บทที่39:การรับสมัคร (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 39 การรับสมัคร

งานเลี้ยงต้องถูกระงับชั่วคราวตั้งแต่เริ่ม

เพราะราชินีผู้เปราะบางต้องการกอดลูกสาวแต่ถูกทำให้ซี่โครงหักซะเอง

"องค์ราชินีร่างกายของพระองค์บอบบางมากดังนั้นโปรดระมัดระวังตัวด้วยเถิด"

หมอประจำพระราชวังริวงูกล่าวออกมาด้วยความกังวล

แม้ว่าจะมีคนไม่มากนักที่เห็นด้วยกับแนวคิดของราชินีโอโตฮิเมะ แต่ความกระตือรือร้นและความอ่อนโยนของเธอก็ได้รับความชื่นชมจากผู้คนเป็นจำนวนมาก

แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญเลยคือร่างกายของเธอนั้นแย่มาก

มันแย่ถึงขนาดที่ว่าถ้าเธอไปตบคนอื่นมันอาจจะเป็นมือของเธอเองที่หัก

ดังนั้นมันจึงน่าเหลือเชื่อมากที่เธอสามารถให้กำเนิดลูกสี่คนที่มีร่างกายใหญ่โตและสมบูรณ์พร้อมได้

"แต่ชิราโฮชิน่ารักมากเลยนะ!"

"ลูกสาวของแม่คนนี้น่ารักที่สุดในโลกเลย!"

ราชินีโอโตฮิเมะกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ

ราชินีโอโตฮิเมะลูบหัวของลูกสาวอย่างแผ่วเบาด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

"ฮิ..ฮิ.."

เด็กน้อยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเธอเพิ่งทำร้ายแม่ของเธอไป เธอยังคงยิ้มอย่างมีความสุขเพื่อตอบสนองต่อความอ่อนโยนของแม่เธอ

"น่ารักเกินไปแล้ว!"

ราชินีโอโตฮิเมะที่ดูเหมือนจะเสียสติได้กระโจนเข้าใส่ลูกสาวของเธอและถูไถราวกับว่าลูกสาวของเธอเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่

"อ๊า! เจ็บอีกแล้ว!"

"องค์ราชินีกระหม่อมบอกให้พระองค์ระวังตัวไม่ใช่หรือ?!"

ไบร์ทหันไปมองที่ราชาเนปจูน

ทางด้านราชาเนปจูนนั้นก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าๆ

‘เป็นผู้ชายที่เข้มแข็งและซื่อสัตย์จริงๆ แฮะ’

‘อะไรแบบนี้คงจะเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปแล้ว’

ในที่สุดงานเลี้ยงก็เริ่มจัดงานได้สักที

หลังจากที่หมอรักษาอาการบาดเจ็บของราชินีโอโตฮิเมะเสร็จ ผู้หญิงคนนี้ก็ได้มาหาไบร์ทด้วยกันกับลูกๆ ของเธอพร้อมกับรอยยิ้ม ไบร์ทไม่รู้จริงๆ ว่าเธอเป็นคนอ่อนโยนหรือดื้อรั้นกันแน่

"พี่ชายตรงหน้าคนนี้ชื่อว่าไบร์ท!"

ราชินีโอโตฮิเมะได้แนะนำไบร์ทให้ลูกชายและลูกสาวของเธอได้รู้จัก

"พวกลูกเองก็มาแนะนำตัวให้เขารู้จักหน่อยสิ"

"สวัสดีลูกพี่ไบร์ท!"

"หนูชื่อชิราโฮชิ"

เจ้าหญิงน้อยฟังแม่ของเธออย่างว่าง่าย

ใบหน้าและแก้มที่เนียนนุ่มของเธอในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

"เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ"

ไบร์ทอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของจ้าหญิงน้อยคนนี้

‘แต่ว่าตัวใหญ่จริงแฮะ.. เพิ่งห้าขวบแท้ๆ แต่สูงกว่าฉันไปเป็นหัวเลย’

"ลูกพี่ไบร์ทผมมาโบชิยินดีที่ได้รู้จัก!"

เด็กผู้ชายคนนี้ดูตัวเตี้ยกว่าชิราโฮชิมากและน่าจะอายุราวๆ สิบขวบ ได้แนะนำตัวออกมาอย่างมีความสุข

"ส่วนผมชื่อริวโบชิยินดีที่ได้รู้จักลูกพี่ไบร์ท!"

เจ้าชายองค์ที่สองนั้นสูงกว่าน้องชายคนที่สามมากเขามีอายุราว 12 หรือ 13 ปี ได้กล่าวแนะนำตัวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

"….."

เงือกน้อยคนสุดท้ายซึ่งเป็นพี่คนโตในบรรดาพี่น้องทั้งสี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"ผมชื่อฟุคาโบชิช่วยชี้แนะด้วยลูกพี่ไบร์ท!"

"ยินดีที่ได้รู้จักพวกคุณทุกคน!"

ไบร์ทยิ้มตอบออกมาจากใจจริง

ราชวงศ์เนปจูนนั่นล้วนแล้วแต่เป็นคนดีกันหมดทุกคน

"ไบร์ทแข็งแกร่งมากเลยนะรู้ไหม?!"

"แถมเขายังเป็นคนที่จะมาเปลี่ยนเกาะมนุษย์เงือกร่วมกันกับพ่อและแม่ด้วย!"

ราชินีโอโตฮิเมะหันไปอวดกับลูกๆ ของเธอด้วยความภาคภูมิใจ

‘ใครจะร่วมมือกับคุณ?’

‘แล้วคุณกำลังภูมิใจอะไรอยู่?’

มุมปากของไบร์ทได้กระตุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ว้าว! ลูกพี่ไบร์ทสุดยอดไปเลย!"

เจ้าหญิงน้อยเชื่อคำพูดของแม่เธออย่างสนิทใจ เธอได้กำมือเล็กๆ ทั้งสองข้างเอาไว้แน่นดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า

หลังจากที่พูดคุยกันอยู่สักพักงานเลี้ยงก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในงานเลี้ยงนี้ไม่ได้มีแค่ครอบครัวของเนปจูนและไบร์ทกับจินเบเท่านั้น แต่ยังมีเหล่าเสนาบดีของพระราชวังริวงูที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมด้วยและเหตุผลที่เชิญมามันก็ไม่ได้มีอะไรมาก

"งานเลี้ยงในวันนี้มีขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองเกี่ยวกับสองสิ่งด้วยกัน!"

เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้นราชาเนปจูนก็ได้ประกาศออกมาเสียงดัง

โดยสิ่งที่เขาประกาศออกมานั้นมีอยู่สองเรื่องด้วยกัน คือ การจ้างไบร์ทให้มาจัดตั้งกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง และการจัดตั้งบริษัทเหมืองแร่เกาะมนุษย์เงือก

แน่นอนว่าเรื่องนี้ได้ก่อให้เกิดความวุ่นวาย

เหล่าเสนาบดีของพระราชวังริวงูต่างโต้แย้งออกมาในทันที

แต่คราวนี้ราชาเนปจูนไม่ได้ใจอ่อนและด้วยการสนับสนุนจากราชินีโอโตฮิเมะ เหล่าเสนาบดีจึงทำได้แค่ยอมรับมันด้วยความไม่พอใจ

ราชาเนปจูนได้ยกแก้วขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังแล้วหันไปพูดกับไบร์ทว่า

"ไบร์ทความปลอดภัยของเกาะมนุษย์เงือกอยู่ในมือของนายแล้ว!"

"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราได้เลย!"

ไบร์ทตอบรับมาด้วยความมั่นใจและจริงจัง

หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้ยกแก้วขึ้นดื่มพร้อมกัน

อีกด้านหนึ่งเจ้าชายฟุคาโบชิซึ่งนั่งอยู่กับพี่น้องของเขาก็กำลังจ้องมองมาที่ไบร์ทด้วยความตั้งใจ

"เกาะมนุษย์เงือก.. ปลอดภัย.."

"เยี่ยมไปเลย!"

…………

งานเลี้ยงจบลงตอนประมาณเที่ยงคืน,ไบร์ทและจินเบได้เดินทางกลับมายังเขตมนุษย์เงือกผ่านทางวอเตอร์โรด

"ลูกพี่ไบร์ท!!"

"ลูกพี่กลับมาแล้วเหรอ?"

"สวัสดีตอนเย็นครับลูกพี่ไบร์ท!"

เหล่ามนุษย์เงือกตื่นเต้นมากเมื่อเห็นไบร์ท ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะไบร์ทคือผู้นำคนใหม่ของเขตมนุษย์เงือก

ก่อนที่ไบร์ทและจินเบจะกลับถึงบ้านอารองก็ได้มาดักรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

"เป็นไงบ้าง?"

"ราชาเนปจูนไม่ให้ความร่วมมือใช่ไหม? พวกเราจะบุกพระราชวังริวงูกันเมื่อไหร่ดี?"

ดูเหมือนว่าเขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้วจริงๆ

"อารองเลิกคิดเรื่องไร้สาระพวกนั้นได้แล้ว"

จินเบที่ทนไม่ไหวก็ได้กล่าวขัดออกมาในทันที

"การพูดคุยของพวกเราราบรื่นดี"

"พรุ่งนี้รบกวนลูกพี่ช่วยรวบรวมผู้นำของเขตมนุษย์เงือกให้ผมด้วย เพราะผมมีข่าวดีจะประกาศให้พวกเขาฟังสองเรื่อง"

ไบร์ทเดินเข้ามาในวงสนทนาพร้อมกับรอยยิ้ม

"ข่าวดีงั้นหรอ?"

อารองขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย

"สรุปคือพรุ่งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง!"

จินเบกล่าวออกมาด้วยความคาดหวัง

"ถ้าเป็นอย่างงั้นก็ดี"

อารองทำหน้ามุ่ยออกมาด้วยความประชดประชัน

ไบร์ททำได้แค่ส่ายหัวอย่างหมดหนทาง เขารู้ว่าอารองอยากจะโค่นล้มพระราชวังริวงูและปล่อยให้พวกเขาในเขตมนุษย์เงือกขึ้นปกครองประเทศนี้

แต่ไบร์ทไม่ต้องการทำแบบนั้น

ความสัมพันธ์ระหว่างเขตมนุษย์เงือกกับพระราชวังริวงูในจินตนาการของเขามันควรเหมือนกับความสัมพันธ์ของกองทัพฮัปโปกับอาณาจักรคาโนะ

พระราชวังริวงูมีส่วนรับผิดชอบในการพัฒนาประเทศนี้ ในขณะที่ไบร์ทและพรรคพวกมีหน้าที่รับผิดชอบในการเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับประเทศนี้

พวกเขาควรจะเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิดกัน

ส่วนความสัมพันธ์นี้จะเสื่อมถอยลงในอนาคตหรือไม่ไบร์ทไม่ได้กังวลเลย

อำนาจ ความมั่งคั่ง และชื่อเสียงทั้งหมดในโลกนี้ถูกสร้างขึ้นบนรากฐานของความแข็งแกร่ง!

เมื่อไบร์ทกลับมาถึงบ้านเขาก็เข้านอนในทันที คืนนี้เขาไม่ได้ฝันถึงอะไรเลยพอตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ไบร์ทก็ได้ไปที่ร้านประจำของเขาเพื่อกินอาหารเช้าเพราะว่าวันนี้เขาไม่มีเวลาไปที่บ้านของเชอร์รี่

"โอ้! ลูกพี่ไบร์ทมาแล้ว!"

"วันนี้อยากกินอะไร? เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง!"

เจ้าของร้านนี้ที่เฝ้าดูไบร์ทเติบโตมาตั้งแต่เด็กได้กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องหรอกเป็นลูกพี่แล้วจะมาให้คนอื่นเลี้ยงได้ยังไง?"

"ขอเหมือนเดิมแล้วกัน"

ไบร์ทหาที่นั่งและสั่งอาหารออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ฮ่าๆ ๆ,โอเคลูกพี่ไบร์ทรอสักครู่นึง!"

เมื่อเวลาผ่านไปคนที่มากินอาหารเช้าในร้านก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนที่เห็นไบร์ทต่างก็เข้ามาทักทายด้วยความกระตือรือร้นตัวเขาเองก็ตอบรับด้วยความกระตือรือร้นเช่นกัน

ผู้คนเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนล้นออกมานอกร้าน

เหล่ามนุษย์เงือกร่างกำยำสูงใหญ่ต่างก็มารวมกันจากทั่วสารทิศ เมื่อมาถึงพวกเขาก็ได้รวมกลุ่มและยืนรออยู่เงียบๆ บนถนนหน้าร้าน

"เฮ้! ทำไมพวกนายถึงได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่?"

"ถามอะไรโง่ๆ ลูกพี่ไบร์ทเป็นคนเรียกให้พวกเรามา!"

"ดูเหมือนว่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น!"

"เรื่องใหญ่? เรื่องใหญ่อะไร? หรือว่าเรากำลังจะบุกพระราชวังริวงูงั้นหรอ?"

ไบร์ทที่เพิ่งกินข้าวเสร็จก็ได้วางช้อนส้อมลงก่อนจะเช็ดปากให้สะอาด

‘คนในเขตมนุษย์เงือกมันหมกมุ่นอยู่กับการโจมตีพระราชวังริวงูกันมากนักหรือไง?’

หลังจากจ่ายค่าอาหารเช้าเรียบร้อยไบร์ทก็ได้เดินออกมาจากร้าน

“สวัสดีครับลูกพี่ไบร์ท!”

ทุกคนต่างโค้งคำนับและกล่าวทักทายไบร์ทออกมาอย่างพร้อมเพรียง

เสียงของพวกเขาดังก้องกังวานกระจายไปทั่วสารทิศ

ทุกคนมองเขาด้วยความประหลาดใจและชื่นชม

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ"

ไบร์ทที่ได้ยินเสียงหัวเราะก็ได้หันมายังต้นเสียง ก่อนที่เขาจะพบกับร่างของอารองที่กำลังยืนพิงกำแพงอยู่ที่มุมหนึ่งของถนน

"เป็นไงไบร์ทนี่ละคือพลังอำนาจ!"

"เลิกพูดเรื่องไร้สาระแล้วมาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า"

จินเบได้เบียดตัวออกมาจากฝูงชนและกล่าวแทรกขึ้นมา

เมื่อไบร์ทมองไปที่ข้างหลังของจินเบเขาก็พบกับเหล่าลูกเรือกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ที่กำลังเดินตามจินเบมา

ไบร์ทพยักหน้าให้จินเบอย่างเข้าใจก่อนจะกล่าวออกมาเสียงดังว่า

"วันนี้ที่ฉันเรียกทุกคนมาที่นี่เพราะฉันมีสองเรื่องที่จะแจ้งให้ทุกคนทราบ พวกนายทุกคนไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามอะไรแค่ฟังฉันพูดอย่างเดียวก็พอ"

"เรื่องแรกที่ฉันจะแจ้งให้ทุกคนทราบก็คือพระราชวังริวงูกำลังจะจัดตั้งบริษัทเหมืองแร่เพื่อขุดแร่ใต้ท้องทะเลเพื่อทำการค้าขายและแลกเปลี่ยนกับมนุษย์ โดยบริษัทแห่งนี้จะให้ความสำคัญในการคัดเลือกคนงานจากเขตมนุษย์เงือกของเราและเงินเดือนของงานนี้ก็น่าจะสูงพอตัวเลย"

ไบร์ทไม่ใช่นายทุนเพราะงั้นเขาไม่คิดที่จะเอาเปรียบเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเขา

การทำเหมืองแร่เป็นงานที่หนักมากดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาก็ควรได้รับค่าตอบแทนที่ดี

ต่อให้บริษัทจะได้เงินน้อยลงมันก็ไม่ใช่ปัญหา

ผู้นำกลุ่มแก๊งจากทั่วเขตมนุษย์เงือกต่างเริ่มหันมาพูดคุยกัน

ก่อนที่พวกเขาจะทันได้คิดอะไรต่อไบร์ทก็ได้พูดขึ้นว่า

"อย่างที่สองคือ ฉันกำลังคัดเลือกคนจากเขตมนุษย์เงือก 10,000 คนโดยมีเงื่อนไขสองข้อคือ 1.ต้องเชื่อฟัง และ 2.ต้องต่อสู้!"

"แล้วหลังจากนั้นฉันจะจัดตั้งกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองขึ้นเพื่อจัดการการเข้า-ออกของเกาะมนุษย์เงือก.. มันถึงเวลาแล้วที่จะทำให้พวกคนนอกไม่กล้ามาทำอะไรที่เกาะมนุษย์เงือก!!"

สิ้นเสียงของไบร์ทฝูงชนก็เงียบไปชั่วขณะ

แต่หลังจากนั้นไม่นาน..

“เฮ้!!!!”

‘พวกเรารอคอยช่วงเวลานี้มานานแล้ว!!’

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)