บทที่30:เคราะห์ร้ายของอารอง (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 30 เคราะห์ร้ายของอารอง

ไบร์ทและจินเบไล่ตามมนุษย์เงือกพวกนั้นไปตลอดทาง

สุดท้ายพวกเขาก็มาถึงท่าเรือของเกาะมนุษย์เงือก

หลังเหตุการณ์จลาจลที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เรือของมนุษย์ทั้งหมดที่จอดอยู่ที่นี่ถูกเข้าควบคุม และประตูของเกาะมนุษย์เงือกเองก็ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ท่าเรือจึงกลายเป็นคุกสำหรับเหล่ามนุษย์ทุกคนบนเกาะ

เมื่อมนุษย์เงือกเหล่านั้นมาถึงท่าเรือฟ้าก็สว่างแล้ว

เหล่าทหารจากกองทัพเนปจูนที่ถูกสั่งให้เข้ามาควบคุมสถานการณ์ก็ได้เข้ามาหยุดพวกเขาในทันที

"กองทัพเนปจูนหลีกทางไปซะ!!"

"ในเมื่อพวกแกไม่สามารถช่วยเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเราได้.. พวกเราก็จะเป็นคนจัดการมันเอง!"

มนุษย์เงือกคนหนึ่งในขบวนได้ร้องคำรามออกมา

เหล่าทหารเองก็ดูลำบากใจเพราะท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็หาตัวคนร้ายลักพาตัวไม่เจอ

แต่ถึงอย่างงั้นพวกเขาก็ไม่คิดที่จะหลีกทางให้เพราะนี่คือคำสั่งของราชาเนปจูน!

เหล่ามนุษย์ที่ถูกกักบริเวณไว้บนเรือของตนนั้นต่างมองมาที่ฉากตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว

สถานที่แห่งนี้อยู่ใต้ท้องทะเลลึกกว่า 10,000 เมตร หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นพวกเขาไม่มีทางรอดแน่

‘ไอ้โง่ตัวไหนมันเป็นคนก่อเรื่องกัน?!’

สำหรับพวกเขาการลักพาตัวนางเงือกเพื่อขายเป็นทาสนั้นไม่ใช่ปัญหา แต่มันไม่ได้หมายความพวกเขาจะกล้าทำอะไรแบบนี้บนเกาะมนุษย์เงือก คนที่ทำมันคิดว่าตัวเองเป็นโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ในโลกใหม่หรือไง?

โชคดีที่ในตอนนั้นได้มีชายคนหนึ่งขี่วาฬปรากฏตัวขึ้นมาบนท้องฟ้า

"หยุด! เหล่าชาวเมืองจากเขตมนุษย์เงือก!"

“เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการสรุปเพราะงั้น.. อย่าได้ใช้ความรุนแรงในการตัดสินปัญหา!”

ชายผู้นี้คือราชาแห่งอาณาจักรริวงู ‘เนปจูน’

“ในที่สุดก็มาถึงสักที!”

บนหลังคาบ้านหลังหนึ่งในบริเวณท่าเรือ,จินเบได้กล่าวออกมาด้วยความโล่งอกพร้อมกับมองไปยังราชาเนปจูนและกองทัพของเขาที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า

แต่การมาของเนปจูนนั้นไม่ได้ทำให้ความโกรธที่ฝูงชนมีลดน้อยลงเลย

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เข้าใจได้เพราะเขตมนุษย์เงือกนั้นเป็นสถานที่ที่ถูกเกาะมนุษย์เงือกละเลย เขตมนุษย์เงือกเดิมทีเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่สุดท้ายมันก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบันเพราะการละเลยของทางการอย่างอาณาจักรริวงู

“ไสหัวไปซะเนปจูน! แกยังคิดที่จะก้มหัวให้กับมนุษย์อีกงั้นหรอ?”

“จงปล่อยให้พวกเราทำในสิ่งที่แกไม่มีปัญญาทำ!”

"พวกเราจะไม่มีวันปล่อยพวกมนุษย์ที่มาสร้างความวุ่นวายบนเกาะมนุษย์เงือกไปเด็ดขาด!!"

“…….”

เหล่ามนุษย์เงือกต่างพากันร้องตะโกนออกมาเสียงดัง

ในตอนแรกมันมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่ร้องตะโกนออกมา แต่ไม่นานเสียงคำรามก็ดังลั่นออกมาปกคลุมทั่วทั้งท่าเรือ

"ฉันต้องไปหยุดมัน"

"ไบร์ท,นายจะไปด้วยกันไหม?"

จินเบตัดสินใจอย่างเด็ดขาดก่อนจะหันไปถามไบร์ท

"ผมจะคอยจับตาดูหมอนั้น.."

"บางทีมันอาจจะพาผมไปหาโฮดี้ได้"

สายตาของไบร์ทในตอนนี้กำลังจับจ้องไปยังมนุษย์เงือกตัวสีน้ำเงินที่ยืนอยู่หน้าฝูงชน

เขารู้สึกมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าโฮดี้จะต้องเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

"เข้าใจแล้ว"

จินเบพยักหน้ารับพร้อมร่างที่ทะยานออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด

"พวกนายทุกคนช่วยสงบสติอารมณ์กันหน่อยได้ไหม?!"

เสียงของจินเบนั้นได้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

ต่างจากเนปจูนชื่อเสียงของจินเบในเขตมนุษย์เงือกนั้นสูงมาก

"ไม่มีใครอยากเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอกและมันไม่ได้มีแค่พวกนายที่ไม่พอใจราชาเนปจูนเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เพราะงั้นสงบสติอารมณ์ลงและฟังในสิ่งที่ราชาเนปจูนต้องการจะพูด"

คำพูดของจินเบนั้นได้ผลมันทำให้ฝูงชนสงบลงอย่างเห็นได้ชัด

ราชาเนปจูนมองมาที่จินเบด้วยความขอบคุณ หลังจากนั้นเขาก็ได้กล่าวออกมาเสียงดัง

"เราไม่เคยคิดที่จะหลบเลี่ยงความรับผิดชอบ และสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ก็เป็นความผิดของพระราชวังริวงูที่ทำงานได้ไม่ดี ดังนั้นเราจึงอยากขอโทษต่อทุกคนบนเกาะมนุษย์เงือก.."

“แต่ได้โปรดให้เวลาเราขอเพียงแค่วันเดียวในการตามหาตัวคนร้าย! เราสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้คนร้ายได้ลอยนวลอย่างแน่นอน!”

‘ไม่มีความเย่อหยิ่งในฐานะราชวงศ์แม้แต่น้อย’

ไบร์ทคิดอยู่ภายในใจ

อาจเป็นเพราะเกาะมนุษย์เงือกเป็นเพียงประเทศเล็กๆ และมีประชากรแค่ไม่กี่ล้านคนพวกเขาจึงซาบซึ้งใจในการกระทำของราชาเนปจูนมาก

เพราะในตอนนี้ราชาเนปจูนกำลังก้มหัวขอโทษประชาชนของเขา

“หลังจากนี้ให้ฟังราชาเนปจูนและพวกเรากลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์เองก็จะให้ความร่วมมือกับกองทัพเนปจูนในการค้นหาตัวคนร้ายร่วมกัน”

“อย่าได้สร้างปัญหาเพิ่มในช่วงเวลาแบบนี้มิฉะนั้นสถานการณ์จะยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก!”

จินเบกล่าวออกมาอย่างจริงจัง

เมื่อสองคนที่ได้ชื่อว่าสำคัญที่สุดบนเกาะมนุษย์เงือกได้ให้คำมั่นสัญญาเดียวกันในเวลาเดียวกันแบบนี้ เหล่ามนุษย์เงือกจากเขตมนุษย์เงือกจึงสงบลงได้

พวกที่ยุยงปลุกปั่นในตอนแรกเองก็เลือกที่จะเงียบเช่นกัน

แม้แต่ไบร์ทเองก็สังเกตเห็นว่ามนุษย์เงือกตัวสีน้ำเงินคนนั้นเริ่มฉีกตัวออกไปทางด้านหลังฝูงชน

‘ยอมแพ้แล้วงั้นหรอ?’

‘ไม่เป็นไร,ขอแค่ฉันจับตัวแกได้ก็พอโฮดี้!’

"ลูกพี่อลาดินผมขอตัวไล่ตามหมอนั้นไปก่อนแล้วกัน"

ไบร์ทหันไปพูดกับอลาดินซึ่งเป็นรองกัปตันกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์คนปัจจุบัน

"ผมมีเรื่องอยากจะวานลูกพี่หน่อย.. ลูกพี่ช่วยส่งคนไปดูแลที่เมอร์เมดคาเฟ่หน่อยได้ไหม?"

ไบร์ทกังวลว่าโฮดี้อาจจะจับใครสักคนในนั้นเพื่อมาขู่เขา

"ไม่มีปัญหา,ฉันจะส่งคนไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"

อลาดินตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด

"เอาหอยทากสื่อสารนี้ไปด้วยนายจะได้ติดต่อเราได้ทันถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา"

หลังจากได้รับหอยทากสื่อสารจากอลาดิน ไบร์ทก็กระโดดข้ามหลังคาไปและเริ่มไล่ตามมนุษย์เงือกตัวสีน้ำเงินไปอย่างเงียบๆ

………..

ด้านบนของเกาะมนุษย์เงือกในวอเตอร์โรด

"ฮ่าๆ ๆ  ๆ,ใครมันจะมาหยุดเราได้?"

โฮดี้หัวเราะในขณะที่กำลังกอดกล่องสมบัติเอาไว้พร้อมถือหอยทากสื่อสารอยู่ในมือ

"ความเกลียดชังแค่นี้มันยังไม่พอ!"

"โฮดี้หลังจากนี้เราจะทำยังไงต่อ?"

"ในเมื่อเราได้ของมาแล้วนางเงือกพวกนั้นก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ปล่อยให้พวกมันเล่นฉากสุดท้ายและกำจัดพวกมันทิ้งซะหลังจากนั้นในฐานะทหารจากกองทัพเนปจูนฉันจะเป็นคนฆ่าไอ้มนุษย์พวกนั้นเอง!"

โฮดี้กล่าวออกมาอย่างใจเย็น

“โฮดี้.. นี้มันจะไม่..”

“นี่คือการเสียสละอันรุ่งโรจน์!!”

“ตอนนี้ไบร์ทอยู่ที่ไหน? ถ้ามันไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุฉันจะบอกคนอื่นได้ยังไงว่ามันสมคบคิดกับมนุษย์ในการลักพาตัวนางเงือก”

โฮดี้ถามออกมาด้วยรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวของเขา

“ไบร์ทออกจากเขตมนุษย์เงือกไปพร้อมกับจินเบตอนนี้หมอนั้นน่าจะอยู่ที่ท่าเรือ”

“อยู่กับจินเบงั้นหรอ?”

“มันยังไม่ถึงเวลาที่จะโจมตีเต็มรูปแบบ.. เราต้องพาตัวหมอนั้นกลับมาที่เขตมนุษย์เงือก”

โฮดี้กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“โฮดี้แล้วพวกเราจะทำยังไง?”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ,ถ้าเป็นแบบนี้เรามาลงโทษคนทรยศก่อนดีกว่า! เขาไม่ได้พูดงั้นหรอว่าเขาอยากจะลองเชื่อใจไบร์ท?!”

………..

กลับมาที่ไบร์ทเขายังคงไล่ตามมนุษย์เงือกคนเดิมมาไม่ห่าง

ผู้ชายคนนี้ไม่เคยหยุดฝีเท้าลงเลยหลังจากแยกตัวออกมาจากฝูงชน

ในขณะที่เขากำลังจากไปนั้นก็มีมนุษย์เงือกหลายคนเข้ามาหาเขา จากการสังเกตไบร์ทพบว่าคนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นพวกที่เพิ่งใส่ไฟท่ามกลางการจลาจลที่เกิดขึ้น

หลังจากนั้นไบร์ทก็ได้ติดตามพวกเขาออกไปแม้ว่าจะไม่มีอาคารในการอำพรางตัว แต่ไบร์ทก็มีความสามารถในการตรวจจับสภาพแวดล้อมดังนั้นเขาจึงไม่กังวลเลยว่าคนพวกนั้นจะรู้ตัวด้วยการติดตามจากระยะไกลแบบนี้

เมื่อมองไปยังทิศทางที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปไบร์ทก็รู้ได้ในทันทีว่าพวกเขากำลังไปที่เขตมนุษย์เงือก

‘โฮดี้หมอนั้นอยู่ในเขตมนุษย์เงือกงั้นหรอ?’

……….

เขตมนุษย์เงือก,บ้านของอารอง

"อ้ากกกก!"

เสียงกรีดร้องดังลั่นพร้อมร่างของคุโรโอบิที่ถูกกระแทกลงไปบนพื้นอย่างรุนแรง หลุมขนาดใหญ่ได้ถูกสร้างขึ้นมาในทันทีพร้อมบ้านที่สั่นไหวอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

"อ่อนแอ.. อ่อนแอสิ้นดี!!"

มือที่จับขาของคุโรโอบิไว้ได้คลายออกก่อนที่เจ้าของมือจะฉีกยิ้มและกล่าวออกมาว่า

"ลูกพี่อารอง! คุณเห็นไหม? นี่ละคือพลังของผม!!"

"ไอ้สารเลว!!"

"แกกล้าทำแบบนี้กับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตัวเองได้ยังไง?! โฮดี้!!"

อารองคว้าดาบคิริบาจิและจ้องเขม็งมาด้วยแววตาที่ดุร้าย

รอบตัวเขาเต็มไปด้วยร่างของพรรคพวกที่ล้มลงระเนระนาดอยู่ทั่วพื้น

หัวของจูวถูกฝังแน่นอยู่บนกำแพง ร่างของฮาจิถูกตรึงไว้บนพื้นด้วยดาบของเขาเอง ส่วนพรรคพวกที่เหลือต่างก็ถูกทำร้ายจนหมดสติล้มลงอยู่บนพื้นทั่วสารทิศ

และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจากฝีมือของไอ้สารเลวที่อยู่ตรงหน้า!

เมื่อประตูบ้านถูกเปิดออกหายนะก็ได้มาเยือนพวกเขา!

“ฉันจะฆ่าแก!!”

กล้ามเนื้อของอารองขยายตัวและระเบิดพลังออกมาอย่างรุนแรง ดาบคิริบาจิฉีกอากาศด้วยใบดาบอันแหลมคมหมายที่จะผ่าร่างของโฮดี้ออกเป็นสองส่วน

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ!”

โฮดี้หัวเราะออกมาก่อนจะยกมือซ้ายของเขาขึ้น

“ปัง!”

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้สีหน้าของอารองเปลี่ยนไป

โฮดี้ได้ใช้มือเปล่ารับดาบของเขา

ดาบคิริบาจิที่มีขนาดใหญ่และแหลมคมกลับหยุดนิ่งและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้!

‘พละกำลังนี้มันอะไรกัน?!’

‘โฮดี้แข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!’

“น่าเสียดายจริงๆ ลูกพี่อารอง..”

โฮดี้กระชากดาบคิริบาจิเข้ามาพร้อมร่างของอารองที่เซมาตามดาบ หลังจากนั้นโฮดี้ก็ได้กางมือขวาของเขาออกและคว้าจับไปที่หัวของอารอง

"ทุกอย่างมันคงจะดีกว่านี้ถ้าคุณไม่ทรยศต่อความฝันของเรา.. ตอนนี้ผมคงจะได้แบ่งปันพลังนี้ด้วยกันกับคุณ!"

"พลังที่แท้จริงที่สามารถทำให้เราปกครองโลกใบนี้ได้!"

“แครก! แครก!..”

อารองไม่สามารถตอบกลับอะไรได้เพราะมือของโฮดี้ได้กดหน้าเขาเอาไว้แน่น ใบหน้าของอารองเริ่มบิดเบี้ยวพร้อมกับเสียงกระดูกที่กรีดร้องออกมา

"แต่ช่างมันไปเถอะในเมื่อคุณทรยศผม.. งั้นก็ช่วยอวยพรให้ผมได้ทำความฝันของเราให้เป็นจริงด้วยนะครับลูกพี่อารอง"

โฮดี้กำมือแน่นและยกร่างของอารองลอยขึ้นมาหลังจากนั้นก็กระแทกเขากลับลงไปบนพื้น

“บูมมม!”

รอยแตกร้าวแผ่กระจายไปทั่วพื้น ดวงตาของอารองเบิกกว้างพร้อมเลือดที่กระอักออกมาจากปากอย่างรุนแรง

“ให้ผมได้พิสูจน์ว่ามนุษย์เงือกเป็นเผ่าพันธุ์ที่ควรปกครองโลกนี้! และมนุษย์ก็เป็นได้เพียงแค่ทาสของเราเท่านั้น!!”

โฮดี้ฉีกยิ้มและโน้มตัวลงไปหยิบดาบคิริบาจิที่อารองทำตกไว้ขึ้นมา

‘หมอนี้..’

อารองในตอนนี้ทำได้เพียงแค่มองดูโฮดี้ยกดาบคิริบาจิขึ้นมา

‘ฉันเป็นเหมือนกันกับหมอนี้งั้นหรอ?’

“ลาก่อน..”

“ลูกพี่อารอง!”

โฮดี้กล่าวลาออกมาด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นพร้อมดาบคิริบาจิที่ถูกฟาดฟันลงมา

“เปรี้ยงง!”

แต่ทันใดนั้นเองสายฟ้าก็ได้โผล่ขึ้นมาและฟาดลงไปที่แขนของโฮดี้อย่างไม่ทันตั้งตัว

“อ้ากก!”

โฮดี้ร้องออกมาพร้อมแขนที่สั่นเทาดาบคิริบาจิที่อยู่ในมือเองก็ได้ล่วงหลุดมือไปในทันที

"ดูวุ่นวายดีจังเลยนะลูกพี่อารองแต่.."

"ดูเหมือนว่าผมจะมาทันเวลาพอดี"

ประตูที่ปิดอยู่ได้ถูกเปิดออกพร้อมร่างของไบร์ทที่ก้าวเดินเข้ามา

"ไบร์ท!!"

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,ฉันกำลังกังวลอยู่เลยว่าจะทำยังไงดีให้แกมาที่นี้.. แต่แกกลับเป็นคนเดินมาที่ประตูบ้านฉันด้วยตัวเอง!"

โฮดี้ได้หันไปมองที่ประตูด้วยสีหน้าที่ดุร้ายและตื่นเต้น

"ถ้าฉันไม่มา.. ฉันจะฆ่าแกได้ยังไง?!"

ไบร์ทได้ละสายตาจากอารองแล้วหันไปหาโฮดี้

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)