุณรู้จักเฮียวโซสักนิดคุณจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้ชอบทำตัวบ้าๆ บอๆ ในเวลาที่เขาเมาเขามักจะก่อเรื่องวุ่นวายอยู่เสมอถึงขนาดใช้ดาบฟันคนอื่นด้วยซ้ำ

แต่วันนี้หมอนี้กลับเมาแล้วนิ่งอยู่เฉยๆ โดยไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลย

"อึก~"

"สิ่งที่นายพูดมันทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยแฮะ..."

เฮียวโซสะอึกและกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

เหล่าอันธพาลในเขตมนุษย์เงือกต่างก็กำลังเปลี่ยนไป และผู้คนเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ความวุ่นวายในเขตมนุษย์เงือกนั้นลดลงอย่างรวดเร็ว ในที่สุดสถานที่ที่วุ่นวายที่สุดในเกาะมนุษย์เงือกก็มีวันที่สงบลงสักที

ผู้คนเองก็เริ่มยกย่องความสำเร็จของไบร์ทโดยที่ไม่มีใครต้องมาบอกให้พวกเขาทำ

เพราะสิ่งนี้มันเป็นสิ่งที่แม้แต่ลูกพี่ไทเกอร์เองก็ยังไม่สามารถทำได้

แต่ตัวของไบร์ทเองรู้ดีว่าหนทางของเขายังอีกยาวไกล

การแก้ปัญหาแก๊งอันธพาลนั่นมันยังไม่เพียงพอที่จะแก้ไขปัญหาของเขตมนุษย์เงือกได้อย่างแท้จริง

ปัญหาใหญ่ที่สุดในเขตมนุษย์เงือกมันคือความยากจน

เพราะความยากจนและความไร้อำนาจทำให้พวกเขาทำได้แค่เสี่ยงชีวิต

ปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ก็ต่อเมื่อบริษัทเหมืองแร่เปิดดำเนินการอย่างเป็นทางการเท่านั้น

ปัจจุบันพระราชวังริวงูมีนักธรณีวิทยาอยู่เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น โดยตอนนี้พวกเขากำลังเร่งนำทีมออกสำรวจแหล่งแร่รอบเกาะมนุษย์เงือกทุกวัน

มันคงอีกไม่นานก่อนที่จะบริษัทเหมืองแร่แห่งนี้จะเริ่มดำเนินงานอย่างเป็นทางการ

…………

วันต่อมา,ในระหว่างพักจากการฝึกมนุษย์เงือกคนหนึ่งก็ได้วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

"ลูกพี่ไบร์ท! เจอแล้ว.. เจออสูรทะเลยักษ์แล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายไบร์ทก็ตื่นเต้นขึ้นมาในทันที

"ฮ่าๆ ๆ,ในที่สุดก็เจอแล้วเหรอ?"

"ไบร์ทได้เวลาลงมือแล้ว!"

อารองที่กำลังอาบแดดด้วยความขี้เกียจอยู่ก็รีบดีดตัวขึ้นมาทันที

หลังจากตัดสินใจที่จะฝึกอสูรทะเลให้เป็นกำลังรบ ไบร์ทก็ได้ขอให้อารองส่งคนที่ว่างงานอยู่ในเขตมนุษย์เงือกช่วยออกตามหาอสูรทะเลที่เหมาะสม

เนื่องจากพวกมันจะถูกนำมาใช้เป็นกำลังรบ พวกมันจึงต้องเป็นอสูรทะเลที่ดุร้ายและทรงพลังมากพอ

แม้ว่าอสูรทะเลจะไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สำหรับพวกเขา แต่การจะหาตัวอสูรทะเลที่ตรงตามคุณสมบัติที่พวกเขาต้องการนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

กว่าพวกเขาจะได้ข่าวอสูรทะเลตัวแรกก็ใช้เวลาไปกว่าสองวัน

"เข้าใจแล้วลูกพี่อารอง"

ไบร์ทตอบรับอย่างแผ่วเบา

พวกเขาเดินทางออกจากป่าแห่งทะเลในทันทีภายใต้การนำของมนุษย์เงือกที่มารายงานข่าวให้พวกเขารู้ พวกเขาผ่านกำแพงน้ำและทะลุออกจากฟองยักษ์ก่อนจะดำดิ่งลงสู่ท้องทะเลลึก

"ทางนี้ครับ!"

มนุษย์เงือกที่นำทางได้ว่ายนำไปยังทิศทางหนึ่ง

ไบร์ทเองก็ได้ว่ายน้ำตามไปติดๆ

อารองที่อยู่ข้างหลังเองก็กำลังมองมาที่ไบร์ทด้วยความประหลาดใจ

‘ในฐานะผู้มีพลังผลปีศาจหมอนี้ไม่กลัวน้ำทะเลงั้นหรอ?’

‘ฮ่าๆ ๆ ๆ,นี่แหละคือผู้มีพลังผลปีศาจของเผ่ามนุษย์เงือก!’

หลังจากว่ายไปข้างหน้าประมาณครึ่งชั่วโมง,มนุษย์เงือกที่นำทางมาก็ได้พาไบร์ทและคนอื่นๆ มาหยุดอยู่ที่หน้าถ้ำแห่งหนึ่งใต้ทะเล

ถ้ำแห่งนี้มีขนาดที่ใหญ่โตมากด้วยแสงจากต้นอีฟที่อยู่เบื้องบน เขาสามารถมองเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่กำลังนอนหลับอย่างสงบอยู่ในถ้ำได้อย่างเลือนราง

ไม่ไกลจากถ้ำมีร่างของมนุษย์เงือกคนหนึ่งกำลังซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินบนพื้นทะเล เมื่อเขาเห็นไบร์ทและคนอื่นๆ ที่ใกล้เข้ามาเขาก็รีบเข้ามาหาในทันทีด้วยความตื่นเต้น

"ลูกพี่ไบร์ท! ลูกพี่อารอง! มีสิงโตทะเลตัวใหญ่อยู่ข้างในเราเจอมันตอนที่กำลังซ่อนตัวและนอนหลับเข้าพอดี!"

"ทำได้ดีมาก!"

"ขอบคุณสำหรับความทุ่มเทของพวกนาย อย่าลืมไปรับรางวัลจากลูกพี่อารองด้วยล่ะ"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยความพอใจ

ถึงแม้ว่ากองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองยังไม่ได้จัดตั้งขึ้นมาอย่างเป็นทางการ แต่พวกเขาก็มีเงินทุนเป็นของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

เมื่อไม่มีคนที่ใช้งานได้ไบร์ทก็ทำได้แค่ปล่อยให้ลูกพี่อารองเป็นคนจัดการเรื่องเงินเป็นการชั่วคราว

หลังจากกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองปฏิบัติการอย่างเป็นทางการแล้ว เขาคงต้องไปขอให้ราชาเนปจูนส่งคนมาช่วยจัดการเรื่องนี้

"ไม่เป็นไรหรอกครับลูกพี่ไบร์ท"

"การช่วยลูกพี่มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนิครับ? แล้วอีกอย่างพวกเราเองก็ได้รับรางวัลไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

มนุษย์เงือกทั้งสองได้เกาหัวด้วยความเขินอาย

"เพราะฉันเป็นลูกพี่ใหญ่.. ฉันจึงปล่อยให้พวกนายต้องลำบากไม่ได้!"

ไบร์ทได้ตบลงไปที่ไหล่ของพวกเขาอย่างเบามือ

"ที่พวกนายได้ไปก่อนหน้านั้นมันคือค่าจ้างส่วนอันนี้มันเป็นรางวัลสำหรับการค้นพบของพวกนาย"

"ลูกพี่ไบรท์!!"

"ต่อไปเราจะช่วยกันออกตามหาอสูรทะเลให้มากขึ้น!!"

มนุษย์เงือกทั้งสองตื่นเต้นมาก

"โอเค"

แน่นอนว่าพวกเขาต้องการอสูรทะเลเพิ่ม

ตามแผนของไบร์ทในแต่ละกองร้อยจะต้องมีอสูรทะเลหนึ่งตัวนั่นหมายความว่าพวกเขาจะต้องมีอสูรทะเลทั้งหมดร้อยตัวเพื่อให้ครบทั้ง 100 กองร้อยที่มีอยู่ในกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง

อสูรทะเลบุกทะลวงในแนวหน้าและเหล่านักรบมนุษย์เงือกก็จะคอยซัพพอร์ตพวกมันอีกที การประสานงานของพวกเขามันราวกับทหารราบและรถถังบนพื้นผิวทะเล

แน่นอนว่าแผนก็คือแผนและมันคงต้องใช้เวลาอีกนานพอสมควรเลยกว่าจะสำเร็จลุล่วง สำหรับตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องไปพูดถึงเรื่องเงินที่จะใช้ในการเลี้ยงดูอสูรทะเล เอาแค่หาอสูรทะเลที่เหมาะสมจำนวนมากขนาดนั้นก็ไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะทำมันเสร็จเมื่อไหร่

แต่พวกเขาเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรอยู่แล้ว

ถ้า 100 ตัวมันยากไปสำหรับตอนนี้พวกเขาก็สามารถลองดูสัก 10 ตัวก่อนก็ได้มันไม่เสียหายอะไรอยู่แล้ว

"พวกนายอยู่ห่างๆ เอาไว้"

ไบร์ทเริ่มบิดคอและยืดเส้นยืดสาย

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,พวกนายทุกคนอยู่ให้ห่างเอาไว้! เพราะไบร์ทกำลังจะโชว์ฝีมือ!!"

อารองหัวเราะออกมาแล้วรีบว่ายหนีออกไปในทันที

มนุษย์เงือกทั้งสองเองก็รีบว่ายตามเขาออกไป

"ในที่สุดเราก็จะได้เห็นลูกพี่ไบร์ทโชว์ฝีมืออีกครั้งแล้ว!"

พวกเขาดูตื่นเต้นกันมาก

หลังจากที่ทั้งสามถอยออกไปไบร์ทก็ได้ว่ายไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และมาหยุดอยู่ที่หน้าถ้ำในเวลาเดียวกันร่างของอสูรทะเลในถ้ำก็สั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย

‘ประสาทสัมผัสในการรับกลิ่นของแกไวขนาดนี้เลยเหรอ?’

“ฟิ้ววว!”

ไบร์ทได้ซัดหยดน้ำออกไปอย่างไม่ใส่ใจ หยดน้ำดังกล่าวได้ฉีกน้ำทะเลและพุ่งเข้าใส่อสูรทะเลยักษ์ราวกับกระสุนปืนใหญ่

"โฮกกก!"

เสียงคำรามดังขึ้นพร้อมหัวสิงโตขนาดใหญ่ที่กระโจนออกมาจากถ้ำอย่างกะทันหันและหมายที่จะกัดไบร์ทให้จมเขี้ยว

สิงโตทะเลในที่นี่หมายถึงสิงโตที่อาศัยอยู่ในใต้ทะเลจริงๆ ร่างกายส่วนบนของมันเป็นสิงโตและเท้าหน้าทั้งสองยังคงเป็นกรงเล็บของสิงโตตามปกติแต่เอวนั้นได้ถูกเปลี่ยนเป็นหางปลาขนาดใหญ่

ความยาวโดยรวมประมาณ 50 เมตรมีกรงเล็บที่แหลมคมและกล้ามเนื้อที่พัฒนามาเป็นอย่างดี ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นนักล่าที่ไม่อาจมองข้ามได้ใต้ท้องทะเลแห่งนี้

แต่น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของมันในครั้งนี้คือไบร์ท

สายฟ้าเริ่มระเบิดออกมาจากร่างของไบร์ทอย่างรุนแรง

ไบร์ทได้ว่ายน้ำออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวเหลือทิ้งไว้เพียงเส้นสีขาวที่ส่องสว่างใต้ท้องทะเล

ก่อนที่สิงโตทะเลจะได้ปิดปากของมันลงไบร์ทก็ได้ไปโผล่อยู่บนหัวของมันและเตะลงมาอย่างรุนแรง

"ก๊าซซซ!"

สิงโตทะเลกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนที่ร่างกายอันใหญ่โตของมันจะถูกซัดกระเด็นไปตามกระแสน้ำปะทะเข้ากับกำแพงภูเขาใต้ทะเลจนมันแตกกระจายเป็นเศษหินชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"สุดยอด! เป็นความแข็งแกร่งที่น่ากลัวจริงๆ!!"

"สิงโตทะเลยักษ์นั้นถูกเตะกระเด็นออกไปเลย!!"

มนุษย์เงือกทั้งสองที่ดูอยู่ห่างๆ ได้ร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

"ถือว่าไบร์ทยั้งมือไว้มากแล้วนะ!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องการทำให้มันเชื่องละก็.."

อารองกล่าวออกมาด้วยความเฉยชา

น้ำทะเลในบริเวณนี้ขุ่นมัวขึ้นมาในทันทีเพราะฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย ไบร์ทได้ว่ายไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทันใดนั้นน้ำทะเลก็สั่นไหวขึ้นมาอย่างรุนแรงพร้อมกรงเล็บขนาดใหญ่ที่กำลังฉีกกระชากน้ำทะเลเข้ามาหาเขา

ไบร์ทยิ้มและยกมือขวาขึ้นมาอย่างใจเย็นแล้วคว้าจับมันเอาไว้แน่น

“ยิวยิตสูมนุษย์เงือก-ท่าทุ่มกระแสสมุทรข้ามไหล่” (เกียวจินยิวยิตสู-ไคริวอิปปอนเซโออิ)

สิงโตทะเลที่ต้องการฉวยโอกาสลอบโจมตีกำลังช็อคเพราะร่างอันใหญ่โตของมันกำลังถูกไบร์ยกขึ้นมาอย่างง่ายดาย หลังจากนั้นร่างของมันก็ถูกกระแทกเข้ากำแพงภูเขาอย่างรุนแรงจนเกิดรูขนาดใหญ่ขึ้นมาบนกำแพงภูเขา

ต่อมาไบร์ทก็ได้พุ่งไปข้างหน้าและเหยียบลงบนจมูกของสิงโตทะเลที่กำลังกรีดร้อง เขาได้จ้องมองเข้าไปในดวงตาของมันอย่างตรงไปตรงมา

"แกมีสองทางเลือกคือ 1.เป็นอาหารให้กับฉันในวันนี้"

ร่างของสิงโตทะเลสั่นสะท้านขึ้นมาในทันทีดวงตาของมันเริ่มเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

ถึงแม้ไอคิวของอสูรทะเลจะไม่สูงเท่าจ้าวทะเล แต่มันก็ฉลาดมากพอที่จะเข้าใจความหมายของไบร์ทได้

"หรือแกจะเลือกทางเลือกที่สองก็ได้-"

"หงึก! หงึก! หงึก!.."

สิงโตทะเลพยักหน้าให้ไบร์ทซ้ำๆ ด้วยความกลัว

หลังจากนั้นสิงโตทะเลที่ชอกช้ำก็ได้แบกมนุษย์เงือกทั้งสี่กลับบ้าน

"มันง่ายแบบนี้เลยเหรอ?"

"หมอนี้มันเป็นอสูรทะเลที่ดุร้ายชัดๆ!"

มนุษย์เงือกที่นำทางมารู้สึกกระสับกระส่ายนิดหน่อยเมื่อยืนอยู่บนหัวของสิงโตทะเล

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,เห็นได้ชัดว่าไบร์ทดุร้ายกว่าพวกมันเยอะ!"

อารองระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

สิงโตทะเลเองก็ถึงกับทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจ

มันกำลังนอนหลับสบายอยู่แท้ๆ แต่จู่ๆ ก็มีคนที่ไหนก็ไม่รู้วิ่งมาที่หน้าประตูบ้านแล้วทุบตีมัน

แค่นี้ก็รู้แล้วไม่ใช่หรือไงว่าใครดุร้ายกว่ากัน?

แต่มีอาหารฟรีให้กินก็ดูไม่เลวเหมือนกัน

"ฮืม?"

ในเวลาเดียวกันไบร์ทก็ดูเหมือนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

เขาได้หันหัวและกวาดตามองออกไปรอบๆ

บนทิศทางหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปน้ำทะเลในบริเวณนั้นดูขุ่นมัวเป็นอย่างมาก

"ตรงนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกัน?"

"ไปดูกันเถอะ"

ไบร์ทที่รู้สึกประหลาดใจได้สะกิดหัวของสิงโตทะแล้วสั่งการออกมา

"โฮก!"

สิงโตทะเลหมุนตัวแล้วมุ่งหน้าไปทางดังกล่าวทันที

ใช้เวลาไม่นานพวกไบร์ทก็เดินทางมาถึงบริเวณที่น้ำทะเลขุ่นมัว

หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

"ว้าว!,เป็นการต่อสู้ที่น่าสนใจจริงๆ!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)