บทที่27:แผนการของโฮดี้ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 27 แผนการของโฮดี้

โฮดี้เดินออกจากบ้านของอารองไปด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง

หลังจากเลี้ยวไปที่มุมหนึ่งของถนนก็ได้มีมนุษย์เงือกหลายคนเข้ามาหาเขา

"เป็นยังไงบ้างโฮดี้? ลูกพี่อารองพูดว่าไง?"

"เขาจะส่งคนมากี่คน? ครั้งนี้พวกเราจะฆ่าไอ้สารเลวไบร์ทนั้นทิ้งซะ!"

มนุษย์เงือกคนหนึ่งได้กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น

แม้ว่าเขาจะเป็นทหารของกองทัพเนปจูนแต่โฮดี้ก็ไม่ได้ตัดการติดต่อกับเขตมนุษย์เงือก เช่นเดียวกับลูกพี่อารองเขายังคงมีเพื่อนหลายคนที่เติบโตมาด้วยกัน

โฮดี้ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในตอนนั้นเองก็ได้มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ

"เป็นอะไรไปโฮดี้? วันนี้นายดูแปลกๆ นะ"

"น่าเสียใจจริงๆ!"

"ลูกพี่อารอง.. ลูกพี่อารองที่ฉันเคารพนับถือมากกว่าใคร.."

“ฮึก.. ฮ่า..”

โฮดี้เอามือปิดหน้าพร้อมกับร่างกายที่สั่นไม่ยอมหยุด

"เขาพูดจริงๆ ว่าเขาต้องการรอดูว่าไอ้สารเลวไบร์ทนั้นจะสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ไหม?! เขาพูดแบบนั้นออกมาต่อหน้าฉัน!!"

“ฮึก..ฮื..อ อ้ากกกก!!”

เหล่ามนุษย์เงือกที่ยืนอยู่รอบตัวเขาต่างก็พากันตกตะลึง เพราะว่าโฮดี้กำลังร้องไห้? และเขาก็ร้องไห้ออกมาหนักมาก

"บ้าเอ๊ย!! บ้าเอ๊ย!! ไบร์ทไอ้สารเลว!!"

น้ำตาไหลล้นออกมาจากฝ่ามือของเขา และโฮดี้ก็ดูสิ้นหวังมาก

"ฉันจะปล่อยให้ลูกพี่อารองเป็นแบบนี้ไม่ได้!!"

"ไม่อย่างงั้นความฝันในการสร้างอาณาจักรมนุษย์เงือกที่ไม่เคยมีใครพบมาก่อนร่วมกับลูกพี่อารองจะต้องพังทลายลงงั้นหรอ? ฮึก..ฮื..อ!"

“เฮ้! โฮดี้..”

ในตอนนั้นเองพวกมนุษย์เงือกที่ยืนอยู่โดยรอบก็รู้สึกปากแห้งและหัวใจหดเกร็ง เพราะก่อนที่พวกเขาจะได้พูดอะไรออกมาเสียงร้องโหยหวนของโฮดี้ก็ได้หยุดลง

โฮดี้ได้คลายมือที่ปิดหน้าของเขาออกก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา แต่สีหน้าของเขาในตอนนี้มันกลับดูสงบจนน่าประหลาด

“น่าเสียดายจริงๆ ลูกพี่อารองทั้งที่ผมไว้ใจคุณมากขนาดนั้น”

“โฮดี้.. นายโอเคไหม?”

มนุษย์เงือกคนหนึ่งได้ถามออกมาด้วยความลังเล

‘น่ากลัว’

‘โฮดี้ในตอนนี้น่ากลัวมาก!’

‘สภาพของเขาดูน่าขนลุกสุดๆ’

“ฮึ..ฮึ..ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ!”

โฮดี้เริ่มหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ฉันคงต้องทำความฝันให้เป็นจริงด้วยมือของตัวเอง!”

พวกมนุษย์เงือกที่ได้ยินก็เริ่มตื่นเต้นพวกเขาติดตามโฮดี้มาตั้งแต่เด็ก และความคิดของพวกเขาก็เหมือนกันกับของโฮดี้ทุกประการ

"โฮดี้นายจะทำยังไง?"

"การมีอยู่ของไบร์ทกับจินเบเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ แม้แต่ลูกพี่อารองก็ยังกลายมาเป็นแบบนี้ถ้าปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปเขตมนุษย์เงือกได้ถูกพวกเขากลืนกินจนหมดแน่"

"โฮดี้,ไบร์ทไม่ได้สำคัญอะไรแต่จินเบแข็งแกร่งมาก!"

มนุษย์เงือกคนหนึ่งได้กล่าวออกมาด้วยความกังวล

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,นั่นไม่ใช่ปัญหาฉันหาที่ซ่อนของกล่องสมบัติทามาเตะบาโกะเจอแล้ว แม้ตอนนี้จะไม่ใช่ช่วงเวลาที่ปลอดภัยที่สุดแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอยู่แล้วฉันต้องการแค่โอกาส"

"ไป! เราต้องการสหายร่วมทางเพิ่มมากกว่านี้!!"

โฮดี้ฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างน่ากลัว

ดูเหมือนว่าความวุ่นวายกำลังจะมาเยือนเกาะมนุษย์เงือกในไม่ช้า

………..

ทางด้านไบร์ทเขาก็ยังคงฝึกฝนต่อไปตามปกติ

หนึ่งวันหลังจากที่โฮดี้ไปหาอารองจินเบก็ได้มาเล่าเรื่องนี้ให้ไบร์ทฟัง

ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าอารองเปลี่ยนไปแล้วบ้างแต่จินเบก็ไม่ได้ผ่อนปรนในการเฝ้าระวังอารองลงเลย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าปฏิกิริยาที่ผู้ชายคนนี้แสดงออกมาเป็นเพียงฉากบังหน้า?

การกระทำของโฮดี้นั้นทำให้ไบร์ทรู้สึกกังวลเล็กน้อย

‘หมอนั้นเป็นพวกเหยียดเชื้อชาติที่สุดโต่งและหัวรุนแรงยิ่งกว่าลูกพี่อารองมาก’

‘ดูเหมือนว่าฉันต้องหาโอกาสจำกัดมันทิ้งซะ!’

‘แต่ไอ้บ้านั่นก็ดันทำงานอยู่ในกองทัพเนปจูน ปกติแล้วมันก็แทบจะไม่ได้กลับมาที่เขตมนุษย์เงือกเลย ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากที่จะยืนยันที่อยู่ของมันได้’

‘หรือว่าฉันควรจะบุกเข้าไปหามันในพระราชวังริวงู?’

แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ดังนั้นไบร์ทจึงทำได้แค่บอกกับจินเบไปว่า

"ลูกพี่จินเบช่วยส่งใครสักคนคอยจับตาดูโฮดี้ที หมอนั้นหัวรุนแรงยิ่งกว่าลูกพี่อารองมากบางทีมันอาจจะลงมือทำอะไรบางอย่างเข้า"

"ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะขอให้เพื่อนเก่าในกองทัพช่วยจับตาดูผู้ชายคนนั้นให้"

คำตอบของจินเบเองก็ตรงไปตรงมาเช่นกัน

ในกองทัพเนปจูนอิทธิพลของจินเบอยู่เหนือโฮดี้มาก และเพื่อนเก่าหลายคนของเขาเองก็เคยดำรงตำแหน่งที่สูงมากในกองทัพ

‘สำหรับตอนนี้คงทำได้แค่จับตาดูไปก่อนแล้วค่อยมาดูกันอีกทีว่าจะมีโอกาสในอนาคตไหม’

แม้ว่าโฮดี้จะยังไม่ได้ลงมือทำอะไรแต่จากความเคียดแค้นที่สะสมมาตั้งแต่เด็ก ไบร์ทรู้สึกว่าเขาสามารถฆ่าโฮดี้ได้เป็นสิบๆ รอบโดยไม่รู้สึกผิดอะไรเลย

เมื่อการฝึกฝนจบลงในแต่ละวันไบร์ทจะไปทานอาหารเย็นที่ร้านเมอร์เมดคาเฟ่เสมอ มันทำให้เขาคุ้นเคยกับพนักงานของเชอร์รี่เป็นอย่างดี

แม้ว่าสาวๆ นางเงือกจะชอบแกล้งเขาอยู่เป็นประจำ แต่พวกเธอแต่ละคนก็เป็นคนที่มีอัธยาศัยดี กระตือรือร้น ใจดี มีชีวิตชีวา และน่ารัก

แต่พวกเธอค่อนข้างถึงเนื้อถึงตัวมากเกินไปหน่อย

พวกเธอมีความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับโลกเบื้องบนท้องทะเลมาก และมักจะคอยรบเร้าให้ไบร์ทเล่าเรื่องราวบนท้องทะเลให้ฟังอยู่เสมอ

"แสงอาทิตย์ร้อนจริงไหม?"

"ป่าจริงๆ มันเป็นยังไงเหรอ?"

"ฝนตกมีหน้าตาแบบไหน?"

แม้แต่เด็กมนุษย์อายุไม่กี่ขวบก็สามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้ แต่ไบร์ทไม่ได้คิดว่าคำถามพวกนี้มันไร้สาระหรือดูเด็กแม้แต่น้อย

เพราะเขามองเห็นถึงความปรารถนาในแววตาของพวกเธอ

แม้ว่าพวกเธอจะโหยหามันแต่พวกเธอก็ไม่สามารถเอื้อมถึงมันได้

ความจริงที่ไร้ความเมตตานี้ทำให้ไบร์ทเลือกที่จะเล่าเรื่องบนท้องทะเลให้กับเหล่านางเงือกได้ฟัง แต่เขาก็จะเน้นย้ำอยู่เสมอว่าพวกเธอไม่ควรขึ้นไปที่ทะเลข้างบนโดยไม่ได้รับอนุญาต

"ทำไม?"

สาวน้อยนาน่าได้ถามออกมาด้วยความอยากรู้

"เพราะมนุษย์เป็นสิ่งที่อันตราย"

"พวกเขาจะจับตัวเธอและทำให้เธอไม่ได้พบเจอกับแม่อีกต่อไป"

เชอร์รี่ได้ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉยชา

นาน่าที่ได้ยินก็กลัวมากจนร้องไห้โฮออกมา

แม้ว่าจะไม่ดีเท่าไหร่ที่พูดเกินจริงเกี่ยวกับความน่ากลัวของมนุษย์ และต่อให้มีคนดีอยู่มากมายในหมู่มนุษย์แต่สำหรับเด็กที่ขาดวิจารณญาณการพูดแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

………..

วันเวลาไหลผ่านไปทีละวันพร้อมกับชีวิตที่ซ้ำซากจำเจของไบร์ท สิ่งเดียวที่ทำให้เขาประทับใจคือความเข้มข้นในการฝึกของลูกพี่จินเบที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละวัน

อย่างไรก็ตามการฝึกฮาคิเกราะและฮาคิสังเกตนั้นยังคงไม่ได้แสดงผลลัพธ์ออกมาตามเดิม

แต่ไบร์ทก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังหากการฝึกฮาคิเป็นเรื่องง่าย พลังนี้คงไม่สามารถกลายเป็นพลังระดับสูงที่สามารถแข่งกับพลังผลปีศาจได้

ถึงอย่างงั้นก็ยังมีเรื่องดีศิลปะการต่อสู้มนุษย์เงือกของเขานั้นพัฒนาขึ้นมาเร็วมากภายใต้คำแนะนำของลูกพี่จินเบ

ท้ายที่สุดแล้วเมื่อเทียบกับฮาคิที่ลึกลับซับซ้อน คาราเต้มนุษย์เงือกและยิวยิตสูมนุษย์เงือกก็เป็นศิลปะการต่อสู้ที่สืบทอดกนมารุ่นสู่รุ่นและลูกพี่จินเบก็เป็นปรมาจารย์ในด้านนี้

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว,เพียงพริบตานับจากวันที่ไบร์ทได้กลับมาที่เกาะมนุษย์เงือกเวลาก็ได้ผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

……….

ในวันหนึ่งระหว่างที่ไบร์ทกำลังฝึกอยู่ตามปกติ

“นายเชี่ยวชาญพื้นฐานทั้งหมดแล้ว”

หลังจากซัดไบร์ทจนถอยร่นไปในหมัดเดียวจินเบก็ได้กอดอกและแสดงความคิดเห็นออกมาว่า

“เพียงแต่ว่าการควบคุมน้ำของนายยังหยาบเกินไปหน่อย”

“มันไม่สำคัญหรอกว่าท่าทางของนายจะดีมากแค่ไหน ถ้านายไม่สามารถควบคุมน้ำได้อย่างแม่นยำนายก็ไม่สามารถระเบิดพลังออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

การควบคุมน้ำเป็นแก่นแท้ของศิลปะการต่อสู้มนุษย์เงือก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคาราเต้มนุษย์เงือก! ยิวยิตสูมนุษย์เงือกนั้นเป็นการควบคุมน้ำที่อยู่ภายนอกในขณะที่คาราเต้มนุษย์เงือกคือการควบคุมน้ำที่อยู่ภายในร่างกาย

การควบคุมน้ำจะทำให้น้ำในร่างกายเปลี่ยนเป็นพลังและระเบิดพลังที่แข็งแกร่งออกมาในทันที อีกทั้งยังสามารถสร้างคลื่นกระแทกที่สามารถทะลวงผ่านร่างของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ได้ด้วยมือเปล่า

ไบร์ทไม่เก่งในด้านนี้จริงๆ

การควบคุมน้ำนั้นเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก

‘ลูกพี่จินเบคุณช่วยเปลี่ยนไปฝึกอย่างอื่นไม่ได้หรือไง…’

‘ฮืม?’

ทันใดนั้นไบร์ทก็ได้เกิดแรงบันดาลใจบางอย่างขึ้นมา

“ลูกพี่จินเบคาราเต้มนุษย์เงือกสามารถใช้ได้แค่กับการควบคุมน้ำเท่านั้นเหรอ?”

ไบร์ทได้ถามออกมาด้วยความลังเล

“ถ้าไม่มีน้ำแล้วจะใช้อะไรในการเสริมพลัง”

จินเบพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ

“แบบนั้นเองเหรอ?”

ทันใดนั้นไบร์ทก็ได้ยกมือขวาขึ้นมาก่อนที่จะปรากฏสายฟ้าขึ้นมาที่ปลายนิ้วของเขา

ความสามารถในการผลิตและกักเก็บกระแสไฟฟ้าจากปลาไหลไฟฟ้าโบราณได้เติบโตขึ้นในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

“ฮืม,สายไฟงั้นหรอ?”

“ไบร์ทนายอยากจะใช้สายฟ้าแทนน้ำงั้นหรอ?”

จินเบถามพร้อมกับลูบคางของเขาไปพลาง

“เป็นความคิดที่ฉันไม่เคยคิดมาก่อนแต่ดูน่าสนใจมากทีเดียว”

“ผมลองดูได้ใช่ไหม?”

ไบร์ทได้ยิ้มและกล่าวออกมา

‘ถ้ามันได้ผลจริงๆ ฉันควรจะเรียกมันว่าอาภรณ์สายฟ้าหรือเคลื่อนอัสนีบาตดี?’

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)