บทที่40:เพื่อกลุ่มชาติพันธุ์ของเรา (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 40 เพื่อกลุ่มชาติพันธุ์ของเรา

วันนี้เขตมนุษย์เงือกคึกคักมาก

คำพูดของไบร์ทที่หน้าร้านอาหารเมื่อเช้าแพร่กระจายไปทั่วเขตมนุษย์เงือก ซึ่งมันได้สร้างความปั่นป่วนขึ้นมาในทันที

"ทำเหมืองเหรอ? มีแร่อยู่ในทะเลด้วยเหรอ?"

"ลูกพี่ไบร์ทบอกว่าใต้ทะเลมีแร่อยู่เยอะมากและถ้าขายให้มนุษย์มันก็จะมีค่ามาก"

"ขายให้มนุษย์เหรอ? มันจะโอเคงั้นหรอ?"

"การหาเงินจากมนุษย์มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? แถมการขุดแร่ใต้ทะเลเองมันก็เป็นเรื่องง่ายสำหรับเราไม่ใช่หรือไง?"

"ฉันเองก็มองว่ามันดีเหมือนกันนะ.. ถ้าฉันหาเงินได้เยอะขึ้นสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวฉันเองก็จะได้ดีขึ้นด้วย"

"ใช่,ฉันเองก็มีลูกตั้งห้าคนรออยู่ที่บ้าน"

คนส่วนใหญ่ในเขตมนุษย์เงือกต่างมีทัศนคติที่เป็นบวกต่อการทำเหมือง

อย่างที่รู้กันว่าเขตมนุษย์เงือกเป็นสถานที่ที่เสื่อมโทรม ดังนั้นผู้คนที่นี้จึงยากจนเป็นอย่างมากพวกเขาแทบไม่มีวิธีในการหาเงินด้วยซ้ำ

การที่สามารถหาเงินได้มากขึ้นและทำให้สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวดีขึ้นจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคนส่วนใหญ่ในเขตมนุษย์เงือก

ส่วนพวกหัวรุนแรงเองก็ไม่ต้องเหงา เพราะความต้องการอีกอย่างของไบร์ทมันทำให้พวกเขามีความสุขสุดขีด

"อย่างที่คาดไว้จากลูกพี่ไบร์ท.. แค่เริ่มต้นก็สุดยอดแล้ว!"

"มันควรจะเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว! พวกมนุษย์มันหยามหน้าเกาะมนุษย์เงือกมาตั้งกี่ปีแล้ว?"

"เกาะมนุษย์เงือกคืออาณาเขตของมนุษย์เงือกและเงือก.. ดังนั้นมนุษย์ที่เข้ามาก็ควรจะอยู่เงียบๆ ไว้!"

"ฉันสมัครแน่! ฉันจะเข้าร่วมกองทัพที่ลูกพี่ไบร์ทจัดตั้งขึ้น!!"

"กองทัพ? ฉันได้ยินมาว่ามันเรียกว่ากองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ?"

"ก็เหมือนกันนั่นแหละ,เห็นเขาว่ากันว่ามันมีสถานะเท่าเทียมกับกองทัพเนปจูนแถมเงินเดือนก็ยังสูงกว่าด้วย!"

"แต่ลูกพี่ไบร์ทต้องการแค่หมื่นคน.. การแข่งขันมันต้องสูงมากแน่!"

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,นั่นแหละคือสิ่งที่ควรจะเป็น.. คนที่แข็งแกร่งกว่าก็ต้องได้เปรียบเป็นธรรมดา! ส่วนคนที่อ่อนแอก็ควรจะหลีกทางไปซะ!"

บทสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

เขตมนุษย์เงือกในตอนนี้วุ่นวายกันสุดๆ

……….…

ยามค่ำคืน ณ ร้านเมอร์เมดคาเฟ่

"ไบร์ทกำลังจะรับหน้าที่ในการปกป้องเกาะมนุษย์เงือกงั้นหรอ?!"

เหล่านางเงือกต่างเข้ามาล้อมรอบและมองมาที่ไบร์ทด้วยความประหลาดใจ

"ใช่,มันถึงเวลาที่เกาะมนุษย์เงือกจะต้องเปลี่ยนแปลงแล้ว มันต้องมีใครสักคนลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างบ้างจริงไหม?”

ไบร์ทยอมรับไปตามตรง

“เท่มาก!”

“ได้ยินแบบนี้แล้วก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาเลย!!”

เหล่านางเงือกต่างกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

“เชอร์รี่โชคดีจังเลยที่มีคนรักสมัยเด็กแบบนี้”

พวกเธอต่างส่งสายตาไปทางเชอร์รี่

เชอร์รี่ที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับกลอกตาด้วยความรำคาญ

“ถ้าพวกเธอมีเวลาว่างมากก็รีบเก็บข้าวของแล้วกลับบ้านไปได้แล้ว!”

“ไม่เอาหรอก,ลูกพี่ไบร์ทกำลังจะขึ้นเป็นใหญ่บนเกาะมนุษย์เงือกในอนาคต.. ดังนั้นพวกเราก็ต้องเอาใจเขาหน่อย!”

นางเงือกคนหนึ่งได้กล่าวออกมาอย่างเปิดเผยว่าอยากจะเอาใจไบร์ท

“ลูกพี่ไบร์ท?”

เชอร์รี่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"หรือว่า.."

"เพื่อเอาใจลูกพี่ไบร์ทเราควรจะเอาใจเชอร์รี่? ถ้างั้นเชอร์รี่ช่วยพูดถึงพวกเราดีๆ ให้ลูกพี่ไบร์ทฟังด้วยนะ!"

เหล่านางเงือกต่างก็ลอยเข้ามาล้อมรอบเชอร์รี่และนวดไหล่ให้เธอด้วยความตั้งใจ

"มันเจ็บนะยัยพวกนี้นิ! เก็บแรงของพวกเธอเอาไว้เช็ดโต๊ะเถอะ!"

เชอร์รี่ดุออกมาเสียงดังด้วยความรำคาญ

ดูเหมือนว่าการประจบของพวกเธอจะล้มเหลว

ไบร์ทที่มองฉากตรงหน้าก็ถึงกับยิ้มออกมา

"ลูกพี่ไบร์ทจะปกป้องเกาะมนุษย์เงือกเหรอ? สุดยอดไปเลย!!"

เงือกน้อยนาน่าสูดน้ำมูกที่ไหลออกมาและมองมาที่ไบร์ทด้วยความชื่นชม

"โตขึ้นหนูเองจะเป็นเหมือนลูกพี่ไบร์ทให้ได้เลย! หนูจะปกป้องแม่ ปกป้องพวกพี่สาว และปกป้องเกาะมนุษย์เงือก!!"

ไบร์ทยิ้มและลูบหัวของนาน่าด้วยความเอ็นดู

"งั้นนาน่าก็ต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้นให้ได้มากกว่านี้"

"อืม!"

"หนูจะกินอาหารดีๆ ทุกวันจะได้ตัวโตขึ้นเร็วๆ!"

เงือกน้อยนาน่ากล่าวออกมาอย่างหนักแน่น

เมื่อมองไปยังผู้คนรอบตัวที่กำลังอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขในบรรยากาศที่สงบสุข ไบร์ทก็อดคิดกับตัวเองไม่ได้ว่ามันอาจเป็นเพราะเหตุนี้ก็ได้ที่ทำให้เขาตัดสินใจที่จะแข็งแกร่งขึ้น

ไบร์ทได้มองข้ามผ่านเหล่านางเงือกที่มีชีวิตชีวาไปยังเชอร์รี่

เมื่อสายตาของพวกเขาประสานกันเชอร์รี่ก็ได้ส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

รอยยิ้มของเธอมันทำให้ไบร์ทยิ้มกว้างกว่าที่เคย

ไม่มีอะไรต้องกังวลเป็นคำที่เชอร์รี่พูดกับเขาอยู่เสมอ พวกเขาทั้งสองจะต้องมีอนาคตที่สดใส

…………

การคัดเลือกคนใช้เวลากว่าสามวัน

ความล่าช้าจากการขาดผู้สมัครนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเลย

มนุษย์เงือกและเงือกจำนวนมากต่างต้องการเข้าร่วมกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง มันทำให้จำนวนผู้สมัครทะลุ 10,000 คนที่ไบร์ทกำหนดไว้ไปมาก

ความแข็งแกร่งทางด้านการเงินของอาณาจักรริวงูนั้นถือว่าธรรมดามาก การจัดตั้งกองกำลังจำนวน 10,000 คนนั้นได้สร้างภาระทางการเงินให้กับอาณาจักรอย่างมหาศาล หากพวกเขาต้องการขยายตัวเพิ่มพวกเขาต้องรอจนกว่าธุรกิจเหมืองแร่จะเดินหน้าสู่ทิศทางที่ถูกต้อง

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงต้องคัดเลือกผู้ที่เชื่อฟังและมีความสามารถมากที่สุดอย่างจริงจัง

ถ้าถามว่าทำไมไบร์ทต้องตั้งเงื่อนไขแรกเป็นการเชื่อฟัง มันเป็นเพราะสิ่งที่ไบร์ทต้องการคือกองกำลังติดอาวุธที่สามารถปกป้องเกาะมนุษย์เงือกได้ไม่ใช่กลุ่มโจรสลัดมนุษย์เงือก

โชคดีที่ด้วยความช่วยเหลือของเหล่าผู้นำแก๊งทั้งหลาย พวกเขาจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับกลุ่มคนที่สมัครเข้ามาเป็นอย่างดีดังนั้นจึงสามารถระบุตัวตนผู้สมัครได้ไม่ยาก

ด้วยวิธีนี้พวกเขาจึงจัดการทุกอย่างเสร็จภายในสามวัน

เหล่าคนที่ถูกเลือกต่างก็ดีใจกันมาก ส่วนคนที่ไม่ผ่านก็หงุดหงิดเป็นธรรมดาแถมยังพาลไปสร้างความเดือดร้อนเพราะไม่พอใจอีกด้วย

แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ถูกระงับไว้ได้ทันเวลา

…………

วันต่อมาหลังจากที่ยืนยันตัวบุคลากรได้แล้ว ทุกคนก็ถูกเรียกตัวมายังป่าแห่งทะเล

วันนี้ไบร์ทมาถึงเร็วมาก

อย่างไรก็ตามไบร์ทไม่ได้ออกไปหาพวกเขาในทันที เขาทำเพียงแค่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เท่านั้น

สิ่งที่เขาเห็นมีแต่ความวุ่นวาย คดเคี้ยว และไม่มีระเบียบ

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,กองกำลังหมื่นคนมันหน้าตาอย่างงี้นี้เอง!"

อารองได้เดินเข้ามาหาไบร์ทพร้อมกับเสียงหัวเราะ

"เป็นกองกำลังที่น่าทึ่งจริงๆ!"

"มันยังอีกห่างไกลอารอง.."

"ตอนนี้พวกเขาก็เป็นแค่กลุ่มอันธพาลเพราะงั้นยังต้องฝึกฝนอีกเยอะ!"

จินเบที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้กล่าวขัดออกมาทันควัน

"ผมเห็นด้วยกับลูกพี่จินเบ"

ไบร์ทเห็นด้วยโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

การพัฒนาประสิทธิภาพในการต่อสู้นั้นยังไม่จำเป็นต้องพูดถึงในตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเขาคือการพัฒนาวินัยและการปฏิบัติตามคำสั่ง

"ผมขอฝากเรื่องนี้ให้คุณด้วยนะลูกพี่จินเบ!"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างจริงจัง

ถึงแม้ตอนนี้ลูกพี่จินเบจะเป็นโจรสลัด แต่ครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพเนปจูนมาก่อน

"ฝากให้ฉันจัดการได้เลยไม่ต้องห่วง"

จินเบตอบรับอย่างเป็นปกติ

เรื่องนี้นอกจากจินเบแล้วก็คงไม่มีใครทำได้แล้ว

"ไปกันเถอะ"

พูดจบไบร์ทก็ได้ดีดตัวขึ้นไปบนฟ้าและเพียงพริบตาเขาก็ได้ทิ้งตัวลงมาอยู่ตรงหน้าฝูงชนราวกับกระสุนปืนใหญ่

เหล่ามนุษย์เงือกตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่จะส่งเสียงเชียร์ออกมากึกก้อง

“ลูกพี่ไบร์ท!!”

"เงียบ!"

เสียงของไบร์ทดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้อง

"คำขอแรกของฉันสำหรับพวกนายคือปฏิบัติตามคำสั่ง!"

หลังจากพิชิตเขตมนุษย์เงือกสำเร็จด้วยความแข็งแกร่งของตัวเขาเอง ชื่อเสียงของไบร์ทก็เพิ่มสูงขึ้นดังนั้นทุกคนจึงเงียบในทันทีเมื่อไบร์ทสั่ง

ไบร์ทกวาดตามองพวกเขาและพยักหน้าออกมาด้วยความพอใจ

‘ถือว่าเริ่มต้นได้ไม่เลว’

"ฉันคิดว่าพวกนายคงรู้เหตุผลที่ฉันเรียกตัวพวกนายมาในวันนี้ดังนั้น.."

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกนายคือนักรบที่ต้องต่อสู้เพื่อเกาะมนุษย์เงือกแห่งนี้!"

ไบร์ทกล่าวออกมาเสียงดังและหนักแน่น

"เรื่องนั้นพวกเรารู้กันดีอยู่แล้ว.. แต่ลูกพี่ไบร์ทเรื่องที่เราอยากรู้คือเงินเดือนของงานนี้สูงมากเลยใช่ไหม?"

เสียงหนึ่งได้ดังขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน

เมื่อไบร์ทมองไปยังต้นเสียงเขาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ

"เฮียวโซ? นายเองก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรอ?"

ปลาหมึกเฮียวโซที่เคยสู้กับไบร์ทมาก่อนได้ยิ้มแล้วกล่าวออกมาว่า

"ฮึ..ฮึ..,ทำไมจะไม่มาล่ะในเมื่อมันได้เงิน?"

"ถ้างั้นนับจากนี้ไปนายก็ควรประพฤติตัวให้ดี"

"คำขอที่สองของฉันสำหรับพวกนายคือแก้ไขความประพฤติของพวกนาย"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ความหละหลวมที่เคยติดตัวพวกนายมาจากเขตมนุษย์เงือกมันไม่จำเป็นอีกต่อไป สิ่งที่ฉันต้องการคือกลุ่มนักรบที่ไว้ใจได้!"

"โอ้,เข้มงวดจัง"

"ฉันเข้าใจแล้ว,ตราบใดที่ยังมีเงินฉันก็ทำได้หมดนั้นแหละ"

รอยยิ้มของเฮียวโซยังคงไม่จางหายไป

ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรดังนั้นไบร์ทจึงขี้เกียจเกินกว่าจะไปสนใจเขา

เพราะท้ายที่สุดแล้วเฮียวโซก็ถือเป็นคนที่แข็งแกร่งมากบนเกาะมนุษย์เงือก

"คำขอสุดท้ายของฉันคือ.."

"ฉันหวังว่าพวกนายจะรักเกาะมนุษย์เงือกแห่งนี้!"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างจริงจัง

"อย่าลืมว่าเรากำลังต่อสู้เพื่อเกาะมนุษย์เงือก เพื่อประเทศชาติ และเพื่อเผ่าพันธุ์ของเรา!"

บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะก่อนที่จะระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“เพื่อเกาะมนุษย์เงือกของพวกเรา!”

“เพื่อประเทศชาติของพวกเรา!”

“เพื่อเผ่าพันธุ์ของพวกเรา!”

"ลูกพี่ไบร์ทจงเจริญ!!"

“……”

เสียงเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคลื่นสึนามิ

มันไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยหากจะบอกว่าผู้คนในเขตมนุษย์เงือกอาจไม่ชอบพระราชวังริวงู แต่พวกเขาก็เป็นกลุ่มคนที่รักในกลุ่มชาติพันธุ์ของตัวเองอย่างสุดหัวใจ

เพราะความทุกข์ทรมานที่ต้องเผชิญมาตลอด มันจึงทำให้จิตสำนึกรักชาติของพวกเขาเข้มข้นยิ่งกว่าใคร

"พวกนายพร้อมสำหรับการฝึกหลังจากนี้แล้วหรือยัง?"

ใบหน้าของไบร์ทปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

"ไม่ต้องกังวลไป,เพราะฉันจะทำให้พวกนายเป็นนักรบที่แท้จริงเอง!"

ในตอนนั้นเองจินเบก็ได้เดินเข้ามา

ก่อนการฝึกจะเริ่มขึ้นจินเบได้ทำการแบ่งคนออกเป็น 10 กองพันโดยแต่ละกองพันจะมีกัปตันและรองกัปตัน

แต่ละกองพันจะแบ่งออกเป็น 10 กองร้อยโดยแต่ละก็มีจะกัปตันและรองกัปตันเช่นกัน และในกองร้อยก็จะแบ่งออกเป็นหมู่ 10 หมู่โดยมีกำลังคนจำนวน 10 คน

โครงสร้างของกองกำลังถือว่าค่อนข้างชัดเจนและเข้าใจง่าย

เหล่ากัปตันจะขึ้นตรงต่อไบร์ทและแต่ละคนที่เป็นกัปตันได้จะต้องถูกคัดเลือกมาเป็นอย่างดีและไม่มีเส้นทางลัดใดๆ เพราะพื้นฐานของโลกนี้คือความแข็งแกร่งและกองกำลังที่พวกเขาจัดตั้งขึ้นมาก็เน้นไปที่จุดนี้เช่นกัน ดังนั้นผู้แข็งแกร่งย่อมต้องอยู่ในตำแหน่งที่สูงและเฮียวโซก็เป็นหนึ่งในนั้น

หลังจากแบ่งแถวเสร็จการฝึกจึงเริ่มต้นขึ้น

จุดประสงค์หลักในช่วงแรกของการฝึกฝนคือการปฏิบัติตามคำสั่งและการทำงานเป็นทีม

เพื่อเปลี่ยนมนุษย์เงือกอันธพาลเหล่านี้ให้กลายเป็นกองกำลังที่มีระเบียบวินัย

ดังนั้นการฝึกฝนที่แสนวุ่นวายจึงได้เริ่มต้นขึ้น

ไบร์ทเองก็ไม่ใช่ผู้นำที่ปล่อยปละละเลยเขายังคงทำในสิ่งที่เขาสามารถทำได้

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)