บทที่36:รวมเขตมนุษย์เงือก (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 36 รวมเขตมนุษย์เงือก

"อ้ากกก!!"

มนุษย์เงือกชายร่างสูงถูกต่อยร่างกระเด็นหล่นลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนลุกไม่ขึ้น

"สุดยอด.. แข็งแกร่งมาก!!"

“แข็งแกร่งอย่างที่คนเขาลือกันจริงด้วย!”

“ลูกพี่ไบร์ท! ได้โปรดให้เราติดตามคุณด้วยเถอะ!!”

เหล่ามนุษย์เงือกที่กำลังเฝ้าดูอยู่ต่างพากันอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

ไบร์ทได้ถอนหมัดของเขากลับพร้อมคิ้วที่กำลังขมวดเข้าหากัน

"เฮ้ เฮ้,พวกแกนี้เปลี่ยนสีกันเร็วจริงนะ!"

"ลูกพี่เก่าเพิ่งโดนน็อคไปไม่ใช่หรือไง?"

คุโรโอบิที่อยู่ข้างหลังไบร์ทได้กล่าวออกมาด้วยความดูถูก

"ได้โปรดให้ผมได้ติดตามคุณด้วยเถอะครับ.. ลูกพี่ไบร์ท!"

อดีตลูกพี่ที่ถูกไบร์ทซัดล่วงได้กล่าวออกมาด้วยความยากลำบาก

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,อย่างที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด!"

"ไบร์ทได้รับสืบทอดเจตนารมณ์ของลูกพี่ไทเกอร์มาอย่างสมบูรณ์และต้องการเปลี่ยนแปลงเกาะมนุษย์เงือกอย่างแท้จริง!"

อารองระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้น

‘เลิกชมผมได้แล้วลูกพี่อารอง’

ไบร์ทรู้สึกปวดหัวมากจริงๆ

แม้ว่าตอนนี้ลูกพี่อารองจะยืนอยู่ข้างเขาแล้ว แต่การเปลี่ยนแปลงที่สุดขั้วของอีกฝ่ายมันค่อนข้างเกินคาดไปหน่อย

ไบร์ทได้เดินไปหามนุษย์เงือกที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นและกล่าวออกมาว่า

"รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไรต่อไป?"

"แน่นอนครับ!"

"ได้โปรดนำทางพวกเราด้วยครับลูกพี่ไบร์ท!!"

แม้น้ำเสียงของมนุษย์เงือกที่นอนอยู่บนพื้นจะฟังดูอ่อนแรงมาก แต่แววตาของเขานั้นมันกลับร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง

สำหรับมนุษย์เงือกในเขตมนุษย์เงือกที่ไร้การศึกษานั้น หลักการที่พวกเขายึดถือมาโดยตลอดคือผู้ชนะได้รับทุกสิ่ง

สิ่งนี้ไม่ได้ต่างจากพวกโจรสลัดในโลกใหม่แม้แต่น้อย คนที่อ่อนแอย่อมต้องพึ่งพาคนที่แข็งแกร่งสุดท้ายพวกเขาก็มารวมตัวกันจนกลายเป็นกลุ่มโจรสลัดขนาดใหญ่

กว่าจะจัดการกับมนุษย์เงือกกลุ่มนี้เสร็จฟ้าก็มืดแล้ว และไบร์ทก็พร้อมที่จะกลับบ้านไปนอนแล้วเหมือนกัน

"ตอนนี้คงเหลืออีกไม่มาก.."

"เราใกล้ที่จะบรรลุเป้าหมายในการรวมเขตมนุษย์เงือกเข้าไปทุกที"

ระหว่างทางกลับบ้านคุโรโอบิได้กล่าวออกมาอย่างจริงจัง

"หลังจากวุ่นวายกับเรื่องนี้อยู่นานในที่สุดเราก็ได้รับผลตอบแทน"

"เพื่อเป็นการฉลอง,ไบร์ทนายอยากกินทาโกะยากิไหม?"

ฮาจิถามออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

ไบร์ทถึงกับหันมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาแปลกๆ

‘ในฐานะมนุษย์เงือกสายพันธุ์ปลาหมึกไม่ละอายใจบ้างหรือไงที่คิดจะทำทาโกะยากิให้คนอื่นกิน?’

"ไม่ต้อง,ผมไม่กินทาโกะยากิ"

ไบร์ทตอบปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

ช่วงนี้ชีวิตเขายุ่งมากจริงๆ เวลาได้ผ่านมากว่าหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจที่จะเป็นลูกพี่ใหญ่คนใหม่ของเขตมนุษย์เงือก

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา,ไบร์ทใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

ตอนกลางวันเขาจะฝึกฝนกับจินเบตามปกติ และหลังมื้อเย็นเขาจะเริ่มเผชิญหน้ากับการท้าทายของเหล่าแก๊งต่างๆ ที่เข้ามาเมื่อจำนวนเริ่มลดน้อยลงเขาก็จะเป็นฝ่ายออกไปท้าทายพวกที่เหลือด้วยตัวเอง

หลังจากทำงานหนักมามากกว่าหนึ่งเดือนในที่สุดมันก็ใกล้จะจบลงสักที

เขตมนุษย์เงือกคือด้านมืดของเกาะมนุษย์เงือก ผู้คนในที่แห่งนี้ล้วนแล้วแต่ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของอาณาจักรริวงู

หน้าที่ในการรักษาความสงบเรียบร้อยจึงตกเป็นของแก๊งต่างๆ ทั้งเล็กและใหญ่ซึ่งแต่ละพื้นที่ก็จะมีผู้นำเป็นของตัวเอง

ดังนั้นหากได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มคนเหล่านี้ทั้งหมด มันย่อมหมายความว่าเขาได้กลายเป็นผู้นำสูงสุดของเขตมนุษย์เงือกอย่างแท้จริง

สิ่งนี้คือสิ่งที่ลูกพี่ไทเกอร์เคยทำสำเร็จมาก่อนและตอนนี้ไบร์ทกำลังเดินตามรอยเขา

ด้วยการสนับสนุนจากลูกพี่จินเบและลูกพี่อารอง คนที่ต่อต้านเขาจึงน้อยมากแต่ด้วยเวลาที่จำกัดทำให้เขาจัดการกับคนพวกนั้นได้แค่ในตอนกลางคืนเท่านั้น ถึงอย่างงั้นความคืบหน้าก็ยังถือว่าค่อนข้างเร็ว

เมื่อนับรวมกลุ่มแก๊งที่เลือกแปรพักตร์มาเข้าพวกกับเขา เป้าหมายในการรวมเขตมนุษย์เงือกก็ถือว่าใกล้ที่จะประสบความสำเร็จแล้ว

………..

ที่ไหนสักแห่งในเขตมนุษย์เงือก

"กัปตันฟานเดอร์ เด็คเคน.. กัปตันฟานเดอร์ เด็คเคน!! น่ากลัว.. ผู้ชายที่ชื่อไบร์ทน่ากลัวมาก!"

"แก๊งอื่นถูกเขาปราบไปหมดแล้ว! หลังจากนี้เขาจะรวมเขตมนุษย์เงือกทั้งหมดให้กลายเป็นหนึ่งเดียวแล้วขึ้นเป็นผู้นำเหมือนกับลูกพี่ไทเกอร์!!"

มนุษย์เงือกคนหนึ่งร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก

"แล้วไง?"

"ฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะเป็นคนปกครองเขตมนุษย์เงือก แล้วถ้าเกิดว่าแกมีเวลาว่างมานั่งสนใจเรื่องพวกนี้แกควรไปคิดหาวิธีปล้นมาให้ได้มากกว่านี้!"

ท่ามกลางความมืดมิดชายคนหนึ่งได้ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ให้ตายเถอะ! ไอ้พวกขี้แพ้ในเขตมนุษย์เงือกมันจะจนไปไหนกัน! คิดไว้แล้วเชียวว่าฉันควรจะไปปล้นพวกมนุษย์!!"

………..

วันรุ่งขึ้นในขณะที่ไบร์ทกำลังจะไปกินข้าวเช้าที่ร้านเมอร์เมดคาเฟ่ ลูกพี่อารองก็ได้มาหาเขาแต่เช้าตรู่

"มีข่าวใหม่มาแจ้งให้ทราบ"

"นอกจากบางคนที่กำลังรอดูสถานการณ์อยู่แล้ว ดูเหมือนว่าจะมีพวกโง่ที่กำลังรวมกลุ่มกันเพื่อต่อต้านนาย!"

อารองได้กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

"ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะไม่ชอบผมมากจริงๆ แฮะ!"

ไบร์ทยิ้มตอบกลับมา

เหล่ามนุษย์เงือกในเขตมนุษย์เงือกนั้นมีความหลากหลายเป็นอย่างมาก บางคนก็เป็นมิตรกับเขาอย่างน่าประหลาดและแน่นอนว่ามันมีอีกหลายคนที่ไม่เป็นมิตรกับเขา

"นายคิดว่าตัวเองเป็นเงินเบลีย์หรือไง? ทุกคนถึงต้องชอบนาย!"

"แต่ช่างมันเถอะ,ตราบใดที่นายปราบพวกนั้นได้สุดท้ายทุกคนก็ต้องเชื่อฟังนายอยู่ดี!"

อารองกล่าวแซวออกมาด้วยรอยยิ้ม

พูดตามตรงแล้วตำแหน่งลูกพี่ใหญ่ของเขตมนุษย์เงือกนั้นก็คล้ายกับผู้นำที่ทุกคนให้การยอมรับ เขาไม่ได้มีอำนาจในการควบคุมเขตมนุษย์เงือกอย่างเบ็ดเสร็จ ดังนั้นจะคาดหวังให้ทุกคนเชื่อฟังมันก็คงจะเป็นไปไม่ได้

แต่สำหรับไบร์ทแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

"มาจบเรื่องนี้กันในคืนนี้เลยเถอะ!"

ไบร์ทเงยหน้าและกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,ฉันจะไปแจ้งพวกนั้นให้แล้วปล่อยให้พวกมันล้างคอรอความตายได้เลย!"

"เอ่อ.. ไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ลูกพี่อารอง"

………..

ในวันนี้เขายังคงฝึกฝนตามปกติ

เมื่อการฝึกจบลงจู่ๆ จินเบก็ได้พูดขึ้นว่า

"ใกล้จะสำเร็จแล้ว"

"อะไร?"

ไบร์ทไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงอะไร

"ฉันพูดถึงฮาคิเกราะและฮาคิสังเกตหน่ะ.. มันใกล้จะสำเร็จแล้ว"

จินเบยิ้มและพูดต่อออกมาว่า

"นายเองก็คงจะสัมผัสถึงมันได้หลายครั้งแล้วใช่ไหม?"

ไบร์ทคิดตามก่อนจะพยักหน้ารับ

ลูกพี่จินเบพูดถูก,ก่อนหน้านี้มีหลายครั้งที่ไบร์ทเกือบจะปลดปล่อยฮาคิออกมาได้อยู่แล้ว แต่ทุกครั้งมันเหมือนเขาขาดอะไรบางอย่างไปทำให้สุดท้ายมันก็ล้มเหลว

"บางทีคืนนี้อาจเป็นโอกาสที่ดี"

จินเบกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"พร้อมหรือยังไบรท์?"

"แน่นอน!"

ไบร์ทยิ้มกลับไปด้วยความมั่นใจ

คำพูดของจินเบทำให้เขาตั้งตารออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

‘ความรู้สึกที่ได้ใช้ฮาคิมันจะเป็นยังไงนะ?’

………..

เมื่อราตรีล่วงเลยผ่านไป,ไบร์ทก็ได้เดินทางมาถึงยังส่วนลึกของเขตมนุษย์เงือกซึ่งอยู่ไม่ไกลจากป่าแห่งทะเลพร้อมกันกับจินเบและอารอง

ด้านหลังของเขานั้นปรากฏร่างของเหล่าอดีตผู้นำแก๊งต่างๆ ที่ได้ยอมศิโรราบต่อเขาตามมาติดๆ ไล่ลงมาก็จะเป็นเหล่าลูกน้องของพวกเขาแต่ละคน

"คนมันไม่เยอะเกินไปหน่อยเหรอ?"

"เยอะขนาดนี้อย่างน้อยก็ต้องมีหลักหมื่นคนแน่ๆ ใช่ไหม?"

ฮาจิหันมาถามด้วยความประหลาดใจ

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,ฮาจินายยังมัวคิดเรื่องจำนวนคนที่ตัดสินใจติดตามไบร์ทในเขตมนุษย์เงือกอีกเหรอ? ตอนนี้คือช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุดของเขตมนุษย์เงือก!!"

"คืนนี้มันเป็นศึกสุดท้าย! ใครมันจะไปสนใจเรื่องพวกนั้นกัน?!"

อารองหัวเราะและกล่าวออกมาด้วยความหนักแน่น

ในเวลาเดียวกันฮาจิก็ได้มองไปที่แผ่นหลังของไบร์ทซึ่งกำลังเดินนำอยู่ข้างหน้า เด็กที่เคยติดตามพวกเขาในตอนนั้นโตถึงขนาดที่สามารถรวมเขตมนุษย์เงือกทั้งหมดให้กลายเป็นหนึ่งเดียวได้แล้วงั้นหรอ?

ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็ได้เดินทางมาถึงยังสถานที่ที่ได้นัดกันเอาไว้

จำนวนคนในสถานที่แห่งนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหล่ามนุษย์เงือกจากเขตมนุษย์เงือกได้ล้อมที่นี้ไว้อย่างแน่นหนาโดยเหลือช่องว่างตรงกลางเอาไว้เป็นพื้นที่โล่ง

อย่างที่อารองได้พูดไปผู้คนมากมายต่างมาที่นี้เพื่อรับชมศึกที่จะเกิดขึ้นด้วยความตื่นเต้น

การต่อสู้ในคืนนี้จะเกิดขึ้นตรงพื้นที่โล่งซึ่งถูกเหล่ามนุษย์เงือกล้อมรอบเอาไว้

กองกำลังของฝ่ายตรงข้ามซึ่งประกอบด้วยเหล่ามนุษย์เงือกชั้นนำของเขตมนุษย์เงือกเป็นแกนนำและคนอีกประมาณพันกว่าคน

แต่พวกเขากลับต้องหน้าซีดเมื่อได้เห็นกองกำลังของไบร์ท

ความแตกต่างในเรื่องจำนวนนั้นมันมากเกินไป!

แม้แต่จินเบก็ยังเข้าร่วมในศึกครั้งนี้ด้วย

แบบนี้พวกเขาจะสู้ได้ยังไง?!

ไบร์ทได้ก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม

"ถ้าฉันเอาชนะพวกแกได้พวกแกจะติดตามฉันใช่ไหม?"

"ใช่!,ถึงแม้แกจะเป็นลูกผสมแต่ถ้าแพ้เราก็จะไม่พูดอะไรอีก!!"

มนุษย์เงือกคนหนึ่งได้กัดฟันและฝืนพูดมันออกมา

‘แต่แกอย่าคิดละว่าพวกเราจะยอมให้แกเอาจำนวนเข้ามาข่มพวกเรา!’

"งั้นก็มาเริ่มกันได้แล้ว"

"พวกแกจะเข้ามาพร้อมกันทั้งหมดเลยก็ได้นะ.. เพราะคู่ต่อสู้ของพวกแกคือฉัน!"

ไบร์ทได้ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และกล่าวออกมาอย่างเฉยช้า

"ว่าไงนะ?!"

"ไบร์ทแกพูดจริงงั้นหรอ?! พวกเรามีกันมากกว่าพันคนเลยนะ!!"

มนุษย์เงือกที่เพิ่งพูดกับไบร์ทเมื่อครู่นั้นถึงกับช็อค

"ไม่จำเป็นต้องมาเป็นห่วงฉัน.."

"สำหรับฉันแค่พันกว่าคนมันเรื่องเล็กน้อย.. ถ้าอยากจะเป็นศัตรูกับฉันอย่างน้อยพวกแกก็ต้องมีสักแสนคน!!"

ทันใดนั้นเองสายฟ้าก็ได้ระเบิดออกมาจากร่างของไบร์ท

จินเบที่ยืนกอดอกอยู่ก็ถึงกับยิ้มออกมา

เพราะถ้าไบร์ททุ่มสุดตัวจริงๆ แสนคนก็คงไม่ใช่ปัญหา

ไบร์ทเพียงแค่ต้องกลายร่างเป็นมังกร พ่นไฟ และปลดปล่อยสายฟ้าของเขาออกมาเท่านั้น

“ลูกพี่ไบร์ทโคตรเท่!!”

เมื่อได้ยินคำพูดอันกล้าหาญของไบร์ท เหล่ามนุษย์เงือกที่เลือกติดตามไบร์ทต่างก็พากันร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

สิ่งนี้แหละคือความหยิ่งทะนงที่พวกเขาต้องการ!

"แกพูดว่าแสนคนงั้นหรอ?"

"แกชักจะอวดดีเกินไปแล้ว!"

เหล่ามนุษย์เงือกฝั่งตรงข้ามเยาะเย้ยและอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้น

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,เข้ามาไบร์ท! ถ้าแกเอาชนะเราได้มันก็ไม่มีเหตุผลที่เราจะไม่มีติดตามแก!!"

"งั้นก็มาเริ่มกันเลย!"

ทันใดนั้นเส้นสายฟ้าก็ได้พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าราวกับสายฟ้าฟาด

‘เร็วมาก!!’

ดวงตาของเขาหดแคบลงด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่สามารถมองตามการเคลื่อนไหวของไบร์ทได้ทันเลย

ในตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกเจ็บตรงบริเวณท้องขึ้นมาอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกเตะกระเด็นออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่

“บูมมมม!”

ร่างของมนุษย์เงือกคนดังกล่าวได้กวาดร่างของแหล่ามนุษย์เงือกที่ขวางทางอยู่ทั้งหมดหายไปในพริบตา

"นี่มันพละกำลังบ้าอะไรกัน?!"

มนุษย์เงือกแกนนำอีกคนได้กล่าวออกมาด้วยความตื่นตระหนก

"หมอนี้มันเป็นสัตว์ประหลาดหรือไง——"

เขายังไม่ทันได้พูดจบประโยคดี มือใหญ่ที่ถูกปกคลุมด้วยสายฟ้าก็ได้กระแทกเข้ามาที่คอของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"อ้ากกกก!"

เขาได้กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมร่างที่ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกมา ก่อนที่จะกระแทกเข้าใส่เหล่ามนุษย์เงือกที่ขวางเส้นทางของเขาจนล้มระเนระนาด

“เปรี้ยงงงง!”

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่แสนสาหัสเขาเห็นเพียงแสงสีฟ้าสว่างวาบพุ่งเข้าใส่พรรคพวกของเขา เพียงพริบตาเดียวพรรคพวกของเขาจำนวนมากก็ได้ถูกอัดกระแทกออกมาด้วยความทุกข์ทรมาน

"ทุกคนเกาะกลุ่มกันไว้! ไม่ว่าหมอนี้จะแข็งแกร่งแค่ไหนมันก็มีแค่ตัวคนเดียว!!"

"ไม่.. ผู้ชายคนนี้เร็วเกินไป! เราตามการโจมตีของเขาไม่ทันด้วยซ้ำ!"

"แข็งแกร่งเกินไป.. หมอนี้มันแข็งแกร่งมากเกินไป!!"

เสียงตะโกนและเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,นี่มันคือหายนะอย่างแท้จริง!"

"แต่ว่ามันเรื่องปกติ.. เพราะผู้ชายคนนี้คือไบร์ท!!"

อารองระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

ในเวลาเดียวกันนั้นเองสายฟ้าก็ได้พุ่งขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะล่วงหล่นกลับลงมาบนพื้นอย่างรวดเร็ว

“ครืนนน!”

พื้นดินแตกระเหงออกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตาคลื่นลมได้ระเบิดออกมาและพัดเอาร่างของเหล่ามนุษย์เงือกโดยรอบหายไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

"พอ! พอได้แล้วไบร์ท.. ไม่สิ.. ลูกพี่ไบร์ท!!"

ในตอนนั้นเองมนุษย์เงือกคนหนึ่งก็ได้ตะโกนออกมาว่า

"พวกเรายอมแพ้แล้ว!"

ไบร์ทที่ได้ยินก็ถอนพลังของเขากลับมาอย่างช้าๆ แล้วกวาดตามองไปยังบริเวณโดยรอบตอนนี้เหลือมนุษย์เงือกอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงยืนไหว

หลังจากนั้นไบร์ทก็ได้มองไปยังมนุษย์เงือกที่พูดออกมาเมื่อครู่

มนุษย์เงือกคนดังกล่าวนั้นกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นในตอนนี้ เขาหอบหายใจออกมาอย่างหนักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้น

"ความแข็งแกร่งนี้.. ช่างเป็นความแข็งแกร่งที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ! ลูกพี่จินเบกับอารองพูดถูกคุณคือคนที่จะนำพาเขตมนุษย์เงือกให้ก้าวต่อไปข้างหน้า!!"

"ลูกพี่ไบร์ท!!"

"ลูกพี่ไบร์ท!!"

“…….”

เสียงเชียร์ดังกึกก้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน

คนแรกที่ร้องเชียร์คือมนุษย์เงือกซึ่งตอนแรกเป็นศัตรูกับไบร์ท หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยเหล่ามนุษย์เงือกที่ติดตามไบร์ทมายังที่แห่งนี้ และสุดท้ายคือเหล่ามนุษย์เงือกที่มาชมการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยความตื่นเต้น

เสียงเชียร์ของพวกเขาดังมากซะจนฟองที่เคลือบเกาะมนุษย์เงือกถึงกับสั่นไหว

ไบร์ทกวาดตามองไปรอบๆ และสิ่งที่เขาเห็นมันมีเพียงแค่รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและความกระตือรือร้น

ไบร์ทได้กำหมัดขวาของเขาเอาไว้แน่น

ทันใดนั้นเองคลื่นพลังที่มองไม่เห็นก็ได้เข้าปกคลุมหมัดของเขาอย่างเงียบงัน

แม้แต่ตัวไบร์ทเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น พลังนี้มันตื่นขึ้นมาเองโดยที่ตัวเขาไม่รู้ตัว

ไบร์ทยิ้มและยกกำปั้นของเขาขึ้นไปบนฟ้า

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันจะนำพาพวกนายทุกคนก้าวไปข้างหน้า!!"

"โอ้วววว!!!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)