บทที่20:เชอร์รี่และคำทำนาย (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 20 เชอร์รี่และคำทำนาย

เนินปะการังตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะมนุษย์เงือกและเป็นที่ตั้งของร้านค้าจำนวนมากอีกทั้งยังเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เจริญที่สุดในอาณาจักร

ประมาณหนึ่งปีก่อนมีร้านคาเฟ่แห่งใหม่เปิดขึ้นในเนินปะการังและมีชื่อเสียงอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นร้านฮิตที่รู้จักกันทั่วทั้งเกาะมนุษย์เงือก

เหตุผลนั้นง่ายมากเพราะร้านคาเฟ่แห่งนี้มีที่ชื่อว่า ‘เมอร์เมดคาเฟ่’ คอนเซ็ปต์ร้านก็ตรงตัวตามชื่อโดยพนักงานเสิร์ฟในร้านทุกคนล้วนเป็นนางเงือกที่สวยและอายุน้อย เพียงแค่นี้ก็สามารถทำให้ร้านคาเฟ่แห่งนี้ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม

เมื่อไบร์ทมาถึงหน้าร้านคาเฟ่ก็ดึกมากแล้วแม้ประตูของร้านจะปิดอยู่ แต่ก็ยังมีแสงส่องออกมาจากตรงหน้าต่างดังนั้นมันน่าจะยังมีคนอยู่ข้างใน

“ก๊อกๆ”

ไบร์ทได้ยกมือขึ้นและเคาะไปที่ประตูร้านคาเฟ่

หลังจากนั้นไม่นานเสียงที่คุ้นเคยก็ดังออกมาจากร้าน

"ร้านปิดแล้วค่อยกลับมาพรุ่งนี้"

อารมณ์ที่หงุดหงิดของไบร์ทสงบลงในทันทีก่อนที่เขาจะยิ้มและกล่าวออกมาว่า

“เชอร์รี่นี่ฉันเอง”

หลังประตูเต็มไปด้วยความเงียบงันก่อนที่เจ้าของเสียงภายในจะพูดขึ้นว่า

“ขอโทษด้วยคุณแขกที่มาเยือนฉันไม่รู้จักใครที่เรียกตัวเองว่า ‘ฉัน’ ถ้าคุณยังไม่ไปฉันจะเรียกยามมาพาตัวคุณออกไป”

ตาของไบร์ทถึงกับกระตุก

“ฉันเองไบร์ท.. ฉันกลับมาแล้วเชอร์รี่”

“ถ้าคุณยังคอยรังควานฉันอีกฉันจะเรียกยามจริงๆ แล้วนะ ไบร์ทที่ฉันรู้จักเป็นคนนิสัยไม่ดีที่หยิ่งยโสและไม่ยอมฟังคำแนะนำของคนอื่นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนบนท้องทะเล”

‘มันจำเป็นต้องพูดถึงขนาดนี้เลยเหรอ?’

ไบร์ทถึงกับรู้สึกจนปัญญาการแยกจากกันเมื่อสี่ปีก่อนมันยังกวนใจเธอมาถึงตอนนี้อีกงั้นหรอ?

“เธอพูดถูก,แต่ตอนนี้คนนิสัยไม่ดีคนนั้นกลับมาแล้วเพราะงั้นคุณหนูเชอร์รี่ช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหม?”

“เอี๊ยดดด”

หลังจากเงียบอยู่นานในที่สุดประตูร้านคาเฟ่ก็ถูกเปิดออก

ร่างของสาวงามคนหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าไบร์ทเธอมีผิวที่ซีดขาวคล้ายกับไบร์ท ผมสั้นสีดำ ใบหน้าบอบบางและเย็นชาพร้อมกับหางปลาสีน้ำเงินเข้มภายใต้เอวที่เพรียวบาง

ชื่อของหญิงสาวคนนี้คือเชอร์รี่และเธอก็เป็นคนรักในวัยเด็กของไบร์ท

เธอเป็นน้องสาวของอารองดังนั้นเธอและไบร์ทจึงเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

"ฉันคิดว่านายจะไปตายอยู่ข้างนอกแล้วซะอีก"

คำพูดประชดประชันบาดหูของเชอร์รี่ลอยเข้ามาในหูไบร์ท

ร่างของเชอร์รี่ในตอนนี้กำลังลอยอยู่กลางอากาศมันไม่ใช่ว่าเชอร์รี่บินได้ แต่เป็นเพราะนางเงือกไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระบนบกเหมือนมนุษย์เงือก

พวกเขามักจะเคลื่อนไหวโดยใช้ฟองวางติดไว้กับตัวเพื่อทำให้ร่างกายลอยอยู่ในอากาศ

เหมือนกับเชอร์รี่ในตอนนี้ที่มีฟองพันอยู่รอบเอวเหมือนห่วงยาง

"ก็เกือบไปแล้วเหมือนกันแต่ฉันน่าจะยังพอมีโชคเหลืออยู่บ้าง"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

ช่วงเวลาที่เขาได้เผชิญหน้ากับคิซารุและการแหกคุกในพังค์ฮาซาร์ดนั้นมันน่าตื่นเต้นมาก

"ฮึ่ม!"

เชอร์รี่ส่งเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจแต่สายตาอันแหลมคมของเธอนั้นกลับดูอ่อนลงก่อนจะหันหลังและลอยตัวกลับเข้าไปในร้าน

ไบร์ทที่เห็นก็เดินตามเข้าไปก่อนจะปิดประตูลง

โต๊ะและเก้าอี้ในร้านได้รับการจัดวางอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่ไม่ได้กว้างและดูแออัดเกินไปประกอบกับการตกแต่งอันประณีตทำให้มันดูสวยงามตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น

"ดูดีจริงๆ"

ไบร์ทดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ

เชอร์รี่เดินไปหลังเคาน์เตอร์แล้วยกกาแฟร้อนออกมาวางไว้ตรงหน้าไบร์ท

"ไบร์ท.."

"รู้สึกยังไงบ้างที่ได้ออกทะเลไปโดยไม่คิดอะไรแล้วถูกจับเข้าไปอยู่ในคุก?"

เธอนั่งลงตรงข้ามไบร์ทและถามออกมาพร้อมกับใช้นิ้วชี้ที่เรียวยาวเคาะลงไปบนโต๊ะ

ส่วนไบร์ทก็กำลังจิบกาแฟอันหอมกรุ่นที่มีรสชาติดี

หลังจากนั้นเขาก็วางกาแฟลงแล้วตอบออกมาว่า

"มันไม่ใช่คุกมันคือฐานทดลองของกองทัพเรือ"

เชอร์รี่ที่ได้ยินก็ถึงกับกลอกตาใส่

เห็นได้ชัดว่าสาวสวยคนนี้ไม่ได้เย็นชาอย่างที่เธอแสดงออกมา

"แต่พอพูดถึงการเดินทางครั้งนี้แล้ว.."

"ฉันอาจสูญเสียอะไรไปหลายอย่างแต่ก็ก็ได้รับกลับมาเยอะมากเช่นกัน"

ไบร์ทกล่าวพร้อมกับคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ภายในใจ

"เชอร์รี่.."

"เธออยากฟังมันไหม? เรื่องราวของฉันตลอดสี่ปีที่ผ่านมา"

ไบร์ทจ้องมองเข้าไปในตาของสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า

เชอร์รี่เอนตัวมาข้างหน้าและวางข้อศอกขวาไว้บนโต๊ะก่อนจะใช้มือเท้าคางของเธอไว้

"คืนนี้ยังคงอีกยาวไกล"

หลังจากนั้นไบร์ทก็ได้เล่าเรื่องราวการออกทะเลกับลูกพี่ไทเกอร์และพรรคพวกคนอื่นๆ เมื่อสี่ปีก่อนให้เชอร์รี่ได้ฟังแม้ว่าเธอจะคัดค้านการออกทะเลของเขาก็ตาม

การผจญภัยในท้องทะเลของพวกเขา ทิวทัศน์ที่พวกเขาได้เห็น และผู้คนที่พวกเขาได้พบเจอ

ตั้งแต่การออกเดินทางไปยังท้องทะเลอันกว้างใหญ่ จนกระทั่งได้พบกับเด็กสาวที่ชื่อโคอาล่าและการจากไปของลูกพี่ไทเกอร์ หลังจากนั้นไบร์ทก็ถูกจับกุมและส่งตัวไปยังพังค์ฮาซาร์ด ตามด้วยการแหกคุกและข้อตกลงกับเวก้าพังค์ และสุดท้ายคือการสังหารหมู่ทหารเรือก่อนจะหลบหนีกลับมายังเกาะมนุษย์เงือก

ทั้งเรื่องดีและร้ายไบร์ทได้แบ่งปันมันให้หญิงสาวตรงหน้าได้รับฟัง

เรื่องราวได้จบลงในค่ำคืนที่มืดมิด

“ฮ่าววว!”

ไบร์ทหาวออกมาด้วยความง่วงก่อนจะหันไปเห็นหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของเชอร์รี่

"เชอร์รี่..."

"ตาทึ่มฉันบอกนายไปตั้งนานแล้วว่าโลกมนุษย์มันอันตราย"

เชอร์รี่เช็ดน้ำตาออกอย่างไม่ใส่ใจ

‘ตาทึ่มนี้จะเจ็บปวดและกังวลมากขนาดไหนกันนะ?’

ไบร์ทยิ้มก่อนจะกล่าวออกมาว่า

"งั้นฉันจะไม่ไปไหนสักพักก็แล้วกัน.. เพราะงั้นฝากดูแลฉันด้วยล่ะมาดามเชอร์รี่"

"คนล้างจานในครัวกำลังขาดคนอยู่พอดีเลยนายคงทำมันได้ใช่ไหม?"

เชอร์รี่ยิ้มตอบออกมา

เมื่อหญิงสาวที่ทำตัวเย็นชาอยู่เสมอยิ้มออกมามันทำให้รอยยิ้มนั้นงดงามกว่าที่เคย

ไบร์ทเองก็ถึงกับเก็บยิ้มไว้ไม่อยู่ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"สงสัยฉันคงหวังสูงเกินไป,ฉันคิดว่าจะได้ทั้งอาหารและที่พักฟรีซะอีกแต่ก็ช่างมันเถอะ"

"มาพูดถึงเรื่องลูกพี่อารองกันต่อดีกว่า"

บรรยากาศนั้นเปลี่ยนไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

"…..."

เมื่อพูดถึงพี่ชายต่างมารดาของเธอเชอร์รี่ก็เงียบไปชั่วขณะ ตัวเธอนั้นอาศัยอยู่กับอารองมาตั้งแต่อายุสามขวบ

"นายเองก็รู้ใช่ไหมว่าผู้ชายที่โง่เขลาคนนั้นต้องการตั้งกลุ่มโจรสลัดเพื่อล้างแค้นมนุษย์?"

ไบร์ทพยักหน้าและกล่าวตอบออกมาว่า

"ลูกพี่จินเบอยากให้ฉันโน้มน้าวให้เขาเลิกคิดเรื่องนี้แต่.."

"คำพูดมันใช้ไม่ได้ผลกับเขาอีกต่อไปแล้ว"

"ไบร์ทนายสามารถใช้มาตรการที่รุนแรงกว่านี้ได้นะรู้ใช่ไหม?"

เชอร์รี่กล่าวออกมาอย่างเย็นชา

ไบร์ทที่ได้ยินก็ถึงกับคิ้วกระตุก

‘นี่มันเป็นสิ่งที่น้องสาวควรพูดหรือเปล่า?’

"ถ้าเราปล่อยให้อารองทำตามในสิ่งที่เขาต้องการคนบริสุทธิ์อีกมากมายจะต้องตายเพราะเขา"

"แม้ว่าชีวิตและความตายของมนุษย์จะไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเราก็ตาม แต่ผู้ชายที่โง่เขลาคนนั้นจะต้องได้รับผลที่ตามมาแน่นอนจริงไหม?"

เชอร์รี่กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

ถ้าเป็นคนอื่นที่พูดแบบนี้ไบร์ทก็อาจจะรู้สึกประหลาดใจมาก เพราะว่ามันคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ กับอารองในงานต้นฉบับ

แต่เชอร์รี่เป็นตัวตนที่แตกต่างออกไป

"มันเป็นคำทำนายใช่ไหม?"

ไบร์ทกล่าวถามอย่างตรงไปตรงมา

เชอร์รี่เป็นหมอดูชื่อดังบนเกาะมนุษย์เงือกและคำทำนายของเธอก็ถูกต้องเสมอ

เมื่อสิบห้าปีก่อนตอนที่เธอเพิ่งอายุสามขวบ เธอได้ทำนายการเกิดขององค์หญิงเงือกกับราชาโจรสลัดเอาไว้

ไบร์ทในวัยสองขวบเองก็ได้บังเอิญเห็นฉากดังกล่าวเช่นกัน

“เรื่องแบบนั้นไม่จำเป็นต้องใช้การทำนายหรอก ขนาดนายเองก็คงจะเดาได้อารองในตอนนี้โง่และหัวรุนแรงกว่าเดิมมาก”

“เขาจะทำอะไรดีๆ ในโลกมนุษย์ได้ยังไง? และเมื่อความจริงถูกเปิดเผยคิดเหรอว่ามนุษย์จะปรานีเขา?”

เชอร์รี่กล่าวออกมาด้วยความหนักแน่น

“ทำมันเถอะไบร์ท,นายกำลังช่วยเขาอยู่และไม่ว่ายังไงเขาก็คือพี่ชายของฉัน ถ้าเลือกได้ฉันเองก็ไม่อยากเห็นเขาต้องพบเจอกับความโชคร้าย”

ไบร์ทยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ

คำพูดของเชอร์รี่มันทำให้เขาดูฉลาดขึ้นมาทันตาเห็น

“ฉันจะหยุดเขาเอง”

ไบร์ทตัดสินใจทำตามคำแนะนำของเชอร์รี่

"ฉันยังมีอยู่อีกคำถามหนึ่งเชอร์รี่.. แต่ฉันรู้สึกลังเลนิดหน่อย"

ไบร์ทรู้สึกลังเลแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดมันออกมา

"ฉันรู้เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้วมาทำนายดวงกันดีกว่า"

เชอร์รี่กล่าวออกมาด้วยความเข้าใจ

"ทำนายดวงเหรอ?"

ไบร์ทตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้ารับ

"ตกลง"

เชอร์รี่ได้ลอยขึ้นไปหยิบลูกแก้วทำนายดวงมาจากหลังเคาน์เตอร์แล้ววางไว้บนโต๊ะ

เธอสูดหายใจเข้าก่อนจะกางมือออกบนลูกแก้วทำนายดวง

ดวงตาของเธอในตอนนี้ดูว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด

ไบร์ทรู้ว่าเชอร์รี่กำลังเข้าสู่สภาวะในการทำนายดวงแล้ว

แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นอะไรในลูกแก้วทำนายดวงแต่เชอร์รี่สามารถมองเห็นอนาคตได้จริง

ในตอนนั้นเองไบร์ทก็สังเกตเห็นรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเชอร์รี่

‘เธอไปเห็นอะไรที่น่าสนใจในอนาคตเข้าหรือเปล่า?’

ไบร์ทเดาอยู่ภายในใจ

ดวงตาของเชอร์รี่ได้ฟื้นคืนกลับมาเป็นปกติ หลังจากนั้นเธอก็ได้เอนหลังลงบนเก้าอี้และใช้ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของเธอมองตรงมาที่ดวงตาของไบร์ท

ทันใดนั้นเองเธอก็ได้พูดขึ้นว่า

"นายไม่จำเป็นต้องลังเลแค่ทำในสิ่งที่นายต้องการก็พอ.. ไบร์ทฉันได้เห็นอนาคตที่สวยงามมาก"

"อนาคตอันสวยงามที่นายเป็นคนนำพามันมา"

เธอได้กล่าวย้ำออกมาอีกครั้งด้วยความมั่นใจ

ไบร์ทตกตะลึงไปชั่วขณะหลังจากนั้นรอยยิ้มก็เริ่มเบ่งบานขึ้นบนใบหน้าของเขา

"เป็นอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?"

คำทำนายของเชอร์รี่ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้ แต่อนาคตที่เธอเห็นมันเป็นสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

เธอกล่าวว่าจะมีอนาคตที่สวยงามดังนั้นมันจะต้องมีอนาคตที่สวยงามรออยู่แน่นอน

แม้ว่าอนาคตที่เชอร์รี่เห็นจะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยว แต่มันหมายความว่าอนาคตที่สวยงามกำลังจะมาถึงเพียงแต่ไม่ชัดเจนว่ามันจะเป็นยังไงในภายหลัง

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังแสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยการกระทำของเขาก็จะนำมาซึ่งการพัฒนาที่ดีจริงไหม?

ในเมื่อเป็นแบบนั้นก็ไม่จำเป็นที่ต้องกังวลอีกต่อไป

เช่นเดียวกับที่เชอร์รี่พูดไว้เพียงแค่ทำในสิ่งที่เขาต้องการก็พอไม่จำเป็นต้องลังเล

‘ฉันต้องการทำอะไร?’

‘อาจจะเป็นการแข็งแกร่งขึ้น’

ตราบใดที่เขาสามารถมีความแข็งแกร่งของจักรพรรดิโจรสลัดได้ปัญหาทั้งหมดก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

เมื่อถึงตอนนั้นมันก็แทบไม่มีใครที่สามารถคุกคามความปลอดภัยของเขาได้อีกต่อไป เกาะมนุษย์เงือกเองก็จะได้รับการปกป้อง และแม้แต่กองทัพเรือที่ฆ่าลูกพี่ไทเกอร์เขาก็จะสามารถเอาคืนมันได้

สำหรับตัวเขาในตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะมีความแข็งแกร่งระดับนั้น

ไบร์ทมั่นใจในศักยภาพที่เขามีมาก

ตราบใดที่เขาแข็งแกร่งกว่าใครๆ แม้ว่าอนาคตที่เลวร้ายจะเกิดขึ้นเขาก็มีกำลังมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงมัน

เขาจะนำพาอนาคตที่สวยงามนั้นมาให้ได้และจะไม่ยอมให้มันหายไปอย่างเด็ดขาด

ตอนนี้ไบร์ทได้ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว

หลังจากนี้เขาต้องฝึกฝนให้หนักเพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

แค่การรักษาชีวิตของตัวเองมันไม่พออีกต่อไป เขาต้องทำให้ตัวเองกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดให้ได้

ส่วนที่เหลือก็แค่ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ สำหรับตอนนี้เขายังไม่จำเป็นต้องทำอะไร

"ดูเหมือนนายจะไม่กังวลอีกแล้วใช่ไหม?"

"ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วคืนนี้พักที่นี่ก่อนเถอะ.. พอดีมีห้องรับแขกว่างอยู่ชั้นบน"

เชอร์รี่ยืดตัวและหาวออกมาอย่างแผ่วเบา

“ตกลง”

ไบร์ทพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

เขาได้ตามเชอร์รี่ขึ้นไปชั้นสองของร้านคาเฟ่หลังจากที่มาถึงเธอก็ได้เปิดประตูห้องรับแขกออก

“ทุกอย่างที่นี่เรียบร้อยดีเพราะว่าจะพนักงานเสิร์ฟมาพักที่นี่บ้างเป็นครั้งคราว”

เธอหันหน้ามามองไบร์ทและกล่าวออกมาว่า

“อย่าได้ทำอะไรแปลกๆ ล่ะ”

“ใครมันจะไปทำอะไรแบบนั้น?!”

ไบร์ทกลอกตาด้วยความไม่พอใจ

“ฮึ่ม!”

เชอร์รี่ฮัมออกมาเสียงดังก่อนจะลอยตัวไปที่อีกด้านหนึ่งของทางเดินซึ่งเป็นห้องนอนของเธอ

เมื่อเธอคว้าจับไปที่ประตูเธอก็ได้ยินเสียงของไบร์ทดังมาจากด้านหลัง

“ฉันกลับมาแล้วเชอร์รี่”

เชอร์รี่ชะงักไปก่อนจะหันกลับมา

ภายใต้แสงไฟบนทางเดินไบร์ทมองเห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน

"ยินดีต้อนรับกลับไบร์ท"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)