บทที่31:เคลื่อนอัสนีบาต (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 31 เคลื่อนอัสนีบาต

“เกิดอะไรขึ้น? แกจัดการพวกที่เฝ้าอยู่ข้างนอกไปหมดแล้วงั้นหรอ?!”

“ทำไมถึงได้ไม่มีเสียงอะไรเลย?!”

มนุษย์เงือกลายทางซึ่งดูเหมือนถูกคลุมด้วยถุงกล่าวขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

ชื่อของเขาคือเซโอและเขาก็เป็นมนุษย์เงือกที่เติบโตมาด้วยกันกับโฮดี้

นอกจากเขาแล้วยังมีมนุษย์เงือกอีกสองคนอยู่ในห้อง คนหนึ่งเป็นมนุษย์เงือกสายพันธุ์ปลาฉลามคุกกี้คัตเตอร์ส่วนอีกคนเป็นมนุษย์เงือกสายพันธุ์ปลาหมึกยักษ์

ไบร์ทไม่ได้สนใจที่จะจัดการกับพวกนี้แต่แรกอยู่แล้ว เพราะสำหรับไบร์ทพวกนี้ไม่ได้มีค่าอะไร

ในตอนที่เขามาถึงบ้านของอารองเขาก็ได้จัดการกับพวกที่นำทางเขามาและพวกที่เฝ้าอยู่ข้างนอกเรียบร้อยแล้ว สำหรับไบร์ทมันก็แค่การใช้สายฟ้าโจมตีไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ทำให้ตอนนี้โฮดี้ไม่ได้มีกำลังคนมากเหมือนเดิมอีกต่อไป

“โฮดี้,นางเงือกที่หายตัวไป..”

“แกเป็นคนทำใช่ไหม?”

ไบร์ทมองตรงมาที่โฮดี้

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ!”

“ไบร์ทแกกำลังพูดเรื่องอะไรของแก?!  นั่นมันเป็นสิ่งที่ฉันอยากจะถามแกต่างหาก.. ทำไมแกถึงร่วมมือกับมนุษย์ในการลักพาตัวนางเงือก?!”

โฮดี้หัวเราะและพูดคำโกหกออกมาหน้าด้านๆ

“แม้แต่ลูกพี่อารองก็ยังถูกฆ่าปิดปากอย่างโหดร้ายเพราะไปรู้เรื่องธุรกิจของแกเข้า!!”

“ลูกพี่อารองที่ฉันเคารพรักต้องมาตายก็เพราะแก!!”

โฮดี้ยกมุมปากขึ้นมาเผยให้เห็นฟันอันแหลมคมที่อัดแน่นอยู่เต็มปาก

“เอาล่ะตอนนี้ฉันมีเหตุผลมากพอที่จะแก้แค้นแกแล้ว!!”

แม้ว่าอารองจะขยับตัวไม่ได้แต่เขาก็ไม่ได้หมดสติ

หลังจากได้ยินในสิ่งที่โฮดี้พูดเขาก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งไอ้บ้านี้อยู่ในใจ เพราะผู้ชายคนนี้โหดร้ายกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตัวเองมาก!

แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้บ้าเท่าผู้ชายคนนี้

“คำถามสุดท้ายโฮดี้..”

“นางเงือกอยู่ที่ไหน?”

ไบร์ทสูดลมหายใจเข้าและพยายามระงับความโกรธของเขาไว้

“นั่นมันเป็นคำถามที่ฉันอยากถามแกเหมือนกัน!!!”

โฮดี้ยิ้มและถามกลับออกมาเสียงดัง

“เซโอ!!”

เมื่อได้ยินโฮดี้เรียกมนุษย์เงือกที่ชื่อเซโอก็ได้โยนอาวุธในมือเขาให้กับโฮดี้

อาวุธชิ้นนี้คือตรีศูลสีแดงสด

โฮดี้ได้คว้าตรีศูลเอาไว้ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าด้วยมืออีกข้างและยัดมันเข้าไปในปาก

“ช่างเรื่องนั้นไปเถอะ,ตอนนี้นางเงือกเหล่านั้นกำลังจะประสบเคราะห์ร้าย! เพราะงั้นแกจะต้องชดใช้ให้กับทุกชีวิตที่เสียไป!!”

คำพูดของโฮดี้มันทำให้แววตาของไบร์ทเปลี่ยนไป

‘ไอ้เวรนี้คิดที่จะฆ่านางเงือกเพื่อทำให้ความขัดแย้งรุนแรงขึ้นงั้นหรอ?!’

‘ดูเหมือนอนาคตที่เชอร์รี่เห็นจะเอามาใช้อ้างอิงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!’

"อ่าาา!”

ในตอนนี้กล้ามเนื้อของโฮดี้กำลังขยายใหญ่ขึ้นมาอย่างรุนแรง ผมสีดำของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว และดวงตาก็กำลังกลายเป็นสีแดง

"แกจะเป็นตัวทดลองแรกของฉัน.. เพราะเดิมทีพลังนี้ฉันเตรียมมันไว้สำหรับจินเบ!!"

โฮดี้ฉีกยิ้มออกมาด้วยสีหน้าและแววตาที่ชั่วร้าย

มนุษย์เงือกอีกสามคนที่เหลือเองก็ได้หยิบยาออกมาคนละสามเม็ดและยัดมันเข้าไปในปาก

รูปร่างหน้าตาของพวกเขาเองก็กำลังเปลี่ยนไปเช่นกัน

ร่างกายของพวกเขาเริ่มเปลี่ยนสีและขยายใหญ่ขึ้นมาอย่างชัดเจน

‘ยาปีศาจเอเนอจี้สเตียรอยด์!’

‘หมอนี้ขโมยยาตัวนี้มาก่อนล่วงหน้าเหรอ?’

‘แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรสำหรับฉันอยู่แล้ว’

ไบร์ทสูดหายใจเข้าและเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น

เขาต้องรีบจบการต่อสู้ในครั้งนี้เพราะเหล่านางเงือกกำลังตกอยู่ในอันตราย

ทันใดนั้นเกล็ดสีแดงเพลิงก็ได้ปรากฏขึ้นมาบนร่างของไบร์ทพร้อมกับเขาที่น่าเกรงขาม หางที่เรียวยาว และกรงเล็บที่แหลมคม

"โฮดี้,คนอย่างแกนี่มันสมควรตายจริงๆ!"

“ฮืม? แกเป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจงั้นหรอ?”

โฮดี้ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง

“ฮ่าๆ ๆ ๆ,เดิมทีแกมีสายเลือดที่สูงศักดิ์ของมนุษย์เงือกอยู่ในตัวครึ่งหนึ่ง แต่การที่แกกินผลปีศาจแบบนี้หมายว่าแกเลือกที่จะเสียสละความเป็นมนุษย์เงือกไปงั้นหรอ?”

สีหน้าของโฮดี้ในตอนนี้ดูดุร้ายเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นเองสายฟ้าก็ได้ฟาดลงมาจากอากาศที่ว่างเปล่าและวิ่งพล่านไปทั่วร่างของไบร์ท

กระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายถูกแปลงเป็นพลังระเบิดผ่านเทคนิคพิเศษ ในตอนนั้นเองร่างของไบร์ทก็ได้โน้มตัวไปข้างหน้า

ทุกสิ่งรอบตัวเขาดูช้าลงอย่างน่าประหลาดมีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่ยังคงเคลื่อนไหวตามปกติ

ทุกย่างก้าวที่ข้ามผ่านราวกับว่าเขากำลังก้าวเดินเหนือห้วงเวลา

‘เคลื่อนอัสนีบาต!’

ในตอนนี้ความสามารถในการตอบสนองของปลาหมึกยักษ์มัจจุราชได้ถูกใช้งานอย่างเต็มที่!

แม้ว่าจะอยู่ในสภาวะความเร็วสูงสุดไบร์ทก็ยังคงสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว

ในตอนนั้นเองไบร์ทก็ได้เอื้อมมือออกไปคว้าคอของโฮดี้เอาไว้แน่น

“บูมมมม!”

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากเพียงพริบตาเดียวร่างของโฮดี้ก็ถูกอัดกระแทกลงไปบนพื้น

แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว

“อ๊าาา!”

ดวงตาของโฮดี้เหลือกขึ้นมาในทันที

“โฮดี้!!”

เหล่ามนุษย์เงือกทั้งสามร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก

พวกเขาไม่เข้าใจว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก!

“ฉันอยากฆ่าแกมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว.. และในที่สุดฉันก็ได้มีโอกาสได้ทำมันสักที!”

ไบร์ทก้มตัวลงไปคว้าคอของโฮดี้ขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จะกระแทกมันซ้ำกลับลงไปที่เดิม

“โฮดี้!!”

“ไอ้เวรเอ้ย!”

เหล่าคนสนิทของโฮดี้ทั้งสามต่างก็ร้องตะโกนและวิ่งเข้าใส่ไบร์ทด้วยความร้อนรน

แม้ไบร์ทจะไม่ได้หันไปมองพวกเขาแต่สายฟ้าบนร่างกายเขานั้นได้เปลี่ยนไปเป็นมังกรสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวภายในพริบตา!

สายฟ้าเส้นหนาพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟากฟ้าทะลวงผ่านบ้านทั้งหลังไปราวกับหอคอยอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนฟากฟ้า!

"เปรี้ยงงง!"

ชายผู้โชคร้ายทั้งสามที่เพิ่งวิ่งเข้าใส่ไบร์ทได้ถูกสายฟ้ากลืนหายไปอย่างสมบูรณ์

อารองที่นอนอยู่บนพื้นไม่ไกลมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาในตอนนี้คือแสงสว่างที่กำลังพร่างพราย

‘ไบร์ท!’

ในตอนนั้นเองก็ได้ปรากฏเส้นแสงสีดำสามเส้นถูกดีดตัวออกมาและพุ่งผ่านทะลุกำแพงบ้านไปอย่างรุนแรง

ดูเหมือนพวกเขาทั้งสามจะใช้ยาน้อยกว่าโฮดี้มาก

"ไบร์ท!!"

เมื่อสายฟ้าสลายหายไปโฮดี้ซึ่งถูกสายฟ้าโหมกระหน่ำจนร่างกายไหม้เกรียมไปทั้งตัวก็ได้ลุกขึ้นมานั่งชันเข่าด้วยความยากลำบาก

แม้แต่แฮงค์ซึ่งเป็นพลเรือตรีของกองทัพเรือผู้เชี่ยวชาญฮาคิเกราะก็ยังได้รับบาดเจ็บหลังจากเผชิญหน้ากับพลังสายฟ้าของไบร์ทดังนั้นไม่จำเป็นต้องไปพูดถึงโฮดี้

อย่างไรก็ตามอาการบาดเจ็บของเขานั้นกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!"

"ตอนนี้ฉันไร้เทียมทาน!!"

โฮดี้พลิกตัวและยืนขึ้นมา

‘ยาอเนอจี้สเตียรอยด์นี่มันสุดยอดจริงๆ’

กินยาหนึ่งเม็ดพลังของคุณจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า กินอีกเม็ดพลังจะเพิ่มเป็นสี่เท่า กินสามเม็ดพลังจะเพิ่มเป็นแปดเท่า

แน่นอนว่าการเพิ่มพลังดังกล่าวเองก็ย่อมมีขีดจำกัด

ไม่อย่างงั้นแค่กินยานี้สิบเม็ดก็สามารถเพิ่มพลังได้เป็นพันเท่า และถ้ากินยี่สิบเม็ดมันคงเพิ่มทะลุไปเป็นล้านเท่าซึ่งมันเป็นไปไม่ได้

เพราะถ้ามันเป็นงั้นจริงโฮดี้ที่กินยาไปเป็นกำมือก็ควรจะไร้เทียมทานจนเขาไม่มีทางสู้ได้

แถมยานี้ยังกลืนกินอายุขัยและพลังชีวิตเพื่อใช้ในการเพิ่มพลัง

ราคาของการฟื้นตัวที่โฮดี้ใช้อยู่ในตอนนี้ก็คือชีวิตของเขาเอง

"ไปลงนรกซะไบร์ท!"

กล้ามเนื้อของโฮดี้ระเบิดพลังออกมาอย่างรุนแรงจนพื้นที่อยู่ใต้เท้าแตกกระจาย ตรีศูลในมือถูกแทงทะลวงผ่านอากาศมาอย่างกะทันหันเหลือไว้เพียงภาพติดตาสีแดง

แต่ไบร์ทเพียงแค่หันตัวหลบไปอย่างง่ายดายและในขณะที่หลบการโจมตีของโฮดี้นั้นมือซ้ายของเขาก็ได้ถูกปกคลุมด้วยสายฟ้าก่อนจะคว้าจับไปที่ตรีศูลของอีกฝ่าย

"เป็นไปไม่ได้?!"

ใบหน้าที่เย่อหยิ่งของโฮดี้เปลี่ยนไปในทันที

‘พละกำลังนี้มันบ้าอะไรกัน?!’

‘ทำไมฉันถึงขยับไม่ได้!’

อารองที่นอนอยู่บนพื้นเองก็ตกใจไม่ต่างจากโฮดี้

มันเหมือนกับการฉายภาพซ้ำของเขาที่โจมตีโฮดี้เมื่อครู่ไม่มีผิด

‘มันต้องเป็นเพราะฉันกินยาไม่พอแน่ๆ!’

‘ใช่!,มันต้องเป็นเพราะเรื่องนี้แน่นอน!’

‘แต่ไอ้สารเลวนี้มันแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?!’

โฮดี้ได้เอื้อมมือออกไปหมายที่จะหยิบยาที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาออกมา

"แกคิดว่าตัวเองคู่ควรที่จะสู้กับฉันงั้นหรอ?"

ไบร์ทได้กระชากตรีศูลเข้ามาหาพร้อมกันกับร่างของโฮดี้

ทันใดนั้นเส้นสายฟ้าก็ได้พันอยู่รอบแขนขวาของเขาก่อนที่จะถูกปลดปล่อยออกมา

"เคลื่อนอัสนีบาต-หมัดฉลามยักษ์กลืนสวรรค์!"

อากาศถูกเผาไหม้อย่างรุนแรงจนส่งกลิ่นไหม้ออกมา หมัดที่เกี่ยวพันไว้ด้วยสายฟ้าพุ่งทะยานออกมาราวกับอุกกาบาต!

หมัดสายฟ้าถูกฝังลึกลงไปที่หน้าอกของโฮดี้อย่างน่าสะพรึงกลัว

"อ้ากกกก!!"

ดวงตาของโฮดี้แทบจะถลนออกมาจากเบ้า เสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่ได้ถูกระเบิดออกในทันทีพร้อมกับร่างของเขาที่กำลังโค้งงอราวกับกุ้งเลือดล้นทะลักออกมาเต็มปากอย่างไม่อาจควบคุม

พลังหมัดอันน่าสะพรึงกลัวได้ซัดร่างของโฮดี้ออกไปราวกับว่าวสายป่านขาด

แต่เมฆที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างของไบร์ทนั้นเร็วกว่าเพียงพริบตาร่างของโฮดี้ก็ได้ถูกเมฆของเขาจับตัวเอาไว้

สายฟ้ายังคงเปล่งประกายอยู่บนแขนขวาของไบร์ท

"ชีวิตอันโง่เขลาของแกต้องจบลงที่นี่โฮดี้!"

หมัดของไบร์ทได้ถูกระเบิดออกมาราวกับห่าฝนท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง!

มันทั้งรวดเร็วและรุนแรง!

ร่างของโฮดี้สั่นอยู่ตลอดเวลาและรอยบุ๋มบนร่างกายของเขาก็ได้ปรากฏขึ้นมาไม่ยอมหยุดพร้อมเสียงกระดูกแตกหักที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ไบร์ทไม่หยุดมือเลยจนกระทั่งสายฟ้าบนแขนของเขาระเบิดออกมาเอง

เคลื่อนอัสนีบาตนั้นยังไม่เสร็จสมบูรณ์การจะใช้งานมันสักพักอาจไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่ถ้าจิตใจฟุ้งซ่านแม้เพียงนิดเดียวมันก็อาจจะหลุดออกจากการควบคุมในทันที

แต่มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับไบร์ทเพราะตอนนี้เขาแข็งแกร่งมากพอที่จะต้านทานสายฟ้าได้แล้ว

ร่างกายของโฮดี้บิดเบี้ยวจนผิดรูปไปหมดมันแหลกเหลวจนราวกับว่าร่างกายของเขานั้นไร้ซึ่งกระดูก

ลมหายใจของเขาอ่อนจนแทบจะหมดสิ้นไปได้ตลอดเวลา

“ฮู่วว!”

ไบร์ทถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ การต่อสู้ในครั้งนี้ใช้เวลาประมาณสองนาที

‘ความแข็งแกร่งของโฮดี้นั้นเทียบแฮงค์ไม่ได้จริงๆ’

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาผ่อนคลาย

ไบร์ทได้หันหลังแล้วเดินออกไปที่หน้าประตูกลุ่มคนโง่พวกนี้ยังไม่ตาย เพราะงั้นเขาจะทรมานพวกมันเพื่อค้นหาที่อยู่ของเหล่านางเงือกที่ถูกลักพาตัวไป

ในเวลาเดียวกันไบร์ทก็ได้หยิบหอยทากสื่อสารที่อลาดินมอบให้ขึ้นมาและต่อสายออกไป

“ลูกพี่อลาดินคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวในครั้งนี้คือโฮดี้ ผมได้จัดการกับเขาเรียบร้อยแล้วแต่ผมไม่รู้ว่าพวกมันเอานางเงือกไปซ่อนไว้ที่ไหน ฝากลูกพี่จินเบแจ้งเรื่องนี้กับกองทัพเนปจูนด้วยและบอกให้พวกเขารีบค้นหานางเงือกให้เจอโดยเร็วที่สุด เพราะไอ้บ้าโฮดี้มันต้องการฆ่านางเงือกพวกนั้นเพื่อทำให้ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับเกาะมนุษย์เงือกรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก!”

ไบร์ทพูดออกมาเร็วมากราวกับกระสุนในเวลาเดียวกันเขาก็ได้เดินออกมาจากบ้านของอารองก่อนจะเตะไปที่ร่างของมนุษย์เงือกที่ชื่อเซโอซึ่งนอนนิ่งอยู่บนพื้น

“ผมจะพยายามสืบหาที่อยู่ของนางเงือกจากลูกน้องของโฮดี้”

“อึก.. ยอมแพ้ซะเถอะไบร์ท”

เซโอที่ถูกปลุกขึ้นมาได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงและเต็มไปด้วยความท้าทาย

“ฉันจะไม่มีวัน..”

“เรื่องนางเงือกพวกเราเพิ่งเจอตัวพวกเธอเมื่อกี้นี้เอง”

เสียงของอลาดินได้ดังออกมาจากอีกฝั่งของหอยทากสื่อสาร

“ฮะ?”

ไบร์ทได้อุทานขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

เซโอเองก็ช็อคไปตามกัน

‘มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?’

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)