บทที่4:เวก้าพังค์ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 4 เวก้าพังค์

ไบร์ทหยิบผลไม้สีแดงเพลิงขึ้นมาและจ้องมองไปที่มัน

แน่นอนว่าสิ่งนี้คือผลไม้ปีศาจแต่มันไม่ใช่ผลไม้ปีศาจธรรมดา

สิ่งนี้คือผลไม้ปีศาจเทียมและมีความเป็นไปได้สูงมากที่มันจะเป็นผลไม้ปีศาจเทียมผลแรกของโลก

เมื่อไบร์ทถูกส่งตัวมาที่นี่ไม่มีใครบอกชื่อและที่อยู่ของสถานที่แห่งนี้ให้เขาฟัง แต่เขารู้ว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ที่ไหนเขารู้ว่านี่คือฐานทดลองลับของรัฐบาลโลก ซึ่งเป็นเกาะที่มีชื่อว่าพังค์ฮาซาร์ดดังนั้นเขารู้ดีว่าผลไม้ปีศาจนี้จะต้องอยู่ที่นี่!

ผลไม้ปีศาจอุโอะ อุโอะ-สายโซออนพันธุ์สัตว์มายา:โมเดลสัตว์ในตำนานเซริว(มังกรฟ้า) ซึ่งเวก้าพังค์ได้สร้างขึ้นมาโดยอาศัยปัจจัยสายเลือดของไคโดและเพาะพันธุ์มันจนสำเร็จ!

แม้ว่าเวก้าพังค์จะมองว่าผลไม้ปีศาจนี้ล้มเหลว แต่ไบร์ทรู้ดีว่าความล้มเหลวของคนอื่นกับเวก้าพังค์ไม่เหมือนกัน!

ในอนาคตโมโมโนะสุเกะซึ่งกินผลไม้ปีศาจนี้เข้าไปโดยบังเอิญได้แสดงความสามารถที่เหมือนกับไคโดเป๊ะๆ ออกมาให้เห็นถ้าจะมีจุดที่ต่างกันก็มีแค่สีเท่านั้น

ดังนั้นมีโอกาสสูงมากที่มันจะไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ที่ล้มเหลว

แน่นอนว่ามันก็ยังไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่โมโมโนะสุเกะอาจเป็นผู้ถูกเลือกจริงๆ และอาจเป็นเพราะสายเลือดที่พิเศษของเขาที่ทำให้ผลไม้ปีศาจที่ล้มเหลวนี้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และระเบิดพลังที่สามารถเทียบเคียงได้กับผลไม้ปีศาจดั้งเดิม

แต่มาถึงจุดนี้ไบร์ทไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว

หลังจากความพยายามในการมุ่งหน้าไปท่าเรือล้มเหลวเขาก็ไม่มีหวังอีกต่อไป

แผนบีที่เขาคิดไว้คือการเดิมพันชีวิตไว้กับการเสี่ยงโชค

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเวก้าพังค์ยังไม่ได้สร้างผลไม้ปีศาจนี้ขึ้นมา?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผลไม้ปีศาจนี้ยังไม่ได้ถูกวางไว้ในห้องนี้?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าห้องนี้ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาและไม่สามารถเข้ามาได้?

ถ้าเพียงแต่เขาสามารถกระโดดลงทะเลแล้วหลบหนีไปได้เขาจะมาเดิมพันชีวิตไว้กับการเสี่ยงโชคแบบนี้ทำไหม!

ทำไมมนุษย์เงือกอย่างเขาต้องกินผลไม้ปีศาจด้วย? ทั้งที่เขาเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะมีประโยชน์กับเขาหรือเปล่า?

ในตอนที่แผนแรกของเขาไม่สำเร็จไบร์ทก็ไม่มีทางออกอื่นแล้วจริงๆ

โชคดีที่ดูเหมือนว่าเทพีแห่งโชคจะยืนอยู่ข้างเขาในวันนี้

ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเทพีแห่งโชคแล้วว่าจะเต็มใจให้ความช่วยเหลือครั้งสุดท้ายกับเขาไหม?

ไบร์ทปัดฝุ่นออกจากผลไม้ปีศาจอ้าปากและกัดมันเข้าไปเต็มคำ

เมื่อเนื้อของมันเข้ามาในปากไบร์ทก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

เด็กหมวกฟางแห่งโชคชะตาได้รับรองมาแล้วว่ามันไม่อร่อย เพราะงั้นมั่นใจได้เลยว่ามันแย่มากจริงๆ

เนื้อไม่กรอบและก็ไม่นุ่มด้วยแถมยังเหนียวเหนอะหนะเหมือนกับตอนที่เผลอกลืนน้ำมูกเข้าปากยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งแย่

ไม่ต้องพูดถึงรสชาติอาหารที่อารองทำยังอร่อยกว่านี้เป็นร้อยเท่า ไบรท์แทบจะหาคำอะไรมาบรรยายรสชาตินี้ไม่ได้แม้ว่าจะรวมคำที่มีทั้งหมดจากทั้งสองโลกแล้วก็ตาม

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมารู้สึกขยะแขยง ไบร์ทตัดสินใจกลืนผลไม้ปีศาจทั้งหมดในสามคำ

เขาไม่ต้องการความผิดพลาดจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเกิดว่าการที่เขากินมันไม่หมดส่งผลต่อคุณภาพของผลไม้ปีศาจเทียมผลนี้? ถ้าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงเขาคงรับไม่ได้

‘เทพีแห่งโชคได้โปรดช่วยมอบโชคดีให้ฉันอีกสักครั้งด้วยเถอะ’

ไบร์ทสูดหายใจเข้าด้วยสีหน้าที่จริงจัง

ไม่ว่าเขาจะกลายเป็นมนุษย์เงือกขยะที่ไม่สามารถว่ายน้ำได้ หรือครอบครองพลังของสัตว์ร้ายในจินตนาการและรับโอกาสในการหลบหนีทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับช่วงเวลาต่อจากนี้!

ในเวลาเดียวกันนอกประตูก็ปรากฏกำลังพลทหารเรือเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ  และแม้แต่พลเรือตรีที่ขวางประตูไว้ก่อนหน้านี้ก็มาถึงที่นี่เรียบร้อยแล้ว

"เตรียมตัวให้พร้อม.."

"ใครที่มียศสูงกว่านายพันตามฉันมาและจับเป็นมันให้ได้!"

พลเรือตรีกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“รับทราบ!”

ทหารเรือทุกนายต่างขานรับอย่างพร้อมเพรียง

ในตอนนี้มือของพลเรือตรีกำลังคว้าจับลงไปที่ด้ามดาบบนเอว

สำหรับผู้ที่เชี่ยวชาญพลังฮาคิประตูเหล็กตรงหน้ามันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

“รอเดี๋ยวก่อน”

ในตอนนั้นเองเสียงที่ดูยืดยานก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของฝูงชน

เหล่าทหารเรือต่างก็ชะงักไปชั่วขณะก่อนจะเปิดทางให้กับอีกฝ่ายในทันที

“ดอกเตอร์..”

“คุณมาที่นี่ทำไม?”

พลตรีมองไปยังชายที่กำลังเดินมาตามทางที่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ และกล่าวถามออกมาด้วยความประหลาดใจ

ชายคนดังกล่าวมีทรงผมยุ่งเหยิง ตัวสูง เป็นชายวัยกลางคนที่สวมแว่นตากรอบหนา

เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวกับเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ทั่วไปซึ่งดูสบายสุดๆ

เขาดูธรรมดามากแต่ถึงอย่างงั้นพลเรือตรีก็ยังคงเคารพเขามาก

เพราะเขามีชื่อว่า ‘เวก้าพังค์’

“ผู้ชายคนนั้นหนีเข้าไปในห้องเก็บของของฉันดังนั้นแน่นอนว่าฉันก็ต้องมาดูเป็นธรรมดา”

"อีกอย่างถ้าพวกนายเผลอทำลายสมบัติของฉันเข้าจะทำยังไง?"

เวก้าพังค์มีรอยยิ้มที่แปลกประหลาดประดับอยู่บนใบหน้าของเขา

"ดอกเตอร์,ของพวกนั้นมันเป็นของที่ล้มเหลวไม่ใช่งั้นหรอ?"

พลเรือตรีกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มแบบฝืนๆ

"ก็เพราะว่ามันล้มเหลวยังไงล่ะมันถึงได้เป็นสมบัติ!"

เวก้าพังค์กล่าวตอบออกมาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

"สำหรับฉันความล้มเหลวเป็นสิ่งที่น่าจดจำมากกว่าความสำเร็จ"

พลเรือตรีที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก

แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะดอกเตอร์มีคุณสมบัติที่จะพูดแบบนั้นจริงๆ

ความล้มเหลวที่เกิดขึ้นจากมือเขานั้นมันน้อยกว่าความสำเร็จมาก

"ถ้างั้นคุณอยากให้เราจัดการยังไงดอกเตอร์?"

ไม่ว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตามเขาก็ต้องทำตามคำสั่งของคนที่อยู่ตรงหน้า เพราะเขาคือกำลังหลักของกองกำลังวิทศาสตร์ของรัฐบาลโลก

“ผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่น่าสนใจมากเพราะเขาคิดที่จะใช้ของสะสมของฉันเพื่อหาโอกาสในการพลิกสถานการณ์ในตอนที่เขาสิ้นหวัง”

“ขอให้ฉันเข้าไปคุยกับเขาหน่อยแล้วกัน”

เวก้าพังค์กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ดอกเตอร์.. คุณพูดจริงงั้นหรอ?”

พลเรือเอกที่ได้ยินก็ถูกกับตกตะลึง

“ทำไม? นายกำลังตั้งคำถามกับฉันงั้นหรอ?”

เวก้าพังค์มองตรงมาที่ร่างของพลรือตรี

“ไม่.. ผมไม่กล้าพอหรอก”

พลเรือตรีได้แต่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

……..

ด้านหลังของประตูเหล็ก

ไบร์ทนั่งอยู่บนแท่นที่ใช้เก็บผลไม้ปีศาจในตอนแรกและมองขึ้นไปบนเพดาน

เขาไม่รู้ว่าอันไหนมันง่ายกว่ากันระหว่างทะลวงภูเขาทั้งลูกออกไป หรือเปิดประตูแล้วฝ่ากองกำลังทหารเรือที่ขวางทางอยู่

“ฉี๊ด! ฉี๊ด! ฉี๊ด!..”

ทันใดนั้นเองก็ปรากฏสียงแหลมแสบหูขึ้นมาจากประตู

‘พวกทหารเรือกำลังตัดล็อคประตูงั้นหรอ?’

ไบร์ทลุกขึ้นและเดินไปที่ด้านข้างของประตูเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีด้วยห่ากระสุนหลังจากที่ประตูถูกเปิดออก

ในตอนนั้นเองเขาก็สูดหายใจเข้าก่อนที่เกล็ดสีแดงสดจะปรากฏขึ้นมาบนตัวเขา ขาของเขาเองก็เริ่มเปลี่ยนไปพร้อมกับหางหนาๆ ที่งอกออกมาจากตรงก้นกบและสิ่งที่เด่นชัดที่สุดเลยก็คือเขาอันแหลมคมสองคู่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าผาก

ตอนนี้ไบร์ทได้กลายเป็นครึ่งคนครึ่งมังกรเพลิงอันร้อนแรงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

เทพีแห่งโชคได้เข้าข้างเขาอีกครั้ง

ผลไม้ปีศาจเทียมนี้ประสบความสำเร็จจริงๆ และตอนนี้ไบร์ทก็สามารถยืนบนโลกนี้ได้อย่างผ่าเผยแล้ว

หลังจากได้รับพลังมาไบร์ทก็ราวกับเกิดใหม่ทั้งพละกำลังและร่างกายต่างก็พัฒนาขึ้นมาอย่างมหาศาล แถมเกล็ดมังกรอันแข็งแกร่งนี้ก็ยังทำให้เขามั่นใจมากว่าเขาสามารถยืนรับกระสุนปืนได้ แม้แต่บาดแผลบนไหล่ของเขาเองก็เกือบจะหายดีแล้ว

ที่สำคัญกว่านั้นคือแม้ว่าเขาจะไม่สามารถว่ายน้ำได้แต่ตอนนี้เขาบินได้!

มันหมายความว่าเขามีความสามารถที่จะหลบหนีออกไปจากที่นี่

น้ำได้ไหลออกมาจากฝ่ามือของไบร์ทอีกครั้ง

“เคร้ง!”

ในที่สุดตัวล็อกประตูก็ถูกตัดทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักเข้ามา

ไบร์ทที่เห็นแบบนั้นก็กลั้นหายใจทันที

"หนุ่มน้อยอย่าใจร้อน.. ฉันมาที่นี่คนเดียวเพราะงั้นมาคุยกันก่อนดีกว่า"

เสียงดังมาจากหน้าประตูหลังจากนั้นชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง

"เวก้าพังค์?"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครไบร์ทก็ถึงกับชะงัก

คนที่เดินเข้ามานั่นคือเวก้าพังค์ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยเจอกันไม่ถึงสองครั้ง แต่ไบร์ทไม่มีทางลืมหน้าตาของอีกฝ่ายเด็ดขาด

‘ผู้ชายคนนี้มาที่นี่ทำไม?’

เมื่อเดินเข้ามาเวก้าพังค์ก็หันหลังและปิดประตู!

‘กองทัพเรือกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?’

"ฮืม?"

หลังจากปิดประตูเวก้าพังค์ก็สังเกตเห็นร่างของไบร์ท

"โว้ววว!!!"

ดวงตาของเขาส่องสว่างเป็นประกายก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาไบร์ทและเฝ้าสังเกตเขาอย่างละเอียด

"นายกินผลไม้ปีศาจนั่นเข้าไปหรอ?!"

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ,คนที่มันกำลังรออยู่คือนายเองเหรอ? สีแดงเพลิงงั้นหรอ? ฉันนึกว่าสีมันจะอ่อนกว่านี้ซะอีก"

ไบร์ทที่ได้ยินก็ช็อคไปในทันที

‘หมายความว่าไง?’

‘คนที่กำลังรองั้นหรอ?’

‘เป็นไปได้ไหมว่าผู้ชายคนนี้รู้อยู่แล้วว่าผลไม้ปีศาจนี้ไม่ได้ล้มเหลว?’

แต่ตอนนี้เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ไบร์ทมองไปที่เวก้าพังค์ที่อยู่ตรงหน้าอย่างมีความสุข

แม้ว่าเขาจะได้รับพลังผลปีศาจมาแล้วแต่ถ้าเขาต้องการออกไปจากที่นี่มันก็ยังต้องผ่านการต่อสู้นองเลือดอยู่ดี และมันก็อาจมีความเป็นได้ที่เขาจะหลบหนีไม่สำเร็จด้วย

แต่ตอนนี้โอกาสอันแสนหวานได้มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว!

ตราบใดที่เขาจับตัวเวก้าพังค์และใช้อีกฝ่ายเป็นตัวประกันเขาสามารถออกไปจากที่นี่ได้แน่นอน!

ในตอนที่ไบร์ทกำลังจะลงมือเวก้าพังค์ก็พูดอะไรบางอย่างออกมา

"ตอนแรกฉันก็แค่อยากให้นายให้ความร่วมมืออย่างเชื่อฟัง แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว.."

“มาทำข้อตกลงกันเถอะ”

‘ฮะ?’

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)