บทที่ 3: พรสวรรค์ C-079-โครงกระดูกเหล็กกล้า

บทที่ 3: พรสวรรค์ C-079-โครงกระดูกเหล็กกล้า

“ดูท่าสถานการณ์จะย่ำแย่เอาการซะแล้วสิ”

สายตาของซูหลุนประสานเข้ากับจิตสังหารในแววตาของชายหัวล้าน แม้จะไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด แต่ใบหน้าของเขาก็ฉายแววขมขื่นอย่างจนใจ

แผนการทั้งหมดถูกคิดมาอย่างรอบคอบที่สุดแล้ว...

แย่งปืนมาสังหารไอ้หัวไก่ จากนั้นก็วัดดวงหาจังหวะยิงชายหัวล้านซ้ำ

โชคยังนับว่าเข้าข้างเขา ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่วาดไว้ทุกประการ

น่าเสียดาย ที่ความสำเร็จกลับล่มสลายลงในก้าวสุดท้าย

กระสุนนัดนั้นไม่ได้ปลิดชีวิตชายหัวล้าน

ก็แหงล่ะ...

คนปกติที่ไหนจะไปคิดว่าศัตรูจะครอบครอง “พลังเหนือมนุษย์” ที่สามารถใช้ร่างกายต้านทานกระสุนได้!

เมื่อเหนี่ยวไกไปแล้ว โอกาสที่จะเป็นฝ่ายจู่โจมก่อนของซูหลุนก็ได้หมดสิ้นลงโดยสมบูรณ์

ชายร่างกำยำหัวล้านใช้นิ้วแงะหัวกระสุนที่ฝังอยู่บนหน้าผากออก พลางเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน

ครั้งนี้เขาไม่คิดจะใช้ปืนใหญ่อัดแรงดันสูงบนแขนกลอีกต่อไป แต่กลับกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง คลื่นพลังระลอกหนึ่งพลันระเบิดออก และร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิม

เพียงชั่วพริบตา ชายหัวล้านก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าซูหลุนราวกับภูตผี ห่างออกไปหลายเมตรจากตำแหน่งเดิม

มือใหญ่ราคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ลำคอของซูหลุน อาศัยแรงปะทะมหาศาลกระแทกร่างของเขาพร้อมกับเก้าอี้ไม้มะฮอกกานีที่ยังมัดติดกันอยู่เข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง

แครก!

เสียงดังลั่นสนั่น เก้าอี้ไม้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้ปลิวกระจายเกลื่อนพื้นราวกับห่าฝน

ซูหลุนไม่มีโอกาสได้ตอบโต้อะไรเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกราวกับถูกช้างสารพุ่งเข้าใส่ ดวงตาพลันมืดบอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนสุดจะทานทน ก่อนจะกระอักเลือดสีคล้ำปนเศษชิ้นส่วนอวัยวะออกมาคำหนึ่ง

ปืนลูกโม่สีเงินในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น... เขาสูญเสียอาวุธชิ้นเดียวที่พอจะใช้ต่อกรได้ไปแล้ว

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ต่อให้มีปืนก็คงไร้ประโยชน์

ความเร็วของชายหัวล้านมันเหลือเชื่อเกินไป การระเบิดพลังในระยะประชิดนั้นรวดเร็วจนดวงตาไม่อาจจับภาพได้ทัน

นี่คงเป็นพลังเหนือมนุษย์อีกรูปแบบหนึ่งสินะ...

แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้ซูหลุนประหลาดใจอีกต่อไป

ในเมื่อโดนยิงที่หัวซึ่งๆ หน้ายังไม่ตาย การเคลื่อนที่เร็วขึ้นอีกหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร

ชายหัวล้านจ้องเขม็งไปยังซูหลุนที่ถูกยกจนเท้าลอยห้อยติดกำแพง ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟันพูดว่า “ไอ้หนู ไม่นึกเลยสินะ พรสวรรค์ที่ฉันปลุกขึ้นมาคือ 【C-079-โครงกระดูกเหล็กกล้า】 ถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถนี้ ป่านนี้ฉันคงได้นอนตายในเงื้อมมือแกไปแล้ว!”

ขณะพูด หางตาของชายหัวล้านก็เหลือบไปมองศพของคู่หูที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น แววตาของเขายิ่งทวีความเย็นชาและอำมหิตมากขึ้น

เมื่อนึกย้อนไปถึงกระสุนนัดนั้นที่ยิงมาอย่างเฉียบแหลม เขาก็ยังอดเสียวสันหลังวาบไม่ได้ หากตอนนั้นเขาหลบจุดตายไม่ทัน ป่านนี้คงได้กลายเป็นอีกศพหนึ่งบนพื้นไปแล้ว

ชายหัวล้านออกแรงที่มือ หมายจะบีบคอไอ้หนูตรงหน้าให้แหลกคามือ

แต่แล้วไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาพลันลังเลไปชั่วขณะ

ซูหลุนทวนคำในใจเงียบๆ ‘พรสวรรค์? โครงกระดูกเหล็กกล้า? พลังเหนือมนุษย์งั้นเหรอ...’

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนแรง...

แขนกลของชายหัวล้านบีบรัดลำคอของเขาราวกับคีมเหล็ก ความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงทำให้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายสามารถบิดคอคนให้หักได้อย่างง่ายดาย

แต่การที่ไม่ถูกฆ่าในทันที กลับทำให้ในใจของซูหลุนไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เพราะเขาดูออกถึงความลังเลของชายหัวล้าน

เขารู้ดีว่าเหตุผลที่ไอ้หมอนี่ไม่ลงมือสังหารเขาทันที เป็นเพราะมันยังต้องการ “ความลับ” ของเจ้าของร่างเดิมอยู่นั่นเอง

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ความอดทนของชายหัวล้านคงหมดสิ้นไปพร้อมกับการตายของคู่หูแล้ว

ซูหลุนเข้าใจดีว่า หากตัวเองพูดจาไร้สาระออกไปอีกแม้แต่คำเดียว ไอ้หมอนี่อาจจะบันดาลโทสะฆ่าเขาทิ้งได้ทุกเมื่อ

ดังนั้น เขาจึงเค้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกจากปอด แล้วเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากสี่คำ

“ฉันมีแผนที่สมบัติ”

ได้ผลจริงๆ!

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกจากปาก แม้จิตสังหารจะยังคงรุนแรงดุจพายุ แต่ซูหลุนก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าแรงบีบที่ลำคอลดลงในทันที

มือเหล็กที่บีบคอเขาอยู่คลายออกเล็กน้อยพอให้มีช่องว่างได้หายใจ

“หึ...”

เสียงหัวเราะเยาะหยันดังขึ้นในลำคอ

ชายร่างกำยำหัวล้านไม่ได้โง่เขลาอย่างที่เห็นภายนอก เขาย่อมรู้ดีว่าซูหลุนกำลังหาทางเอาชีวิตรอด

ถึงกระนั้น เขาก็ยังเลือกที่จะให้โอกาส พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไอ้หนู แกมีโอกาสแค่ครั้งเดียว บอกข้อมูลที่ทำให้ฉันสนใจมาได้ แล้วฉันจะให้แกตายสบายหน่อย”

สิ้นเสียง มือคีมเหล็กก็ออกแรงบีบอีกครั้ง เสียงกระดูกลั่นดัง ‘แกร๊ก’ อย่างชัดเจน

ความเจ็บปวดแล่นปราดจนหัวคิ้วของซูหลุนกระตุก เขายังคงแสร้งทำเป็นอ่อนแรง หรี่ตามองราวกับใกล้จะหมดสติ แต่แท้จริงแล้วกำลังอ่านข้อมูลบนจอประสาทตาของตนเองอย่างรวดเร็ว

บอกไปก็แค่ตายสบายขึ้นงั้นเหรอ?

เขาไม่สนใจคำขู่นั้นเลยแม้แต่น้อย และเริ่มพูดทันที “ประตูบานที่เจ็ดทางซ้ายของโถงทางเดินหลักในห้องจัดเลี้ยงของคฤหาสน์หลังนี้ ข้างในมีประตูลับอยู่ เชิงเทียนบนกำแพงคือกลไกสำหรับเปิดทางลับที่ทอดลงสู่ชั้นใต้ดิน ที่นั่นมีเขาวงกต...”

คำพูดเหล่านี้ไม่ได้ถูกกุขึ้นมาส่งเดช แต่เป็นข้อมูลที่เขาได้รับมาจากจอประสาทตา

ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ กับโลกที่แปลกใหม่ไม่คุ้นเคย การจะสร้างเรื่องโกหกที่แนบเนียนไร้ช่องโหว่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

และผลลัพธ์ของการถูกจับได้ ก็มีเพียงหนทางเดียวคือความตาย

แม้จะไม่รู้ว่ามันเป็นกลไกแบบไหนที่สามารถทิ้งข้อมูลไว้บนจอประสาทตาได้ แต่เพียงแค่หลับตาลง ซูหลุนก็จะมองเห็นข้อความเหล่านั้น

เนื้อหามีดังนี้:

「ฟิคที่รักของฉัน ในตอนที่เธอเห็นข้อความนี้ ความทรงจำของเธอน่าจะถูกลบไปหมดแล้ว... แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดมันไม่สำคัญอีกต่อไป ฉันได้ทิ้งของบางอย่างไว้ให้เธอ ถือซะว่าเป็นการชดเชยก็แล้วกัน หากโชคชะตายังไม่ทอดทิ้งเธอ การมีชีวิตอยู่ในความมืดต่อไปอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับเธอก็ได้ จำไว้ให้ดี อย่าไว้ใจใครเด็ดขาด โดยเฉพาะพวกระดับสูงของหอคอยทมิฬ」

นอกจากข้อความนี้แล้ว ข้อมูลบนจอประสาทตายังมีตัวอักษรที่สลักซับซ้อนซึ่งเขายังไม่มีเวลาอ่านอย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายเกี่ยวกับพลังอันน่าพิศวงของโลกใบนี้ที่เรียกว่า “การเล่นแร่แปรธาตุ”

นอกเหนือจากนั้น ก็เป็นแผนที่เส้นทางที่ดูแปลกประหลาดมาก

มันไม่ใช่แผนผังแนวราบ แต่เป็นเส้นแสงเรืองรองสามมิติที่คดเคี้ยวไปมา โดยมีเครื่องหมายกำกับจากบนลงล่าง ดูคล้ายกับแผนที่ของเหมืองแร่ หรือไม่ก็ถ้ำลึกใต้พิภพสักแห่ง

ซูหลุนกวาดตาอ่านคร่าวๆ ก็พอจะเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมด

เจ้าของร่างเดิมมีชื่อว่า “ฟิค” และดูเหมือนว่าจะถูก “เนรเทศ” ออกมาด้วยเหตุผลบางอย่าง

แต่เรื่องพวกนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาผู้เป็นผู้ข้ามมิติมาเลยสักนิด

ในเมื่อไม่มีความทรงจำใดๆ หลงเหลืออยู่ เขาก็ไม่สนใจอดีตของเจ้าของร่างเดิมแม้แต่น้อย

สิ่งที่ซูหลุนใส่ใจมากกว่าคือสถานการณ์เฉพาะหน้าในตอนนี้

จากคำเรียกขาน ดูเหมือนว่าญาติคนหนึ่งของเจ้าของร่างเดิมได้ทิ้งข้อความเหล่านี้ไว้บนจอประสาทตาของเขา

และก็เป็นเพราะข้อมูลเหล่านี้เอง ที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมเดินทางมายังคฤหาสน์หลังนี้ เพื่อตามหาสิ่งที่ระบุไว้ในแผนที่... ซากโบราณสถาน?

เขายังไม่มีเวลาดูให้ละเอียด แต่คาดว่าน่าจะเป็นมรดกตกทอดที่เกี่ยวข้องกับ “พรสวรรค์เหนือมนุษย์” อันน่าอัศจรรย์แบบเดียวกับที่ชายหัวล้านใช้ศีรษะต้านทานกระสุนได้

ซูหลุนเลือกที่จะเปิดเผยข้อมูลเพียงบางส่วน และละเว้นรายละเอียดสำคัญบางอย่างเอาไว้

ตัวอย่างเช่น รายละเอียดวิธีการเดินในเขาวงกตที่เขาไม่ได้บอก หรือเชิงเทียนในห้องนั้นที่มีอยู่มากมาย มีเพียงอันที่ถูกต้องเท่านั้นที่จะเปิดทางลงสู่ชั้นใต้ดินได้ ส่วนอันอื่นๆ จะทำงานเป็นกลไกกับดัก...

หากต้องการรอดชีวิตจากเงื้อมมือของชายหัวล้านที่หมายจะเอาชีวิตเขาให้ได้ ก็ต้องแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของตัวเอง

และถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็จะเผยไพ่ในมือทั้งหมดออกมาในคราวเดียวไม่ได้

ศัตรูตราบใดที่ยังไม่โง่ ย่อมไม่มีทางฆ่าเขาในตอนนี้แน่นอน

ได้ผลดังคาด!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของชายหัวล้านก็ฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง

เขาคาดเดามานานแล้วว่าไอ้หนูที่ถูกตั้งค่าหัวสังหารโดยผู้มีอำนาจจากเมืองชั้นในคนนี้จะต้องมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่

ทว่า หลังจากการตายของลูกน้องคนหนึ่ง ชายหัวล้านก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น เขาเอ่ยถามว่า “ในคฤหาสน์หลังนี้ซ่อนสมบัติอะไรไว้?”

ซูหลุนแสร้งทำเป็นอ่อนแรงหลับตาลง กวาดตามองเนื้อหาบนจอประสาทตา แล้วพูดไปตามนั้น “ว่ากันว่า... มีมรดกที่ ‘เซอร์ไอแซค’ ทิ้งเอาไว้”

ทันทีที่สิ้นเสียง ราวกับได้ยินเรื่องที่ไม่อาจเชื่อได้ สีหน้าของชายหัวล้านก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

“ว่าไงนะ!”

“…”

น้ำเสียงของเขาหยาบกระด้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน ซูหลุนเหลือบตามองอีกฝ่าย

แม้จะไม่รู้ว่า “เซอร์ไอแซค” ที่ว่านั้นมีความหมายอย่างไร แต่เมื่อดูจากสีหน้าของชายหัวล้านแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องเป็นสมบัติล้ำค่าที่น่าทึ่งอย่างแน่นอน

แต่นี่นับว่าเป็นข่าวดีสำหรับซูหลุน

ตอนนี้เขายิ่งมั่นใจแล้วว่า อย่างน้อยชั่วคราวนี้... เขาคงยังไม่ตาย