บทที่32:แนวคิดของอารอง (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 32 แนวคิดของอารอง

“ทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของหนูเอง!”

เสียงของเด็กน้อยที่เปี่ยมไปด้วยความภูมิใจดังออกมาจากอีกฝั่งของหอยทากสื่อสาร

“เป็นงั้นเองเหรอ? สุดยอดมากนาน่า!”

ไบร์ทกล่าวชมออกมาในขณะที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เก่าๆ ตัวหนึ่ง

เพียงไม่กี่นาทีก่อนที่ไบร์ทจะจัดการกับโฮดี้ พวกเขาก็ได้พบที่อยู่ของนางเงือกที่ถูกลักพาตัวไปแล้ว

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องบังเอิญมากจริงๆ

เริ่มแรกไบร์ทได้ขอให้อลาดินส่งคนไปดูแลร้านเมอร์เมดคาเฟ่ และอลาดินเองก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล

มนุษย์เงือกที่มีบุคลิกดีและแข็งแรงหลายคนได้ถูกส่งตัวไปที่เมอร์เมดคาเฟ่เพื่อทำหน้าที่รักษาความปลอดภัย

หลังจากที่ต้องหวาดกลัวมาตลอดคืนในที่สุดเหล่านางเงือกสาวก็ได้รู้สึกโล่งใจ

เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงความหวาดกลัวก็เริ่มมลายหายไป เหล่านางเงือกสาวต้องการกลับไปยังแมนชั่นปะการังใต้ทะเลเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแน่นอนว่าสาวๆ ทุกคนย่อมรักสวยรักงาม

หลังจากทราบความต้องการของเหล่านางเงือกสาวแล้ว มนุษย์เงือกที่ถูกส่งตัวมาเองก็ได้ตัดสินใจส่งคนเดินทางกลับไปพร้อมกับพวกเธอด้วย

เพราะพวกเขาไม่สามารถรับรองได้ว่ามันจะไม่เกิดปัญหาขึ้นมาในระหว่างทาง?

ตอนนี้สถานการณ์บนเกาะมนุษย์เงือกตึงเครียดมาก

เดิมทีปัญหาเหล่านี้ค่อนข้างอันตรายและยากที่จะตรวจสอบ แต่อย่าลืมว่าที่เมอร์เมดคาเฟ่มีเชอร์รี่อยู่ด้วย

ดังนั้นเชอร์รี่จึงได้ทำการทำนายดวงให้กับพวกเขา

เป็นการทำนายในครั้งนี้เองที่ทำให้ทุกสิ่งถูกเปิดเผยขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

เชอร์รี่ได้เห็นภาพที่มนุษย์เงือกเหล่านี้ช่วยเหลือนางเงือกที่ถูกลักพาตัวไป

แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่รู้ว่านางเงือกพวกนั้นถูกคุมขังไว้ที่ไหนก็ตาม

แต่เมื่อการทำนายของเชอร์รี่บอกมาแบบนี้หมายความว่ามันจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน ดังนั้นไม่ว่ามนุษย์เงือกเหล่านี้จะทำอะไรก็ตามพวกเขาจะต้องช่วยนางเงือกเหล่านั้นได้อย่างแน่นอน

เหล่ามนุษย์เงือกเองก็รีบติดต่อไปหาจินเบด้วยความตื่นเต้น หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้พานางเงือกทุกคนกลับมายังแมนชั่นปะการังใต้ทะเล

ในตอนแรกไม่ได้มีสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดอะไรเกิดขึ้นเมื่อพวกเขามาถึงแมนชั่นปะการังใต้ทะเล แต่เมื่อน้องสาวคนเล็กอย่างนาน่าอยากจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าเพื่อนๆ ของเธอยังปลอดภัยดีอยู่หรือเปล่าจุดเปลี่ยนจึงได้เกิดขึ้น

เพื่อนของนาน่าอาศัยอยู่ในแมนชั่นอื่นของอ่าวนางเงือกซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี้นัก

แต่เป็นที่แมนชั่นแห่งนี้เองที่พวกเขาได้พบกับสถานการณ์ที่แปลกประหลาด

เพราะที่แมนชั่นแห่งนี้ได้เกิดการปะทะกันระหว่างมนุษย์และมนุษย์เงือกขึ้น

แถมมันยังเป็นการต่อสู้อันดุเดือดถึงตาย

"โฮดี้ต้องการให้มนุษย์ฆ่านางเงือกพวกนั้น"

“แต่พวกมนุษย์ไม่ต้องการ”

เสียงของจินเบได้ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของหอยทากสื่อสาร

“ถึงตอนแรกพวกมนุษย์จะถูกบังคับให้ทำแต่พอได้เห็นนางเงือกหลายคนมาอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไปสุดท้ายความขัดแย้งจึงเกิดขึ้น”

“หมายความครั้งนี้เราต้องขอบคุณความโลภของมนุษย์งั้นสินะ?”

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

แม้ว่าจะดูไม่ค่อยน่าตื่นเต้นสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายเรื่องนี้ก็จบลงด้วยดี

“ไบร์ทรออยู่ที่เขตมนุษย์เงือกก่อนฉันกำลังจะไปหานาย..”

“แล้วก็มีคนๆ หนึ่งต้องการพบนาย”

เสียงของจินเบดังขึ้นมาอีกครั้งจากหอยทากสื่อสาร

ไบร์ทเองก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“เข้าใจแล้วลูกพี่จินเบ”

เมื่อพูดจบไบร์ทก็วางสายและลุกขึ้นมา

ลูกน้องทั้งสามของโฮดี้นั้นต่างก็นอนหมดสติไม่รู้เรื่องอะไร พวกเขากินยาปีศาจไปแค่ไม่กี่เม็ดเท่านั้นแถมยังต้องมาโดยสายฟ้าของไบร์ทกระหน่ำเข้าใส่อย่างไร้ปรานี ก่อนที่จะมาโดนไบร์ทเตะไปสองครั้งจังๆ เพราะงั้นมันเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะลืมตาตื่นขึ้นมาได้ถ้าไบร์ทไม่ปลุกขึ้นมาเหมือนเมื่อครู่

ไบร์ทได้เดินกลับไปในบ้านที่พังทลายก่อนจะนั่งลงข้างๆ อารอง

“ลูกพี่อารองคุณยังไม่ตายใช่ไหม?”

“ตอนนี้ฉันยังตายไม่ได้หรอกนะ”

ในตอนนั้นเองอารองซึ่งนอนอยู่ในหลุมก็ได้ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ เวลามันผ่านมานานมากพอที่จะทำให้เขาฟื้นกำลังกลับมาได้บ้างแล้ว

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม?”

อารองได้กล่าวถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ครับ”

“นางเงือกทุกคนได้รับการช่วยเหลือแล้ว ส่วนพวกมนุษย์ที่ร่วมมือกับโฮดี้เองก็ถูกจับกุมเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน”

ไบร์ทตอบกลับอย่างใจเย็น

“ฮึ!,ฉันไม่เคยคิดเลยว่าโฮดี้มันจะบ้าได้ขนาดนี้!!”

เมื่อพูดถึงโฮดี้อารองก็อดไม่ได้ที่จะขบฟันแน่น เพราะถ้าไบร์ทมาไม่ทันเขาคงตายไปแล้ว

“หมอนั้นร่วมมือกับมนุษย์ที่น่ารังเกียจเพื่อทำร้ายเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตัวเอง.. คนอย่างมันเป็นได้แค่เศษขยะเท่านั้น!”

‘คุณเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์ไปว่าคนอื่นเขาหรอกนะลูกพี่อารอง’

‘ถ้าผมไม่หยุดคุณไว้ป่านนี้คุณเองก็คงไปร่วมมือกับมนุษย์แล้วไม่ใช่หรือไง?’

ไบร์ทอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

แต่ถ้าเป็นลูกพี่อารองต่อให้เขาจะโลภในเงินมากแค่ไหน เขาก็คงไม่มีวันข่มเหงเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตัวเองเพื่อให้บรรลุเป้าหมายแน่นอน

“ไบร์ท.. ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว!”

ทันใดนั้นอารมณ์ของอารองก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

ไบร์ทที่เห็นเองก็ถึงกับยกคิ้วขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

‘คุณเข้าใจอะไร?’

“ไม่แปลกใจเลยที่นายกล้าพูดจาอวดดีแบบนั้น แล้วก็ไม่แปลกใจเลยที่จินเบจะมั่นใจในตัวนาย!”

"ไบร์ทนายแข็งแกร่งมาก!!"

อารองได้ยกมือขึ้นมาและจับแขนของไบร์ทไว้โดยไม่สนใจอาการบาดเจ็บที่มี

เมื่อครู่เขาได้เห็นมันด้วยตาตัวเองแล้วว่าไบร์ทแข็งแกร่งแค่ไหน

มันเป็นความแข็งแกร่งที่น่าเหลือเชื่อมาก

แข็งแกร่งจนแม้แต่โฮดี้ก็ไม่สามารถสู้กลับได้

แม้จะเอาไปเทียบกับจินเบช่องว่างที่มีมันก็ไม่ได้ห่างกันไกลเลย

สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยก็คือเด็กคนนี้เพิ่งอายุ 17 เท่านั้น!

"ถ้าเป็นนาย.. ถ้าเป็นนายละก็.."

"นายจะต้องทำให้มนุษย์ไม่กล้าแสดงความเย่อหยิ่งต่อหน้าเราอีกต่อไป! นายจะสร้างอาณาจักรมนุษย์เงือกที่ไม่มีเคยมีใครเคยพบเห็นมาก่อน!!"

เสียงของอารองเต็มไปด้วยความดีใจสุดขีด

ตอนนี้เขามั่นใจในตัวไบร์ทมาก

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,สำหรับตอนนี้มันคงเร็วไปหน่อยที่จะพูดถึงเรื่องนั้นแต่.."

"นายคิดว่าไงถ้าเราจะเริ่มด้วยการรวมเขตมนุษย์เงือกทั้งหมดเข้าด้วยกันก่อน?"

น้ำเสียงของอารองเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

‘ลูกพี่อารองคุณนี้เป็นคนช่างคิดจริงๆ’

ไบร์ทมองมาที่อารองและคิดอยู่ในใจ

"ด้วยการสนับสนุนของฉันกับจินเบเราสามารถรวมเขตมนุษย์เงือกได้ทุกเมื่อ! สิ่งที่ลูกพี่ไทเกอร์เคยทำนายเองก็ทำได้เหมือนกัน!!"

"เขตมนุษย์เงือกมีคนอาศัยอยู่หลายแสนคน ถ้าเรารวมพลังทั้งหมดที่มีการโค่นล้มพระราชวังริวงูก็ไม่ใช่เรื่องยาก!"

แผนของอารองถูกสร้างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

‘ทำไมจู่ๆ คุณก็วางแผนที่จะโค่นล้มพระราชวังริวงู?’

"หลังจากนั้นเราก็จะสามารถรวมอำนาจทั้งหมดบนเกาะมนุษย์เงือกเข้าด้วยกันได้ ด้วยวิธีนี้เมื่อนายแข็งแกร่งขึ้นใครบนท้องทะเลนี้มันจะกล้ามาอวดดีต่อหน้าเรา!"

“ขั้นต่อไปเราจะออกจากใต้ท้องทะเลขึ้นสู่ผิวน้ำและสร้างอาณาจักรมนุษย์เงือกอันยิ่งใหญ่ และทำให้มนุษย์พวกนั้นมันได้ชดใช้ในสิ่งที่พวกมันเคยทำ!”

ใบหน้าของอารองตอนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

‘ทำงานแบบเป็นขั้นเป็นตอนด้วยความระมัดระวัง’

‘ลูกพี่อารองผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะฉลาดขนาดนี้’

ไบร์ทยิ้มและคิดอยู่ภายในใจ

“เราไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลังดีกว่า.. ตอนนี้มาให้ผมดูแลอาการบาดเจ็บก่อนเถอะ”

คนที่ได้รับบาดเจ็บนั้นไม่ได้มีแค่อารอง แต่พรรคพวกของเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกันโฮดี้ไม่คิดที่จะปล่อยใครไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ตอนที่ไบร์ทอยู่ในกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ เขาได้เรียนรู้วิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาจากหมอประจำเรือที่มีชื่อว่าอลาดินซึ่งมันทำให้เขาพอจะรักษาได้บ้าง

หลังจากช่วยอารองและคนอื่นๆ รักษาอาการบาดเจ็บเสร็จได้ไม่นานเสียงก็ได้ดังขึ้นมาจากด้านนอกประตูบ้าน

“ไบร์ท!”

เจ้าของเสียงนี้คือจินเบ

เมื่อถูกเรียกไบร์ทก็ได้เดินออกไปต้อนรับทันที

สิ่งแรกที่เขาเห็นไม่ใช่จินเบแต่เป็นวาฬตัวใหญ่ซึ่งกำลังลอยอยู่บนฟ้า

ในตอนนั้นเองไบร์ทก็ได้สบตาเข้ากับราชาเนปจูนที่อยู่บนหลังวาฬ

‘ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่แฮะ’

ทันใดนั้นจินเบก็ได้กระโดดลงมาจากตรงหัววาฬ

"นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

จินเบได้ถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

"ผมสบายดี"

"แต่ลูกพี่อารองกับคนอื่นๆ ได้รับบาดเจ็บสาหัสผมได้ปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว แต่ก็คงต้องฝากให้ลูกพี่อลาดินดูแลต่อด้วย"

ไบร์ทตอบก่อนจะหันไปทางประตูที่อยู่ข้างหลัง

"ไม่ต้องกังวลพวกเขากำลังมาแล้ว"

"แต่ว่าหมอนั่นโฮดี้เอาชนะอารองและคนอื่นๆ ได้ยังไง? หมอนั่นแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

จินเบอดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความสงสัย

"มันเป็นเพราะสิ่งนี้ผมได้มันมาหลังจากค้นตัวหมอนั่นกับพวกของเขา"

ไบร์ทพูดพร้อมหยิบถุงใบหนึ่งออกมาและส่งให้จินเบ

ไม่รู้ว่าพวกมันจะยังใช้งานได้อยู่ไหมหลังจากถูกสายฟ้าของเขาผ่าไปขนาดนั้น?

"มันคืออะไร?"

จินเบรับถุงมาแล้วเปิดออกภายในมียาบางอย่างที่เขาไม่รู้จักอยู่

"นี่มันยาปีศาจไม่ใช่เหรอ?"

หัวของชายคนหนึ่งได้โผล่ออกมาจากข้างตัวจินเบก่อนจะมองลงมายังสิ่งของที่อยู่ภายในถุงที่อยู่ในมือของจินเบ

"สิ่งนี้มันคือสมบัติลับที่ซ่อนอยู่ในกล่องสมบัติทามาเตะบาโกะ! ยาที่สามารถเพิ่มพลังของผู้ใช้ได้อย่างมหาศาล!!"

สีหน้าของราชาเนปจูนเปลี่ยนไปในทันที

"สิ่งนี้คือยาในตำนานนั้นงั้นเหรอ?"

"เหตุผลที่โฮดี้มาเป็นทหารของกองทัพเนปจูนก็เพราะแบบนี้เอง! หรือว่าการจลาจลที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเองก็เกิดขึ้นเพื่อสร้างสถานการณ์ในการขโมยสิ่งนี้?"

จินเบดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว

"ไม่ว่ายังไงคุณก็ทำได้ดีมากหนุ่มน้อย"

ราชาเนปจูนยิ้มและพูดกับไบร์ทต่อว่า

"ถ้าไม่มีคุณเรื่องราวมันคงจะบานปลายไปกันใหญ่"

ไบร์ทพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ไบร์ท,ราชาเนปจูนตั้งใจมาหานายโดยเฉพาะเลยนะ"

"ท่านมีเรื่องอยากจะคุยกับนาย"

จินเบกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"อยากจะคุยเรื่องอะไรกับผมงั้นหรอ?"

ไบร์ทหันไปมองที่ราชาเนปจูน

"จินเบได้เล่าเรื่องของคุณให้ฉันฟังมาบ้างแล้ว เขาบอกว่าคุณคืออนาคตของเกาะมนุษย์เงือกฉันก็เลยอยากจะชวนคุณเข้าร่วมกองทัพเนปจูน ตอนนี้กองทัพเนปจูนไม่มีจินเบดังนั้นพวกเราต้องการใครสักคนที่จะขึ้นมาเป็นผู้นำเพื่อก้าวต่อไปข้างหน้า"

ราชาเนปจูนได้กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

คำชวนนี้ถือเป็นคำชวนที่ไม่เลวเลย เพราะถ้าเขาสามารถควบคุมกองทัพเนปจูนได้เขาก็จะสามารถพัฒนาเกาะมนุษย์เงือกได้อย่างสันติ

"ก่อนจะตอบคุณผมมีคำถามที่อยากจะถาม"

"คุณจะทำยังไงราชาเนปจูน.."

"คุณจะทำยังไงหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้? คุณคงไม่รออยู่เฉยๆ จนกว่าจะรู้ว่ามนุษย์ลักพาตัวนางเงือกไปก่อนถึงจะตอบโต้ตลอดไปหรอกใช่ไหม?"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)