บทที่3:ผลไม้ปีศาจ (ฟรี)

T.G.M: บทที่ 3 ผลไม้ปีศาจ

วิชาคาราเต้มนุษย์เงือกและเผ่าพันธุ์มนุษย์เงือกนั้นต่างก็มีความสามารถในการควบคุมน้ำทำให้ทั้งสองกลายเป็นการจับคู่ที่สมบูรณ์แบบ

แต่มันก็ขึ้นอยู่กับตัวคนอยู่ดีเพราะไบร์ทก็คงทำอย่างที่จินเบทำไม่ได้ อย่างการสร้างคลื่นน้ำกระแทกผ่านตัวมนุษย์เงือกยักษ์วาดะสึมิได้หรือแม้แต่การสร้างกระสุนน้ำที่มีพลังทำลายล้างระดับเดียวกับกระสุนปืนใหญ่ แต่การจะทำให้กระสุนน้ำมีประสิทธิภาพเท่ากับกระสุนปืนนั้นมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

เพียงพริบตาเลือดก็ไหลอาบไปทั่วทางเดิน

ไบร์ทยืนมองฉากที่เกิดขึ้นด้วยความสงบ เขาไม่ได้โจมตีจุดตายของพวกทหารเรือแต่ก็ไม่ได้คิดที่จะยั้งมือเหมือนกัน

ในชีวิตที่แล้วเขาเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่แม้แต่หมูหมากาไก่ก็ไม่เคยฆ่า

แต่ในชีวิตนี้เขาเติบโตขึ้นในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความรุนแรง เขาคือฉลามที่ดุร้ายและโหดเหี้ยม

ไบร์ทเดินไปข้างหน้าและเหยียบลงไปบนมือที่กำลังเอื้อมไปหยิบหอยทากสื่อสารที่ล่วงอยู่บนพื้น

ไบร์ทมองลงมาที่นาวาเอกซึ่งกำลังมองมาที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและไม่เต็มใจ

‘เหล็ก? ไม่น่าคอของเขาถึงได้แข็งนัก’

"แกแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?"

เสียงของนาวาเอกเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"ฮึ,มันก็แค่ยังไม่ถึงเวลาให้โชว์ของก็เท่านั้น"

พูดจบไบร์ทก็เตะเข้าไปที่หน้าอกของนาวาเอกอย่างแรง ทำให้ร่างของเขาถูกซัดกระแทกเข้ากำแพงราวกับกระสุนปืนใหญ่จนกำแพงที่ทำจากโลหะพิเศษยุบตัว

"ฟู่วววว"

ไบร์ทถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ขั้นตอนแรกของแผนเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว สิ่งต่อไปที่เขาต้องทำคือรีบไปที่ท่าเรือของฐานทดลองและกระโดดลงทะเลถึงตอนนั้นก็จะไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้อีกต่อไป

ใต้ท้องทะเลใครมันจะหยุดมนุษย์เงือกได้?

พูดไปแล้วเขาควรจะขอบคุณคนที่สร้างฐานทดลองนี้ขึ้นมาที่ทำให้มันใหญ่และซับซ้อนมากขนาดนี้ เพราะแม้แต่คนที่ทำงานอยู่ข้างในเองก็ยังหลงทางได้ง่ายๆ ดังนั้นพวกเขาจึงทำแผนที่ได้เฉพาะแค่สถานที่สำคัญๆ เท่านั้น

ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะต้องทำทุกอย่างให้มันจบแล้ว

ไบร์ทเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งโดยรีบออกไปจากที่นี่ หลังจากนี้เขาจะไม่มีโอกาสหายใจดังนั้นเขาต้องรีบไปให้ถึงที่หมายในลมหายใจเดียวไม่อย่างงั้นทุกอย่างก็จะจบ

หลังจากที่ได้รับความทรงจำในชีวิตก่อนไบร์ทก็ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไรนักหรอก

เดิมทีเขาแค่ต้องการไปเที่ยวเล่นที่อิมเพลดาวน์สักปีหนึ่ง จากนั้นก็กลับไปที่เกาะมนุษย์เงือกเพื่อหางานทำ เรียนรู้ฮาคิจากจินเบและรอจนกว่าหนุ่มหมวกฟางลูฟี่ออกทะเลและคณะปฏิวัติโค่นล้มเผ่ามังกรฟ้า

เพราะสุดท้ายแล้วจอยบอยก็ต้องทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับองค์หญิงเงือกเมื่อแปดร้อยปีก่อนอยู่แล้วจริงไหม? แต่โชคร้ายที่เขาดันถูกส่งตัวมาที่นี่ซะงั้น

เขาไม่อยากใช้ชีวิตแก่ตายอยู่ในห้องขังและก็ไม่อยากถูกรัฐบาลโลกกำจัดทิ้งไปอย่างเงียบๆ หลังจากที่เขาไม่มีค่าอีกต่อไปดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะต่อต้าน

น่าเสียดายที่ร่างกายของเขามันใหญ่เกินไป และเสื้อผ้าของทหารเรือพวกนี้ก็ไม่มีไซส์เขาไม่งั้นเขาคงทำอะไรได้ง่ายกว่านี้

ไบร์ทก้าวไปข้างหน้าแล้วปล่อยลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับนึกถึงภาพแผนผังโครงสร้างของฐานแห่งนี้ที่เขาเคยเห็นมาก่อน

ในตอนนั้นเองเขาก็โน้มตัวลงและสูดหายใจเข้าเต็มปอด

"เตรียมตัว.."

กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายของเขาถูกเกร็งจนตึง

"ไป!"

ร่างกายอันสูงใหญ่ของไบร์ทระเบิดพลังออกมาอย่างเต็มกำลัง ร่างของเขากลายเป็นเงาร่างเลือนลางและทะยานออกไปข้างหน้า

เพียงพริบตาเขาก็หลุดออกมาจากบริเวณโรงอาบน้ำ ตอนนี้ไบร์ทได้กลับมาสู่บริเวณที่มีการเฝ้าระวังอีกครั้ง

ไบร์ทจัดการทำลายหอยทากสื่อสารทั้งหมดที่เห็นระหว่างทางด้วยกระสุนน้ำ

แม้ว่าเขาจะเคยเห็นแผนผังโครงสร้างมาแล้วเขาก็ไม่สามารถประมาทได้ เพราะที่นี้ไม่ได้มีแค่หอยทากสื่อสารเท่านั้นแต่ยังมีหน่วยลาดตระเวนด้วย

หลังจากนั้นไม่นานตรงมุมข้างหน้าก็ปรากฏหน่วยลาดตระเวนของกองทัพเรือที่กำลังเดินมาทางเขาพอดี

"นายคือ.."

ทหารเรือต่างมองมาที่ไบร์ทที่กำลังวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความสับสน

"คาราเต้มนุษย์เงือก-ฝ่ามือหนังฉลาม!" (ซาเมฮาดะ โชวเทย์)

น้ำในตัวไปรวมตัวอยู่ที่ขาของเขาแล้วเปลี่ยนเป็นพลังระเบิด ไบร์ทดีดตัวขึ้นไปบนฟ้าจากนั้นก็เหยียบเพดานหมุนตัวพุ่งเข้าใส่ทหารเรือก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบสนอง

"คาราเต้มนุษย์เงือก-ท่าหมุนตัวเตะกระเบื้อง 7,000 แผ่น!" (นานะเซนไมคาวะระ มาวะชิเกริ)

ไบร์ทเข้าโจมตีทหารเรือราวกับพายุทอร์นาโดพัดผ่าน เหล่าทหารเรือต่างก็ถูกซัดกระเด็นจนลอยล่องขึ้นไปบนฟ้า

ไบร์ทไม่หยุดฝีเท้าแม้แต่ก้าวเดียวและยังคงเดินหน้าเต็มกำลัง

ตอนนี้เขาต้องเดิมพันว่าระหว่างเขากับทหารเรือใครจะเร็วกว่ากัน!

………..

ห้องควบคุมหอยทากสื่อสาร,ในที่สุดทหารเรือก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

"ไอ้มนุษย์เงือกนั่น!! มันหนีไปแล้ว!!"

"บ้าเอ้ย! มันเกิดขึ้นได้ยังไง?! เป้าหมายของไอ้เวรนั้นคือท่าเรือแจ้งห้องควบคุมให้ลดประตูกั้นลงเดี๋ยวนี้!"

"รีบรายงานไปที่ผู้บังคับบัญชาเร็วเข้า เราต้องหยุดมันให้ได้ก่อนที่มันจะหนีลงไปในทะเล!!"

เสียงสัญญาณเตือนดังสนั่นขึ้นในฐานทดลองอันเงียบสงัด แสงไซเรนสีแดงที่ส่องสว่างออกมานั้นทำให้ทุกคนต่างตกอยู่ในอาการตึงเครียด

"กระสุนน้ำ!" (อุจิมิซึ)

ไบร์ทขว้างกระสุนน้ำน้ำสิบเข้าใส่เหล่าทหารเรือที่อยู่ตรงหน้า แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่ค่อยพอใจสักท่าไหร่

นี่เป็นหน่วยลาดตระเวนหน่วยที่ห้าแล้วที่เขาจัดการ

ระยะห่างเวลาที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าเขานั้นเริ่มที่จะสั้นลงเรื่อยๆ

ดูเหมือนว่าตำแหน่งของเขาจะถูกเปิดเผยเรียบร้อยแล้ว เพราะฉะนั้นยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่คนที่เข้ามาหยุดเข้าก็จะยิ่งมีแต่มากขึ้นเท่านั้น

"คาราเต้มนุษย์เงือก-ฝ่ามือหนังฉลาม!" (ซาเมฮาดะ โชวเทย์)

น้ำเริ่มรวมตัวกันที่ขาของเขาอีกครั้ง

การเคลื่อนไหวแบบระเบิดพลังนี้เดิมทีไม่ได้มีไว้ใช้เพื่อเร่งความเร็ว แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามากังวลเรื่องพวกนั้นอีกต่อไป

ไบร์ทพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับสายฟ้าฟาด

"หน่วยที่ 17 แพ้แล้ว!"

“หมู่ที่ 9 และ 13 เองก็แพ้ไปแล้วเหมือนกัน!”

“บ้าเอ้ย! แม้แต่พันตรีโคนิตซ์ก็ยังแพ้มัน!!”

“อย่ากังวลไปเลยมันหนีไปไหนไม่พ้นหรอก.. เพราะสิ่งที่รอมันอยู่ข้างหน้าคือกำแพงเหล็ก!”

………

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!...”

ไบร์ทหอบหายใจออกมาอย่างหนักพร้อมกับเอามือปิดไหล่ซ้ายที่มีรูเลือดของเขาเอาไว้ ไม่เพียงเทท่านั้นร่างกายของเขาในตอนนี้ยังเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย

ศัตรูที่ล้อมรอบเขามีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังแข็งแกร่งขึ้นด้วยคู่ต่อสู้ของเขาคนล่าสุดเชี่ยวชาญวิชาหกรูปแบบไปแล้วถึงสาม เมื่อเขาถูกปิดล้อมเขาก็เผลอประมาทและถูกยิงเข้าที่ไหล่จนเป็นรูอย่างที่เห็น

โชคดีที่สุดท้ายเขาก็ฝ่าวงล้อมออกมาได้ ถ้าเขาสามารถผ่านโกดังข้างหน้าไปได้ก็จะเป็นท่าเรือแล้ว

ไบร์ทสูดหายใจเข้าแล้วผลักประตูโกดังออก

"ยิง!"

เสียงร้องตะโกนดังออกมาจากด้านหลังของประตู

หลังจากนั้นเสียงลั่นไกก็ดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

ในเวลานี้ไบร์ทกำลังหลบไกลออกไปจากประตูและเฝ้าดูกำแพงและประตูด้านนอกที่ถูกยิงเละจนเป็นรังแตน

เขาคิดไว้แล้วว่ามันต้องมีการซุ่มโจมตีรออยู่ แล้วดูจากสภาพครั้งนี้น่าจะมีคนหลักร้อยคนได้

เมื่อเสียงปืนสิ้นสุดลงไบร์ทก็กระโดดออกและชะโงกหน้าออกไปดู

เมื่อเหลือบมองออกไปเขาก็หันหลังแล้ววิ่งออกไปทันทีโดยไม่หันหลังกลับหรือแม้แต่จะหยุด

ภาพที่เขาเห็นคือโกดังที่ถูกอัดแน่นไปด้วยทหารเรือ แถมประตูที่นำทางไปสู่ท่าเรือที่อยู่ด้านหลังพวกเขาเองก็ถูกปิดสนิทเป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยก็คือชายคนหนึ่งที่อยู่หน้าสุด ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมแห่งความยุติธรรมพร้อมกับพู่บนไหล่ที่แสดงให้เห็นถึงยศนายพลของเขา!

เขาไม่มีทางชนะแน่และการจะฝ่าทะลวงออกไปเองก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่สิ้นหวังแบบนี้ เขาคงทำได้แค่ใช้แผนบีเท่านั้น!

ตอนนี้เขามีแต่ต้องเสี่ยงดวงดู!

ไบร์ทใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อนึกถึงภาพแผนผังโครงสร้างของฐานทดลองและเตรียมตัวสำหรับการหลบหนีครั้งที่สอง

……….

ห้องควบคุมหอยทากสื่อสาร

"เกิดอะไรขึ้น? ไอ้มนุษย์เงือกนั่นมันวิ่งกลับเข้าไปแล้ว!"

“บ้าเอ๊ย! มันต้องรู้ตัวแน่ๆ ว่ามันฝ่าวงล้อมไปไม่ได้”

“รีบแจ้งผู้บังคับบัญชาไม่ต้องส่งทหารเรือไปที่ท่าเรือแล้ว ไอ้มนุษย์เงือกนั่นกำลังเคลื่อนที่ไปยังพื้นที่อื่น!”

กองทัพเรือที่ได้รับรายงานก็ปรับเส้นทางของพวกเขาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้มันไม่ใช่การต่อสู้เล็กๆ แต่ละหน่วยต่างก็ถูกนำโดยทหารเรือระดับนาวาเอก(พันเอก) ซึ่งประกอบไปด้วยกำลังพลนับร้อย!

ไบร์ทรู้ดีว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าทหารเรือที่เข้ามาปิดล้อมเขาจะแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้สมองที่มีให้เต็มประสิทธิภาพ

เขาไม่ได้มุ่งหน้าตรงไปยังเป้าหมายที่คิดไว้ในทันที แต่เลือกที่จะทำลายหอยทากสื่อสารที่อยู่ระหว่างทางแทนเมื่อทำลายหอยทากสื่อสารจนมั่นใจแล้วเขาก็เริ่มถอย

“บ้าเอ๊ย! ฉันมองไม่เห็นหมอนั่นแล้ว!”

“มันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกัน?”

“ไม่เป็นไรยังไงเราก็ล้อมพื้นที่ตรงนั้นไว้แล้ว! มันหนีไปไหนไม่พ้นหรอก!”

แน่นอนว่าไบร์ทเองรู้ดีว่าถึงแม้ตอนนี้เขาจะรอดพ้นจากสายตาของทหารเรือไปได้ชั่วคราว แต่หารเรือก็จะบีบตัวเข้ามาในพื้นที่นี้จนเขาไม่มีที่ให้เคลื่อนไหวไปไหนได้

แต่แค่นั้นก็เกินพอแล้ว

ไบร์ทหันหลังกลับและมุ่งหน้าตรงไปยังจุดหมายปลายทางที่แท้จริงของเขาทันที

เหล่าทหารเรือต่างก็ถูกไบร์ทจูงจมูกโดยไม่รู้ตัว

เมื่อไบร์ทปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งบนจอภาพเหล่าทหารเรือในห้องควบคุมต่างก็พากันไม่เข้าใจ

“อะไร? ทำไมมันถึงได้มุ่งหน้าเข้าไปในฐานลึกขนาดนั้น?”

“ไม่ต้องไปสนใจ! นาวาเอกโรนัลด์อยู่ใกล้ๆ แถวนั้นพอดีครั้งนี้มันดิ้นไม่หลุดแน่!”

ไบร์ทวิ่งตรงไปข้างหน้าเต็มกำลัง ในตอนนั้นเองเมื่อเขาเข้าใกล้จุดหมายก็ปรากฏกองกำลังทหารเรือเข้ามาขวางทางเขาไว้

"หยุดอยู่ตรงนั้นล่ะมนุษย์เงือก!"

"แกไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไปแล้ว.. เพราะงั้นยอมแพ้ซะ!"

นาวาเอกโรนัลด์ชี้ดาบยาวมาที่ไบร์ทและตะโกนออกมาเสียงดัง

ด้านหลังของเขาคือทหารเรืออีกนับร้อนนายที่กำลังเล็งปากกระบอกปืนมาที่ร่างของไบร์ท

ไบร์ทยังคงพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยพลังทั้งหมดที่มีโดยไม่ลังเล

เขากำลังเดิมพันครั้งใหญ่และเขาก็เชื่อว่าเขาจะต้องชนะเดิมพันครั้งนี้!

"เวรเอ้ย!"

นาวาเอกโรนัลด์กัดฟันด้วยความหงุดหงิด

"อย่ายิง! ลดอาวุธลงและจับตัวมันไว้ให้ได้!"

มนุษย์เงือกตัวนี้เป็นตัวทดลองที่สำคัญของดร.เวก้าพังค์

ทหารเรือต่างก็เก็บอาวุธและพุ่งเข้าใส่ไบร์ทภายใต้การนำของนาวาเอกโรนัลด์

“โซ!”

ไบร์ทรู้สึกเหมือนมีแสงกำลังวูบวาบอยู่ตรงหน้าเขา ทันใดนั้นร่างของนาวาเอกโรนัลด์ก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเขาและฟันดาบในมือใส่เขาอย่างไร้ปรานี

‘เร็วเกินไปแล้ว!’

ไบร์ทอ้าปากและกัดฟันลงไปบนดาบที่กำลังพุ่งเข้าใส่อย่างสุดกำลัง

“แครก!..”

เสียงแตกหักดังขึ้นมาอย่างแจ่มชัด

"อะไร?"

สีหน้าของนาวาเอกโรนัลด์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ดาบของเขาถูกไอ้มนุษย์เงือกบ้านี้กัดจนแตกจริงๆ!

แม้ว่ามันจะไม่ใช่ดาบที่มีชื่อเสียงแต่มันก็ดาบที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นอย่างดีโดยผ่านการชุบแข็งมาแล้วนับพันครั้ง!

ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ว่าฉลามนั้นภาคภูมิใจในพลังการกัดของมันมากแค่ไหน

"คาราเต้มนุษย์เงือก-หมัดทลายกระเบื้อง 3,000 แผ่น!" (ซังเซนไมคาวะระ เซย์เคน)

ไบร์ทสะบัดดาบของนาวเอกโรนัลด์ออกและปล่อยหมัดอัดเข้าไปที่ท้องของเขา

"กายาเหล็ก!"

หมัดของไบร์ทราวกับกำลังต่อยไปที่แผ่นเหล็ก แต่ถึงอย่างงั้นร่างของนาวาเอกโรนัลด์เองก็ยังถูกกระแทกอัดเข้าใส่กำแพงราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

ไบร์ทไม่สนใจนาวาเอกโรนัลด์อีกต่อไปและเริ่มกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เขากระโดดขึ้นไปและใช้ผนังในการดีดตัวฝ่าทหารเรือไปด้วยความเร็วสูง

"อึก!"

นาวาเอกโรนัลด์ทที่ซัดกระเด็นได้เอามือกุมหน้าอกของเขาไว้ด้วยใบหน้าซีดเผือก เลือดกระอักออกมาจากปากของเขาอย่างรุนแรงพละกำลังของมนุษย์เงือกนั่นมันน่ากลัวจริงๆ!

"ไปล่าตัวมันมาให้ได้!"

แต่ถึงอย่างงั้นเขายังลุกขึ้นมาและคำรามออกมาด้วยความโกรธ

ไบร์ทวิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดที่มีตลอดทาง

ทหารเรือทุกคนต่างก็สงสัยมากว่าเขาต้องการไปที่ไหนกันแน่ เพราะยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่โอกาสที่จะหลบหนีออกไปก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ต้องประหลาดใจ เพราะไบร์ทได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานหนึ่งเขาผลักประตูออกและเดินเข้าไปจากนั้นก็ล็อคประตูจากด้านใน

ในที่สุดไบร์ทก็มาถึงยังจุดหมายที่ตั้งไว้สักที

"ฮืม? ที่นี้มันที่ทิ้งขยะทางการวิจัยไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่! ของที่ล้มเหลวทั้งหมดจะทิ้งไว้ที่นี้"

"เป้าหมายของผู้ชายคนนี้คือที่นี้เหรอ? หรือว่ามันต้องการใช้ของข้างในช่วยหลบหนีออกไปหรือเปล่า?"

“นายโง่ไปแล้วหรือไง?! ในนั้นมันมีแต่ของที่ล้มเหลวและไร้ประโยชน์ถ้าไม่ใช่เพราะดร. ต้องการเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกมันคงถูกทิ้งรวมไปขยะของเสียไปนานแล้ว!”

“ไม่มีหอยทากสื่อสารติดตั้งอยู่ข้างใน ดังนั้นเราจึงไม่สามารถทราบถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นข้างในได้”

“มันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว,ที่นี้มีทางออกแค่ทางเดียวมันไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก เรามารวบรวมกำลังพลเพิ่มและทะลวงเข้าตรงๆ กันเลยดีกว่า!”

เหล่าทหารเรือต่างก็รู้สึกว่าพวกเขาชนะแล้ว

กลับมาที่ไบร์ทหลังจากที่ล็อคประตูเขาไม่คิดแม้แต่จะตรวจสอบสภาพห้องด้วยซ้ำ เพราะเขาเริ่มมองหาบางอย่างในทันทีใช้เวลาไม่นานเขาก็พบกับสิ่งที่เขากำลังตามหาบนแท่นที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง

สิ่งนั้นมันคือผลไม้ที่ถูกวางทิ้งไว้ที่นี้อย่างไม่ใส่ใจ

มันมีสีแดงราวกับเปลวเพลิงและวงกลมสีเหลือง

เขาชนะเดิมพันแล้วจริงๆ!

อ่านก่อนใครได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย

วันพีช : ระบบครอบครองวิญญาณในโลกโจรสลัด(จบแล้ว)