บทที่18:จินเบ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 18 จินเบ

ไบร์ทได้ตื่นขึ้นมาเพราะความหิว

ท้องของเขากำลังส่งเสียงร้องคำรามโครกคราก

เขาลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหาวออกมาก่อนจะพบว่าแสงในห้องนั้นสลัวลงมามากแล้ว

"ไปหาข้าวกินก่อนดีกว่า.."

ไบร์ที่กำลังพูดจู่ๆ ก็ชะงักไป

‘ฉันควรจะไปขอยืมเงินลูกพี่จินเบก่อนดีกว่าแฮะ’

ไบร์ทได้ลุกขึ้นและเดินออกมาจากห้องอย่างช้าๆ เมื่อเขากำลังจะปิดประตูเขาก็จำได้ว่าประตูได้ถูกวางไว้ข้างทางเดิน

"พรุ่งนี้ไว้ค่อยมาเปลี่ยนประตูแล้วกัน"

ไบร์ทล้มเลิกความคิดที่จะติดตั้งประตูใหม่และหันหลังเดินลงมาข้างล่าง

ทันทีที่เขาเดินออกจากบ้านและก้าวเท้าเข้าสู่ถนนที่ทรุดโทรมเสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

"ไบร์ท!!"

เสียงที่คุ้นเคยทำให้ฝีเท้าของไบร์ทหยุดลงอย่างกะทันหัน

เขาได้หันหลังกลับในทันที

ทันใดนั้นเงาร่างสีฟ้าก็ได้พุ่งตรงเข้ามาหาเขา

ไบร์ทได้ถูกเงาร่างดังกล่าวกอดเอาไว้ด้วยความตื่นเต้น

"โชคดีจริงๆ ที่นายไม่ได้เป็นอะไรไบร์ท!!"

อีกฝ่ายคือมนุษย์เงือกสายพันธุ์ฉลามวาฬซึ่งตัวเตี้ยกว่าแต่อ้วนกว่าไบร์ทมาก

ไบร์ทเองก็ตื่นเต้นมากเช่นกันเขาได้กอดตอบอีกฝ่ายด้วยความอบอุ่น

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลูกพี่จินเบ!"

ชายที่เข้ามานั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกัปตันคนปัจจุบันของกลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ เจ็ดเทพโจรสลัดคนใหม่ชายชาตรีแห่งท้องทะเล จินเบ

จินเบปล่อยไบร์ทและมองดูเขาอย่างระมัดระวัง

“นายดูตัวสูงและแข็งแรงขึ้นนะ,ดูเหมือนว่าในปีที่ผ่านมานายจะไม่ได้เผชิญกับความยากลำบากอย่างที่ฉันคิดไว้”

“เกิดเรื่องขึ้นเยอะเลยล่ะ..”

ไบร์ทยิ้มตอบและกล่าวออกมาว่า

“แต่มันก็ถือเป็นโชคดีในโชคร้ายผมเองก็ต้องขอบคุณลูกพี่จินเบ ไม่งั้นผมก็คงไม่ได้รับอิสรภาพพกลับคืนมาง่ายๆ แบบนี้”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ,ดีแล้วที่นายไม่เป็นอะไร”

จินเบยกมือขึ้นและตบลงไปที่ไหล่ไบร์ทด้วยความห่วงใย

ไบร์ทติดตามพวกเขามาตั้งแต่ยังเด็กสำหรับจินเบแล้วไบร์ทก็เหมือนน้องชายคนหนึ่ง

“คือว่าลูกพี่จินเบ..”

“ผมขอรบกวนลูกพี่สักเรื่องได้ไหม?”

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“บอกมาได้เลยว่านายต้องการอะไร?”

"ปัญหาของนายก็เหมือนปัญหาของฉัน"

จินเบยิ้มและกล่าวออกมา

"ลูกพี่ช่วยเลี้ยงข้าวผมหน่อยได้ไหม? ตอนนี้ผมหิวสุดๆ ไปเลย!"

ไบร์ทพูดพร้อมกับลูบท้องของเขา

จินเบชะงักไปชั่วขณะก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,แล้วนายจะมัวรออะไรอยู่? ไปกันถือโอกาสเลี้ยงต้อนรับที่นายกลับมาไปด้วยเลยก็แล้วกัน"

เมื่อได้ยินดังนั้นไบร์ทก็เดินตามจินเบไปยังร้านอาหารที่ดีที่สุดในเขตมนุษย์เงือก

แม้ว่าจะเป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดแต่ก็ต้องขอย้ำอีกครั้งว่าที่นี่คือเขตมนุษย์เงือก ก็คงจะรู้ใช่ไหมว่าจุดเด่นของสถานที่แห่งนี้มันคืออะไร?

เช่นเดียวกับอาคารส่วนใหญ่ในเขตมนุษย์เงือก ร้านอาหารแห่งนี้ดูเก่าและโทรมพอตัวเลยแต่กิจการก็ถือว่าดีทีเดียวและแทบจะเต็มตลอดเวลา

"โอ้! ลูกพี่จินเบ!"

"ลูกพี่จินเบคุณมาที่นี่ได้ยังไง?!"

“……”

จินเบมีชื่อเสียงมากในเขตมนุษย์เงือกทันทีที่เขาเดินเข้ามาในร้าน มนุษย์เงือกหลายคนก็รีบวิ่งเข้ามาทักทายด้วยความตื่นเต้น

แน่นอนว่ามีคนที่รู้จักไบร์ทเข้ามาทักทายเขาเช่นกัน

ในขณะที่กำลังพูดคุยกับคนรู้จักของเขาไบร์ทและจินเบก็ได้นั่งลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้าน

"โอ้! แบดบอยไบร์ทกลับมาแล้ว!"

เจ้าของร้านได้เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้ม

"เอาเหมือนเดิมใช่ไหม?"

"แน่นอน! ผมคิดถึงรสชาติอาหารของคุณมากเลยนะรู้ไหม?"

ไบร์ทกล่าวตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม

เจ้าของร้านเบะปากและกล่าวออกมาว่า

"ล้อเล่นหรือเปล่า? แต่ก่อนนายพูดว่าอาหารของฉันมันห่วยแตกตลอดเลยไม่ใช่หรือไง?"

"เพราะงั้นผมถึงได้บอกว่าคิดถึงมันไง"

ไบร์ทยิ้มเยาะออกมาด้วยความขี้เล่น

"ไอ้เด็กเวร! แกยังน่ารำคาญเหมือนเดินไม่เปลี่ยนเลยนะ!"

เจ้าของร้านหันหลังและเดินจากไปด้วยความไม่พอใจ

“เจ้าของร้านผมเอาสองจานนะ”

ไบร์ทพูดไล่หลังของอีกฝ่าย

“ไบร์ทไม่ว่านายจะพูดยังไง..”

“นายก็มากินอาหารที่นี่ตลอดถึงแม้นายจะบอกว่ามันไม่อร่อยก็ตาม”

จินเบยิ้มและกล่าวออกมา

“ตอนที่ผมยังเด็กผมมักจะมาที่นี่เพื่อขอของเหลือจากเจ้าของร้านอยู่เสมอ”

“ถึงแม้รสชาติมันจะไม่ดีเท่าไหร่แต่มันก็เป็นเรื่องยากที่จะไม่ชอบรสชาตินั้น”

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยความคิดถึง

“ถ้าฟังจากที่นายเล่าก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอาหารไหนที่อร่อยไปกว่านี้อีกแล้ว”

จินเบกล่าวออกมาอย่างเห็นด้วย

ใช้เวลาไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ

มนุษย์เงือกและเงือกส่วนใหญ่ไม่กินปลา ดังนั้นแหล่งโปรตีนหลักของพวกเขาคือหอยประเภทต่างๆ ที่มีอยู่ในทะเล

ใต้ท้องทะเลลึกที่มนุษย์เข้าไม่ถึงนั้นมีหอยขนาดยักษ์อยู่มากมายที่มนุษย์เงือกและเงือกสามารถกินได้

แต่มันก็ยังมีมนุษย์เงือกและเงือกอีกไม่น้อยที่ไม่สามารถกินหอยได้ อาหารหลักของพวกเขาจึงกลายเป็นสาหร่ายทะเลที่กินได้

แน่นอนว่าไบร์ทชอบกินเนื้อมากกว่า

เมื่ออาหารถูกวางไว้ตรงหน้าไบร์ทก็เริ่มกินมันในทันที

‘มันยังคงเป็นรสชาติที่แสนคุ้นเคย’

‘ช่างน่าคิดถึงจริงๆ’

ไบร์ทกินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

จินเบมองไบร์ทด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า

"กองทัพเรือบอกว่านายถูกส่งตัวไปที่ฐานทัพลับจริงไหม?"

"ใช่,มันเป็นฐานทดลองลับที่นั้นผมได้พบกับเวก้าพังค์"

ไบร์ทพยักหน้ารับและกล่าวออกมาอย่างคลุมเครือ

"เวก้าพังค์..."

"นักวิทยาศาสตร์อันดับหนึ่งของโลกคนนั้นหนะเหรอ?!"

จินเบอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ไบรท์พยักหน้ารับก่อนจะกล่าวต่อว่า

"ผมได้รับผลไม้ปีศาจและด้วยความช่วยเหลือของเวก้าพังค์ ผมยังได้รับความสามารถแปลกๆ มาหลายอย่างเลยทีเดียว"

"นายกำลังจะบอกว่านายกินผลไม้ปีศาจเข้าไปงั้นเหรอ? แล้วนายกลับมาที่นี่ได้ยังไง?"

จินเบรู้สึกประหลาดใจมาก

"แล้วก็ยังมีความสามารถแปลกๆ อีกหลายอย่างด้วย"

ไบร์ทพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจในขณะที่มีอาหารอยู่เต็มปาก

"…..."

ตอนนี้จินเบรู้สึกตกใจมากจากคำพูดของไบร์ทความสามารถแปลกๆ นั้นอาจทำให้ผู้ใช้พลังผลปีศาจสามารถเอาชนะข้อจำกัดจากน้ำทะเลได้

‘เวก้าพังค์.. เป็นคนที่น่าทึ่งจริงๆ!’

"ไม่น่าละนายถึงได้บอกว่ามันเป็นโชคดีในโชคร้าย"

จินเบกล่าวย้อนไปถึงคำพูดของไบร์ท

"มีอีกเรื่องหนึ่งลูกพี่จินเบ"

"ระหว่างทางที่เดินทางกลับมาผมได้ฆ่าทหารเรือที่คุ้มกันผมทิ้งไปจนหมด"

ไบร์ทเช็ดปากและกล่าวกระซิบออกมาอย่างแผ่วเบา

"ว่าไงนะ?!"

ดวงตาของจินเบเบิกกว้างพร้อมขอบโต๊ะที่ถูกขยี้จนแหลก

แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ลดเสียงของเขาลง

"มันเกิดอะไรขึ้น?"

ไบร์ทได้เล่าเรื่องให้จินเบฟังคร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับแฮงค์

จินเบที่ฟังก็ขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา

"มนุษย์มักจะมีคนแบบนี้อยู่เสมอ"

จินเบกล่าวออกมาด้วยความรังเกียจ

"นายทำถูกแล้วไบร์ทเราไม่จำเป็นต้องเกลียดมนุษย์ แต่สำหรับคนแบบนี้ไม่มีเหตุผลที่เราต้องแสดงความเมตตา!"

"สิ่งที่ผมกังวลตอนนี้คือถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไปละก็มันจะต้องทำให้ลูกพี่และเกาะมนุษย์เงือกเดือดร้อนแน่"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยความกังวล

ถ้ามันเป็นแค่เขาตัวคนเดียวมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว

แต่มันไม่ใช่อย่างงั้นเขายังมีเพื่อนและบ้านเกิดที่อยู่ข้างหลังเขา

‘เป็นเพราะไอ้บ้าแฮงค์นั้นตัวเดียว!’

‘มันทำให้แผนชีวิตของฉันต้องหยุดชะงัก’

"ในเมื่อไม่มีผู้รอดชีวิตมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับกองทัพเรือที่จะตามหาความจริง"

จินเบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า

"เอาล่ะ,พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อกองทัพเรือและถามพวกเขาว่าทำไมนายถึงยังไม่กลับมา"

"ลูกพี่จินเบ,คุณกำลังจะบอกว่าตราบใดที่ผมหายตัวไปพร้อมกับพวกเขามันก็ไม่ใช่ปัญหาของผมใช่ไหม?"

ดวงตาของไบร์ทส่องสว่างเป็นประกาย

‘ลูกพี่จินเบที่ดูซื่อตรงแท้จริงแล้วกลับเป็นคนที่ฉลาดมาก’

“แต่ว่านะไบร์ทนายอาจต้องอยู่เงียบๆ ในช่วงนี้”

จินเบพูดออกมาด้วยความกังวล

“ใช้ชีวิตอยู่เงียบๆ บนเกาะมนุษย์เงือกและห้ามดึงดูดความสนใจ”

“นั่นมันสิ่งที่ผมต้องการอยู่แล้ว”

“ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบอยู่บนเกาะมนุษย์เงือก”

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“จริงเหรอ? ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าคำพูดแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากนาย”

จินเบพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ

“ตอนนั้นนายยังร้องไห้และทำทุกวิถีทางเพื่อจะออกทะเลไปกับพวกเราอยู่เลย”

“พอคนเราเผชิญหน้ากับความยากลำบากคนเราก็ต้องโตขึ้นเป็นธรรมดา”

ไบร์ทพูดพร้อมกับกินอาหารบนจานไปด้วย

“ถ้างั้นทุกอย่างก็โอเค”

จินเบพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

"อย่างน้อยนายก็ต้องเงียบไว้สักพักและหลีกเลี่ยงความสนใจ นายไม่จำเป็นต้องกังวลไบร์ทฉันจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับนายแน่นอน"

"จริงด้วยไบร์ทถ้างั้นช่วงนี้นายสนใจลองฝึกฮาคิดูไหม?"

ไบร์ทเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความประหลาดใจ

เหตุผลที่ไบร์ทประหลาดใจก็เพราะเขากำลังจะขอร้องเรื่องนี้อยู่พอดีเลย

"การที่นายสามารถฆ่าพลเรือตรีได้อย่างสบายๆ ความสามารถที่นายได้รับมามันคงจะสุดยอดมากจริงๆ"

"ถ้าเป็นนายต้องแซงหน้าฉันได้แน่"

จินเบกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ตกลง"

ไบร์ทตอบตกลงอย่างมีความสุข

เขาเตรียมตัวเตรียมใจมานานแล้วเพราะถ้าเกิดว่าเขาอยากจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้อย่างปลอดภัย เขามีแต่จะต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

"ดีมาก!"

จินเบมองมาที่ไบร์ทด้วยความพอใจ

ถ้าเป็นไบร์ทในตอนนี้เขาอาจได้ครอบครองความแข็งแกร่งระดับจักรพรรดิโจรสลัดในสักวันก็เป็นได้

‘ถ้ามันเกิดขึ้นจริงละก็..’

"เจ้าของร้านขอเพิ่มอีกสองจาน!"

ไบร์ทตะโกนสั่งออกมาเสียงดัง

"ฮืม? กินหมดแล้วเหรอ?"

"นายกินเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

จินเบอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

ไบร์ทยิ้มแล้วพูดออกมาว่า

"เพราะว่าผมอยู่ในวัยกำลังโต"

ความสามารถหลายอย่างได้สร้างอวัยวะใหม่ขึ้นมาและพวกมันก็กำลังเติบโต ดังนั้นไบร์ทต้องการสารอาหารและพลังงานเป็นจำนวนมาก

ยิ่งไปกว่านั้นปลาแองเกลอร์ยักษ์จอมเขมือบยังได้เพิ่มความแข็งแกร่งและความอึดให้กับไบร์ทด้วย

อย่างไรก็ตามการเสริมประสิทธิภาพนี้ไม่ใช่การปรับปรุงในทันที แม้แต่ในประวัติศาสตร์เองก็ไม่ควรมีสิ่งมีชีวิตใดที่มีศักยภาพมากไปกว่าไบร์ทซึ่งครอบครองทั้งสายเลือดเม็กกาโลดอนและไคโด

ปลาแองเกลอร์ยักษ์จอมเขมือบตัวนี้สามารถกักเก็บพลังงานได้เช่นเดียวกับอูฐ

อย่างไรก็ตามปลาแองเกลอร์ยักษ์จอมเขมือบมีความสามารถในการระเบิดพลังงานที่กักเก็บเอาไว้และเปลี่ยนพลังงานดังกล่าวให้กลายเป็นพละกำลังหรือความแข็งแรงทางกายภาพได้ซึ่งมันแตกต่างจากอูฐ

การที่ไบร์ทกินเยอะขึ้นจึงถือเป็นการช่วยชาร์จพลังงานให้ตัวเองในระดับหนึ่งเช่นกัน

แม้ว่าตอนนี้มันแทบจะไม่เห็นผลลัพธ์อะไรเลยก็ตาม แต่ความสามารถเหล่านี้จะได้รับการพพัฒนาขึ้นผ่านการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง

"ไบร์ทมีบางอย่างที่ฉันอยากให้นายช่วย"

ในตอนนั้นเองจินเบก็กล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"ฮืม?"

…………

หลังจากทานอาหารเย็นกับจินเบและยืมเงินมา 100,000 เบลีย์เพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายประจำวันไบร์ทก็ได้บอกลาจินเบ

แต่เขาก็ไม่ได้กลับบ้านในทันที

ไบร์ทได้เดินไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในเขตมนุษย์เงือกซึ่งเป็นอาคารสามชั้น เขาสามารถได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากข้างในได้อย่างชัดเจน

“เฮ้อออ!”

ไบร์ทถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

‘ลูกพี่จินเบดันเอางานยากมาให้ทำซะได้’

แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ยังต้องมา

เพื่อหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ไบร์ทกำลังยื่นมือออกไปเพื่อผลักประตูให้เปิดออก

แต่ประตูกลับถูกเปิดออกมาซะก่อนพร้อมชายคนหนึ่งที่เดินออกมา

เขาสวมเครื่องแบบทหารของกองทัพเนปจูน มีพุงใหญ่ มีฟันและจมูกที่แหลมคม และผมหยิกสีดำ

"โฮดี้"

ไบร์ทได้เรียกชื่อชายคนดังกล่าวออกมาด้วยความรังเกียจ

มนุษย์เงือกชายที่มีชื่อว่าโฮดี้เองก็สังเกตเห็นไบร์ทเช่นกัน เขาตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะพูดออกมาด้วยความรังเกียจขั้นสุดว่า

"แกยังไม่ตายอีกงั้นหรอ? ไอ้ลูกผสม!"

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)