บทที่29:คืนที่ไม่สงบ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 29 คืนที่ไม่สงบ

เหล่านางเงือกได้อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ไบร์ทฟัง

อ่าวนางเงือกเป็นสถานที่ที่สวยงามที่สุดในเกาะมนุษย์เงือกมีท้องฟ้าครามสดใส เมฆขาวสะอาด และชายหาดที่เรียบเนียนอีกทั้งยังมีนางเงือกจำนวนมากรวมตัวอยู่ที่นั้นตลอดทั้งปีและเป็นสวรรค์สำหรับเหล่านางเงือก

แต่ในวันนี้นางเงือกสาวหลายคนได้หายตัวไปจากสถานที่ดังกล่าว เพื่อนของพวกเธอได้เล่าว่าพวกเธอแยกจากกันเพียงแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้นซึ่งหลังจากนั้นเหล่าคนที่หายตัวไปก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย

เหตุการณ์นี้เริ่มแพร่กระจายไปทั่วทั้งเกาะมนุษย์เงือกอย่างรวดเร็ว

เกาะมนุษย์เงือกมีประชากรอยู่ประมาณห้าล้านคน ดังนั้นการที่มีคนสูญหายไปพร้อมกันหลายคนแบบนี้ในช่วงเวลาสั้นๆ มันเป็นจึงเป็นอะไรที่น่าวิตกกังวลเป็นอย่างมากสำหรับผู้คนบนเกาะมนุษย์เงือก

แน่นอนว่าเรื่องนี้หนีไม่พ้นการค้าทาส!

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เกาะมนุษย์เงือกไม่มีวันรับได้อย่างเด็ดขาด

เป็นเวลากว่าหลายร้อยปีแล้วที่เลือดเนื้อของพวกเขาได้สูญเสียไปเพราะเรื่องนี้

“กองทัพเนปจูนได้ถูกส่งตัวมาทันทีที่ทราบเรื่อง”

“พวกเขาได้เข้าตรวจค้นเรือมนุษย์ที่เพิ่งเข้ามาในเกาะมนุษย์เงือกทันที”

หางปลาของคุณมิเรียมได้กลายเป็นขาของมนุษย์ เธอได้เดินเข้ามาโอบกอดลูกสาวด้วยความเป็นห่วงและกล่าวออกมาด้วยความเห็นอกเห็นใจ

อ่าวนางเงือกที่เกิดอุบัติเหตุอยู่ใกล้กับแมนชั่นปะการังใต้ทะเลที่พวกเธออาศัยอยู่ เพราะงั้นมันไม่แปลกที่พวกเธอจะกลัวจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้

“ผลลัพธ์เป็นยังไง?”

ไบร์ทถามออกมาอย่างใจเย็น

“ไม่พบอะไรเลย”

“แถมยังเกิดความขัดแย้งกับมนุษย์พวกนั้นด้วยพวกเขาเกือบจะเข้าปะทะกันในที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ แม้ว่าโดยรวมแล้วพวกเขายังคงควบคุมได้แต่สถานการณ์ก็ตึงเครียดมาก”

เชอร์รี่ส่ายหัวและกล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ

“แม่เราจะหาพี่สาวไดอาน่าเจอใช่ไหม?”

นาน่าถามออกมาด้วยดวงตาที่ยังแดงอยู่ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา

คุณมิเรียมเองก็ดูเศร้ามากเธอทำได้แค่กอดลูกสาวเธอให้แน่นขึ้นอย่างเงียบๆ

ในบรรดานางเงือกที่หายตัวไปในวันนี้มีนางเงือกคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนของพวกเธอ

“พวกเธอกำลังถูกซ่อนไว้ที่ไหนหรือเปล่า?”

ไบร์ทขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

“เชอร์รี่พอจะทำนายได้ไหม?”

ไบร์ทได้หันไปหาเชอร์รี่

ในเมื่อไม่สามารถค้นหานางเงือกได้ด้วยวิธีการปกติงั้นก็มาลองวิธีการเหนือธรรมชาติกัน

สำหรับสถานการณ์ในตอนนี้ความสามารถในการทำนายของเชอร์รี่อาจช่วยได้

“ฉันได้ลองดูแล้ว”

เชอร์รี่ได้ตอบและกล่าวเสริมออกมาว่า

“ฉันเห็นว่าพวกเธอถูกขังอยู่ในห้องมืดและกำลังร้องไห้เท่านั้นส่วนที่เหลือฉันไม่สามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน”

‘เป็นแบบนี้ไม่ดีแน่’

คิ้วของไบร์ทยังคงขมวดด้วยความเคร่งเครียด

สิ่งนี้ถือเป็นข้อเสียเกี่ยวกับการทำนายของเชอร์รี่ในสถานการณ์ปกติ แม้ว่าเธอจะสามารถทำนายเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้อย่างเฉพาะเจาะจง แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นจะเป็นเพียงภาพเศษเสี้ยวของสิ่งที่เกิดขึ้นในอนาคตเท่านั้น

ตัวอย่างเช่น ในงานต้นฉบับที่การทำนายของเธอได้สร้างความเข้าใจผิดว่าหนุ่มหมวกฟางจะทำลายเกาะมนุษย์เงือก

นอกจากนี้แล้วเธอยังต้องเคยพบหรือสัมผัสกับเป้าหมายเพื่อใช้ในการทำนาย ด้งนั้นแม้เธอจะสามารถทำนายเกี่ยวกับนางเงือกที่เธอรู้จักได้ แต่เธอก็ไม่สามารถทำนายเกี่ยวกับคนที่ลักพาตัวอีกฝ่ายไปได้โดยที่เธอไม่รู้จัก

‘เรื่องนี้ชักยุ่งยากซะแล้ว.. ห้องมืดงั้นหรอ? ของแบบนี้นับเป็นเบาะแสไม่ได้ด้วยซ้ำ’

"ฉันไม่รู้จะช่วยยังไงจริงๆ"

เชอร์รี่เองก็รู้สึกหงุดหงิดตัวเองเหมือนกัน

"ไม่ต้องกังวล,อย่างน้อยเราก็มั่นใจได้ว่าพวกเธอจะไม่ได้รับอันตรายในอนาคต"

ไบร์ทได้ปลอบและกล่าวเสนอความคิดออกมาว่า

"เราควรปิดเกาะมนุษย์เงือกเพื่อไม่ให้คนที่ลักพาตัวพวกเธอไปสามารถออกไปได้ แบบนั้นเราน่าจะยังพอมีเวลาให้ช่วยพวกเธอได้"

"ไบร์ท.."

"วันนี้มีมนุษย์เงือกหายตัวไปสี่คนแต่.. เสียงที่ฉันได้ยินมันมากกว่านั้น!"

เชอร์รี่เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความทุกข์ใจ

"….."

ท่าทีของไบร์ทเปลี่ยนไปในทันที

‘ถ้างั้นก็หมายความว่า..’

"จะต้องมีนางเงือกถูกลักพาตัวไปมากกว่านี้!!"

"ใครจะกลายเป็นรายต่อไป?!"

นางเงือกสาวคนหนึ่งได้กล่าวออกมาด้วยความหวาดกลัว

"มนุษย์.. ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ด้วย?! ทำไมต้องทำให้เราหวาดกลัว?!"

เหล่านางเงือกสาวไม่มีชีวิตชีวาและร่าเริงเหมือนเคยอีกต่อไป

ในตอนนี้พวกเธอเต็มไปด้วยอาการตื่นตระหนก

‘พวกเธอพูดถูกนางเงือกจะถูกลักพาตัวเพิ่มมากขึ้น’

‘พวกเธอจะถูกลักพาตัวภายใต้กฎอัยการศึกของเกาะมนุษย์เงือก’

‘คำถามคือกองทัพเนปจูนมัวทำอะไรกันอยู่?’

‘หรือว่ามันมีเรื่องราวบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้น?’

ไบร์ทวางแผนที่จะไปหาจินเบเพื่อหารือเรื่องนี้

เขาไม่สามารถนิ่งเฉยต่อเรื่องนี้ได้

และที่สำคัญเขาเพิ่งสัญญากับลูกพี่อารองไปว่าจะปกป้องเกาะมนุษย์เงือก!

แต่เมื่อเขาเห็นว่านางเงือกสาวเหล่านี้กำลังหวาดกลัว เขาก็รู้สึกว่าการจะจากไปทั้งอย่างนี้คงจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

เพราะร้านเมอร์เมดคาเฟ่นั้นเป็นที่รู้จักดีบนเกาะมนุษย์เงือก

"ไบร์ทแค่ทำในสิ่งที่นายต้องการ.. จำคำทำนายก่อนหน้านี้ได้ไหม?"

เชอร์รี่เรียกไบร์ทและกล่าวเตือนออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฉันบอกกับนายว่าฉันเห็นอนาคตอันสวยงาม"

"ฉันเข้าใจแล้ว"

ไบร์ทชะงักไปชั่วขณะก่อนจะยิ้มออกมาอย่างแผ่วบา

‘หมายความว่าในอนาคตอันสวยงามนั้นจะมีทุกคนในร้านนี้อยู่ที่นั่นด้วยสินะ?’

เมื่อตัดสินใจได้แล้วไบร์ทก็ลุกขึ้นมาในทันที

"งั้นฉันขอตัวไปเขตมนุษย์เงือกเพื่อไปพบกับลูกพี่จินเบก่อนแล้วกัน"

"เอ๊ะ! น้องชายจะไปแล้วงั้นเหรอ?!"

เหล่านางเงือกต่างร้องออกมาด้วยความตกใจ

"ไม่ไปได้ไหม?! ถ้าน้องชายไปพวกเราคงนอนไม่หลับแน่!"

"ใช่!,มีแค่ตอนที่น้องชายอยู่เท่านั้นที่เราจะรู้สึกปลอดภัย..."

"ปล่อยเขาไปได้แล้ว"

ในช่วงเวลาสำคัญเสียงที่ลุ่มลึกของเชอร์รี่ก็ได้ดังขึ้น

"เขามีสิ่งที่ต้องทำส่วนคืนนี้พวกเธอทุกคนก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อน อีกอย่างกองทัพเนปจูนเองก็กำลังออกลาดตระเวนฉันไม่คิดว่าจะมีใครกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่เนินปะการังหรอกนะ"

เนินปะการังเป็นเมืองท่าที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดบนเกาะมนุษย์เงือก

ความเจริญรุ่งเรืองโดยทั่วไปย่อมหมายถึงความเอาใจใส่

"เข้าใจแล้ว"

เหล่านางเงือกต่างตอบตกลงด้วยความไม่สบายใจ

"ถ้างั้นฉันขอตัวไปแล้วนะ"

ไบร์ทได้หันมาหาเชอร์รี่

"ขอให้เดินทางปลอดภัย"

เชอร์รี่พยักหน้าตอบอย่างแผ่วเบา

หลังออกมาจากร้านเมอร์เมดคาเฟ่แล้ว ไบร์ทก็ไม่ได้เลือกที่จะเดินไปที่เขตมนุษย์เงือกแต่เขาเลือกที่จะเดินทางด้วยวอเตอร์โรด

วอเตอร์โรดคือท่อส่งน้ำขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยช่างเคลือบฟองยอดฝีมือแห่งเกาะมนุษย์เงือก เหนือเกาะมนุษย์เงือกจะมีท่อส่งน้ำซึ่งเต็มไปด้วยน้ำไหลเวียนอยู่ภายในด้วยความเร็ว ซึ่งมันสามารถทำให้เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วบนเกาะมนุษย์เงือก

ด้วยความช่วยเหลือของวอเตอร์โรดไบร์ทก็ได้เดินทางกลับมาถึงเขตมนุษย์เงือกได้อย่างรวดเร็ว และเมื่อมาถึงเขาก็รีบไปหาจินเบในทันที

เมื่อเขามาถึงบ้านของจินเบแสงไฟภายในบ้านก็ยังคงสว่างอยู่ และสมาชิกของกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์เองก็กำลังรวมตัวกันอยู่ที่นี่ด้วย

"ไบร์ท! นายมาได้ถูกจังหวะมาก.."

"ฉันกำลังจะไปหานายอยู่พอดี!"

จินเบรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อเห็นไบร์ท

"ผมรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วลูกพี่จินเบ.. คุณคิดแล้วหรือยังว่าจะจัดการยังไง?"

ไบร์ทได้ตรงเข้าประเด็นทันที

"ก่อนที่จะพูดว่าจะจัดการยังไง.."

"ฉันเพิ่งได้ข่าวมาว่ามีนางเงือกอีกสองคนหายตัวไป"

จินเบกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ไบร์ทที่ได้ยินก็ถึงกับดวงตาเบิกกว้าง

‘เรื่องนี้ดูจะวุ่นวายกว่าที่ฉันคิดเอาไว้มาก’

"ตอนนี้เกาะมนุษย์เงือกทั้งเกาะกำลังตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย และนางเงือกทุกคนบนเกาะก็กำลังตกอยู่ในอันตราย"

"เราต้องรีบหาตัวคนร้ายให้ได้โดยเร็วที่สุด!"

จินเบกล่าวออกมาด้วยความกังวล

ไบร์ทพยักหน้าเห็นด้วย

มันก็เหมือนกับตอนที่เขาได้ยินเรื่องพวกค้ามนุษย์ใกล้บ้านของเขาในชีวิตก่อน มันทำให้เขาคิดว่าทุกคนที่เขาเห็นบนท้องถนนคือคนที่กำลังจะลักพาตัวเขาไป

ก่อนที่ไบร์ทจะได้ถามจินเบว่าแผนต่อไปของเขาคืออะไร ก็ได้มีมนุษย์เงือกคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก

"แย่แล้วลูกพี่จินเบ.. ข้างนอกเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!"

……..…

"มนุษย์กำลังแพร่ระบาดอยู่บนเกาะมนุษย์เงือก!!"

"เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเรากำลังถูกพวกมันทำร้ายอีกครั้ง!!"

มนุษย์เงือกตัวสีน้ำเงินยืนอยู่บนหลังคาและร้องตะโกนออกมาเสียงดัง

"ในหมู่พวกเรามักจะมีคนเรียกร้องให้ปฏิบัติต่อมนุษย์อย่างเท่าเทียมและอยู่ร่วมกับพวกเขาอย่างสันติ!"

"แต่ความเป็นจริงแล้วในสายตาของพวกมันพวกเราก็เป็นเพียงแค่ทาสและสินค้าเท่านั้น!!"

เขาร้องตะโกนออกมาด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่าน

"ศักดิ์ศรีของเราถูกพวกมันเหยียบย่ำและในตอนนี้เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเราเองก็กำลังถูกพวกมันทำให้อับอาย!!"

"แต่กองทัพเนปจูนกลับไม่ยอมทำอะไรเลย! เมื่อครู่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่น่าสงสารของเราสองคนได้ถูกมนุษย์ลักพาตัวไปอีกครั้ง! และกองทัพเนปจูนก็ปล่อยให้พวกมันได้ทำตามอำเภอใจ!"

"เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ทั้งหลาย.."

“……”

ไบรท์และจินเบยืนอยู่ไกลๆ เฝ้าดูคำพูดและการกระทำของชายคนนั้น

ที่ด้านล่างของเขานั้นถูกล้อมรอบไปด้วยเหล่ามนุษย์เงือกที่กำลังเดือดดาลถึงขีดสุด พวกเขาต่างส่งเสียงร้องคำรามออกมาราวกับคลื่นสึนามิเพื่อระบายอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ออกมา

สิ่งหนึ่งที่ต้องเข้าใจคือ เหล่ามนุษย์เงือกในเขตมนุษย์เงือกนั้นไม่เคยได้รับการอบรมเลี้ยงดูที่ดีมันจึงทำให้พวกเขากลายเป็นพวกอารมณ์ร้อน

ความเกลียดชังตลอดหลายร้อยปีบวกกับเหตุการณ์ลักพาตัวที่กำลังแพร่ระบาดอยู่ในตอนนี้ มันทำให้การยุยงเพียงเล็กน้อยก็สามารถสร้างระเบิดลูกใหญ่ได้

มนุษย์เงือกจำนวนมากไม่ได้สนใจหรอกว่านางเงือกคนไหนที่ถูกลักพาตัวไป พวกเขาก็แค่โกรธเพราะมนุษย์ที่น่ารังเกียจพวกนั้นกำลังหยามหน้าพวกเขาบนเกาะมนุษย์เงือก!

"หมอนั้นเป็นคนของโฮดี้"

ไบร์ทได้กล่าวออกมาอย่างกะทันหัน

อีกฝ่ายไม่ได้ถือเป็นคนแปลกหน้าสำหรับไบร์ท เพราะไบร์ทเคยทุบตีผู้ชายคนนั้นอยู่หลายครั้งเหมือนกันในตอนที่เขายังเด็ก

ผู้ชายคนนี้เป็นหนึ่งในลูกน้องของโฮดี้

"หมอนี้ต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อยุยงให้เกิดความขัดแย้งกับมนุษย์งั้นหรอ?"

คิ้วของจินเบขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด

จากมุมมองของเกาะมนุษย์เงือกแม้พฤติกรรมนี้จะเป็นพฤติกรรมที่รุนแรงแต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ผิด

‘การใช้โอกาสจากสถานการณ์แบบนี้มันถูกต้องแล้วงั้นหรอ?’

สายตาของไบร์ทเต็มไปด้วยความเย็นชา

‘โฮดี้,แกเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้งั้นหรอ?’

"พวกมนุษย์ต้องชดใช้!!"

มนุษย์เงือกตัวสีน้ำเงินร้องคำรามออกมาเสียงดังลั่น

"พวกมันต้องชดใช้!!"

เหล่ามนุษย์เงือกต่างตอบรับด้วยความโกรธ

ภายใต้การนำของคนบางกลุ่มฝูงชนมนุษย์เงือกนับพันคนกำลังมุ่งหน้าออกจากเขตมนุษย์เงือกตรงไปยังท่าเรือบนเกาะมนุษย์เงือก

"ลูกพี่จินเบดูเหมือนว่าหลังจากนี้จะต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่"

ไบร์ทได้หันไปพูดกับจินเบ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นโฮดี้ต้องการทำอะไรแต่มันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

‘ถ้าเป็นแกที่อยู่ที่นี่ในวันนี้ฉันฆ่าแกแน่โฮดี้!’

“ติดต่อพระราชวังริวงู..”

“ครั้งนี้ราชาเนปจูนต้องออกมาด้วยตัวเอง!”

จินเบพูดออกมาด้วยความกังวล

สถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหยุด เขาควรจะจัดการด้วยตัวเองหรือปล่อยให้กองทัพเนปจูนเป็นคนจัดการดี?

แม้ว่ากฎอัยการศึกจะถูกใช้อย่างแน่นหนาแล้วก็ตามแต่นางเงือกก็ยังถูกลักพาตัว!

ตอนนี้คงทำได้แค่เชิญผู้นำของอาณาจักรแห่งนี้ออกมาและให้คำมั่นสัญญากับทุกคน

…………

เหนือฟองที่ครอบเกาะมนุษย์เงือกอยู่นั้นได้มีฟองขนาดใหญ่อีกหนึ่งแห่งซึ่งมันก็คือ พระราชวังริวงูแห่งอาณาจักรริวงู

“ว่าไงนะ?”

"เกิดการจลาจลขึ้นที่เขตมนุษย์เงือกและมนุษย์เงือกเหล่านั้นกำลังมุ่งหน้าไปที่ท่าเรืองั้นหรอ?"

ผู้ที่พูดออกมานั้นคือเงือกชายร่างใหญ่ที่มีเคราหนาสีส้มซึ่งเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นราชาของอาณาจักรแห่งนี้ ชายที่รู้จักกันในนามของอัศวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลเนปจูน

"เรื่องร้ายกำลังเกิดขึ้นกับเกาะมนุษย์เงือกอย่างต่อเนื่อง!"

"ระดมกำลังทหารเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย.. ครั้งนี้ฉันจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง!"

ราชาเนปจูนตะโกนสั่งออกมาด้วยความหนักแน่น

ในยามค่ำคืนราชาเนปจูนและทหารได้ออกเดินทางจากพระราชวังริวงูด้วยความเร่งรีบ

การจากไปของพวกเขาทำให้พระราชวังริวงูเงียบสงัด

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,ในที่สุดก็เงียบได้สักทีแค่นี้คงน่าจะเพียงพอแล้ว"

ในตอนนั้นเองร่างของชายคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ก็ได้ปรากฏขึ้นมา หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ได้มุ่งหน้าไปยังสถานที่ลับในพระราชวังริวงูโดยที่ไม่มีใครเข้ามาขวาง

"ฉันได้มันมาแล้ว!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)