บทที่26:การเฝ้ารอ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 26 การเฝ้ารอ

ทักษะการทำอาหารของคุณมิเรียมนั้นดีมากซึ่งเห็นได้จากความนิยมของร้านเมอร์เมดคาเฟ่

ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ทุกคนจะมาที่นี่เพียงเพื่อพบกับนางเงือกสาวที่อายุน้อยและงดงามจริงไหม?

อย่างน้อยเขาก็คิดว่ามันเป็นอย่างนั้น

ไบร์ทกินอาหารเลิศรสตรงหน้าด้วยความหิวกระหาย

นอกจากนี้ยังมีเด็กสาวตัวน้อยที่ชื่อนาน่านั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยกับเขาด้วย

"อาหารที่แม่ทำอร่อยที่สุดเลย!!"

เด็กสาวตัวน้อยยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข

"จริงเหรอ? ไม่ใช่ว่าเพราะว่าลูกยังไม่ได้กินข้าวเย็นหรือไง? อย่าลืมขอบคุณพี่ชายเขาด้วยล่ะ"

"กินจุเหมือนใครกันนะลูกคนนี้?!"

แม่ของเด็กน้อยได้พูดขึ้นมาด้วยความปวดหัว

"คิ! คิ!,หนูอยากกินให้เยอะๆ แล้วก็โตไวๆ จะได้ช่วยแม่ได้ไง!”

นาน่าหัวเราะและกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

‘เป็นเด็กดีจังเลยนะ’

ไบร์ทคิดอยู่ภายในใจ

‘เด็กที่โตมาจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวนั้นจะมีความเป็นผู้ใหญ่กว่าไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า?’

“ไม่มีทาง!”

“แม่ไม่อยากให้ลูกสาวตัวน้อยน่ารักของแม่รีบโตนักหรอกนะ นาน่าลูกแม่ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแบบที่เด็กควรจะเป็น”

คุณมิเรียมได้ปฏิเสธนาน่าออกมาอย่างไม่ลังเล

“บู้ๆๆๆ!”

เด็กน้อยฟองแก้มออกมาด้วยความผิดหวัง

“นาน่าคุณแม่ของหนูพูดถูกแล้ว”

“เด็กควรใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลจะได้ไม่ต้องโตมาแล้วรู้สึกเสียดายที่เสียช่วงเวลาดีๆ เหล่านั้นไป”

เชอร์รี่ได้กล่าวเสริมขึ้นมาอีกคน

เด็กน้อยเอียงหัวอย่างไม่เข้าใจ

‘เด็กมักคิดถึงการโตเป็นผู้ใหญ่และผู้ใหญ่ก็มักจะคิดถึงช่วงเวลาที่ได้เป็นเด็ก’

ไบร์ทยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

จงสนุกกับช่วงเวลานี้ในชีวิตเพราะมันเป็นสิ่งที่ใครหลายคนใฝ่ฝันถึง

"ฉันอิ่มแล้วล่ะ"

ไบร์ทกินอาหารบนโต๊ะจนหมดและทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความพอใจก่อนจะเรอออกมาอย่างสบายใจ

ความเหนื่อยล้าจากการฝึกดูเหมือนจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"หนูเองก็อิ่มแล้วเหมือนกัน!"

เด็กสาวตัวน้อยตบท้องกลมๆ ของตัวเองและฉีกยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

"ในเมื่ออิ่มแล้วอยากมาเล่นกับพวกพี่สาวหน่อยไหม?"

ในตอนนั้นเองเสียงที่เย้ายวนก็ได้ดังมาจากด้านหลัง

คำพูดของพวกเขามันทำให้ปากของไบร์ทกระตุก

นางเงือกทั้งหลายได้เบียดเสียดอยู่ที่ด้านหลังของเขาอีกครั้ง

"ถ้าพวกเธอมีเวลาว่างมากพอมาทำเรื่องพวกนี้.. ทำไมไม่ไปทำความสะอาดร้านให้มันเรียบร้อย!"

เชอร์รี่ตบเคาน์เตอร์และกล่าวออกมาน้ำเสียงเย็นชา

ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วแถมในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน ดังนั้นมันจึงได้เวลาที่ต้องทำความสะอาดและปิดร้านได้แล้ว

"อ่า!,ฉันทำให้เชอร์รี่โกรธอีกแล้ว"

"คงเป็นเพราะเชอร์รี่ใส่ใจน้องชายคนนี้มาก!"

เหล่านางเงือกต่างก็ยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ

"แต่ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากรู้มาก.."

"เชอร์รี่บอกว่าน้องชายเคยออกทะเลเรื่องนี้จริงหรือเปล่า?"

นางเงือกคนหนึ่งได้โผล่หัวออกมาจากด้านหลังของไบร์ทและมองลงมาที่เขา

“ใช่,จริงด้วย!”

“ทะเลข้างบนเป็นยังไงบ้างเหรอ? น้องชายช่วยเล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ?”

นางเงือกอีกคนได้เข้ามาพร้อมพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘เป็นเพราะเรื่องนี้เองสินะ’

ในที่สุดไบร์ทก็เข้าใจก่อนหน้านี้เขาเกือบคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใช้พลังผลเมโร เมโร (ผลปีศาจของแฮนค็อก) ซึ่งทำให้มีเสน่ห์ดึงดูดกับทุกสิ่งไปซะแล้ว

เหล่านางเงือกที่อาศัยอยู่ใต้ท้องทะเลนั้นไม่เคยเห็นท้องฟ้าและเมฆขาวของจริงด้วยตาของตัวเอง พวกเขาต่างโหยหาท้องทะเลที่อยู่บนหัวของพวกเขา

“เข้าใจแล้ว”

ไบร์ทตอบรับคำอย่างมีความสุข

ถือซะว่ามันเป็นการฆ่าเวลาและพักย่อยอาหารก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ในขณะที่ไบร์ทกำลังเล่าเรื่องการผจญภัยของเขาให้เหล่านางเงือกฟัง จินเบก็ได้เดินทางกลับมาที่เขตมนุษย์เงือกในขณะที่กำลังกลับบ้านไปพักผ่อนชายคนหนึ่งก็ได้เข้ามาหาเขา

"อารอง.."

"แกมาหาฉันทำไม?"

จินเบขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย

พวกเขาได้ตัดขาดกันไปแล้วในวันที่เขาพาตัวอารองมาจากอิมเพลดาวน์

อารองได้ป่าวประกาศแนวคิดการใช้ความกลัวในการปกครองมนุษย์ หลังจากนั้นจินเบที่ทนฟังไม่ไหวก็ได้ซัดอารองเข้าให้

แต่ด้วยความสัมพันธ์ในอดีตเขาจึงไม่สามารถทำอะไรกับผู้ชายคนนี้มากไปกว่านั้นได้

"ถ้าแกมาที่นี่เพื่อขอให้ฉันปล่อยแกไป.. แกควรยอมแพ้ดีกว่า"

จินเบคิดว่าอารองมาหาเขาเพราะเรื่องนี้

"ฉันเห็นด้วยกับการตัดสินใจของไบร์ทถ้าแกได้รับอนุญาตให้ทำอะไรตามอำเภอใจ มันจะต้องสร้างปัญหาใหญ่ให้กับเกาะมนุษย์เงือกไม่ช้าก็เร็ว"

อารองจ้องมองมาที่จินเบด้วยสายตาดุร้าย

"อย่ามาพูดอะไรโง่ๆ จินเบ! ต่อให้ต้องตายฉันก็ไม่มีวันขอร้องแก!"

ทั้งคู่มีความเห็นที่ไม่ตรงกันมานานแล้วถึงแม้พวกเขาจะเป็นผู้ติดตามของลูกพี่ไทเกอร์เหมือนกันก็ตาม แต่ก่อนที่ลูกพี่ไทเกอร์จะกลับมานั้นอารองเลือกที่จะเป็นโจรสลัดส่วนจินเบก็เลือกที่จะเป็นทหารของกองทัพเนปจูน

"ฉันแค่อยากจะถามอะไรแกหน่อย"

อารองกล่าวออกมาด้วยความลังเล

"ถามอะไร?"

"ไบร์ทเด็กนั้นบอกว่าเขาจะแข็งแกร่งให้เท่ากับสัตว์ประหลาดอย่างหนวดขาว และจะไม่ปล่อยให้ใครกล้ามาดูถูกเกาะมนุษย์เงือก"

"ถึงแม้ฉันจะไม่อยากยอมรับมันแต่เด็กนั้นก็คือคนที่มีพรสวรรค์มากที่สุดบนเกาะมนุษย์เงือกจริงๆ สิ่งที่ฉันอยากจะถามก็คือไบร์ทจะทำมันได้จริงไหม?"

อารองกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้น

คำถามนี้เป็นคำถามที่เขาอยากถามมาเสมอ!

จินเบที่ได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะมีความสุข

‘คำพูดของไบร์ทมันได้ผลจริงๆ’

ถึงแม้จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทัศนคติของอารองได้ แต่คำพูดของไบร์ทได้สร้างเส้นทางใหม่ให้กับอารอง

"ถ้าเป็นไบร์ทฉันกล้าพูดเลยว่าเขามีศักยภาพที่จะทำให้มันกลายเป็นจริง!!"

จินเบตอบออกมาอย่างจริงจัง

"ตอนนี้ฉันกำลังแนะนำการฝึกฝนให้กับเขาดังนั้นไม่มีใครรู้ดีไปกว่าฉัน อีกไม่นานเขาก็จะก้าวข้ามฉันไปอย่างสมบูรณ์! มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่เขาจะกลายเป็นตัวตนที่สามารถทัดเทียมกับสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้!"

"ถ้าไม่เชื่อก็รอดูมันคงไม่น่าจะใช้เวลาเกินสองหรือสามปี"

อารองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสน

‘หมอนี้เชื่อมั่นในศักยภาพของเด็กคนนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?’

‘แล้วถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ?’

‘ถ้าเกิดว่าเกาะมนุษย์เงือกมีตัวตนระดับนั้นขึ้นมาจริงๆ ใครบนท้องทะเลที่จะกล้าต่อต้านพวกเรา?’

‘บนโลกใบนี้พื้นที่ส่วนใหญ่คือท้องทะเล!’

‘หากไบร์ทกลายเป็นตัวตนระดับนั้นจริงๆ อาณาจักรมนุษย์เงือกที่ไม่เคยมีมาก่อนก็จะถือกำเนิดขึ้น!’

"รอดูก่อนดีกว่าอารอง"

"ไบร์ทจะไม่ทำให้ใครผิดหวังเด็ดขาด!"

จินเบพูดอย่างจริงจัง

อารองเงียบและไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

………

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับการฝึกฝนที่ยังดำเนินต่อไป

ระหว่างมื้อเที่ยงจินเบได้บอกไบร์ทเกี่ยวกับบทสนทนาของเขากับอารองเมื่อคืนนี้

"ถึงแม้สุดท้ายเขาจะไม่ได้ตอบฉันแต่ฉันคิดว่าผู้ชายคนนั้นน่าจะรู้สึกสนใจแนวทางนี้ไม่น้อย"

จินเบยิ้มและกล่าวออกมา

"จริงเหรอ? ถ้างั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี!"

ไบร์ทเองก็รู้สึกมีความสุขไม่ต่างกัน

"ไบร์ทอย่าทำให้เราผิดหวังล่ะ.. มาพยายามแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้กันเถอะ!!"

"เข้ามาได้เลย!!"

………..

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

ไบร์ทใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างเต็มที่

การฝึกของเขานั้นใช้เวลาตลอดทั้งวันโดยที่เขาจะเข้าไปช่วยงานที่ร้านของเชอร์รี่ในตอนเช้าและตอนเย็นหลังจากฝึกเสร็จ เขามักจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับท้องทะเลให้เหล่านางเงือกฟังและพักอยู่ที่ร้านในตอนกลางคืนชีวิตของเขาดำเนินอยู่แบบนี้เป็นวัฏจักร

ผลของการฝึกถือว่าอยู่ในเกณฑ์กลางๆ ส่วนฮาคิทั้งสองรูปแบบเองก็ยังไม่มีแนวโน้มที่จะตื่นขึ้นแต่ภายใต้การฝึกฝนที่เข้มข้นนี้ทำให้ร่างกายของเขาถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

พละกำลัง การป้องกัน และร่างกายของเขาพัฒนาขึ้นทุกวันแม้แต่ลูกพี่จินเบเองก็ยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเขาได้เห็น

ในเวลาเดียวกันความสามารถที่ได้รับมาเองก็ถูกพัฒนาไปพร้อมๆ กันและอาจเป็นเพราะว่าตัวเขาถูกทุบตีมากเกินไปมันทำให้ความสามารถในการป้องกันของปลาเกราะเพชรถูกพัฒนาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

ปลาดึกดำบรรพ์ตัวนี้ไม่มีเกล็ดบนผิวหนังแต่มีโครงกระดูกภายนอกที่แข็งแกร่งมากซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังแถมความแข็งของมันยังน่ากลัวกว่าเพชรซะอีก

ลูกพี่จินเบจะอุทานด้วยความประหลาดใจเสมอเมื่อเห็นความแข็งแกร่งของไบร์ทที่เพิ่มขึ้นทุกวันแม้ว่ามันจะเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยก็ตาม

แน่นอนว่านอกเหนือจากการป้องกันแล้วความสามารถในการฟื้นตัวเองก็พัฒนาขึ้นมามากเช่นกัน เพราะท้ายที่สุดแล้วอาการบาดเจ็บที่เขาได้รับในแต่ละวันเองก็ไม่ใช่น้อยๆ

แต่จากผลลัพธ์นี้เองที่ทำให้ลูกพี่จินเบลงมือหนักขึ้นในทุกวัน

วันเวลาได้เลยผ่านมากว่าหนึ่งสัปดาห์

และแล้ววันนี้ก็มาถึง

ชายคนหนึ่งได้ผลักประตูและรีบร้อนเข้ามาในบ้านของอารอง

“ลูกพี่อารองผมรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้ว.. ไอ้สารเลวไบร์ทนั้นมันควรจะตายๆ ไปซะ!!”

ใบหน้าของชายคนนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“มาลงมือกันเถอะ! มาฆ่าไอ้ลูกผสมนั้นทิ้งซะหลังจากนั้นก็จำกัดไอ้คนทรยศจินเบ!”

“ไม่สิ.. เราควรรวบรวมกำลังของเขตมนุษย์เงือกทั้งหมดเข้าด้วยกันและล้มล้างไอ้โง่เนปจูนเพื่อสร้างอาณาจักรมนุษย์เงือกอันยิ่งใหญ่ขึ้นมา! พวกที่ทรยศต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์เงือกทั้งหมดสมควรตาย!”

อารองมองมาที่โฮดี้ซึ่งกำลังบ้าคลั่งด้วยความรู้สึกหนาวสั่นภายในใจอย่างไม่มีเหตุผล

“ไม่จำเป็นโฮดี้,ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะรอ”

“รอ.. รออะไร?”

โฮดี้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“รอดูว่าเด็กนั้นไบร์ทจะทำให้ทุกคนในโลกเคารพความปรารถนาของเราได้อย่างที่พูดไว้ไหม!”

อารองได้ตอบออกมาอย่างใจเย็น

“อะไรนะ?!”

ดวงตาฉลามของโฮดี้หดแคบลงจนกลายเป็นเส้นตรง

‘ลูกพี่อารอง.. คุณกำลังจะทรยศต่อความฝันของเรางั้นหรอ?’

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)