บทที่6:ความขัดแย้ง (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 6 ความขัดแย้ง

“ดอกเตอร์เข้าไปทำอะไรในนั้นกันแน่?”

“นี้มันก็ผ่านไปตั้งหลายนาทีแล้วนะ!”

ด้านนอกของประตูพลเรือตรีกำดาบในมือแน่นด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าฉนวนกันเสียงที่ดีเกินไปนั้นไม่ใช่เรื่องดี

‘มันเกิดอะไรขึ้นข้างใน?’

‘ดอกเตอร์จะเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า?’

แม้ว่าด้วยความแข็งแกร่งของมนุษย์เงือกนั้นจะไม่สามารถทำอะไรดอกเตอร์ได้ แต่ถ้ามันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นจะทำยังไง?

ไม่ว่าความเสี่ยงจะมีน้อยมากแค่ไหนพวกเขาก็ไม่อาจรับมันได้ เพราะมันหมายความว่าชีวิตทางการทหารของเขาจะต้องสิ้นสุดลงหรือต่อให้ตัวเขาถูกโยนเข้าไปอยู่ในอิมเพลดาวน์เขาก็ไม่แปลกใจสักนิด

พลเรือตรีเต็มไปด้วยความกังวลและอยากจะฝ่าประตูเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด

“ครืดดด!”

ในตอนนั้นเองประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างอขงเวก้าพังค์ที่เดินออกมาอย่างใจเย็น

"ดอกเตอร์!"

ตอนนี้พลเรือตรีรู้สึกดีใจและโล่งอกมาก

‘โชคดีจริงๆ ที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น’

เวก้าพังค์พยักหน้าเป็นการทักทายจากนั้นก็หันไปมองที่ด้านหลัง

"หนุ่มน้อยออกมาได้แล้ว.. ยังเขินอยู่อีกงั้นหรอ?"

ไบร์ทเดินออกมาจากประตูอย่างช้าๆ

เขาได้ปลดพลังผลปีศาจของเขากลับมาเป็นปกติเรียบร้อยแล้ว ผลไม้ปีศาจที่เวก้าพังค์สร้างขึ้นไม่ได้ล้มเหลวและเขาก็ได้รับพลังของมันมาแล้วด้วย เพราะงั้นเขาไม่ควรปล่อยให้รัฐบาลโลกรู้ทั้งสองเรื่องนี้เป็นอันขาด

พลเรือตรีกระพริบหายไปอยู่ด้านหลังของเวก้าพังค์ในทันที ก่อนที่ดาบในมือเขาจะถูกวางไว้บนคอของไบร์ท

ไบร์ทไม่ได้โต้ตอบ,หลบ,หรือตื่นตระหนกใดๆ แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาของเขาก็ยังคงหรี่ลงเล็กน้อย

‘เร็วอะไรขนาดนี้!’

‘ฉันตอบสนองไม่ทันด้วยซ้ำ!’

ดูเหมือนการตัดสินใจของเขาจะถูกถ้าเกิดเขาเลือกที่จะเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ เขาในตอนนั้นคงไม่มีโอกาสเอาชนะอีกฝ่ายได้เลย

"ดอกเตอร์จะจัดการกับผู้ชายคนนี้ยังไงดี?"

พลเรือตรีจ้องมองไปที่ไบร์ทด้วยความระมัดระวังโดยไม่ปล่อยให้คลาดสายตา ไบร์ทมั่นใจมากว่าถ้าเกิดเขาเคลื่อนไหวแปลกๆ ละก็ดาบของผู้ชายคนนี้ได้เชือดคอเขาทิ้งแน่

"ฉันได้คุยกับผู้ชายคนนี้แล้วหลังจากนี้เขาจะไม่สร้างปัญหาอีกต่อไป แล้วก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปให้หมดเพราะ.."

"เขาเป็นตัวทดลองที่สำคัญมากสำหรับฉัน"

เวก้าพังค์กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

“ดอกเตอร์.. คุณพูดจริงเหรอ?”

“เพราะไอ้สารเลวนี้ทหารเรือนับสิบถึงต้องตาย.. ยังไม่รวมผู้ที่ได้รับบาดเจ็บอีกนับร้อย!”

นาวาเอกคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังร้องตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ

ไบร์ทจำผู้ชายคนนี้ได้ก่อนหน้าที่เขาจะมาถึงห้องเก็บสมบัติของเวก้าพังค์ คู่ต่อสู้คนล่าสุดที่เขาเผชิญหน้าด้วยคือผู้ชายคนนี้

ในตอนนี้ร่างอีกฝ่ายถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลและหน้าก็ดูซีดมาก

ดูเหมือนว่าแม้ว่าเขาจะมีกายาเหล็กเข้าช่วย แต่สภาพของเขาก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมัดของไบร์ท

“หุบปากโรนัลด์!”

“นี้คือการตัดสินใจของดอกเตอร์เพราะงั้นนายต้องเชื่อฟัง”

พลเรือตรีตะโกนสวนออกมาในทันที

“…..”

นาวาเอกที่ชื่อโรนัลด์ดูโกรธมาก ไบรท์เห็นเลยว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขามันกำลังสั่น

“รับทราบ”

ท้ายที่สุดเขาก็ทำได้แค่พยักหน้ารับ

ดูเหมือนว่าอำนาจของเวก้าพังค์ในฐานทดลองแห่งนี้จะสูงมากจริงๆ

แต่ก็ดูไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะที่นี้คือกลุ่มวิทยาศาสตร์พิเศษของกองทัพเรือ

"โรนัลด์ส่งตัวหมอนี้กลับห้องขังไปซะ"

พลเรือตรีเก็บดาบเข้าฝักแล้วมองไปที่ไบร์ทด้วยสายตาเย็นชา

"ดูเหมือนว่ากุญแจมือคู่เดียวจะขังเขาไม่ได้ไปหามันมาเพิ่มอีก"

ไบร์ทมองไปยังโรนัลด์ที่กำลังแสดงสีหน้าตื่นเต้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่พลเรือตรีคนนั้นไม่ได้สนใจอะไรเขา

ดูเหมือนว่าเขากำลังจะมีปัญหาเข้าซะแล้ว

"รับทราบ! ปล่อยให้ผมเป็นคนจัดการเอง!"

โรนัลด์ตอบรับด้วยความตื่นเต้นก่อนจะเดินเข้าพร้อมกับทหารเรืออีกสามนาย หลังจากนั้นก็หยิบกุญแจมือและโซ่ตรวนอันใหม่ออกมาซึ่งเขาได้เตรียมไว้สำหรับไบร์ทมานานแล้ว

ไม่มีใครคิดว่าไบร์ทจะหลบหนีสำเร็จตั้งแต่แรก และมันก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่เขาจะถูกจับตัวได้

ไบร์ทเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรแถมยังยื่นมือออกไปให้อีกฝ่ายอย่างใจเย็น

เนื่องจากเขาตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ต่อ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้จึงเป็นสิ่งที่เขาคิดเอาไว้อยู่แล้ว

เมื่อเห็นแบบนั้นทหารเรือจึงใส่กุญแจมือและโซ่ตรวนให้กับไบร์ทในทันทีแถมยังเพิ่มเข้าไปอีกอย่างละสามคู่

ไบร์ทไม่ได้สนใจมากนักเพราะทหารเรือไม่ได้รู้ถึงพลังผลปีศาจที่เขามี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ใช้หินไคโรกับเขาเพราะงั้นการพันธนการพวกนี้จึงไม่ได้สำคัญอะไรกับเขา

"อย่าลืมพาตัวเขามาที่นี่พรุ่งนี้ด้วย ได้เวลาเพิ่มตัวทดลองแล้ว"

เวก้าพังค์กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจดังเดิม

"ครับดอกเตอร์"

นาวาเอกโรนัลด์ตอบรับอย่างเข้าใจจากนั้นเขาก็เอามือแตะไปที่ด้ามดาบบนเอวแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“ได้เวลากลับไปอยู่ในที่ที่แกควรอยู่แล้วมนุษย์เงือก คงไม่จำเป็นให้ฉันต้องเอาปลอกคอมาคล้องคอแกแล้วลากแกไปหรอกใช่ไหม?”

“งั้นก็นำทางไปได้แล้ว.. มนุษย์!”

ปากของไบร์ทกระตุกขึ้นมาด้วยความไม่สบอารมณ์

“ถ้าอย่างงั้นพลเรือตรีแฮงค์,ดอกเตอร์.. ผมขอตัวก่อนนะครับ”

โรนัลด์โค้งคำนับแล้วหมุนตัวเดินจากไปในทันที

ไบร์ทเดินตามอีกฝ่ายไปโดยไม่หันมามองเวก้าพังค์แม้แต่นิดเดียว

“ฉันเองก็ควรจะเข้านอนได้แล้วล่ะหนะ”

เวก้าพังค์พูดพร้อมกับบิดตัวไปมา

“เชิญพักผ่อนให้สบายใจได้เลยดอกเตอร์”

“ปล่อยงานที่เหลือให้ผมเป็นคนจัดการเอง รับรองว่ามันจะไม่กระทบกับงานวิจัยครั้งต่อไปของคุณแน่นอน”

พลเรือตรีที่ชื่อแฮงค์กล่าวออกมาด้วยความเคารพ

“ฮ่าวว.. งั้นฉันก็ขอฝากนายด้วยแล้วกัน”

เวก้าพังค์หาวและเดินโซเซออกไป

เมื่อเขาหันหลังให้เหล่าทหารเรือมุมปากของเขาก็ยกขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อเห็นเวก้าพังค์เดินจากไปพลเรือตรีแฮงค์ก็เรียกรวมพลทหารเรือทันที

“ส่งคนไปจับตาดูมนุษย์เงือกนั้นเพิ่มด้วย.. เหตุการณ์แบบวันนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นอีก!”

“รับทราบ!”

สายตาของพลเรือตรีเต็มไปด้วยความเย็นชา ถึงแม้ว่ามนุษย์เงือกนั้นจะถูกจับตัวได้แล้วแต่เขาก็ไม่สามารถแกล้งทำเป็นว่าเรื่องในคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้

‘ไอ้มนุษย์เงือกเวร!’

………

ไบร์ทเดินทางกลับไปยังห้องขังโดยมีทหารเรือรายล้อมราวกับบอดี้การ์ด มันทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่มากจริงๆ ที่ถูกคนมากมายรายล้อมไว้แบบนี้

อย่างไรก็ตามพวกทหารเรือที่เดินนำหน้ามักจะหันกลับมามองเขาด้วยสายตาเคียดแค้น ไม่ต้องพูดถึงพวกคนที่อยู่ด้านหลังถ้าสายตามันฆ่าคนได้สภาพศพเขาตอนนี้ก็คงไม่เหลือชิ้นดี

แน่นอนว่าสายตามันทำอันตรายอะไรไม่ได้ แต่อาวุธมันยังคงสามารถทำอันตรายเขาได้อยู่

โชคดีที่ต่อให้พวกทหารเรือจะมองมาที่เขาด้วยสายตาที่จ้องจะฆ่ากันให้ตาย แต่พวกเขาก็ไม่ได้ลั่นไกปืนใส่เขาและก็ไม่ได้ชักดาบออกมาฟันหรือแทง

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะพยายามอดทนอดกลั้นกันหนักมากจริงๆ

ถึงอย่างงั้นไบร์ทก็ไม่สามารถหันหัวของเขาไปไหนได้ เพราะดาบปลายปืนนั้นมันกำลังจ่ออยู่ที่ท้ายทอยเขาตลอดเวลา

ฐานทดลองแห่งนี้กว้างใหญ่มากเส้นทางหลบหนีของไบร์ทเองก็ไกลมากเช่นกัน ดังนั้นมันจึงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะไปถึงยังห้องขังอันแสนคุ้นเคย

ประตูห้องขังยังคงไม่ได้ถูกปิดและทุกอย่างก็ยังเหมือนกับตอนที่ไบร์ทออกมาก่อนหน้านี้

ไบร์ทก็พร้อมที่จะกลับเข้าไปพักผ่อนในห้องขังของเขาแล้ว

แต่ทันใดนั้นเอง...

"แกคิดว่าเรื่องในวันนี้มันจบแล้วงั้นหรอ? มนุษย์เงือก!"

เหล่าทหารเรือยังคงปิดล้อมไบร์ทไว้ดังเดิม นาวาเอกโรนัลด์มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าไบร์ทเมื่อไบร์ทมองไปที่อีกฝ่ายเขาก็สังเกตเห็นมือของชายคนนั้นที่กำลังจับไปที่ด้ามดาบบนเอว

"แกคงคิดว่าจะได้กลับไปนอนหลับอย่างสบายใจสิท่า? แกคิดว่าแกมีสิทธิ์งั้นหรอหลังจากที่ฆ่าทหารเรือไปมากขนาดนั้น?!"

ใบหน้าของทหารเรือทุกคนเต็มไปด้วยความโกรธ พวกเขาพร้อมโจมตีไบร์ททุกเมื่อขอเพียงแค่สั่งมา

"ฉันขอโทษด้วยแล้วกัน"

ไบร์ทตอบกลับอีกฝ่ายเพียงสั้นๆ

มันเป็นเรื่องน่าเสียดายที่ใครบางคนต้องมาตาย

แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าการกระทำของเขามันจะผิดอะไร

ท้ายที่สุดแล้วเมื่อมองจากจุดยืนพวกเขาก็คือศัตรูกัน

"ขอโทษเหรอ?"

"ฉันมันโง่เอง.. มันจะไปมีประโยชน์อะไรที่มาพูดเรื่องนี้กับสัตว์เลือดเย็นอย่างแก!"

โรนัลด์กัดฟันจนฟันแทบแตกมือที่ถือดาบถูกกำจนแน่น

เขาถอดเน็คไทของเขาออกและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

"มาใช้วิธีที่ง่ายกว่านี้ดีกว่าวิธีที่แม้แต่ปลาอย่างแกก็เข้าใจ ฉันจะทำให้แกรู้เองว่าบาปของแกมันหนักหนาแค่ไหน!"

"ฉันแนะนำว่าอย่าทำจะดีกว่า"

ดวงตาของไบร์ทหดแคบลง

"มันสายไปแล้วที่แกจะมาร้องขอความเมตตา! ไม่ว่าใครก็ช่วยแกไม่ได้!"

"จับตัวมันมาให้ฉัน!!"

โรนัลด์ร้องคำรามออกมาด้วยโกรธ

เหล่าทหารเรือที่ได้รับคำสั่งก็รีบพุ่งเข้าไปหาไบร์ทในทันที

มันถึงเวลาแล้วที่ไอ้มนุษย์เงือกเวรนี้ต้องชดใช้!

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)