บทที่16:ฮิวแมนทอร์ช (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 16 ฮิวแมนทอร์ช

“เจ็บเหมือนกันแฮะ”

ไบร์ทที่กลายร่างเป็นมังกรได้บ่นออกมา

บริเวณหลังมุมปากขวาของเขาได้ปรากฏบาดแผล

เกล็ดถูกตัดออก กล้ามเนื้อฉีกขาด และมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผล

เมื่อครู่วิชาดาบของอีกฝ่ายได้ตัดผ่านเปลวเพลิงและสร้างบาดแผลให้กับเขา

แม้ว่าเกล็ดมังกรของเขาในตอนนี้จะสามารถป้องกันกระสุนได้อย่างสบายๆ แต่มันก็ยังไม่สามารถต้านทานคลื่นดาบซึ่งห่อหุ้มด้วยฮาคิเกราะได้

แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาขนาดนั้นบาดแผลนี้มันเทียบไม่ได้เลยกับความเสียหายที่เขาสร้างให้กับฝ่ายตรงข้าม

เรือรบขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องล่างได้ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงเศษซากจากการระเบิดและเผาไหม้เท่านั้นที่ล่องลอยอยู่บนทะเล

ร่างของแหล่าทหารเรือที่ถูกไฟไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านกระจัดกระจายไปทั่วสารทิศ

แม้จะยังมีผู้ที่โชคดีเอาชีวิตรอดมาได้แต่พวกเขาก็ต้องคร่ำครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด

ฉากที่เกิดขึ้นมันราวกับนรกไม่มีผิด

“กรรรร!”

เสียงคำรามของไบร์ทดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมสายฟ้าที่บานสะพรั่งอยู่บนฟากฟ้าและล่วงหล่นลงมายังท้องทะเลราวกับห่าฝนช่างเป็นภาพที่คุ้นเคย

“เปรี้ยงงงง!”

สายฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วท้องทะเลเหล่าทหารเรือที่เหลือรอดต่างก็ต้องเผชิญหน้ากับสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง

คราวนี้เสียงทุกอย่างได้เงียบสงบลงอย่างสมบูรณ์

"ไอ้มนุษย์เงือกสารเลว!!"

แฮงค์ที่ยังมีชีวิตอยู่คำรามออกมาด้วยความโกรธ

แม้ว่าเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานจากฟ้าผ่าและลมหายใจเพลิงของไบร์ทอย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่โดยอาศัยความสามารถในการป้องกันตัวที่เหนือชั้น

แต่ถึงอย่างงั้นแฮงค์ก็ยังคงรู้สึกสิ้นหวังอย่างมากในเวลานี้ ทั้งร่างของเขาถูกเผาไหม้อย่างสมบูรณ์ราวกับถูกย่างสด

ตัวเขาได้ใช้ฮาคิเกราะเข้าช่วยแล้วแต่มันก็ยังไม่สามารถต้านทานสายฟ้าและเปลวเพลิงของอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าเปลวเพลิงเมื่อครู่ได้จุดชนวนคลังอาวุธของเรือรบจนทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ขึ้น

พลตรีแฮงค์ซึ่งไม่เหลือเค้าเดิมได้นั่งชันเข่าอยู่บนซากเรือรบที่ถูกทำลาย ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองมังกรแดงที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า

“เข้าใจแล้ว! ครั้งหนึ่งเวก้าพังค์ต้องการที่จะคัดลอกพลังผลปีศาจของไคโดแต่สุดท้ายเขาก็ล้มเหลว.. ทุกคนต่างถูกเขาหลอก!”

แฮงค์ยืนขึ้นมาอย่างไม่มั่นคง

ไบร์ทได้สะสมสายฟ้าไว้เป็นจำนวนมากจนร่างสีแดงเพลิงของเขาในตอนนี้ถูกปกคลุมไว้ด้วยสายฟ้าที่เป็นประกายอยู่ทั่วร่าง

ความสามารถของปลาไหลไฟฟ้าโบราณได้ถูกเปิดใช้งานแล้วทำให้เขาสามารถสร้างและกักเก็บกระแสไฟฟ้าได้

แม้ว่ามันจะยังห่างไกลจากความสมบูรณ์แต่มันก็สามารถใช้งานได้

“ผลไม้ปีศาจเทียมนั้นประสบความสำเร็จ!”

“เขามอบมันให้กับแก! เพราะงั้นแกถึงได้ยอมร่วมมือด้วยสินะ!”

แฮงค์กำดาบในมือเอาไว้แน่น

“แกกำลังวางแผนอะไรอยู่?”

ไบร์ทไม่คิดที่จะมาเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับอีกฝ่าย เมื่อเขาเปิดปากขึ้นมาอีกครั้งเปลวเพลิงและสายฟ้าก็ได้มารวมตัวกันที่ปากของเขาอย่างพร้อมเพรียง

“ลมหายใจเพลิงอัสนีบาต!”

การผสมผสานระหว่างเปลวเพลิงและสายฟ้าได้เปลี่ยนกลายเป็นลำแสงสีขาวและแดง พวกมันได้พุ่งตรงเข้าใส่แฮงค์ราวกับดาวตก

“บูมมมม!”

เปลวเพลิงและสายฟ้าได้ทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นบนผิวทะเล จนเกิดไอน้ำระเหยขึ้นมาและสายฟ้าที่กระจายไปทั่วท้องทะเล

หลังจากนั้นคลื่นขนาดใหญ่ก็ได้ระเบิดออกมาจากบริเวณดังกล่าว

"ฮืม?"

ไบร์ทที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าได้สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

การโจมตีในครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่มีการต่อต้านเกิดขึ้นเลยสักนิดเดียว

‘เป็นไปได้ไหมว่าแฮงค์ไม่มีแรงเหลือพอจะต้านทานมัน?’

‘มันจะเป็นไปได้ยังไง?’

ไบร์ทไม่คิดว่าเขาจะแข็งแกร่งถึงขนาดสามารถฆ่าทหารเรือระดับพลรือตรีได้ง่ายๆ อยู่แล้ว

‘หมอนั้นคิดที่จะหนีงั้นหรอ?’

แน่นอนว่าไบร์ทไม่คิดที่จะให้โอกาสอีกฝ่ายทำสำเร็จเด็ดขาด

การระเบิดครั้งนี้ได้สร้างคลื่นขนาดใหญ่ขึ้นซึ่งมันทำให้กระแสน้ำใต้ท้องทะเลปั่นป่วนอย่างรุนแรง

แต่ตอนนี้กระแสน้ำที่ปั่นป่วนนั้นกำลังสร้างโอกาสให้กับแฮงค์

ร่างของเขาได้ถูกกระแสน้ำพัดพาออกไปจากสนามรบ

แม้ว่ากระแสไฟฟ้าที่ส่งผ่านมายังน้ำทะเลและน้ำทะเลที่เดือดราวกับกำลังต้มสุกจะทำให้เขาต้องทุกข์ทรมานแฮงค์ก็ยังทนได้

"ฉันจะต้องมีชีวิตรอด!!"

แฮงค์กัดฟันทนด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

การเลือกที่จะสู้กับมนุษย์เงือกนั้นต่อไปก็ไม่ต่างอะไรจากการรอคอยความตาย

ความสามารถของผู้ชายคนนั้นมันราวกับภัยพิบัติทางธรรมชาติ และมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถเข้าใกล้อีกฝ่ายได้

ทางเลือกเดียวที่เขามีคือหนี!

หลังจากนั้นเขาจะรายงานกับท่านจอมพลเกี่ยวกับความเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์เงือกสกปรกนั้นกับเวก้าพังค์ให้เวก้าพังค์และมนุษย์เงือกสวะนั้นได้ชดใช้!

เขาพยายามกลั้นหายใจสุดความสามารถ

แต่ทันใดนั้นเองเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

“ซู่ม!”

วัตถุขนาดใหญ่ได้ตกลงมายังท้องทะแลที่อยู่ไม่ไกลจากตัวแฮงค์พร้อมกับฟองอากาศที่กระจายและรวมตัวเข้าหากัน แฮงค์หันหน้าไปมองโดยไม่รู้ตัวมันทำให้ดวงตาของเขาต้องหดลงในทันที

"แกคิดว่าจะหนีมนุษย์เงือกจากใต้ท้องทะเลนี้ได้งั้นหรอ?"

มังกรสีแดงเพลิงได้ดำดิ่งลงมายังท้องทะเลจากบนฟากฟ้า ร่างที่เพรียวบางนั้นแหวกว่ายอยู่ในท้องทะเลและกล่าวกับแฮงค์ด้วยความดูถูก

‘มันเป็นไปได้ยังไงกัน?!’

แฮงค์ร้องตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัวแต่เขาคงลืมไปว่าเขากำลังอยู่ใต้ท้องทะเล มันทำให้น้ำทะเลทะลักเข้าไปในปากเขาทันที

เพราะความตื่นตระหนกเขาเลยเกือบจมน้ำตาย

"แกเลือกสถานที่ในการต่อสู้ชี้ขาดได้ห่วยแตกจริงๆ"

ไบร์ทได้คว้ากระแสน้ำด้วยกรงเล็บของเขาจากนั้นก็ตะโกนออกมาว่า

“ยิวยิตสูมนุษย์เงือก-ท่าทุ่มกระแสสมุทรข้ามไหล่” (เกียวจินยิวยิตสู-ไคริว อิปปอนเซโออิ)

ไบร์ทเหวี่ยงกรงเล็บและโยนกระแสน้ำตรงเข้าใส่ร่างของแฮงค์

หลังจากนั้นเขาก็เปิดปากออกพร้อมกับเปลวเพลิงที่มารวมตัวอยู่ที่ปากของเขา

“โบโรเบรธ!” (ลมหายใจอเวจี)

ไบร์ทได้ปลดปล่อยเปลวเพลิงสีทองของเขาออกมาใต้ท้องทะเล!

เปลวเพลิงได้รวมเข้ากับกระแสน้ำและกลายเป็นมังกรเพลิงภายในกระแสน้ำและเข้ากลืนกินร่างของแฮงค์จนหมดสิ้นในพริบตาเดียว

แฮ็กที่ถูกกระแสน้ำทะเลพัดหายไปก็ไหม้ไปทั้งตัวทันที

“……”

เขาพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่เปลวเพลิงก็ได้แทรกซึมเข้าไปในตา หู จมูก ปาก และแม้กระทั่งเข้าไปในท้องของเขาพร้อมกับน้ำทะเลในที่สุดมันก็ได้เปลี่ยนเขาให้กลายเป็น ‘ฮิวแมนทอร์ช’

เขาใช้มือทั้งสองจับคอของตัวเองด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส และพยายามเกาคออย่างหนักราวกับต้องการคว้าเปลวเพลิงภายในตัวออกมา

แต่เขาไม่ได้มีพลังที่จะสามารถทำแบบนั้นได้

ดวงตาของเขาเริ่มมืดดับลงพร้อมกับพละกำลังที่หายไปอย่างรวดเร็ว

‘ฉัน.. ฉันไม่ยอมรับมันเด็ดขาด!’

‘ไอ้มนุษย์เงือกสารเลว!!’

ไบร์ทเข้ามาหาแฮงค์อย่างช้าๆ เพราะเขากังวลมากว่าแฮงค์จะตัดสินใจลากเขาตายไปด้วย

ในขณะที่เขาเริ่มเข้าใกล้แฮงค์เปลวเพลิงที่อยู่บนร่างของอีกฝ่ายและในน้ำก็เริ่มดับลงทีละน้อย

ร่างของแฮงค์ได้ถูกเปลี่ยนเป็นถ่านอย่างสมบูรณ์

เขาได้จากโลกนี้ไปแล้วอย่างแท้จริง

เขาไม่เคยเข้าใจว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรจนกระทั่งเขาตาย

เขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมไบร์ทซึ่งเป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจถึงสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระใต้ท้องทะเล

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเปลวเพลิงถึงสามารถเผาไหม้ได้ในน้ำทะเล

“ฮู่ววว!”

ไบร์ทที่เห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็ได้ถอนหายใจจออกมาด้วยความโล่งอก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา.. ยกเว้นคิซารุ!

แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็สามารถเอาชนะมาได้ด้วยความได้เปรียบอย่างมหาศาล

แม้ว่ามันจะค่อนข้างยุ่งยากแต่เขาก็ทำมันสำเร็จ แม้ว่าตอนนี้เขายังไม่รู้จักวิธีใช้ฮาคิแต่เขาก็คงไม่ถูกมองว่าเป็นตัวตนที่อ่อนแอบนท้องทะเลนี้หรอกจริงไหม?

ความสามารถที่เขาได้รับมาเมื่อสัปดาห์ก่อนช่วยเขาได้มากจริงๆ

เหตุผลที่เขาสามารถค้นหาตำแหน่งของแฮงค์ภายใต้ท้องทะเลอันปั่นป่วนนั้นก็เป็นเพราะความสามารถในการรับรู้ของปลาหมึกยักษ์มัจจุราช ซึ่งคล้ายกับความสามารถในการรับรู้ผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแม้ว่าตาของเขาจะมองไม่เห็นก็ตาม แต่ไบร์ทก็ยังสามารถรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตในระยะรอบตัวเขาได้ในแง่หนึ่งมันถือเป็นญาติห่างๆ ของฮาคิสังเกตเลยทีเดียว

แม้ว่าระยะทางที่ตรวจจับได้จะค่อนข้างสั้นไปหน่อยแต่มันก็เพียงพอแล้ว

เขาสามารถดำลงไปในน้ำได้เพราะตอนนี้มีชั้นฟองอากาศบางๆ ปกคลุมเกล็ดของไบร์ทไว้อยู่ ซึ่งช่วยให้ร่างกายของไบร์ทถูกแยกออกจากน้ำทะเล

แม้ว่าตัวของเขาจะอยู่ในน้ำทะเลมันก็ไม่ได้ทำให้ไบร์ทสูญเสียความแข็งแกร่งของเขาไป

ส่วนเหตุผลที่เปลวเพลิงของเขาสามารถเผาไหม้ในน้ำทะเลได้นั้นเป็นเพราะความสามารถของปลากระเบนปีศาจพ่นไฟ สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ซึ่งมีชีวิตอยู่เมื่อประมาณ 20 ล้านปีก่อนนั้นสามารถหลั่งสารไวไฟออกมาจากร่างกายของมันเองได้

สารชนิดนี้ไม่เพียงแต่เพิ่มอุณหภูมิของเปลวเพลิงให้ร้อนขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีออกซิเจนในตัวเองอีกด้วยหรือก็คือตราบใดที่ออกซิเจนที่มันมีอยู่ไม่หมดลง เปลวเพลิงก็จะยังคงเผาไหม้ได้แม้จะอยู่ในท้องทะเลลึกก็ตาม

อย่างไรก็ตามเขาสามารถผลิตมันได้ในจำนวนที่เล็กน้อยเท่านั้นในตอนนี้ และแทบจะไม่พอใช้จุดไฟด้วยซ้ำดังนั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะทำให้มันเผาไหม้อย่างยาวนานเลย

แต่จากที่ได้ทดลองใช้ดูแล้วความสามารถเหล่านี้ถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก

ไบร์ทบินกลับขึ้นไปบนฟ้าเพื่อตรวจสอบเมื่อมั่นใจว่าไม่มีทหารเรือเหลือรอดเขาก็รู้สึกโล่งใจ

หากมีทหารเรือรอดไปได้มันมีสองความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้น หนึ่งเขาคนนั้นเลือกที่จะหนี สองเขาคนนั้นเลือกที่จะกลับไปรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

"ได้เวลากลับบ้านสักที"

ไบร์ทหมุนตัวและโฉบลงมายังท้องทะเลก่อนจะพุ่งทะยานออกไปข้างหน้า

ได้เวลากลับเกาะมนุษย์เงือกแล้ว

แต่มันยังมีปัญหาอยู่เหมือนกันคือเขาไม่รู้ทาง

แต่มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรมนุษย์เงือกไม่มีวันหลงทางบนท้องทะเลอยู่แล้ว

ไบร์ทได้ออกค้นหาในทะเลสักพักจนในที่สุดก็พบกับฝูงวาฬที่กำลังลอยอยู่เฉยๆ ในน้ำ

ไบร์ทได้คืนร่างกลับเป็นปกติและว่ายข้ามออกไปราวกับลูกศร

"เพื่อนยาก! รู้ไหมว่าเกาะมนุษย์เงือกไปยังไง? ที่นั้นเป็นสถานที่ที่มีสัตว์ทะเลหลากหลายชนิดอาศัยอยู่"

ทันใดนั้นวาฬที่ตัวใหญ่ที่สุดก็ได้ส่งเสียงร้องยาวออกมา

"นายบอกว่านายไม่รู้งั้นหรอ? แต่นายสามารถพาฉันไปหาคนที่น่าจะรู้ได้ขอบใจมากเพื่อน เพื่อเป็นการตอบแทนฉันจะช่วยนายจัดการกับพวกเพรียงน้ำส่วนเกินให้"

ไบร์ทยิ้มและว่ายน้ำไปที่หัวของวาฬตัวใหญ่และนั่งลง

‘ดีจริงๆ ที่ได้กลับมายังท้องทะเลอีกครั้ง’

ใต้ท้องทะเลอันมืดมิดนั้นมันเป็นสวรรค์สำหรับเหล่ามนุษย์เงือกและเงือก เพราะพวกเขามีเพื่อนอยู่ทั่วทุกแห่งหน

เหล่ามนุษย์เงือกและเงือกต่างก็เป็นลูกหลานแห่งท้องทะเลดังนั้นพวกเขาจึงสามารถสื่อสารกับสัตว์น้ำได้

แน่นอนว่าแม้แต่จ้าวทะเลก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพราะนี่คือเอกสิทธิ์ที่มอบให้กับโพไซดอนโดยเฉพาะ

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)