บทที่7:คำเตือน (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 7 คำเตือน

เพียงชั่วพริบตาไบร์ทก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แม้ว่าทหารเรือพวกนี้จะไม่ใช้อาวุธจากคำสั่งของเวก้าพังค์ แต่ตัวไบร์ทเองที่ถูกล่ามโซ่ไว้แบบนี้เองก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่คล่องตัวนัก

ในความเป็นจริงไบร์ทเข้าใจดีถึงความโกรธแค้นของพวกเขา

เหล่าทหารเรือที่ตายและได้รับบาดเจ็บเพราะเขาในวันนี้ต่างก็ล้วนแล้วแต่ก็เป็นคนของกองทัพเรือ

ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะรู้สึกโกรธ แต่น่าเสียดายที่ต่อให้เข้าใจมันก็ไม่ได้มีความหมายอะไร

ในหลายๆ ครั้งคนเราก็ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ อาจเป็นเพราะหน้าที่ จุดยืน ความสนใจ หรือปัจจัยที่แตกต่างกันออกไปสิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือนเส้นด้ายที่คอยชักใยพวกเขาราวกับหุ่นเชิดให้ทำในสิ่งที่พวกเขาไม่อยากทำ

เพราะงั้นต่อให้ไบร์ทเข้าใจถึงความโกรธแค้นของอีกฝ่ายมันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องนิ่งเฉยให้อีกฝ่ายมาทำร้าย

ดังนั้นเมื่อเหล่าทหารเรือพุ่งเข้ามาและต้องการกดร่างของเขาลง ไบร์ทก็ย่อตัวลงเกร็งกล้ามเนื้อขาพร้อมกับน้ำที่เริ่มไหลไปรวมตัวกันอยู่บนขาของเขา

"คาราเต้มนุษย์เงือก-ฝ่ามือหนังฉลาม!" (ซาเมฮาดะ โชวเทย์)

ทันใดนั้นขาของไบร์ทก็ได้ระเบิดพลังออกมาจนพื้นสั่นไหว ร่างกายที่สูงใหญ่ของไบร์ทพุ่งชนออกไปข้างหน้าราวกับหัวรถจักร

ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องพาตัวเองออกไปจากวงล้อมนี้ให้ได้ก่อน

แม้ว่าเขาจะก้าวใหญ่ๆ ไม่ได้เพราะโซ่ตรวนที่อยู่บนเท้าแต่ขอเพียงแค่ก้าวเล็กๆ ก็พอแล้ว

ไม่มีทหารเรือคนไหนสามารถหยุดเขาได้ และใครก็ตามที่เข้ามาขวางทางเขาต่างก็ถูกทุบตีจนกระเด็นกระดอนราวกับลูกโบว์ลิ่ง

“อ้ากกกก!”

ด้านนอกห้องขังในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง

"ไอ้เวรนี้!"

นาวาเอกโรนัลด์ตะโกนออกมาด้วยความโมโหพร้อมกับกระทืบเท้าของเขาลงไปบนพื้นก่อนที่ร่างของเขาจะกระพริบหายไปราวกับภูตผี

“โซ!”

“เดินชมจันทร์!”

ทันทีที่ไบร์ทชะลอความเร็วลงโรนัลด์ก็มาปรากฏตัวอยู่บนฟ้าที่ด้านหลังของเขาแล้ว

"เท้าวายุ!!"

โรนัลด์หมุนตัวเตะกลางอากาศพร้อมกับคลื่นลมอันแหลมคมที่ระเบิดออกมาโดยเล็งไปที่ไหล่ของไบร์ท

‘หมอนี้ดูเร็วกว่าพลเรือตรีคนนั้นซะอีก’

ไบร์ทคิดอยู่ภายในใจพร้อมกับหมุนตัวและยกแขนของเขาขึ้นมากัน

“บูมมม!”

เท้าขวาของโรนัลด์กระแทกเข้าใส่กุญแจมือของไบร์ทอย่างรุนแรง

ลูกเตะอันทรงพลังของเขาทำให้กุญแจมือถึงกับผิดรูป แม้แต่แขนของไบร์ทเองก็ถึงกับงอเล็กน้อยจากการปะทะในครั้งนี้

แต่จากเหตุการณ์นี้มันได้พิสูจน์แล้วว่ากุญแจมือโลหะผสมที่ทำขึ้นเป็นพิเศษในฐานทดลองแห่งนี้เป็นของที่มีคุณภาพสูงจริงๆ เพราะนอกจากผิดรูปแล้วมันก็ไม่ได้เสียหายหรือแตกหักอะไร

“อะไรกัน?!”

โรนัลด์มองมาที่ไบร์ทด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

‘หมอนี้ป้องกันการโจมตีของฉันได้ง่ายๆ เลยความแข็งแกร่งของผู้ชายคนนี้มัน…’

ไบร์ทไม่ได้ให้เวลาโรนัลด์ตกใจสักนิดเขาคว้าจับไปที่ขาของอีกฝ่ายด้วยมือทั้งสองข้างและดึงมันเข้ามาหาตัว

ร่างกายของโรนัลด์นั้นเสียการควบคุมในทันที สิ่งที่โรนัลด์เห็นนั้นคือร่างของเขาที่กำลังถูกไบร์ทยกขึ้นไปบนฟ้า

“ที่ฉันบอกแกว่าอย่าทำมันหมายความว่า..”

“อย่ามาทำให้ฉันหงุดหงิด!”

ไบร์ทกล่าวออกมาอย่างเย็นชา

โรนัลด์กัดฟันและเตะขาอีกข้างที่เหลืออยู่เข้าใส่ไบร์ท

แต่ก่อนหน้านั้นไบร์ทก็ได้ทำการเหวี่ยงร่างของเขาเป็นวงกลมอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากนั้นไบร์ทก็มองไปยังเหล่าทหารเรือที่อยู่ด้านหลังเขา

ไบร์ทได้ทำการเล็งและปล่อยกระสุนมนุษย์ออกไปในทันที

“บูมมมม!”

กระสุนมนุษย์ของไบร์ทได้พุ่งทะลุเหล่าทหารเรือที่แออัดออกไปอย่างรุนแรง

พลังทำลายที่น่าสะพรึงกลัวนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทหารเรือธรรมดาจะต้านทานได้ ดังนั้นวงล้อมของพวกเขาจึงถูกทุบทำลายจนย่อยยับอีกครั้ง

ร่างของโรนัลด์นั้นได้ทะลุผ่านเหล่าทหารเรือไปกระแทกเข้าใส่กำแพงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงระเบิดดังอื้ออึง

"อักก!"

โรนัลด์ที่นอนอยู่บนพื้นได้ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อแต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรออกมาเลือดก็ล้นทะลักออกมาจากปาก ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงไปบนพื้นและทำได้เพียงแค่จ้องมองเท่านั้น

เหล่าทหารเรือที่เหลือต่างก็เงียบกริบ พวกเขาทุกคนล้วนมีสีหน้าหวาดกลัว

นาวาเอกโรนัลด์ผู้เชี่ยวชาญวิชาหกรูปแบบถึงสี่แบบ กลับพ่ายแพ้ให้กับมนุษย์เงือกที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างง่ายดาย

ไบร์ทเองก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ความแข็งแกร่งของเขามันเพิ่มขึ้นมาเยอะมาก

‘ผลปีศาจสายโซออน-สายพันธุ์สัตว์มายานั้นน่าเหลือเชื่ออย่างที่คนว่ากันไว้จริงๆ’

‘หรือว่ามันอาจจะเป็นเพราะปัจจัยสายเลือดของไคโด?’

‘ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงก็คงดี’

‘ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหนถ้าสามารถใช้พลังนี้ได้อย่างเต็มที่?’

ไบร์ทคิดพร้อมกับเดินกลับไปยังทางห้องขังอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นว่าไบร์ทกำลังเดินเข้ามาเหล่าทหารเรือต่างก็หลบออกไปโดยไม่รู้ตัว พวกเขาพยายามอยู่ให้ไกลจากไบร์ทให้ได้มากที่สุด

แน่นอนว่าก็ยังมีอีกหลายคนที่เข้ามาขวางทางไบร์ท แม้ว่าพวกเขาจะเต็มไปด้วยความกลัวก็ตาม

"อย่ามาอวดดีมนุษย์เงือก!!"

"แกลืมสถานะของตัวเองไปแล้วหรือไง?!"

พวกเขาต่างตะโกนออกมาเสียงดังเพื่อปกปิดความกลัวที่มี

ไบรท์ไม่ได้สนใจอะไรพวกเขาเลยเขาทำเพียงแค่เดินผ่านพวกเขาไป หลังจากนั้นก็ก้าวเข้าไปในห้องขังอันแสนคุ้นเคยและปิดประตูลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฮู้ววววว!”

เหล่าทหารเรือต่างก็หันมามองหน้ากันก่อนที่พวกเขาจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"รีบล็อคประตูเร็วเข้า! อย่าปล่อยให้มันออกมาได้อีก!"

"ไปดูสิว่านาวาเอกโรนัลด์เป็นยังไงบ้าง!"

ไบร์ทไม่ได้สนใจเลยว่าประตูห้องขังจะถูกล็อคหรือไม่

ตอนนี้ตัวเขาเต็มไปด้วยเหงื่อดังนั้นเขาจึงตัดสินใจอาบน้ำล้างตัวให้สะอาด

ไบร์ทเริ่มสรุปสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้พร้อมกับน้ำอันหนาวเย็นที่ไหลอาบร่างของเขา

หากคำสัญญาของเวก้าพังค์เป็นความจริงมันหมายความว่าเขาเป็นฝ่ายชนะ

สายเลือดจากเผ่าโอนิของไคโดนั้นได้พัฒนาความแข็งแกร่งของเขาขึ้นมาอย่างก้าวกระโดดเมื่อเทียบกับตัวเขาก่อนหน้านี้

สิ่งนี้ไม่ได้พัฒนาแค่ความแข็งแกร่งของเขาเท่านั้น แต่ยังมอบศักยภาพในการพัฒนาร่างกายของเขามาอีกด้วย

บางทีเมื่อถึงตอนที่การวิจัยของเวก้าพังค์จบลง ศักยภาพเหล่านั้นอาจจะเปลี่ยนไปกลายเป็นความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวก็เป็นได้

แต่ปัญหาคือเวก้าพังค์เป็นคนที่เชื่อถือได้จริงหรือเปล่า?

ไบร์ทเงยหน้าขึ้นและปล่อยให้น้ำได้ไหลผ่านชำระล้างความคิดของเขาออกไป

‘ตอนนี้ฉันทำได้แค่เชื่อเท่านั้น’

หลังจากปิดน้ำแล้วไบร์ทก็เริ่มเช็ดตัวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

‘ทำไมนักวิทยาศาสตร์ถึงได้แข็งแกร่งขนาดนั้น?’

ไบร์ทจำได้ดีในตอนที่เวก้าพังค์ยิ้มและวางมือลงมาบนไหล่ของเขา เขารู้สึกราวกับว่ามีภูเขากำลังกดทับเขาเอาไว้จนไม่สามารถหนีไปไหนได้

มันทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้ชายคนนี้!

ในตอนนี้ไบร์ทได้รู้แล้วว่าเวก้าพังค์ก็เหมือนกับ จัดจ์,ซีซาร์,และควีน เขาไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ที่อ่อนแอ!

เหมือนกับที่เวก้าพังค์ได้พูดเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะชอบหรือไม่ก็ตามเขาทำเพียงได้แค่รอและให้ความร่วมมือในการวิจัยของอีกฝ่าย

สำหรับไบร์ทแล้วนี้เป็นวิธีเดียวที่เขาเหลืออยู่

ไบร์ทนอนลงไปบนเตียงแล้วคิดกับตัวเองว่า ‘เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะดีเอง’

หลังจากผ่านคืนวันอันยากลำบากมาไบร์ทก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

ไบร์ทหลับไปได้ไม่นานก็มีเสียงดังขึ้นมาในขณะที่เขากำลังนอนหลับ เขาตื่นขึ้นมาในทันทีพร้อมพลิกตัวกลับแต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรร่างของเขาก็ถูกกระแทกอัดเข้าไปที่กำแพงหลังจากนั้นปลายดาบคมกริบก็จ่อมาที่ดวงตาของไบร์ท

คนที่มาหาเขาในครั้งนี้คือพลเรือตรีที่เขาได้พบเมื่อคืน อีกฝ่ายมาหาเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

เขาใช้มือซ้ายกดลงไปที่ไหล่ของไบร์ทเข้ากับกำแพง และถือดาบไว้ในมือขวาปลายดาบนั้นพร้อมที่จะแทงเข้ามาในดวงตาไบร์ทได้ทุกเมื่อ

"แกทำได้ดีมากมนุษย์เงือก! ครั้งนี้แกส่งคนไปหน่วยแพทย์กี่คน?!"

น้ำเสียงของพลเรือตรีแฮงค์เต็มไปด้วยความเดือดดาล

"แกอยากให้ฉันเปลี่ยนแกเป็นซาซิมิไหม?"

ไบร์ทไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไป

ตอนนี้เขามีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่าง เพราะคนพวกนี้มักจะใช้คำพูดเหยียดเขาอยู่ตลอดและหลายครั้งมันก็ไม่ได้ถูกใช้เพื่อยั่วโมโหเขาเสมอไป มันราวกับว่าคำพูดเหล่านี้เป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา

ในขณะที่ไบร์ทกำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่นั้นเขาก็ได้กล่าวตอบอย่างใจเย็นว่า

"คุณพลเรือตรี.. คุณอยากจะมีปัญหากับเวก้าพังค์งั้นหรอ?"

พลเรือตรีแฮงค์ที่ได้ยินก็ตอบกลับในทันที

"แกควรจะภาวนาให้การวิจัยของดอกเตอร์อยู่ไปนานๆ มนุษย์เงือก.. เพื่อที่แกจะได้อวดดีไปอีกสักพัก!"

"อย่างน้อยในตอนนี้ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะอวดดีจริงไหม?"

ไบร์ทยื่นมือออกมาและผลักดาบของพลเรือตรีออกไปก่อนจะมองตรงไปที่ตาของอีกฝ่าย

ท่าทีของไบร์ทมันทำให้พลเรือตรีไม่สบอารมณ์

“เงียบปากไปซะมนุษย์เงือก.. ถ้าแกกล้าก่อเรื่องอีกละก็ต่อให้ดอกเตอร์ไม่พอใจฉันก็จะฆ่าแก!”

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรควบคุมลูกน้องของคุณให้ดี"

ไบร์ทยกมือขึ้นแล้วผลักแฮงค์ออกไปก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจว่า

"ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะมาสร้างปัญหาให้ตัวเอง"

"ฮึ,ฉันจะคอยจับตาดูแกไว้.."

"ไปหาดอกเตอร์กันได้แล้ว"

พลเรือตรีแฮงค์เก็บดาบกลับเข้าไปในฝักและหันหลังเดินนำออกไป

ไบร์ทที่ได้ยินก็เดินตามอีกฝ่ายไปอย่างเงียบๆ จนถึงห้องทดลองของเวก้าพังค์หลังจากผลักประตูออกไบร์ทก็ได้พบกับคนที่ไม่คาดคิด

"โอ้ว,สวัสดี"

ทันใดนั้นดวงตาของไบร์ทก็หดแคบลง

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)