บทที่15:มังกรแดง (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 15 มังกรแดง

“ฆ่ามัน!!”

เหล่าทหารเรือนั้นไม่ได้มีความรู้สึกดีๆ อะไรให้กับไบร์ทอยู่แล้ว

ไม่มีใครลืมว่ามันเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นเมื่อหลายเดือนก่อน

ดังนั้นหลังจากที่แฮงค์รวบรวมคนและเสนอความคิดของเขาให้ทุกคนฟัง มันจึงไม่มีใครสักคนที่คัดค้านและทุกคนต่างก็เห็นด้วยกับความคิดของเขา

เพราะไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอยู่แล้ว

เหล่าทหารเรือต่างวิ่งเข้ามาหาไบร์ทอย่างไม่ลังเล

"คาราเต้มนุษย์เงือก-ฝ่ามือหนังฉลาม!" (ซาเมฮาดะ โชวเทย์)

ไบร์ทกระโดดขึ้นไปบนฟ้าเพื่อหลบหนีจากการปิดล้อมของทหารเรือในทันที ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเสากระโดงเรืออย่างแผ่วเบา

ก่อนที่ไบร์ทจะได้ทันตั้งตัวเงาดำก็ปรากฏขึ้นมาบนฟ้าพร้อมดาบที่สะท้อนแสงเป็นประกาย

“ชวิ้งงงง!”

เสียงกระแสลมระเบิดขึ้นมาในอากาศพร้อมร่างของไบร์ทที่ถูกซัดลอยขึ้นไปบนฟ้า

"เร็วมาก!"

ไบร์ทพลิกตัวกลางอากาศและทิ้งตัวลงมายังชั้นบนของห้องโดยสาร เขาได้ยกกุญแจมือขึ้นมาซึ่งปรากฏให้เห็นเส้นตัดที่เด่นชัดอยู่บนนั้น

ถ้าเขาโดนการโจมตีเมื่อกี้ไปละก็เขาต้องได้รับบาดเจ็บแน่ๆ แต่มันก็คงไม่ได้ร้ายแรงมากมายอะไร

แม้ความสามารถในการป้องกันที่เพิ่งได้รับมาจะยังไม่เห็นผลชัดเจน แต่สายเลือดของไคโดนั้นได้รับการหลอมรวมมานานหลายเดือนแล้วประกอบการฝึกฝนอย่างหนัก เพราะงั้นทั้งพละกำลัง การป้องกัน และความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาทั้งหมดจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะการป้องกัน

แม้มันจะไม่ได้หมายความว่าตอนนี้เขาสามารถเพิกเฉยต่อการโจมตีของตัวตนระดับพลเรือตรีได้ แต่มันก็ยังสามารถลดความเสียหายได้มากอยู่ดี

แฮงค์ได้ทิ้งตัวลงมาบนดาดฟ้าเรือก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจว่า

"กันได้งั้นหรอ?"

เมื่อหลายเดือนก่อนผู้ชายคนนี้ไม่มีปัญญาแม้แต่จะตอบสนองการโจมตีของเขาด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว แถมดูเหมือนหมอนี้จะไม่ได้มีแค่นี้ซะด้วย

"คุณบอร์ซาลิโนพูดถูกแม้ว่าหมอนี้จะเป็นแค่มนุษย์เงือกแต่พรสวรรค์ของมันเป็นของจริง!"

แฮงค์ยกดาบในมือขึ้นมาก่อนที่กระแสลมที่มองไม่เห็นจะเริ่มก่อตัวขึ้นบนใบดาบ หลังจากนั้นกระแสลมดังกล่าวก็หดตัวลงและกลายเป็นสสารสีดำที่กระจายไปทั่วทั้งตัวดาบจนเปลี่ยนดาบให้กลายเป็นสีดำ

แฮงค์ตัดสินใจใช้ฮาคิเกราะในศึกครั้งนี้ เพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพึ่งพาแค่ร่างกายในการต่อสู้กับอีกฝ่าย

ในเมื่อคุณบอร์ซาลิโนประเมินไว้แบบนั้นดังนั้นเขาจะประมาทไม่ได้

ถ้าไบร์ทรู้รื่องนี้เข้าไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกยังไง?

"เตรียมตัวยิง!"

เสียงตะโกนของแฮงค์ดังขึ้นด้วยความดุดัน

เหล่าทหารเรือที่เหลือต่างก็ยกปืนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง ในตอนนี้ปากกระบอกปืนมากกว่าสองร้อยกระบอกกำลังเล็งเป้ามาที่ไบร์ท

เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าไบร์ทก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงการหลบหนีของเขาเมื่อหลายเดือนก่อน

ในตอนที่เขากำลังจะหลบหนีและอยู่ห่างจากท่าเรือเพียงก้าวเดียว เขาก็ได้ถูกแฮงค์และกองกำลังทหารเรือที่อีกฝ่ายพามาหยุดเอาไว้

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด

ในตอนนั้นไบร์ททำได้แค่ถอยหนีออกมาแม้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะเปลี่ยนจากร้ายกลายเป็นดี แต่มันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าตัวเขาล้มเหลวในการหลบหนีครั้งนั้น

แล้วครั้งนี้ผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไง?

ดาบของแฮงค์ถูกยกขึ้นสูงพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

‘แกจบสิ้นแล้วมนุษย์เงือกน่ารังเกียจ.. ครั้งนี้ไม่มีใครช่วยแกได้อีกต่อไป!’

นิ้วของทหารเรือทุกนายต่างถูกวางไว้บนไกปืน ขอเพียงแค่แฮงค์สั่งพวกเขาพร้อมลั่นไกเสมอ

‘ตัวฉันในตอนนี้จะรับกระสุนได้ไหมนะ?’

ไบร์ทคิดขึ้นมาด้วยความไม่แน่ใจ

ดังนั้นเขาจึงเลือกกระโดดขึ้นไปในอากาศโดยตรง

‘สมองของพวกมนุษย์เงือกมันคงมีแค่นี้จริงๆ สินะ’

‘กระโดดขึ้นไปในอากาศโดยไม่มีที่กำบังและไม่สามารถเคลื่อนไหวอย่างอิสระได้ มันจะต่างอะไรจากการหาที่ตาย!’

แฮงค์คิดออกมาด้วยความดูถูก

"ยิง!"

ดาบในมือของแฮงค์ได้ถูกฟาดฟันลงมาพร้อมเสียงปืนที่ดังสนั่นลั่น กระสุนปืนพุ่งทะยานออกมาจากลำกล้องพวกมันได้พุ่งตรงไปที่ไบร์ทภายใต้แรงระเบิดของดินปืน

ภาพของกระสุนนับร้อยนัดที่พุ่งออกมาพร้อมกันราวกับพายุคลั่งที่หมายเอาชีวิต!

ก่อนที่เสียงปืนจะมาถึงหูไบร์ทกระสุนปืนก็ไปถึงตัวเขาแล้ว

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!...”

เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่องบนฟากฟ้า

ร่างของไบร์ทในตอนนี้ถูกปกคลุมไว้ด้วยเกล็ดสีแดงเพลิง และกระสุนทั้งหมดที่ปะทะเข้ากับเกล็ดเหล่านั้นทำได้เพียงแค่สร้างประกายไฟอันไร้ประโยชน์หลังจากนั้นก็กระเด็นออกไปอย่างไร้พลัง

ร่างของไบร์ทขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วแขนและขาหนาขึ้นทันตาเห็น เพียงครู่เดียวกุญแจมือและโซ่ตรวนที่พันธนาการตัวเขาเอาไว้ก็ได้ระเบิดออก ร่างกายของไบร์ทเริ่มยืดยาวออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมหางยาวที่งอกออกมาจากตรงก้นกบ คอของไบร์ทเองก็ยาวขึ้นปากและจมูกของไบร์ทยื่นออกมาก่อนจะปรากฏเขาอันแหลมคมสองคู่ขึ้นมาบนหน้าผาก

เมฆสีแดงเพลิงแผ่กระจายออกมาจากร่างกายของไบร์ทก่อนจะลอยวนอยู่รอบตัว และทำให้ร่างของเขาลอยสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนั้นทำให้แฮงค์ตกตะลึง

"นี่มันอะไรกัน?!"

‘มันกลายร่างได้ด้วยงั้นหรอ?!’

‘หมอนี้เป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจ!!’

‘แล้วนั้นมันอะไร? รูปร่างแบบนั้นมันอะไรกัน?!’

สัตว์ประหลาดที่มีความยาวมากกว่า 50 เมตรล่องลอยอยู่บนฟากฟ้าตัวนั้นกำลังจ้องมองลงมาที่เรือรบเบื้องล่าง

ร่างที่เพรียวบาง เกล็ดที่มีสีแดงเพลิง หัวและใบหน้าที่ดูสง่างาม เขาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า และก้อนเมฆสีแดงเพลิงซึ่งห่อหุ้มร่างเอาไว้มันทำให้ดูเหมือนว่าสิ่งนั้นกำลังล่องลอยอยู่ในเมฆและเผยให้เห็นร่างเพียงครั้งคราวเท่านั้น

สิ่งนั่นคือ..

“มังกร?”

“ผู้ชายคนนั้นกลายเป็นมังกรไปแล้ว!!”

เหล่าทหารเรือต่างร้องตะโกนออกมาด้วยความตกตะลึง

มนุษย์เงือกนั่นได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานไปแล้วจริงๆ!

“ไม่.. เป็นไปไม่ได้! ใครๆ ก็รู้ว่าความสามารถนั่นมันเป็นของไคโด! ผลอุโอะ อุโอะ-สายพันธุ์สัตว์มายา:โมเดลสัตว์ในตำนานเซริว(มังกรฟ้า)!!”

“มันแตกต่างกันแค่สีเองหรือว่าหมอนี้มีพลังผลปีศาจที่คล้ายกับของไคโด?”

ทหารเรืออีกนายก็ตะโกนสวนออกมา

ในตอนนี้แฮงค์นึกอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ

‘มนุษย์เงือกนั้นเป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจจริงๆ งั้นหรอ?’

‘แถมยังเป็นพลังจากสัตว์ในตำนานซึ่งคล้ายกับพลังของไคโด’

“เดี๋ยวก่อนนะ..”

ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก

“มาจบเรื่องนี้กันได้แล้ว”

มังกรสีแดงเพลิงบนท้องฟ้าได้ส่งเสียงที่ราวกับฟ้าผ่าออกมา

“กรรร!”

ทันใดนั้นเขาก็ได้เงยหน้าขึ้นและคำรามออกมา

เสียงคำรามได้เปลี่ยนไปกลายเป็นสายฟ้า!

สายฟ้าที่เป็นประกายระเบิดออกมาจากร่างของมังกรอย่างรุนแรง หลังจากนั้นพวกมันก็ล่วงหล่นมายังเรือรบราวกับห่าฝน

“เปรี้ยงงงง!”

สายฟ้าหนาที่ล่วงหล่นมายังเรือรบได้ทะลวงผ่านดาดฟ้าเรือในทันที เหลือทิ้งไว้แต่เพียงรูขนาดใหญ่ที่ทะลวงผ่านเรือไปทั้งลำ เรือรบสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งไม่ยอมหยุด

สายฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วดาดฟ้าเรือเหล่าทหารเรือต่างกรีดร้องออกมาด้วยความทุกข์ทรมาน

เพียงพริบตาเรือรบทั้งลำก็ถูกบดขยี้จนกลายเป็นเสี่ยงๆ และพร้อมที่จะจมลงไปได้ทุกเมื่อ

"อึก!!"

ร่างของแฮงค์ในตอนนี้ถูกเผาจนดำและเต็มไปด้วยเลือด

แม้ว่าเขาจะใช้ฮาคิเกราะเข้าช่วยก็ยังไม่สามารถต้านทานพลังสายฟ้าทั้งหมดได้

"เวรเอ๊ย!!"

แฮงค์กระทืบเท้าฝ่าทะลวงสายฟ้ามุ่งตรงไปยังท้องฟ้าเพื่อเข้าไปให้ถึงตัวไบร์ท

"สายลมจงศิโรราบ!"

เสียงคำรามที่น่ากลัวของไบร์ทได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นสายลมกระโชกแรงก็ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางสายฟ้า

ลมแรงพัดเข้าใส่แฮงค์และทำให้เดินชมจันทร์ของเขาถูกขัดจังหวะก่อนที่ร่างของเขาจะถูกพัดหายไปอย่างรุนแรง

"บ้าเอ๊ย!"

แฮงค์สบถออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ร่างที่เพรียวบางของไบร์ทได้แหวกว่ายตามแฮงค์มาอย่างรวดเร็ว เมฆเพลิงเองก็ได้เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมร่างของแฮงค์ที่ถูกสายลมพัดพาเอาไว้

"นี่มันอะไรกัน?"

"เมฆเหรอ?"

แฮงค์พยายามดิ้นรนอย่างหนัก

แต่น่าเสียดายที่เมฆพวกนี้มันมีเจ้าของ! ถึงแม้มันจะอ่อนนุ่มแต่ก็แข็งแกร่งและสามารถบีบรัดเขาได้อย่างแน่นหนา

ในตอนนี้ไบร์ทกำลังลอยตัวอยู่เหนือแฮงค์ ก่อนที่สายฟ้าจะถูกระเบิดออกมาจากร่างของเขาและล่วงหล่นลงมาที่ร่างของแฮงค์อย่างบ้าคลั่ง

"อ้ากกกก!"

แฮงค์กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"ฉันบอกแล้วไงว่าแกได้พลาดโอกาสไปแล้ว!"

ไบร์ทกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ไอ้สารเลว!!"

ท่ามกลางสายฟ้าที่พาดผ่านลงมาแฮงค์ได้คำรามออกมาสุดเสียง ก่อนจะฟันเมฆที่บีบรัดร่างของเขาด้วยดาบดำด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มีและกระโดดขึ้นไปบนฟ้าพุ่งเข้าใส่ไบร์ทที่ถูกปกคลุมด้วยสายฟ้า

"วิชาดาบเดียว-อาสึกะ!" (วิหคเหินเวหา)

"โบโรเบรธ!" (ลมหายใจอเวจี)

ทันใดนั้นเปลวเพลิงอันร้อนแรงก็ได้ระเบิดออกมาจากปากของไบร์ท

เปลวเพลิงได้พุ่งทะยานออกมาและเข้ากลืนกินร่างของแฮงค์อย่างรวดเร็ว

แต่เปลวเพลิงไม่ได้หยุดลงแค่นั้นมันยังคงพุ่งทะยานเข้าใส่เรือรบที่พังยับเยินของเหล่าทหารเรือด้านล่างอย่างไร้ความปรานี

“บูมมมมม!”

เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นพร้อมเรือรบที่กลายเป็นกองเพลิงขนาดใหญ่

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)