บทที่ 34 - ยกระดับ เจรจาหย่าศึก

บทที่ 34 - ยกระดับ เจรจาหย่าศึก

◉◉◉◉◉

ตอนนี้หน้าต่างสถานะของอี้เฉินเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครั้ง

ขีดจำกัดอายุขัยตามธรรมชาติของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 107 ปี เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้แล้วเพิ่มขึ้นมาถึงสิบปีเต็ม

ค่าสถานะความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มจาก 33 หลังการอัปเดตครั้งก่อนเป็น 45 กลายเป็นค่าสูงสุดในบรรดาสี่ค่าสถานะหลัก นอกจากนี้ค่าความทนทาน พลังจิต และความว่องไว แม้จะไม่เท่าความแข็งแกร่งแต่ก็มีการพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เป็นไปตามที่อี้เฉินคาดการณ์ไว้ วิชาสุริยันน้อยขั้นที่เจ็ดได้มอบทักษะใช้งานใหม่ให้เขาอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือ “แปลงกายเผาผลาญวิญญาณ”

“สิ่งที่ร้อนแรงที่สุดย่อมไม่มีใดเกินการเผาไหม้ จุดประกายศักยภาพของตนเอง เผาผลาญอายุขัยเพื่อแลกกับพลังอำนาจ ปัจจุบันการเผาผลาญอายุขัยหนึ่งปีจะเพิ่มความแข็งแกร่งและพลังปราณขึ้นห้าส่วน สามารถแลกกับการเพิ่มพลังสูงสุดได้ห้าเท่า”

อี้เฉินอ่านตัวอักษรเล็กๆ ในหน้าต่างแสงทีละคำ ในใจพอจะเข้าใจเกี่ยวกับทักษะใช้งานของวิชาสุริยันน้อยขั้นที่เจ็ดของตนเองขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่ในตอนนี้เขายังไม่คิดที่จะลองใช้พลังของแปลงกายเผาผลาญวิญญาณ คงต้องรอดูว่าผู้โชคดีคนไหนจะได้มีโอกาสเป็นพยานในการลุกไหม้ของเขา

“กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว จะเรียกมันว่าวิชาสุริยันน้อยอีกก็คงไม่เหมาะ สู้เรียกมันว่าวิชาสุริยันแท้จริงไปเลยดีกว่า”

อี้เฉินมองตัวอักษรวิชาสุริยันน้อยบนหน้าต่างแสง พอความคิดผุดขึ้น ตัวอักษรวิชาสุริยันน้อยก็ค่อยๆ จางลง สัญลักษณ์ของวิชาสุริยันแท้จริงค่อยๆ ปรากฏขึ้นและนิ่งค้างในที่สุด

เมื่อมองตัวอักษรวิชาสุริยันแท้จริงขั้นที่เจ็ดบนหน้าต่างแสง อี้เฉินก็ลองใช้ความคิดกดไปที่เครื่องหมายบวกด้านหลังเบาๆ ทันใดนั้นแถบตัวอักษรเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ด้านล่างสุดของจอประสาทตา

[แต้มสีเลือดในปัจจุบันไม่ถึง 600 ไม่สามารถยกระดับได้]

ซี้ด

เมื่อเห็นฉากนี้ อี้เฉินก็อดสูดลมหายใจเย็นเยียบไม่ได้

บ้าเอ๊ย ขึ้นราคาหกเท่าเลยเหรอ

แค่การรวบรวมแต้มสีเลือดให้ครบหนึ่งร้อยก็เกือบเอาชีวิตเขาไปแล้ว ยังไปสร้างเรื่องกับนายเหนือหัวของภูตผีตนหนึ่งที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอีก

จะให้เก็บหกร้อยนี่ข้าต้องไปฟันภูตผีระดับเดียวกับผีดิบซากศพ ผีหมอก หรือดินโคลนฉุดรั้งถึงยี่สิบตัวเลยนะ

ไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆ

“พ่อจ๋า พ่อทูนหัว จะชวนเพื่อนมาช่วยฟันหน่อยไม่ได้เหรอ มันแพงเกินไปแล้ว” อี้เฉินบ่นพึมพำในใจกับหน้าต่างแสงบนจอประสาทตา

แต่นิ้วทองคำกลับนิ่งสนิทไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ด้วยความจนปัญญาเขาจึงทำได้เพียงปิดหน้าต่างแสงลง

“ไหนขอลองของวิชาสุริยันแท้จริงขั้นที่เจ็ดหน่อยซิ” สีหน้าของอี้เฉินเปลี่ยนไป เขานึกขึ้นได้ว่าคุณสมบัติพิเศษด้านหลังวิชาสุริยันแท้จริงขั้นที่เจ็ดมี “ฟื้นพลัง” และ “จุดประกาย” เพิ่มเข้ามา ความอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งขึ้นมาในใจทันที

เขาไม่อาจอดใจรอได้อีกต่อไป ปราณสุริยันแท้จริงสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว เขาใช้นิ้วกรีดเบาๆ ไปตามโต๊ะไม้จันทน์บนระเบียง โต๊ะที่แข็งแรงราวกับถูกตัดด้วยหัวเชื่อมออกซิเจน แผ่นไม้รูปสามเหลี่ยมชิ้นหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นระเบียง

รอยตัดนั้นดำเป็นถ่าน มีเปลวไฟสีน้ำเงินอ่อนๆ ลุกไหม้อยู่รำไร คงเป็นผลจากคุณสมบัติจุดประกายของปราณสุริยันแท้จริงสีม่วงเข้มนั่นเอง

อี้เฉินมองดูด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

“วิชาสุริยันแท้จริงขั้นที่เจ็ด ไม่เลวจริงๆ”

“ผลเผาผลาญที่เกาะติดเหมือนเนื้อร้ายแบบนี้ราวกับคือฝันร้ายของพวกภูตผีปีศาจโดยแท้”

“หรือต่อให้ใช้ฆ่าคนวางเพลิง ทำลายศพหลักฐาน ผลลัพธ์ก็เป็นเลิศเหมือนกัน”

“เอ๊ะ ไฉนนักพรตผู้ยากไร้จึงมีความคิดเช่นนี้ได้หนอ อนันตกาลสวรรค์โปรดเมตตา บาปกรรม บาปกรรม”

“ประโยคนี้ลบทิ้งไป ถือว่าข้าไม่ได้พูดก็แล้วกัน”

อี้เฉินดีดนิ้ว ปราณสุริยันแท้จริงสีม่วงเข้มสายหนึ่งพุ่งไปยังแผ่นไม้สามเหลี่ยม จุดไฟเผามันจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

เขามองดูแผ่นไม้ที่กลายเป็นถ่านแล้วก็ใช้เท้าเหยียบขยี้จนแหลกละเอียด จากนั้นจึงเดินออกจากระเบียงกลับเข้าไปในห้อง

ความแข็งแกร่งคือความกล้าของคน

เมื่อเทียบกับสีหน้าที่เหนื่อยล้าก่อนการยกระดับ ตอนนี้ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเขาหายไปสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มจางๆ

เขายกศีรษะขึ้น มองผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ลึกล้ำ ดวงตาลุ่มลึกราวกับทะเลสาบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ครู่ใหญ่ต่อมาเขาจึงได้สติกลับมาแล้วส่ายหัวพร้อมกับยิ้ม

“คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์”

“นอนดีกว่า”

“การพยายามยกระดับความสามารถของตัวเองต่างหากคือหนทางที่ถูกต้อง”

เมื่อคิดได้ดังนั้น อี้เฉินก็ทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วหลับไปในทันที

…

…

วันรุ่งขึ้น ไก่ขันหนึ่งครั้งฟ้าก็สว่าง

กุ๊ก กุ๊ก กะรู๊ (ขอเสียงพากย์)

อี้เฉินตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงไก่ขัน หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วส่องกระจกทองเหลืองในห้องซ้ายทีขวาที

ภาพของนักพรตหนุ่มรูปงามคมคายใบหน้าสดใสปรากฏขึ้นมา

เขาอดไม่ได้ที่จะโพสท่าต่างๆ หน้ากระจก

“จุ๊ ๆ ๆ”

“กล้ามอกของท่านนักพรตนี่ กล้ามหลังนี่ กล้ามแขนนี่ ถ้าเป็นชาติก่อน ไม่รู้จะทำให้เศรษฐีผู้ใจบุญลุ่มหลงไปกี่คนต่อกี่คน”

“แข็งแกร่งแต่ไม่ดูเทอะทะ ช่างเป็นของชั้นเลิศจริงๆ”

นับตั้งแต่บรรลุขอบเขตใหม่เมื่อคืน ร่างกายของอี้เฉินก็ได้รับการขัดเกลาไปอีกขั้น ดูภายนอกเหมือนมัดกล้ามจะเล็กลงไปหนึ่งส่วน แต่จริงๆ แล้วไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือการป้องกันล้วนแข็งแกร่งกว่าเดิมมากโข

ตอนนี้ร่างกายของเขามีความหนาแน่นสูงมาก ในสภาพปกติด้วยความสูงเกือบสองเมตรกลับมีน้ำหนักมากกว่าห้าถึงหกร้อยชั่ง ความเหนียวของร่างกายยิ่งกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้

เหนือมนุษย์โดยแท้

หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน ตอนนี้สภาพจิตใจของอี้เฉินฟื้นฟูเต็มที่แล้ว เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่า ปราณสุริยันแท้จริงสีม่วงเข้มก็กลับคืนมาดังเดิม เติมเต็มอยู่ทั่วร่างกาย

“ได้เวลาออกไปพบปะกับ ‘สหาย’ ทั้งหลายแล้ว”

โรงเตี๊ยมผิงอันในฐานะโรงเตี๊ยมที่ใหญ่และหรูหราที่สุดในอำเภอเฟิงอวิ๋น ย่อมเป็นศูนย์รวมทั้งที่พักและร้านอาหาร

ภายในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง อี้เฉิน แม่ชีสุ่ยเยว่ นักพรตชิงซวี และพระอาจารย์เหลียนฮวานั่งล้อมรอบโต๊ะสี่เหลี่ยม

แม้แม่ชีสุ่ยเยว่ทั้งสามคนจะประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกของอี้เฉิน แต่ทั้งสามก็รู้ดีและไม่ได้เอ่ยถาม ทำให้อี้เฉินที่เตรียมข้ออ้างไว้แล้วไม่ได้พูดออกไป เขารู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

ต่างจากท่าทีที่กระฉับกระเฉงของเขา บนใบหน้าของแม่ชีสุ่ยเยว่และคนอื่นๆ กลับมีร่องรอยของความกังวล ดูเหมือนว่าจะพักผ่อนได้ไม่ดีเท่าไหร่นัก

ในบรรดาสี่คน พระอาจารย์เหลียนฮวาเป็นผู้เปิดปากพูดก่อน

“สำหรับนายเหนือหัวลึกลับที่ภูตผีตนนั้นเอ่ยถึง ทุกท่านมีวิธีรับมือดีๆ บ้างหรือไม่”

สิ้นคำพูดนี้ ทุกคนต่างเงียบงัน

ก็จริงอยู่ที่มีแต่โจรทำการพันวันไหนเลยจะมีคนป้องกันโจรพันวันได้

พระอาจารย์เหลียนฮวาถอนหายใจแล้วพูดอย่างจนปัญญา “ดูท่าตอนนี้คงได้แต่รอดูสถานการณ์ไปก่อน หลังจากกลับไปแล้วข้าจะส่งสาส์นไปยังวัดจันทราเคลื่อนในเมืองหลวงเพื่อสอบถามว่าพวกเขามีข้อมูลอะไรบ้าง หากมี ข้าจะส่งคนมาแจ้งให้ทุกท่านทราบ”

“สถานการณ์ตอนนี้ พวกเราต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จะมาดึงขาถ่วงแข้งกันเองไม่ได้”

ขณะที่พูดประโยคนี้ พระอาจารย์เหลียนฮวาก็จ้องหน้านักพรตชิงซวีอย่างมีความหมายแฝงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองอี้เฉิน

หลังจากการหารือกันพักหนึ่ง ทุกคนก็ตกลงที่จะแลกเปลี่ยนข้อมูลและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ก็พวกเขาตั้งสี่คนลงมือสังหารลูกน้องของนายเหนือหัวลึกลับนั่น ใครจะไปรู้ว่านายเหนือหัวคนนั้นจะเก็บความแค้นไว้หรือเปล่า

การช่วยเหลือซึ่งกันและกันจึงเป็นผลประโยชน์ร่วมกันของทุกคน

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องแบ่งปันข้อมูลกัน

เรื่องราวในโลกมักเป็นเช่นนี้ เมื่อมีศัตรูภายนอกทุกคนก็จะรวมตัวกันเป็นปึกแผ่น แต่เมื่อไม่มีศัตรูภายนอกต่างคนก็ต่างมีความคิดของตัวเอง นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก

ภายใต้การคุกคามของนายเหนือหัวลึกลับ ทั้งสี่คนจึงบรรลุข้อตกลงกันอย่างรวดเร็ว

ระดมกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อสืบหาข้อมูลของนายเหนือหัวลึกลับ

เขาแค่เดินทางผ่านมาโดยบังเอิญหรือต้องการจะลงหลักปักฐานในอำเภอเฟิงอวิ๋น

จะสร้างปัญหากับพวกเขาหรือไม่

จะยังคงก่อเหตุต่อไปอีกหรือไม่

การสังหารหมู่ตระกูลหวังเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบหรือมีเป้าหมายบางอย่างที่ไม่อาจเปิดเผยได้

อำเภอเฟิงอวิ๋นเป็นของทุกคน หากถูกภูตผีตนนั้นก่อกวนจนผู้คนล้มตายเดือดร้อนไปทั่ว ทุกคนก็จะเดือดร้อนกันหมด ดังนั้นในขณะที่เชื่อมั่นในสติปัญญาของหน่วยพิทักษ์สันติราช พวกเขาก็จะนิ่งนอนใจไม่ได้ ต้องมีการเคลื่อนไหวบ้าง

“ถ้าอย่างนั้นก็เรื่องที่สอง” พระอาจารย์เหลียนฮวากระแอมแล้วพูดต่อ “ท่านนายอำเภอส่งคนนำตั๋วเงินสามพันตำลึงมาให้”

“ครั้งนี้ในการกำจัดภูตผีที่สังหารหมู่ตระกูลหวัง นักพรตอี้เฉิงจื่อมีคุณงามความดีสูงสุด รับไปหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง พวกเราสามคนแบ่งกันคนละห้าร้อยตำลึง ทุกท่านคิดว่าอย่างไร”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากเรื่องจบแม่ชีสุ่ยเยว่และพระอาจารย์เหลียนฮวาก็รีบกล่าวลาจากไป เหลือเพียงอี้เฉินและนักพรตชิงซวีอยู่ในห้อง บรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อย

นักพรตชิงซวีเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะทำลายความเงียบ เขาเลื่อนตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงตรงหน้าไปให้อี้เฉิน

“ท่านนักพรต นี่หมายความว่าอย่างไร”

“ขออภัย และขอคืนดี”

“อำเภอเฟิงอวิ๋นไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็ก พอสำหรับตำหนักมังกรซ่อนและตำหนักหวนเจินของข้า”

“นิสัยใจคอของนักพรตเมฆขาวพวกเราเหล่าสหายร่วมทางต่างก็ชื่นชมมาโดยตลอด ตำหนักหวนเจินไม่มีเจตนาเป็นศัตรูกับท่านนักพรต”

นักพรตชิงซวีเป็นคนตรงไปตรงมา พูดออกมาตรงๆ ทุกคนต่างก็เป็นจิ้งจอกพันปีจะมาเล่นละครอะไรกันอีก สู้พูดออกมาตรงๆ ยังจะดูใจกว้างกว่าการปิดๆ บังๆ

เมื่อจะยอมก้มหัวก็ต้องมีท่าทีของการยอมก้มหัว การปิดบังซ่อนเร้นกลับจะทำให้คนรังเกียจ

เช้านี้เมื่อเห็นรูปร่างของอี้เฉิน ความรู้สึกกดดันอันทรงพลังก็ถาโถมเข้ามา นักพรตชิงซวีมีประสาทสัมผัสที่เฉียบแหลม สัมผัสได้ว่าอี้เฉินอาจจะบรรลุขอบเขตใหม่อีกครั้ง ดังนั้นจึงฉวยโอกาสตอนที่แม่ชีสุ่ยเยว่และพระอาจารย์เหลียนฮวาจากไปแล้วยอมเสียหน้าเพื่อขอคืนดีโดยตรง

เป็นการตัดสินใจที่เด็ดขาดมาก

อี้เฉินมองตั๋วเงินตรงหน้าแล้วส่ายหัว

“ไม่พอ”

“ท่านนักพรตอี้เฉิงจื่อหมายความว่าอย่างไร คงไม่ถึงกับต้องการชีวิตแกๆ ของนักพรตเฒ่ากระมัง” นักพรตชิงซวีพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“แน่นอนว่าไม่ใช่ ท่านนักพรตชิงซวีท่านคิดมากไปแล้ว ข้าจะเอาชีวิตท่านไปทำไม”

“ความหมายของข้าคือ ห้าร้อยตำลึงไม่พอ”

“ต้องเพิ่มเงิน” อี้เฉินเอียงคอ ท่าทางเหมือนกับนักแสดงคนหนึ่งไม่มีผิด

นักพรตชิงซวี “…”

[จบแล้ว]