บทที่9:หลอมรวมสายเลือด (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 9 หลอมรวมสายเลือด

ไบร์ทไม่ได้อยู่ในห้องทดลองของเวก้าพังค์นานเท่าที่คิดไว้ เมื่อเวก้าพังค์ทำการตรวจร่างกายไบร์ทอีกฝ่ายก็ได้ทำการดึงเลือดของเขาเก็บไว้ในหลอดทดลองก่อนจะส่งตัวเขากลับไป

ตามจริงแล้วการที่พวกเขาอยู่ด้วยกันนานเกินไปนั้นไม่ใช่เรื่องดี

เมื่อไบร์ทเปิดประตูและเดินออกมาจากห้องทดลอง เขาก็ได้พบว่าคิซารุได้จากไปแล้วตอนนี้มีเพียงพลเรือตรีแฮงค์เท่านั้นที่รอเขาอยู่

แฮงค์ได้ทำการพาตัวไบร์ทกลับไปยังห้องขังโดยไม่พูดอะไร ไบร์ทเองก็ไม่ได้มีอะไรจะคุยกับอีกฝ่ายเหมือนกัน

หลังจากส่งไบร์ทกลับเข้าห้องขังเรียบร้อยแฮงค์ก็เรียกทหารเรือมาหา

"ไปที่ห้องทำงานของฉันแล้วย้ายเตียงกับโต๊ะฉันมาไว้ที่นี่!"

นับจากนี้ไปเขาจะไม่ให้โอกาสไอ้มนุษย์เงือกสารเลวนี้อีกเด็ดขาด!

.........

ไบร์ทไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังเฝ้าเขาอยู่ที่หน้าประตูห้องขัง

แต่ถึงจะรู้เขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว เพราะในห้องขังนั้นมีหอยทากสื่อสารคอยเฝ้าติดตามดูการกระทำของเขาอยู่ตลอดเวลากับการที่มีคนมาเฝ้าเขาที่หน้าประตูมันจะไปมีความหมายอะไร

ไบร์ทนั่งลงบนเตียงและทำใจให้สงบ

‘น่าขายหน้าจริงๆ’

‘เมื่อกี้ต่อหน้าคิซารุฉันแทบหายใจไม่ออกด้วยซ้ำ’

ความรู้สึกไร้พลังในตอนที่ถูกจับตัวมาได้หวนคืนกลับมาในใจเขาอีกครั้ง

‘อ่อนแอ.. ฉันยังอ่อนแอเกินไป!’

โลกใบนี้แตกต่างจากโลกในชีวิตก่อนบนท้องทะเลอันไร้สิ้นสุดนี้ไม่เคยเมตตาใคร มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะสามารถต้านทานพายุท่ามกลางท้องทะเลแห่งนี้ได้

‘ฉันต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้!’

อย่างน้อยก็ต้องแข็งแกร่งมากพอที่จะยืนหยัดประจันหน้ากับสัตว์ประหลาดอย่างคิซารุให้ได้

ไบร์ทสูดหายใจเข้าและเริ่มออกมากำลังกาย

ไบรท์พลิกตัวและลงมือวิดพื้นด้วยความเคยชิน

ศักยภาพของร่างกายต้องการเวลาในการเติบโตและต้องได้รับการกระตุ้น แต่ไบร์ทคิดว่าการออกกำลังกายที่มากพอก็น่าจะสามารถเร่งกระบวนการนี้ได้เช่นกัน

ร่างกายของไบร์ทเริ่มเปียกปอนไปด้วยเม็ดเหงื่อ

………..

วันเวลาได้ไหลผ่านไปนานหลายวัน,ในแต่ละวันไบร์ททำอยู่แค่สามอย่าง คือ กิน นอน และออกกำลังกาย

บางทีปัจจัยสายเลือดของไคโดที่เขาได้รับอาจเริ่มทำงานแล้ว เพราะไบร์ทรู้สึกได้ว่าเขากำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ในทุกวัน

ร่างกาย พละกำลัง และความอึดกำลังพัฒนาอย่างต่อเนื่อง

จริงๆ แล้วไบร์ทอยากลองใช้พลังผลปีศาจของเขามาก แต่ไบร์ทรู้ดีว่านี้ไม่ใช่เวลาเพราะเขายังคงอยู่ภายใต้การเฝ้าดูของกองทัพเรืออยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้เขาทำได้แค่ทำงานหนักในการออกกำลังกายเท่านั้น

นอกจากการออกกำลังกายแล้วสิ่งเดียวที่ไบร์ทหวังพึ่งได้คงจะเป็นเวก้าพังค์

พูดถึงเรื่องนี้แล้วนับตั้งแต่วันนั้นคิซารุก็ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกเลยราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่จริง

ในฐานะขุมกำลังระดับสูงของกองทัพเรืออาจมีเรื่องสำคัญกว่านี้ที่เขาต้องพิจารณา

แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องดีสำหรับไบร์ท แต่ความรู้สึกที่ถูกเมินเฉยแบบนี้มันก็ค่อนข้างน่าหงุดหงิดเหมือนกัน

อย่างไรก็ตามแม้ว่าคิซารุจะเพิกเฉยต่อไบร์ท มันก็ไม่ได้หมายความพลเรือตรีแฮงค์จะผ่อนปรนลงไบร์ทประหลาดใจมากตอนที่เห็นโต๊ะและเตียงที่หน้าประตูครั้งแรก

ผู้ชายคนนี้ไม่คิดที่จะให้โอกาสไบร์ทจริงๆ ยกเว้นในห้องทดลองของเวก้าพังค์เขามักจะติดตามไบร์ทอยู่เสมอ

อาจฟังดูเป็นเรื่องแย่แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้มีอะไรเลย ไบร์ทใช้เวลาส่วนใหญ่ของเขาอยู่ในห้องขังดังนั้นช่วงเวลาที่มีผู้ชายคนนี้ติดตามเขาก็จะอยู่ในช่วงระหว่างทางไปห้องทดลองซะส่วนใหญ่

ไบร์ทเองก็เริ่มชินกับพฤติกรรมของผู้ชายคนนี้แล้วเหมือนกัน

วันหนึ่งเมื่อไบร์ทบริจาคเลือดให้เวก้าพังค์ใช้ทดลองตามปกติ อีกฝ่ายก็ได้บอกกับเขาว่าคิซารุได้ถูกย้ายออกไปแล้วและฐานทดลองเองก็มีผู้บัญชาการคนใหม่เป็นที่เรียบร้อย ซึ่งอีกฝ่ายนั้นเป็นพลเรือโทจากศูนย์ใหญ่กองทัพเรือ

ถึงอย่างงั้นไบร์ทเองก็ยังคงหวาดระแวงอยู่นิดหน่อยกับการจากไปอย่างเงียบๆ ของคิซารุโดยที่ไม่ได้เข้ามาสร้างปัญหาอะไรให้กับเขา

หรือบางทีในความคิดของคิซารุแค่พลเรือโทก็มากเกินพอแล้วสำหรับไบร์ท?

ไบร์ทเคยเห็นพลเรือโทคนใหม่อยู่ครั้งหนึ่ง ในวันหนึ่งตอนที่เขาเข้าไปในห้องทดลองของเวก้าพังค์

ผู้ชายคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนในงานต้นฉบับ เขามีอายุประมาณหกสิบหรือเจ็ดสิบปี ผมและเคราของเขาเป็นสีขาวโพลน ดูแล้วเขาน่าจะเป็นทหารเรือยุคเดียวกับพวกเซนโงคุ การ์ป และเซเฟอร์หรือไม่ก็อาจจะนานกว่านั้น แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจไบร์ทสักเท่าไหร่เพราะนับตั้งวันนั้นไบร์ทก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย

……….

เพียงพริบตาเวลาก็ไหลผ่านไปกว่าสี่เดือน

ในวันหนึ่งเวก้าพังค์ก็ได้เรียกตัวไบร์ทมาที่ห้องทดลอง

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,ในที่สุดฉันก็ไขปริศนาได้แล้ว!"

ใบหน้าของเวก้าพังค์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ปัจจัยสายเลือดของมนุษย์เงือกนั้นซับซ้อนกว่ามนุษย์มาก! แม้แต่ตัวฉันเองก็ต้องเสียเวลาไปค่อนข้างมากกว่าจะเข้าใจ"

ไบร์ทเองก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน

"หมายความว่าตอนนี้เราสามารถเริ่มส่วนสำคัญกันได้แล้วใช่ไหม?"

"ใช่,ตอนนี้นายสามารถเลือกสายเลือดที่นายต้องการได้แล้ว!"

เวก้าพังค์ได้พาไบร์ทไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ ไบร์ทมองไปที่หน้าจอคอมก่อนจะพบกับภาพสัตว์น้ำมากมายเต็มทั่วจอ

"ตั้งแต่ในยุคโบราณกาลจนมาถึงปัจจุบันสัตว์น้ำทุกตัวที่เกิดในทะเลล้วนแล้วแต่เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์เงือกทั้งสิ้น ซึ่งบางสายพันธุ์อาจเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ด้วยซ้ำและพวกเขาทั้งหมดก็ได้มาอยู่ที่นี้แล้ว!"

"หมายความว่าในตอนนี้อดีตกับปัจจุบันกำลังทับซ้อนกันเหรอ?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เวก้าพังค์พูดไบร์ทก็กล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย

"ไม่,มันไม่ได้ทับซ้อนกันแต่ก็คงเป็นแบบนั้นได้อีกไม่นานหรอก!"

เวก้าพังค์ไม่คิดที่จะระงับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลยสักนิด

"ดอกเตอร์,คุณกำลังจะบอกว่าฉันสามารถเลือกได้มากเท่าที่ต้องการงั้นหรอ?"

ไบร์ทอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้น

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,เป็นความคิดที่ดีแต่พลังผลปีศาจนั้นไม่สามารถแบกรับปัจจัยสายเลือดที่แตกต่างกันมากเกินไปได้ แม้ว่าปัจจัยทางสายเลือดพวกนี้จะมาจากร่างกายของนายเองก็ตาม"

เวก้าพังค์กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"นายไม่จำเป็นต้องเลือกทั้งหมดในตอนนี้ เพราะงั้นเลือกมาอย่างหนึ่งเพื่อลองดูกันก่อนดีกว่า"

‘ลองดู?’

‘ทำไมมันฟังดูไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย?’

ไบรท์อดไม่ได้ที่จะถามว่า

"การเลือกของคุณหมายความว่าไง?"

"นายแค่เข้าใจว่าฉันกำลังรวมปัจจัยสายเลือดเข้ากับพลังผลปีศาจก็พอ"

เวก้าพังค์กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจเหมือนเดิม

‘ไม่เห็นจะเข้าใจสักนิด’

ไบร์ทมองไปยังสัตว์น้ำมากมายบนหน้าจอก่อนจะถามออกมาว่า

"ดอกเตอร์แล้วคุณจะบอกกับรัฐบาลโลกว่ายังไง?"

เวก้าพังค์เหลือบมองมาที่ไบร์ทและกล่าวออกมา

"ทำไม? นายกลัวว่าฉันจะเปิดเผยการทดลองนี้ให้รัฐบาลโลกรู้เหรอ?"

"อย่ากังวลไปเลย,ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตัวเองเดือดร้อนอยู่แล้ว"

เวก้าพังค์ยิ้มและงอตัวจนหัวเกือบจะถึงพื้นไบร์ทกลัวจริงๆ ว่าเอวของเขาจะหักเอาสักวัน

"ฉันมีอีกโปรเจคที่กำลังดำเนินการอยู่ในตอนนี้ ซึ่งมันก็คือการทดลองการหลอมรวมสายเลือดมนุษย์เงือกหรือก็คือแผนการสร้างนักรบมนุษย์เงือกรัฐบาลโลกสนใจมันมากเลยนะ"

หลังจากนั้นไบร์ทก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"แล้วทำไมไม่รับสมัครมนุษย์เงือกเอาเลยล่ะ?"

เวก้าพังค์ยืดตัวตรงก่อนจะบิดขี้เกียจและตอบออกมาว่า

"นายไม่จำเป็นต้องถามคำถามโง่ๆ แบบนั้นออกมาหรอกนะ"

ไบร์ทที่ได้ยินก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ก่อนจะส่ายหัว เพราะมันเป็นคำถามที่โง่มากจริงๆ

“ดอกเตอร์ฉันเลือกได้แล้ว..”

“ฉันเอาอันนี้ล่ะ”

ในตอนนี้ไบร์ทกำลังชี้ไปที่ภาพภาพหนึ่งบนจอ

เมื่อเห็นแบบนั้นเวก้าพังค์ก็ได้เดินเข้ามาดู

“ก็ไม่เลวนะ,เรียบง่ายและธรรมดาแต่ก็มีประโยชน์เหมาะสมกับนายดี”

“ขอเวลาฉันหนึ่งสัปดาห์”

…………

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความคาดหวังของไบร์ท

ไบร์ทได้ถูกเรียกตัวมาที่ห้องทดลองของเวก้าพังค์อีกครั้ง

หลังจากนั้นเวก้าพังค์ก็ได้โยนผลไม้ที่คุ้นเคยออกมา

“นี่มัน?!”

ไบร์ทมองดูผลไม้ในมือด้วยความประหลาดใจ

ผลไม้สีแดงเพลิงที่มีวงกลมสีเหลือง

‘นี่มันไม่ใช่ผลไม้ปีศาจที่ฉันกินเข้าไปงั้นหรอ?’

“กินมันซะหนุ่มน้อย”

เวก้าพังค์กล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอันคุ้นเคย

“สายเลือดที่นายเลือกนั้นได้ไปอยู่ในผลไม้นี้แล้ว”

ไบร์ทเต็มไปด้วยความสับสน

‘นี้มันอะไรกัน?’

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)