บทที่19:อารอง (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 19 อารอง

ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าไบร์ทในตอนนี้มีชื่อว่าโฮดี้ โจนส์ ก่อนที่ไบร์ทจะได้รับความทรงจำจากชาติก่อนคืนกลับมาผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนที่ไบร์ทเกลียดที่สุดในเกาะมนุษย์เงือกอยู่ก่อนแล้ว

หลังจากได้รับความทรงจำกลับมาอันดับของหมอนี้ก็ไม่ได้ตกลงเลย

ไบร์ทกับโฮดี้ถือว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กกัน เพราะพวกเขาเติบโตมาด้วยในเขตมนุษย์เงือกซึ่งโฮดี้นั้นแก่กว่าไบร์ทเพียงสองปีเท่านั้น

โฮดี้มองอารองเป็นแบบอย่างในชีวิตของเขาและยอมรับอุดมการณ์ความเป็นมนุษย์เงือกของอารองมาอย่างสมบูรณ์ ดีไม่ดีมันจะสุดโต่งกว่าอารองด้วยซ้ำ

เพราะอย่างน้อยอารองก็ยังรักเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเขา ตัวเขาเพียงแค่เกลียดการเลือกปฏิบัติของมนุษย์และไม่ว่าเขาจะทำอะไรจากมุมมองของมนุษย์เงือกสิ่งที่เขาทำมันไม่ใช่ความผิดร้ายแรง

แต่โฮดี้แตกต่างออกไปผู้ชายคนนี้เลือดเย็นแม้กระทั่งกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเขาเอง เขายึดถืออุดมการณ์อันสุดโต่งของตนและข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่าในเขตมนุษย์เงือกมาตั้งแต่สมัยที่เขายังเด็ก

แน่นอนว่าไบร์ทซึ่งเป็นลูกครึ่งระหว่างมนุษย์เงือกและมนุษย์ย่อมเป็นหนามในสายตาของอีกฝ่าย

ตอนนี้โฮดี้เรียกไบร์ทว่าเป็นลูกผสมแต่ในอดีตมันไม่ใช่แค่นั้น

ในตอนที่พวกเขายังเด็กโฮดี้จะใช้ทุกคำที่นึกออกเพื่อดูหมิ่นไบร์ทในทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นมนุษย์เงือกสายพันธุ์ฉลามเหมือนกัน แต่สายพันธุ์ของโฮดี้คือฉลามขาวยักษ์ในขณะที่ไบร์ทคือสายพันธุ์เม็กกาโลดอนช่องว่างมันใหญ่มากและมันก็เป็นแบบนั้นมาเสมอตั้งแต่ที่พวกเขายังเด็ก

ดังนั้นโฮดี้จึงถูกไบร์ททุบตีอย่างหนักในตอนที่เขายังเด็ก และต่อมาเขาก็ได้เรียนรู้บทเรียนและเริ่มเปลี่ยนคำพูดของเขาแต่ถึงอย่างงั้นทัศนคติของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

“โฮดี้”

ไบร์ทพูดพร้อมกับยิ้มเยาะออกมา

“ฉันจำได้ว่าฉันเตือนแกหลายครั้งแล้วว่าให้ดูแลปากของแกให้สะอาดต่อหน้าฉัน”

ทันใดนั้นไบร์ทก็ยกหมัดของเขาขึ้นมา

‘สำหรับหมอนี้ไม่จำเป็นต้องพูดให้เสียเวลา’

ร่องรอยของความกลัวปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของโฮดี้ ร่างกายของเขาซึ่งเตี้ยกว่าไบรท์ได้ก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัวแต่เขาก็พยายามยิ้มสู้ด้วยความมั่นใจ

“แกมาที่นี่เพื่อพบลูกพี่อารองงั้นหรอ? แต่แย่หน่อยนะที่ลูกพี่อารองไม่ได้อยากเจอแกในตอนนี้”

“ลูกพี่อารองไบร์ทมาหาคุณแล้ว!”

ไบร์ทไม่ได้สนใจและตะโกนสวนออกมาเสียงดัง

“ไบร์ท?”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ,น้องรักของฉันมาหาถึงที่เลยงั้นหรอ?”

เสียงหัวเราะดังออกลั่นพร้อมกับร่างหนึ่งที่เดินออกมาจากประตู

เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้โดยไม่ได้ติดกระดุม และมีตราประทับของกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์อยู่บนหน้าอกที่เปลือยเปล่าของเขา บนหัวถูกประดับไว้หมวกขนสัตว์และมีจมูกที่แหลมคมราวกับลูกศร

"โอ้! ไบร์ทน้องรัก!"

"นานมากแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน"

ชายที่กำลังเข้ามาหานั้นคือลูกพี่อีกคนหนึ่งของไบร์ท ‘อารอง’

"นานมากแล้วจริงๆ ที่เราไม่ได้เจอกันลูกพี่อารอง"

ไบร์ทพยักหน้ารับและกล่าวออกมา

"ลูกพี่อารองคุณควรคุยกับหมอนี้ให้ดีๆ ส่วนผมคงขอตัวกลับก่อนเพราะคืนนี้ผมยังมีภารกิจลาดตระเวนอยู่"

โฮดี้มองมาที่ไบร์ทด้วยความประชดประชันแล้วบอกลาอารอง

"โอเค,ดูแลตัวเองด้วยล่ะโฮดี้"

อารองยิ้มและพูดออกมาด้วยท่าทางที่ดูใจดี

โฮดี้เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ

ไบร์ทมองตามไปที่ด้านหลังของอีกฝ่าย

ไม่เหมือนอารองหมอนี้กำลังจะสร้างปัญหาขึ้นบนเกาะมนุษย์เงือกในไม่ช้า

‘ฉันควรจะหาโอกาสจำกัดมันทิ้งดีไหม?’

สำหรับเขาแค่แฮงค์คนเดียวก็เกินพอแล้ว เพราะงั้นไม่จำเป็นที่ต้องปล่อยให้มีคนอื่นมารบกวนชีวิตอันสงบสุขของเขาอีก

“เฮ้ เฮ้,นายยังปล่อยวางไม่ได้อีกเหรอไบร์ท?”

“พวกนายสองคนอาจมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้นายก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นนายควรเรียนรู้ที่จะปล่อยวางความเคียดแค้นของตัวเองลงบ้างจริงไหม? ไม่ว่ายังไงเราทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์เดียวกัน!”

อารองกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ

มันยากจริงๆ ที่จะจินตนาการว่าคำพูดแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากของอารอง

“ผมไม่มีอะไรจะพูดกับหมอนั้นหรอก”

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

“ฮ่าๆ ๆ ๆ! ไอ้เด็กดื้อนี้เข้ามาในบ้านไปทักทายเพื่อนเก่ากันเถอะ!”

อารองเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับรอยยิ้ม

ไบร์ทเองก็เดินตามเขาไปในทันที

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ยินโฮดี้ โจนส์ซึ่งกำลังเดินออกจากเขตมนุษย์เงือกสบถด่าออกมาว่า

"ไบร์ทไอ้สารเลว! แกรอฉันก่อนเถอะ!!"

………

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไบร์ทมาที่บ้านของอารอง หลังจากเดินเข้ามาแล้วเขาก็ได้พบกับเหล่ามนุษย์เงือกที่อัดแน่นกันอยู่ภายใน

หลายคนเป็นคนรู้จักของไบร์ทอย่างเช่นเพื่อนเก่าในกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ ส่วนที่เหลือก็เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยในเขตมนุษย์เงือก

"ลูกพี่อารองนี่คุณกำลังจัดงานปาร์ตี้อยู่งั้นหรอ?"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปทักทายเพื่อนเก่าของเขา

แต่ก็มีเพื่อนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ตอบกลับเขา บางคนถึงกับเบือนหน้าหนี และบางคนก็ถึงกับจ้องเขม็งมาที่เขาตาแข็ง

‘ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเลวร้ายกว่าที่คิดแฮะ’

ไบร์ทคิดออกมาด้วยความลำบากใจ

"ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอกเพราะมันยังมีเรื่องดีๆ รอนายอยู่.."

"แล้วก็ไบร์ทยินดีด้วยที่นายกลับมา"

อารองนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ตรงกลางที่ถูกรายล้อมไปด้วยมนุษย์เงือก

"ไบร์ทน้องรักมาเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดของฉันเถอะ"

อารองกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"…..."

ไบร์ทเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะกล่าวออกมาว่า

"ลูกพี่อารอง,คุณจะออกจากกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์งั้นหรอ?"

ในตอนนั้นเองมนุษย์เงือกคนหนึ่งก็ลุกพรวดขึ้นมา

"นายยังแกล้งทำเป็นไม่รู้อีกงั้นหรอไบรท์?! นายก็เพิ่งเจอกับจินเบมาไม่ใช่หรือไง? เขาไม่ได้บอกอะไรนายเลยงั้นหรอ?"

ข่าวนี้ถูกแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าการนินทาถือเป็นสิ่งบันเทิงที่ทุกคนในเขตมนุษย์เงือกชื่นชอบ

"ไบร์ท,จินเบขอให้นายมาโน้มน้าวพวกเราใช่ไหม?"

คนที่พูดออกมานั่นคือชายมนุษย์เงือกที่สวมชุดศิลปะการต่อสู้ มีผิวสีฟ้าหม่นและมีครีบปลาอยู่บนศอกทั้งสองข้าง

ชื่อของเขาคือคุโรโอบิหนึ่งในสมาชิกในอนาคตของกลุ่มโจรสลัดอารอง

"นายอยู่ข้างจินเบเหรอ?"

เขาได้กล่าวออกมาอย่างจริงจัง

"ผมก็แค่ไม่อยากให้กลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ที่ลูกพี่ไทเกอร์สร้างขึ้นมาต้องแตกแยก"

ไบร์ทกล่าวตอบออกมาอย่างใจเย็น

นี่คือสิ่งที่จินเบขอให้เขาทำ

แม้ว่าเขาจะได้ชีวิตและอิสระกลับคืนมาแต่อารองกลับไม่พอใจกับการประนีประนอมระหว่างจินเบและมนุษย์ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจออกจากกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์และสร้างกลุ่มโจรสลัดอารองขึ้นมา

"อย่ามาพูดไร้สาระไบร์ท! จินเบต่างหากที่เป็นคนทำลายกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์!"

"จินเบก็เป็นแค่คนอ่อนแอที่ยอมก้มหัวให้กับมนุษย์ที่ต่ำต้อยพวกนั้น! ยอมจำนนต่อรัฐบาลโลกที่ฆ่าลูกพี่ไทเกอร์และกลายเป็นสุนัขรับใช้ของพวกมนุษย์!"

มนุษย์เงือกอีกคนได้ร้องตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล

ไบร์ทที่ได้ยินก็ถึงกับคิ้วขมวด

"โอเค โอเค,ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว"

"ไม่ว่ายังไงลูกพี่จินเบก็คือคนที่ช่วยพวกเราไว้"

มนุษย์เงือกคนหนึ่งได้ลุกขึ้นมาเพื่อทำให้ทุกอย่างสงบ เขามีแขนหกข้างและตราประทับของกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์อยู่บนหน้าผากของเขาชื่อของเขาคือฮาจิ

"ไม่จำเป็นต้องมาโน้มน้าวฉันหรอกไบร์ท"

"ในเมื่อจินเบลืมความเกลียดชังของเขาไปแล้วก็ปล่อยให้ฉันเป็นคนได้ล้างแค้นแทนลูกพี่ไทเกอร์เอง.. ล้างแค้นให้กับพวกเราเหล่ามนุษย์เงือก!!"

อารองมองตรงมาที่หน้าไบร์ท

ทันใดนั้นเขาก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความกระตือรือร้น

"ใช้เลือดและความตายของมนุษย์เพื่อให้พวกมันได้รู้ว่าพวกเราเหล่ามนุษย์เงือกคือเผ่าพันธุ์ที่เหนือกว่า!!"

ไบร์ทรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของอารอง

ความเกลียดชังที่สะสมมานานหลายปีมันเปลี่ยนอารองที่พาพวกเขาไปดูหมู่เกาะชาบอนดี้ด้วยสายตาที่เป็นประกายไปได้มากขนาดนี้เลยเหรอ?

"มาร่วมมือกับฉันเถอะไบร์ท!"

"ถ้าเป็นนายจะต้องทำให้มนุษย์พวกนั้นจดจำไปทั้งชีวิตแน่!!"

อารองยื่นมือมาหาไบร์ทและพูดออกมาอย่างกระตือรือร้น

เมื่อเผชิญหน้ากับคำเชิญของอารองไบร์ทก็เลือกที่จะปฏิเสธ

"ขอโทษจริงๆ ลูกพี่อารองฉันไม่อยากเป็นโจรสลัดอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่เงียบๆ บนเกาะมนุษย์เงือกและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข"

"นายพูดว่าไงนะ?!"

"ไบร์ท! นายกำลังพูดอะไรออกมา?! ผู้ชายอย่างนายผู้ชายที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์อย่างนาย.. คิดที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบโดยไม่ทำอะไรเลยเนี่ยนะ?!"

คำตอบที่ใจเย็นนี้มันทำให้อารองโกรธขึ้นมาในทันทีก่อนที่เขาจะวิ่งเข้ามากระชากคอเสื้อของไบร์ท

"นายลืมความเกลียดชังที่เกิดขึ้นกับลูกพี่ไทเกอร์ไปแล้วหรือไง?! อะไรมันทำให้นายอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้!!"

ไบร์พยายามปิดปากโดยไม่พูดอะไรออกมา

เขาจะพูดอะไรได้อีก? จะให้บอกอีกฝ่ายไปว่าถ้ารออีกสิบปีลูฟี่จะสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้งั้นหรอ?

ต่อให้อารองเชื่อคำพูดไร้สาระพวกนั้นจริง เขาก็คงไม่สนใจมันอยู่ดีเพราะตอนนี้เขาต้องการแค่ล้างแค้นมนุษย์

"ผมบอกคุณแล้วลูกพี่อารอง! หมอนี้มันเข้าข้างจินเบและเข้าข้างมนุษย์ไปแล้ว!"

ทันใดนั้นมนุษย์เงือกคนหนึ่งก็ได้พูดบางอย่างออกมา

"อย่าลืมว่าหมอนี้ไม่ใช่มนุษย์เงือกที่แท้จริงเพราะมันมีสายเลือดของมนุษย์ไหลเวียนอยู่!"

ไบร์ทเงียบและไม่ได้ตอบโต้อะไรออกมา

‘มนุษย์เรียกเขาว่ามนุษย์เงือก ส่วนมนุษย์เงือกก็เรียกเขาว่ามนุษย์’

ช่างเป็นชีวิตที่น่าลำบากใจจริงๆ

"งั้นหรอ? เป็นเพราะแบบนี้เองสินะ.."

อารองปล่อยไบร์ทและก้าวถอยหลังออกมาด้วยความดูถูก

"ความอ่อนแอที่ฝังรากลึกในสายเลือดของมนุษย์มันส่งผลต่อนายด้วยสินะไบร์ท?"

"น่าเศร้าจริงๆ ออกไปจากที่นี่ซะและอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก! ที่นี่ไม่ต้อนรับนายไบร์ท!"

ตอนนี้พูดอะไรไปก็คงไม่มีประโยชน์แล้วจริงๆ

ดังนั้นไบร์ทจึงทำได้แค่เดินจากไปเท่านั้น

ในขณะเดินอยู่บนถนนของเขตมนุษย์เงือกไบร์ทก็ดูเศร้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

‘ฉันควรทำยังไงกับลูกพี่อารองดี?’

พูดตามตรงชีวิตและความตายของมนุษย์ในทะเลอีสต์บลูที่ห่างไกลไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

‘ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นตัวละครหลักแต่เป็นตัวละครหลักแล้วไง? มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?’

‘ถ้าฉันไม่ได้รับความทรงจำกลับมาฉันก็คงไม่จำเป็นต้องมานั่งคิดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ’

‘แต่ตอนนี้ปัญหาคือความทรงจำของฉันในฐานะมนุษย์จากชาติก่อนมันได้ตื่นขึ้นมาแล้ว’

‘ตอนนี้ฉันไม่ได้ถูกแบ่งแยกเพียงแค่สายเลือดในตัวเท่านั้น แต่ยังมีความคิดของทั้งมนุษย์เงือกและมนุษย์หลอมรวมอยู่ภายในใจอีกด้วย’

‘ฉันจะยอมมองดูลูกพี่อารองทำร้ายมนุษย์ที่บริสุทธิ์พวกนั้นจริงๆ งั้นหรอ?’

‘ถ้าทำแบบนั้นจริงฉันจะตกนรกเพราะเรื่องนี้ไหม?’

‘แล้วถ้าฉันอยากจะหยุดมันฉันจะหยุดมันได้ยังไง?’

ความเกลียดชังที่อารองมีต่อมนุษย์นั้นมันได้ถูกหยั่งรากลึกไปแล้ว และมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปลี่ยนแปลงเขาด้วยคำพูด

‘หมายความว่าฉันต้องมีปัญหากับลูกพี่อารองเพราะกลุ่มคนที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อนงั้นหรอ?’

"น่าหงุดหงิดชะมัด"

ไบร์ทรู้สึกปวดหัวมาก

แถมตอนนี้เขายังมีอีกเรื่องที่ต้องกังวล

เพราะคำพูดของอารองสิ่งที่เขาเคยหลีกเลี่ยงมาตลอดก็ได้ผุดขึ้นมาในใจเขา

‘สิ่งที่เขาคิดจะทำมันดีแล้วจริงๆ เหรอ?’

การได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบนเกาะมนุษย์เงือกโดยไม่ทำอะไรมันดีแล้วจริงๆ ใช่ไหม? หรือมันเป็นชีวิตที่เขาใฝ่ฝันถึงหรือเปล่า? โลกหลังจากที่ลูฟี่ได้กลายเป็นราชาจะเป็นโลกที่ทำให้เหล่ามนุษย์เงือกและเงือกมีความสุขได้จริงเหรอ?

‘ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันมีเรื่องให้ต้องกังวลมากมายหลังจากกลับมาถึงบ้าน?’

"ตอนนี้ฉันควรไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นก่อนดีกว่า"

ไบร์ทตัดสินใจออกไปหาคนรักในวัยเด็กของเขา

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)