บทที่14:ออกเดินทาง (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 14 ออกเดินทาง

ไบร์ทเดินตามหลังเวก้าพังค์มาโดยมีทหารเรือคอยติดตามมาตลอดทาง

เขาเคยพยายามฝ่าทะลวงบนเส้นทางนี้มาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ครั้งนั้นเขาได้ถูกปิดกั้นไว้ด้วยเหล่าทหารเรือที่มีอาวุธครบมือ

ครั้งนี้เขาเดินทางมาที่นี้อย่างเปิดเผยภายใต้การคุ้มกันของทหารเรือ

อย่างไรก็ตามทัศนคติของเหล่าทหารเรือนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่

หลายคนมองมาที่ไบร์ทด้วยความรังเกียจอย่างเปิดเผย

ถึงอย่างงั้นไบร์ทก็ไม่ได้สนใจ

‘แค่สายตามันจะทำอะไรฉันได้?’

‘ฉันกำลังจะได้รับอิสรภาพกลับคืนมา สายตาพวกนั้นมันไม่ได้มีค่าอะไรเลย!’

ไบร์ทเดินตามเวก้าพังค์มาจนถึงท่าเรือ เมื่อมาถึงก็มีเรือรบจอดเทียบท่ารออยู่ก่อนแล้ว

ท่าเรือแห่งนี้ตั้งอยู่ภายในอาคารโดยที่ไม่มีแสงแดดลอดผ่าน

“ชายชาตรีแห่งท้องทะเลจินเบได้เดินทางไปที่อิมเพลดาวน์เพื่อรับมนุษย์เงือกที่ถูกจับกุมตัวไปแล้ว”

เวก้าพังค์กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

“แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาที่นี่เพื่อรับตัวนาย เรือรบลำนี้จะพานายไปยังท้องทะเลที่ห่างไกลออกไปจากที่นี่ หลังจากนั้นนายก็สามารถกลับไปยังเกาะมนุษย์เงือกได้ด้วยตัวนายเอง”

“เข้าใจแล้ว”

ไบร์ทพยักหน้าอย่างเข้าใจสำหรับเขาแค่ออกไปจากที่นี่ได้ก็พอแล้ว

“แล้วเพื่อเก็บเป็นความลับนายจะต้องอยู่ในห้องขังใต้เรือตลอดเส้นทาง และนายจะได้รับการปล่อยตัวเมื่อเดินทางไปถึงจุดหมาย”

เวก้าพังค์กล่าวเสริมออกมา

‘ความลับ?’

ไบร์ทอดไม่ได้ที่จะยิ้มอยู่ภายในใจ

เขารู้ว่าทำไมกองทัพเรือจึงต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับแต่สำหรับเขามันไม่สำคัญ อย่างที่เขาเคยพูดไปขอแค่ออกไปจากที่นี่ได้ก็พอแล้ว

“ไม่มีปัญหา”

ไบร์ทเข้าใจทุกอย่าง

“เอาล่ะ,เตรียมตัวขึ้นเรือได้แล้วหนุ่มน้อย..”

“บางทีเราอาจจะไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว”

เวก้าพังค์กล่าวออกมาด้วยท่าทางขี้เกียจของเขา

ไบร์ทพยักหน้าแล้วกล่าวออกมาอย่างจริงจังว่า

"ไม่ว่ายังไงฉันก็อยากจะขอบคุณคุณจริงๆ ดอกเตอร์"

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพราะข้อตกลง แต่เขาก็ไม่ใช่ฝ่ายที่เสียหายแถมยังได้รับประโยชน์กลับมาเยอะมากด้วย

เวก้าพังค์เองก็รักษาสัญญาและปล่อยให้เขาเป็นอิสระ

"ดอกเตอร์คุณสมควรได้รับคำขอบคุณนี้แล้ว"

ในตอนนั้นเองเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของพวกเขา ไบร์ทได้หันกลับไปและพบเข้ากับแฮงค์ที่กำลังเดินเข้ามาโดยมีเสื้อคลุมแห่งความยุติธรรมที่กำลังพลิ้วไหวอยู่บนตัวเขา

‘แปลก.. แปลกมากจริงๆ’

ดวงตาของไบร์ทหดแคบลงในทันที

‘หมอนี้ต้องการจะทำอะไรอีกกันแน่?’

"แฮงค์?"

"นายมาทำอะไรที่นี่?"

เวก้าพังค์ยกคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย

พลเรือตรีแฮงค์ได้ตอบกลับอย่างใจเย็นว่า

“ดอกเตอร์,มนุษย์เงือกนี้อันตรายคุณรู้ไหมแม้แต่นาวาเอกโรนัลด์ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายคนนี้ ผมกังวลว่าผู้ชายคนนี้จะสร้างปัญหาบนเรือผมก็เลยวางแผนที่จะไปส่งตัวเขาด้วยตัวเอง”

‘ไอ้พลเรือตรีนี้มันน่ารำคาญจริงๆ!’

ไบร์ทสัมผัสได้ถึงเปลวเพลิงที่กำลังร้อนรุ่มอยู่ภายในใจเขา

“ฮืม?”

เวก้าพังค์มองมาที่แฮงค์อย่างมีเลศนัย

‘รีบปฏิเสธเขาไปสิดอกเตอร์’

‘ฉันกลัวจริงๆ ว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้’

ไบร์ทมองมาที่เวก้าพังค์ด้วยความอดทน

“ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงแฮะ”

เวก้าพังค์ยิ้มและกล่าวออกมาว่า

“ถ้างั้นขอฝากเรื่องนี้ให้นายจัดการด้วยแล้วกันนะแฮงค์”

“โปรดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมได้เลย”

ใบหน้าของแฮงค์เปลี่ยนเป็นความสุขทันที

เขาไม่เคยคิดเลยว่าเวก้าพังค์จะคุยง่ายขนาดนี้

ไบร์ทที่ได้ยินก็ถึงกับคิ้วขมวด

‘เวก้าพังค์กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?’

‘เห็นชัดๆ ว่าหมอนี้กำลังจะสร้างปัญหา!’

"ถ้างั้นพวกนายก็รีบไปกันได้แล้ว"

"ฉันจะกลับไปนอน"

เวก้าพังค์ชี้นิ้วสั่งออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

"เข้าใจแล้วครับ"

บนใบหน้าของแฮงค์เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นเขาหันหน้าไปมองไบร์ท

"ไปกันได้แล้วมนุษย์เงือก.. แกมัวมองอะไรอยู่? ถึงเวลาที่แกต้องไปได้แล้ว!"

ไบร์ทนั้นกำลังมองไปที่เวก้าพังค์เป็นครั้งสุดท้าย เขาเห็นรอยยิ้มที่มีเลศนัยซึ่งประดับอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

หลังจากนั้นเขาก็หันหลังและมุ่งหน้าไปยังเรือรบ

‘มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วเพราะถ้าเป็นฉันในตอนนี้ละก็..’

“ลาก่อนดอกเตอร์”

หลังจากที่แฮงค์และเวก้าพังค์บอกลากันเสร็จ เขาก็หันหลังและเดินตามไบร์ทมาติดๆ

เวก้าพังค์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมก่อนจะยิ้มและโบกมือลาไบร์ท

“ลาก่อนหนุ่มน้อย”

ไบร์ทแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินและขึ้นเรือรบไปอย่างสงบ

มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังตามมาจากข้างหลัง ใช้เวลาไม่นานแฮงค์ก็ตามไบร์ททันก่อนที่จะกล่าวเสียงต่ำออกมาว่า

“ดูเหมือนว่าดร.เวกาพังค์จะไม่เต็มใจปกป้องแกสักเท่าไหร่นะ หรือว่าเพราะคุณค่าของแกมันหมดไปแล้ว? จริงด้วยถ้าไม่มีประโยชน์ใครจะเต็มใจเข้าใกล้มนุษย์เงือกอย่างพวกแก”

"แล้วไง?"

ไบร์ทกล่าวตอบออกมาด้วยความเฉยชา

"แล้วไงเหรอ?"

"มันถึงเวลาที่แกต้องไปอยู่ในกรงของแกแล้ว! มนุษย์เงือก!"

รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของแฮงค์

ไบร์ทสูดหายใจเข้าลึกๆ หลังจากนั้นก็ก้าวเดินเข้าไปในห้องโดยสารก่อนจะเดินลงไปยังห้องขังที่อยู่ชั้นล่าง

"ถอนสมอและออกเรือได้แล้ว!"

แฮงค์ยิ้มเยาะออกมาด้วยความภูมิใจก่อนจะออกคำสั่ง

เรือรบลำใหญ่สั่นไหวก่อนจะหมุนตัวและแล่นออกไปจากท่าเรือ

ไกลออกไปประตูที่เคยปิดสนิทอยู่ตลอดเวลาในที่สุดก็ได้ถูกเปิดออก

ที่ท่าเรือเวก้าพังค์ได้จากไปนานแล้วก่อนที่เรือรบจะออกเรือด้วยซ้ำ

ในขณะที่กำลังเดินทางกลับไปยังห้องทดลอง เขาก็ได้ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับรอยยิ้มที่อธิบายไม่ถูกบนใบหน้าของเขา

"อยากมีชีวิตที่สงบสุขงั้นหรอ? ลูกผู้ชายหน่ะไม่ควรพูดแบบนั้นรู้ไหม?"

"นายคือผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดของฉัน จงทำให้โลกนี้ต้องแหงนหน้ามองมาที่นายและจงแสดงพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของนายออกมา!"

………..

ไบร์ทที่อยู่ในห้องขังใต้เรือนั้นกำลังอยู่ในท่านั่งขัดสมาธิ และสัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนของเรือ

เรือรบลำใหญ่ได้ออกเดินทางแล้วและกำลังจะออกสู่น่านน้ำใกล้กับพังค์ฮาซาร์ดในไม่ช้า

‘ในที่สุดฉันก็จะได้มองเห็นท้องฟ้าและท้องทะเลอีกครั้งแล้ว’

ไบร์ทหวนคิดถึงบรรยากาศที่ห่างหายไปนาน

ไบร์ทอยากจะถอดกุญแจมือและโซ่ตรวนหนักๆ นี้ออกเต็มที เพราะเขาขี้เกียจเกินกว่าจะกัดมันด้วยฟันแล้ว

หลังจากนั้นเขาก็ได้เอนตัวไปพิงกำแพงก่อนจะปิดตาลงอย่างแผ่วเบา

เวลาได้ไหลผ่านไปอย่างช้าๆ และประตูห้องขังเองก็ไม่เคยถูกเปิดออกและก็ไม่มีใครเข้ามาหาเขาสักคน

ท้องของเขาเริ่มส่งเสียงครวญครางไม่หยุด เมื่อดูจากระดับความหิวแล้วตอนนี้น่าจะผ่านมาได้ประมาณหนึ่งวันแล้ว

ไม่รู้ว่าไบร์ทตื่นมาแล้วกี่ตื่น

ในตอนนั้นเองประตูก็ได้ถูกเปิดออก และทหารเรือหลายนายก็ได้เดินเข้ามา

"มนุษย์เงือกพลเรือตรีแฮงค์ต้องการพบนาย"

ทหารเรือนายหนึ่งที่อยู่หน้าสุดได้กล่าวออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ไบร์ทหาวออกมาก่อนจะเดินตามเหล่าทหารเรือขึ้นไปยังดาดฟ้าเรือ

ตอนนี้เรือรบกำลังอยู่ในบริเวณน่านน้ำแห่งหนึ่ง ท้องฟ้าสดใสและแสงแดดอันร้อนผ่าวที่สาดส่องลงมาจากบนฟากฟ้ามันทำให้ไบร์ทรู้สึกไม่สบายตัว

แฮงค์ซึ่งอยู่บนดาดฟ้าเรือกำลังมองไปยังท้องทะเลอันกว้างใหญ่

ไบร์ทได้เดินมาที่ด้านหลังของอีกฝ่ายและถามออกมาอย่างใจเย็นว่า

"เรามาถึงจุดหมายแล้วงั้นหรอ?"

"ใช่,เรามาถึงแล้ว"

แฮงค์หันกลับมามองไบร์ทก่อนจะยิ้มและกล่าวออกมาว่า

"การเดินทางครั้งนี้จะจบลงที่นี่"

ไบร์ทเขย่ากุญแจมือจนส่งเสียงดังและพูดขึ้นว่า

"งั้นก็ช่วยปลดมันออกให้ฉันด้วย"

"….."

แฮงค์เงียบไปชั่วครู่หลังจากนั้นมุมปากของเขาก็เริ่มยกสูงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่รอยยิ้มอันบ้าคลั่งจะปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

"มนุษย์เงือกอย่างพวกแกมีสมองแค่นี้งั้นหรอ? แกคิดว่าบาปที่แกทำไว้มันจะถูกลบล้างไปง่ายๆ งั้นหรอ?!"

“อิสรภาพ? สิ่งเดียวที่แกจะมีได้คืออิสรภาพจากความตาย!”

‘ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เลยแฮะ’

ไบร์ทคิดพร้อมกวาดตามองไปรอบๆ

ในตอนนี้เขาได้ถูกปิดล้อมโดยทหารเรือเรียบร้อยแล้ว

ได้เวลาแก้แค้นแล้ว!

“อย่ากังวลไปเลยมนุษย์เงือก”

“ทุกคนบนเรือนี้จะเป็นคนพิสูจน์เองว่าฉันได้ส่งแกลงทะเลเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหตุผลที่แกไม่ได้กลับไปยังเกาะมนุษย์เงือกบางทีสักวันมนุษย์เงือกพวกนั้นอาจจะพบร่างของแกในขี้ของจ้าวทะเลก็ได้”

ในขณะที่พูดแฮงค์ก็ได้ดึงดาบบนเอวของเขาออกมาอย่างช้าๆ

ไบร์ทได้ลดแขนของเขาลงและกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงบว่า

“แกรู้ไหมว่าแกได้พลาดโอกาสนั้นไปแล้ว”

“ฉันไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระของแกมนุษย์เงือก!”

“จงชดใช้ให้กับชีวิตของเหล่าทหารเรือที่เสียไปภายใต้เงื้อมมือของแกซะ!”

แฮงค์ยกดาบและชี้มาที่หน้าของไบร์ท

‘ที่สำคัญแกจะต้องชดใช้ให้กับใบหน้าของฉันที่เสียไปต่อหน้าท่านจอมพล!’

“เหล่าทหารเรือทั้งหลายฆ่ามัน!”

สิ้นเสียงทหารเรือทั้งหมดก็พากันพุ่งเข้ามาหาไบร์ท

‘ดูเหมือนว่าฉันจะได้ทดลองพลังใหม่ที่ฉันได้รับมาสักที’

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)