บทที่8:เริ่มการวิจัย (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 8 เริ่มการวิจัย

ชายคนนั้นกำลังเอนตัวพิงกำแพงห้องทดลองด้วยท่าทีเบื่อหน่ายพลางหมุนหมวกสีเทาบนนิ้วของเขา

เขามีรูปร่างที่สูงยาวปราดเปรียวและมีแว่นกันแดดคาดอยู่บนหน้าผากบนใบหน้าประดับไว้ด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย หากเขาไม่ได้สวมเสื้อแห่งความยุติธรรมคนอาจจะคิดว่าเขาเป็นนักท่องเที่ยวมากกว่าทหารเรือระดับสูง

"คุณบอร์ซาลิโน! คุณมาที่นี่ทำไม?"

"คุณไม่ได้ถูกส่งตัวไปที่ฐาน G-5 แล้วเหรอ?"

พลเรือตรีแฮงค์ที่เคยเกรี้ยวกราดใส่ไบร์ทเมื่อครู่ตอนนี้กลับดูตื่นตระหนกอย่างน่าประหลาด

ท่าที่ของไบร์ทเองก็เปลี่ยนไปเป็นจริงจัง

แน่นอนว่าเขาจำผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ได้ดี

ชายคนนี้คือพลเรือโทบอร์ซาลิโนแห่งศูนย์ใหญ่กองทัพเรือ ชายผู้ที่จะได้รับตำแหน่งพลเรือเอกคิซารุในอนาคตอันใกล้

แถมเขายังเป็นต้นเหตุที่ทำให้ไบร์ทต้องมาติดอยู่ในสถานที่แห่งนี้

แต่ก็เหมือนกับที่พลเรือตรีแฮงค์พูดเขาควรถูกย้ายไปแล้ว?

"ช่วยไม่ได้เพราะฉันยังไม่ได้ลาออกจากตำแหน่งของที่นี่"

"ฉันเองก็ไม่ได้อยากมาที่นี่เหมือนกัน แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี้มันทำให้คุณคองโกรธมาก"

บอร์ซาลิโนพูดออกมาด้วยสีหน้าเศร้าๆ

"นายเองก็รู้ดีนิแฮงค์ว่าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับดร.เวก้าพังค์ พวกระดับสูงไม่มีทางปล่อยให้เกิดความผิดพลาดได้ดังนั้นพวกเขาเลยขอให้ฉันกลับมาที่นี่"

ใบหน้าของพลเรือตรีแฮงค์ดูซีดลงในทันที

‘อย่างที่คิด! ระดับสูงไม่พอใจฉันจริงๆ ด้วย’

‘ทั้งหมดมันเป็นเพราะไอ้เวรนี้คนเดียว!!’

ความโกรธและความเกลียดชังอันร้ายแรงได้ก่อตัวขึ้นภายในใจเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ฉันประมาทเกินไปเพราะงั้นหมอนี้เลยมีโอกาสเอาเปรียบฉัน..”

“แต่ได้โปรดมั่นใจว่าเรื่องแบบนี้มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก!”

แฮงค์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“โอ้! เป็นความมุ่งมั่นที่ดีจริงๆ”

บอร์ซาลิโนใส่หมวกกลับและก้าวเข้าไปตบไหล่แฮงค์ด้วยสีหน้าโล่งใจ

“พยายามต่อไปล่ะ”

“รับทราบ!”

แฮงค์ขานรับด้วยความนักแน่นและโล่งใจ

พลเรือโทบอร์ซาลิโนไม่ได้มาที่นี่เพื่อส่งเขาไปศาลทหาร แต่ถึงอย่างนั้นความประทับใจของเขาในสายตาของจอมพลกองทัพเรือก็ได้เสียหายไปแล้วแน่นอน พอคิดถึงเรื่องนี้ทีไรเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโมโหไอ้เวรนั่น!

“ฉันคงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนจนกว่าผู้บัญชาการคนใหม่ของฐานทดลองแห่งนี้จะถูกย้ายมาประจำการ”

"ไม่คิดเลยว่าหลังจากออกไปเที่ยวเล่นได้ไม่นานฉันจะต้องกลับมาที่นี้อีกครั้ง"

บอร์ซาลิโนกล่าวออกมาก่อนจะหันไปมองไบร์ท

"น้องชายเรื่องที่นายสร้างมันใหญ่มากเลยนะ"

คำพูดของเขามันเหมือนกับการบ่นกับเพื่อนหลังเลิกงานไม่มีผิด

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายไบร์ทก็ถึงกับขบฟันแน่น

เขาไม่มีวันลืมแสงสว่างที่พาดผ่านฟ้าในวันนั้นเด็ดขาด

ผู้ชายคนนี้คือคู่ต่อสู้ที่ไบร์ทในตอนนี้ไม่มีทางเทียบได้ เขาคือสัตว์ประหลาดในหมู่สัตว์ประหลาดของจริง

ไม่รู้ว่าการกลับมาของอีกฝ่ายในครั้งนี้จะส่งผลต่อข้อตกลงระหว่างเขากับเวก้าพังค์หรือเปล่า?

"ฉันได้ฟังเรื่องมาจากดอกเตอร์แล้วเพราะงั้น.. อย่าทำตัวเกเรอีกล่ะ"

"ไม่อย่างนั้นมันจะอันตรายมาก"

บอร์ซาลิโนมองมาที่ไบร์ทด้วยสายตาที่จริงจัง

น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูอ่อนโยนและใจดีมากแถมคำพูดก็ดูเรียบง่าย

แต่มันกลับทำให้ไบร์ทรู้สึกกังวลจนขนลุก ราวกับว่าหัวใจของเขากำลังถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้ด้วยมือที่มองไม่เห็นและพร้อมที่จะขยี้มันได้ทุกเมื่อ

เพียงชั่วพริบตาเหงื่อก็เปียกโชกไปทั่วเครื่องแบบนักโทษของไบร์ท

"พอได้แล้วบอร์ซาลิโนอย่าทำให้เขาตกใจ.. ได้เวลาเริ่มการทดลองแล้ว"

ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

แน่นอนว่ามันเป็นเสียงของเวก้าพังค์

ห้องทดลองนี้กว้างขวางมากแถมยังเต็มไปด้วยอุปกรณ์มากมายที่ไบร์ทไม่รู้จัก ในเวลานี้เวก้าพังค์กำลังนั่งอยู่หน้าคอมและรัวนิ้วพิมพ์บางอย่างอยู่บนแป้นพิมพ์

“ก็แค่อยากคุยกับเขาหน่อยนะ”

บอร์ซาลิโนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

แรงกดดันอันรุนแรงได้หายไปจากตัวในทันที และในที่สุดไบร์ทก็สามารถหายใจหายคอได้สักที

‘เมื่อกี้นี้มันอะไรกัน?’

‘มันไม่ใช่ฮาคิแต่เป็นพียงแค่แรงกดดันล้วนๆ’

‘สัตว์ประหลาดชัดๆ!’

“นายคุยกับเขาเมื่อไหร่ก็ได้แต่ตอนนี้เป็นเวลาของฉัน”

เวก้าพังค์ลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาพวกเขา

“แน่นอนว่าการวิจัยของคุณสำคัญกว่าดอกเตอร์”

“คุณคองและรัฐบาลโลกกำลังรอคอยผลการวิจัยของคุณอยู่”

บอร์ซาลิโนไม่ได้ตั้งคำถามใดๆ ออกมา

“แฮงค์ไปกันเถอะ,อย่าไปรบกวนการวิจัยของดอกเตอร์เลย”

“แต่คุณบอร์ซาลิโนคุณจะปล่อยให้มนุษย์เงือกนี้อยู่กับดอกเตอร์ตามลำพังจริงๆ งั้นหรอ?”

พลเรือตรีแฮงค์กล่าวออกมาด้วยความลังเล

“อย่ากังวลไปเลย.. ดอกเตอร์จะไม่เป็นอะไร”

“นอกจากนี้ฉันก็ได้คุยกับน้องชายคนนี้เรียบร้อยแล้ว เขาจะต้องเชื่อฟังอย่างแน่นอนจริงไหม?”

บอร์ซาลิโนโบกมืออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

ในตอนนั้นเองไบร์ทที่เงียบอยู่ก็ได้กล่าวออกมาว่า

“ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาอีกต่อไปแล้ว”

“เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าไม่มีปัญหา..”

“แล้วก็อย่าได้ประมาทดอกเตอร์!”

บอร์ซาลิโนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

แฮงค์ทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

นายพลทหารเรือทั้งสองได้หันหลังและเดินออกไปจากประตู แต่ในตอนั้นเองบอร์ซาลิโนก็หันกลับมาและมองไปที่ไบร์ท

“โอ้! จริงด้วย,ฉันไม่ได้เจอนายมาสามเดือนกว่าแต่นายดูแข็งแกร่งขึ้นมากเลยนะ นายคงไม่เคยหยุดฝึกฝนตัวเองเลยสินะ? เป็นนิสัยที่ดีจริงๆ”

ไบร์ทที่หันหลังให้อีกฝ่ายแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมาโดยไม่รู้ตัว

‘ฮาคิสังเกตงั้นหรอ?’

‘ผู้ชายคนนี้จะตาดีเกินไปแล้ว!’

“อย่าลืมคำที่ฉันพูดกับนายซะล่ะ”

สิ้นเสียงประตูก็ถูกปิดลงพร้อมกับร่างของบอร์ซาลิโนที่หายไป

“เฮ้อ!”

ไบร์ทอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ

แรงกดดันที่ผู้ชายคนนั้นมอบให้เขานั้นมันรุนแรงมากจริงๆ

การปล่อยให้ชีวิตและความตายของตัวเองถูกควบคุมโดยคนอื่นมันเป็นอะไรที่ไม่น่ายินดีเอาซะเลย

“ฮ่าๆ ๆ ๆ,นายกลัวเหรอหนุ่มน้อย?”

เวก้าพังค์หัวเราะออกมาด้วยความสนุก ก่อนจะเดินไปเล่นกับอุปกรณ์บางอย่างในห้อง

"คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อยบอร์ซาลิโนไม่ใช่คนธรรมดารู้ไหม?"

ไบร์ทพยายามทำลมหายใจให้สงบและต่อให้เวก้าพังค์ไม่บอกเขาก็รู้ คิซารุคือสัตว์ประหลาดอันน่าสะพรึงกลัวบนท้องทะเลแห่งนี้อีกฝ่ายมีประสบการณ์ต่อสู้มากมายมหาศาล เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงที่ครอบครองทั้งความแข็งแกร่ง จิตวิญญาณ และประสบการณ์

"ฉันไม่คิดว่าฉันจะจำเป็นต้องระวังตัวต่อเขาแบบนี้ตลอดเวลาหรอกนะ"

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างใจเย็น

ถามว่าคิซารุระวังเขาไหม? ก็ต้องตอบว่าใช่แต่ก็คงไม่ได้มากมายอะไร

คนที่สมควรได้รับการเฝ้าระวังจากผู้ชายคนนั้นจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับเจ็ดเทพโจรสลัดจริงไหม? การเฝ้าระวังของคิซารุที่มีต่อตัวเขานั้นก็ไม่ต่างอะไรจากการเตือน

"ฮ่าๆ ๆ ๆ,หนุ่มน้อยนายค่อนข้างฉลาดเลยนะ"

"แต่นายไม่จำเป็นต้องกังวลนักหรอก บอร์ซาลิโนคงอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นาน"

เวก้าพังค์หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

"ตำแหน่งพลเรือเอกของกองทัพเรือกำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงและหมอนั้นก็ถูกเลือกให้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นพลเรือเอก รัฐบาลโลกไม่มีทางอนุญาตให้ขุมกำลังระดับนั้นออกมาเที่ยวเล่นสนุกอยู่ที่นี่แน่นอน"

"อีกไม่นานผู้บัญชาการฐานทดลองคนใหม่ก็คงจะถูกส่งตัวมา"

‘สามพลเรือเอกยุคใหม่กำลังจะถูกแต่งตั้งงั้นหรอ?’

‘ดูเหมือนกองทัพเรือเองก็กำลังก้าวขึ้นสู่ยุคสมัยใหม่เหมือนกัน’

"เอาล่ะ,หนุ่มน้อยไม่จำเป็นต้องคิดมากตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่นายก็จะไม่เป็นอะไร"

"มาให้ฉันตรวจร่างกายอย่างละเอียดหน่อยสิ"

เวก้าพังค์กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"โอเค"

ไบร์ทตอบรับอย่างว่าง่าย

‘มาถึงขั้นนี้แล้วฉันคงทำได้แค่เชื่อใจเขาจริงๆ สินะ?’

"เยี่ยม! สิ่งแรกที่ต้องทำคือวิเคราะห์สายเลือดของนายจากนั้นเราจะเริ่มเลือกปัจจัยสายเลือดที่เหมาะสมกัน!"

………..

ในเวลาเดียวกันที่ด้านนอกประตู

บอร์ซาลิโนกำลังหาวออกมาด้วยความง่วง

"ฮ่าวว,จริงๆ แล้วฉันมาที่นี่ตั้งแต่เช้าและยังไม่ได้นอนเลย"

"คุณบอร์ซาลิโนถ้าอย่างนั้นคุณควรไปพักผ่อนก่อนดีกว่า.. ที่นี่ปล่อยให้ฉันจัดการเอง"

พลเรือตรีแฮงค์กล่าวออกมาด้วยความเกรงใจ

"โอ้! งั้นฉันขอฝากนายจัดการด้วยล่ะ"

บอร์ซาลิโนไม่ปฏิเสธเขายิ้มก่อนจะกล่าวออกมาว่า

“นายต้องจับตาดูน้องชายมนุษย์เงือกคนนั้นไว้ให้ดีๆ นะแฮงค์”

“รับทราบ!”

“โปรดวางใจได้เลย”

แฮงค์ขานรับออกมาด้วยความมั่นใจ

“ไม่,ที่ฉันหมายถึงคือให้นายคอยจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิดนับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป”

“ในฐานะมนุษย์เงือก-สายพันธุ์เม็กกาโลดอนเขาคงจะแข็งแกร่งมากจริงไหม?”

บอร์ซาลิโนกล่าวออกมาด้วยท่าทีสบายๆ

แฮงค์ชะงักไปชั่วขณะก่อนจะตอบกลับออกมา

“เข้าใจแล้ว,ฉันจะจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิดจนกว่าการทดลองของดอกเตอร์จะเสร็จสิ้น!”

“โอเค”

บอร์ซาลิโนพยักหน้ารับสำหรับเขาแค่นี้ก็พอแล้ว

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)