บทที่21:โน้มน้าวด้วยกำลัง (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 21 โน้มน้าวด้วยกำลัง

เมื่อไบร์ทตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว

แสงสว่างลอดผ่านมาทางหน้าต่างเขาก็ได้ลืมตาและจ้องมองไปที่เพดาน ไบร์ททิ้งตัวนอนอยู่บนเตียงราวกับศพอยู่พักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นมานั่งแล้วบิดขี้เกียจ

"ไม่ได้นอนหลับสบายแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ?"

ไบร์ทบ่นพึมพำกับตัวเอง

ทุกๆ วันที่ฐานทดลองในพังค์ฮาซาร์ดมันเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ดังนั้นแม้แต่การนอนหลับก็ไม่ใช่ช่วงเวลาที่สงบสุข

ไบร์ทได้ลุกขึ้นมาจากเตียงใส่เสื้อผ้าและเก็บที่นอนอย่างเป็นระเบียบ

หลังจากนี้ก็ได้เวลาไปตามหาอารองแล้ว

เมื่อไบร์ทเปิดประตูออกมาเขาก็สังเกตเห็นว่ามีตะกร้าอยู่ที่หน้าประตูซึ่งมีเสื้อผ้าที่ถูกพับวางไว้อยู่ข้างใน

"เป็นคนที่เอาใจใส่จริงๆ เลยนะ"

ไบร์ทยิ้มและพูดกับตัวเอง

‘การมีคนรักในวัยเด็กมันเป็นที่เรื่องที่ดีจริงๆ’

ไบร์ทเดินกลับเข้าไปในห้องและเปลี่ยนชุดนักโทษของเขากับชุดที่เชอร์รี่เตรียมเอาไว้ให้

ชุดที่เชอร์รี่เตรียมไว้ให้เขานั้นเป็นเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงขายาวที่มีขนาดพอดีตัว เหมาะกับร่างกายที่สูงใหญ่และปราดเปรียวของไบร์ทมากแถมด้านหลังเสื้อยังถูกตัดเอาไว้เพื่อให้ครีบบนหลังของเขาสามารถยื่นออกมาได้

หลังจากเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยไบร์ทก็ได้ขยำชุดนักโทษและเดินลงมายังชั้นล่าง

ในตอนนี้ร้านคาเฟ่เต็มไปด้วยลูกค้าแน่นร้าน

โต๊ะที่เคยว่างเปล่าเมื่อคืนได้ถูกเติมจนเต็มทุกตารางนิ้ว โดยมีทั้งมนุษย์เงือกและเงือกรวมตัวกันอยู่ภายในร้าน

นางเงือกหลายคนในชุดเมดเดินไปมาอยู่ภายในร้านและโต้ตอบกับลูกค้าด้วยรอยยิ้มที่สดใส

ไบร์ทมองดูเหล่านางเงือกแต่ละคนต่างก็มีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นมาก ไม่แปลกใจเลยที่กิจการของร้านนี้จะประสบความสำเร็จ

เชอร์รี่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์และกำลังนับเงินอย่างตั้งใจ

ไบร์ทที่เดินลงมาถึงก็ได้กล่าวถามออกมาว่า

“ถังขยะอยู่ไหน?”

เชอร์รี่เงยหน้าขึ้นมามองไบร์ทแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

“ดูดีเลยหนิ”

“เพราะรสนิยมของเธอมันดีต่างหาก”

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว”

เชอร์รี่ก้มหน้าลงเขียนบัญชีของเธอต่อพร้อมกับตอบคำถามของไบร์ท

“ถ้าจะทิ้งขยะก็ไปทิ้งที่ถังขยะในครัวได้เลยแล้วฉันก็ได้เตรียมอาหารไว้ให้นายแล้วก่อนจะไปหาอารองก็กินมันซะ”

“ขอบคุณมาก”

ไบร์ทเดินตรงเข้าไปในครัวทันทีและที่นั้นเขาก็ได้พบกับนางเงือกคนหนึ่ง เธอดูมีอายุมากกว่า 30 ปีอวบหน่อยๆ และมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นมิตร

เธอสวมใส่ชุดเชฟสีขาว มีผ้ากันเปื้อน และสวมหมวกเชฟพร้อมฮัมเพลงไปด้วยในขณะที่กำลังทำอาหาร

ดูเหมือนว่าเธอน่าจะเป็นเชฟของร้านคาเฟ่แห่งนี้

"โอ้! คุณคงเป็นไบร์ทที่เชอร์รี่พูดถึงสินะ?"

เชฟได้หันมาทักทายไบร์ทด้วยรอยยิ้ม

"ฉันชื่อมิเรียมเป็นเชฟของร้านคาเฟ่แห่งนี้"

เธอได้แนะนำตัวก่อนจะหยิบจานอาหารที่อยู่ข้างตัวส่งมาให้ไบร์ท

"นี่คืออาหารเช้าที่เชอร์รี่ขอให้ฉันเตรียมไว้ให้คุณ"

อาหารบนจานนั้นเต็มไปด้วยสารอาหารมีทั้งเนื้อสัตว์และผักที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว

"ขอบคุณมากคุณมิเรียม"

ไบร์ทรับและกล่าวขอบคุณออกมา

เขาไม่ได้นั่งลงในทันทีแต่โยนชุดนักโทษที่อยู่ในมือทิ้งลงไปในถังขยะ หลังจากนั้นเขาก็หาที่นั่งที่ว่างอยู่เพื่อเริ่มลงมือกินอาหารเช้า

"อร่อยมาก!"

ไบร์ทอุทานออกมาเสียงดัง

อย่างน้อยมันก็อร่อยกว่าอาหารสูตรพิเศษของเจ้าของร้านในเขตมนุษย์เงือก

"ขอบคุณสำหรับคำชม"

มิเรียมเช็ดมือบนผ้ากันเปื้อนพร้อมยิ้มออกมา

"ไบร์ทนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เชอร์รี่ให้ผู้ชายพักค้างคืนที่นี่ ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสนใจใครเลย"

ไบร์ทยิ้มและตอบกลับออกมาว่า

"บุคลิกของเชอร์รี่อาจดูเย็นชาแต่ถ้าได้รู้จักกับเธอแล้วละก็คุณก็จะรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นคนที่อ่อนโยนมาก"

"เฮ้~ อ่อนโยนมากงั้นหรอ?"

เชฟสาวได้ลากเสียงออกมายืดยาว

"แต่ฉันไม่เคยเห็นเชอร์รี่อ่อนโยนกับใครเลยนะ"

ได้ยินแบบนั้นไบร์ทก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอายหน่อยๆ ก่อนจะหันไปก้มหน้าก้มตากินอาหารเช้าของเขา

ส่วนมิเรียมก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่ยิ้มและทำอาหารของเธอต่อไป

หลังจากทานอาหารเช้าในเวลาอันรวดเร็วไบร์ทก็ล้างจานแล้วเดินออกมาจากครัว

เขาได้เดินไปที่เคาน์เตอร์และพูดขึ้นว่า

“ฉันขอตัวก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อน.. กุญแจนายทำมันหายไม่ใช่หรือไง?”

เชอร์รี่รั้งเขาไว้ก่อนจะหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมา

“ไว้ฉันจะให้กุญแจดอกใหม่กับเธอทีหลัง”

ไบร์ทเกาหัวออกมาด้วยความเขิน

ประตูบ้านเขามันถูกทุบทิ้งไปแล้วดังนั้นกุญแจมันจะไปมีประโยชน์อะไร?

เชอร์รี่ถึงกับงุนงงไปชั่วขณะหลังจากนั้นก็กลอกตาและเก็บกุญแจคืนกลับมา

“คนล้างจานดูเหมือนว่าจะมีมากเกินพอแล้ว แต่ถึงอย่างงั้นมันก็ยังมีคนคอยมาสร้างปัญหาในร้านอยู่เสมอถ้านายไม่รังเกียจงานเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยฉันยินดีมอบมันให้นายได้เลย”

“ถ้างั้นขอฉันฝากเนื้อฝากตัวด้วยแล้วกันมาดามเชอร์รี่”

ไบร์ทได้ตอบตกลงพร้อมกับรอยยิ้ม

แม้ว่าหลังจากนี้เขาจะทุ่มเทมากขึ้นในการเรียนรู้ฮาคิจากลูกพี่จินเบ แต่เขาเองก็ต้องกินต้องใช้ดังนั้นก็ควรจะต้องคิดเรื่องหาเงินเอาไว้บ้าง ไม่เช่นนั้นเงิน 100,000 เบลีย์ที่ยืมมาจากลูกพี่จินเบเขาคงไม่มีวันได้ชดใช้คืนแน่

‘เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็คือยามสินะ’

‘อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไม่มีอะไรทำ’

“อย่าลืมมาทำงานให้ตรงเวลาล่ะไม่งั้นฉันหักเงินเดือนนายแน่”

เชอร์รี่กล่าวออกมาอย่างเย็นชา

“น่ากลัวจริงๆ”

“ฉันเข้าใจแล้วงั้นไว้เจอกันใหม่นะ”

ไบร์ทยิ้มและเดินจากไป

“เดินทางดีๆ ล่ะ”

หลังจากเดินออกมาจากร้านเมอร์เมดคาเฟ่ไบร์ทก็มุ่งหน้าตรงไปที่เขตมนุษย์เงือกทันที

‘หลังจากนี้มันถึงเวลาที่ฉันต้องคุยกับลูกพี่อารองแล้ว’

เกาะมนุษย์เงือกไม่ได้ใหญ่โตอะไรแต่มันก็ยังต้องใช้เวลาสักพักในการเดินทางไปยังเขตมนุษย์เงือกจากเนินปะการัง

เมื่อไบร์ทกลับมาถึงเขตมนุษย์เงือกก็เที่ยงแล้ว เขาไม่รอช้าและมุ่งหน้าตรงไปที่บ้านของอารองทันที

ประตูของอาคารเล็กๆ หลังนี้ถูกปิดอยู่และไบร์ทก็สัมผัสได้ว่ามีคนจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่ข้างใน

แม้ว่าความสามารถของไบร์ทจะไม่สามารถระบุความแตกต่างของสิ่งมีชีวิตต่างๆ ได้อย่างละเอียดแต่เขาเดาว่าอารองน่าจะยังไม่จากไปไหน

เขาได้ก้าวเดินเข้าไปข้างหน้าและผลักประตูออก

แม้ว่าประตูจะล็อคจากด้านในแต่ไบร์ทมีกำลังมากพอที่จะบังคับให้มันเปิดออกมา

“แครกก!”

เสียงแตกหักที่ดังขึ้นได้ปลุกเหล่ามนุษย์เงือกที่นอนหลับอยู่บนพื้นให้ตื่นขึ้นมาจากค่ำคืนอันสุดเหวี่ยงที่ผ่านมาของพวกเขา

พวกเขาลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยี้ตาอย่างขี้เกียจ ทันใดนั้นเองพวกเขาก็เห็นไบร์ทที่กำลังเดินเข้ามาโดยมีแสงส่องผ่านมาจากด้านหลังของเขา

“…..”

เมื่อหันหน้าเข้าหาแสงเหล่ามนุษย์เงือกต่างก็หรี่ตาลงก่อนจะสามารถมองร่างของไบร์ทได้อย่างชัดแจน

“ไบร์ทแกมาทำอะไรที่นี่อีก?!”

“ลูกพี่อารองก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือไง.. ว่าเขาไม่อยากเห็นหน้าแก!”

มนุษย์เงือกคนหนึ่งได้ลุกพรวดขึ้นมาก่อนจะร้องตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล

“ใช่!”

“แกควรจะไปเลียก้นพวกมนุษย์พร้อมกันกับจินเบซะ เพราะไม่ว่ายังไงแกมันก็แค่ไอ้สารเลวที่มีเลือดของมะ..”

ในขณะที่มนุษย์เงือกอีกคนกำลังกล่าวออกมาด้วยความประชดประชันเสียงของเขาก็ขาดช่วงไปอย่างกะทันหัน

ไบร์ทได้โผล่มาอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่ายราวกับภูตผีและใช้มือใหญ่ที่มีปิดปากเขาเอาไว้

"สิ่งหนึ่งที่ฉันเข้าใจมาตั้งแต่เด็กก็คือคนที่ไม่ให้เกียรติฉันไม่คู่ควรกับความเคารพของฉัน แม้ว่ามันคนนั้นจะเป็นเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของฉันก็ตาม!"

ไบร์ทเพียงแค่ขว้างมือออกไปอย่างแผ่วเบา ร่างของมนุษย์เงือกคนนั้นก็ถูกส่งลอยกระเด็นออกไปนอกบ้านราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งทะลุกำแพงบ้านไป

เหล่ามนุษย์เงือกที่กำลังเพลียจากอาการเมาค้างก็ตื่นตัวขึ้นในทันที

ไบร์ทได้กระทืบเท้าขวาลงไปบนพื้นจนทำให้บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือนเพื่อทำให้ทุกอย่างสงบก่อนจะพูดออกมาอย่างใจเย็น

“ฉันเคารพลูกพี่อารองมากแต่มันไม่ได้หมายความว่าพวกแกจะมาพูดจาหยาบคายกับฉันได้”

ทันใดนั้นเหล่ามนุษย์เงือกก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตขึ้นมา

เมื่อหลายปีก่อน,ก่อนที่ไบร์ทจะออกเดินทางจากเขตมนุษย์เงือกเขาเป็นพวกหัวรุนแรงที่ทุกคนต่างก็รู้จักเป็นอย่างดี ใครก็ตามที่กล้าดูหมิ่นเขาจะต้องถูกเขาสั่งสอนอย่างสาสมโดยไร้ซึ่งความเมตตา

เหล่ามนุษย์เงือกที่เคยเป็นสมาชิกกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ต่างรู้ดีว่าไบร์ทเป็นคนยังไง แม้แต่ตอนที่เขาอยู่ในกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ไบร์ทก็คือนักสู้ที่บ้าเลือดที่สุด ถ้าอยากจะบ่นด่าหรือสาปแช่งหมอนี้แกก็ควรจะทำมันในใจ แต่การที่แกกล้าถึงขนาดด่าหมอนี้ซึ่งๆ หน้ามันจะต่างอะไรจากการหาที่ตาย?

ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศกลับเงียบไปอย่างน่าประหลาด

“ลูกพี่อารองอยู่ไหน?”

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้ามาขัดไบร์ทก็ถามออกมาโดยตรง

“ฉันอยู่นี่!”

ทันใดนั้นเสียงของอารองก็ดังขึ้นมาโดยที่เขากำลังเดินลงมาจากบนชั้นสอง มีมนุษย์เงือกหลายคนเดินตามหลังเขามาไม่ว่าจะเป็น คุโรโอบิ ฮาจิ และจูวเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่อารองคัดเลือกมาด้วยตัวเอง

อารองมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของเขาแต่ดวงตาของเขากลับหดแคบลง คนที่รู้จักเขาดีจะรู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้เขากำลังโกรธจนแทบคลั่ง

"ว่าไงน้องรักของฉัน.. ทำไมนายถึงได้มาอยู่ที่นี่และทำร้ายพรรคพวกของฉัน?!"

“เฮ้อ!”

ไบร์ทถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดออกมาอย่างใจเย็นว่า

"ผมมาที่นี่เพื่อหยุดคุณไม่ให้ออกทะเลลูกพี่อารอง!"

อารองเงียบไปชั่วขณะก่อนจะพูดออกมาด้วยความโกรธ

“คุโรโอบินายได้ยินไหม? หมอนี้บอกว่าต้องการหยุดฉันไม่ให้ออกทะเล!”

"ไบร์ท! แกถูกจินเบล้างสมองไปแล้วหรือไง?!"

"หรือว่าแกเลือกที่จะยืนอยู่ข้างมนุษย์งั้นหรอ?!"

คุโรโอบิกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผมก็แค่ไม่อยากให้ความปรารถนาสุดท้ายของลูกพี่ไทเกอร์ล้มเหลว"

ไบร์ทได้ตอบกลับอย่างจริงจัง

ทันใดนั้นดวงตาของเหล่าผู้มีอายุหลายคนในกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เงียบปากไปซะไบร์ท!"

"ที่ลูกพี่ไทเกอร์ต้องตายก็เพราะมนุษย์พวกนั้น!!"

อารองโกรธมากและวิ่งเข้ามาหาไบร์ทด้วยความเดือดดาล

"นั่นคือเหตุผลที่พวกเราต้องการแก้แค้น!"

อารองในตอนนี้ราวกับลูกศรที่แหลมคมกล้ามเนื้อของเขาถูกเกร็งแน่นก่อนจะปล่อยหมัดใส่ไบร์ท

ไบร์ทได้ยกมือขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจและรับหมัดของอารองไว้อย่างง่ายดาย

แววตาของอารองเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

"อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ.."

"ผมไม่อยากให้ลูกพี่อารองต้องตายอยู่บนท้องทะเล"

"แกกำลังดูถูกฉันอยู่งั้นหรอ?! ไอ้สารเลว!!"

ความโกรธของอารองทะยานขึ้นไปอีกขั้นตอนนี้เขารู้สึกว่าเขากำลังโดนดูถูก และคนที่ดูถูกเขาก็ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหนแต่เป็นน้องชายที่เขารัก

แต่มือของไบร์ทนั้นแข็งราวกับเหล็กมันทำให้อารองไม่สามารถหลุดออกไปได้

‘เด็กนี้แข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?’

อารองไม่อาจทำใจให้เชื่อได้

“ลูกพี่อารองด้วยนิสัยของคุณแล้วผมคิดว่าคุณจะต้องถูกกองทัพเรือเล่นงานไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นผมคิดว่าการปล่อยให้คุณอยู่ที่เกาะมนุษย์เงือกมันดีกว่าการปล่อยให้คุณออกไปตายข้างนอก”

ไบร์ทยกอารองขึ้นมาด้วยแรงเพียงเล็กน้อยเดิมทีเขาก็สูงกว่าอารองมากอยู่แล้ว

อารองพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังแต่ไบร์ทก็แค่ต้องเพิ่มแรงที่ออกเท่านั้น ร่างของอารองสั่นไปมาราวกับกิ่งไม้ในสายลม

“กึก!”

อารองสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขามันกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง

‘ฉันจะเอาพลังที่ไหนมาสู้กับมันได้?!’

“พวกเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า”

ไบร์ทได้ยกอารองและก้าวเดินขึ้นไปบนบันได

“ไบร์ท! แกจะทำอะไรอารอง?!”

คุโรโอบิและจูวได้เข้ามาขวางแต่ไบร์ทก็ได้ดันร่างของพวกเขาออกไป

ในตอนนี้ความหวาดกลัวกำลังเข้าปกคลุมบนใบหน้าของพวกเขา

‘พละกำลังเมื่อกี้มันบ้าอะไรกัน?!’

พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะต่อต้านมันด้วยซ้ำ!

“อย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่าไม่งั้น.. ผมจะไม่สุภาพกับพวกคุณแล้วนะ”

ไบร์ทได้แบกร่างของอารองขึ้นไปบนชั้นสอง

เหล่ามนุษย์เงือกต่างก็หันมามองหน้ากัน

หลังจากที่เวลาผ่านไปสักพักมนุษย์เงือกคนหนึ่งก็ได้พูดขึ้นมา

“เด็กนั้นแข็งแกร่งขึ้นมาก!!”

ต่อหน้าเขาลูกพี่อารองไม่แตกต่างอะไรจากเด็กเลย

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)