บทที่ 12 การเปิด-ปิดทุกทิศทาง : เพลงดาบจากหุบเขาปีศาจ

“ถ้าเรายังสงสัยกันอยู่เช่นนี้ ข้ากลัวว่าพวกเราคงไม่บรรลุเป้าหมายกันทั้งคู่”

เจียงซานเจียครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น “ทำไมเราไม่ลองทำแบบนี้ล่ะ ข้าจะสอนเพลงดาบทะยานร้อยขั้นให้เจ้าเป็นค่ามัดจำ มันเป็นวิชาดาบสำคัญของหุบเขาปีศาจ ว่าอย่างไร เจ้าสนใจหรือไม่?”

อันจิงส่ายศีรษะ “ข้าไม่สนใจวิชาดาบทะยานร้อยขั้น”

ถึงอย่างไรเขาก็มีวิชาดาบหลากหลายรูปแบบของทักษะการต่อสู้สัจจริงอยู่แล้ว การได้วิชาดาบทะยานร้อยขั้นอาจเสริมประสิทธิภาพได้มากขึ้นแต่ถ้าเขาถูกชายชราผู้นี้หลอก มันจะเสียมากกว่าคุ้ม

เจียงซานเจียอย่างคงโน้มน้าวต่อ “วิชาดาบทะยานร้อยขั้นของหุบเขาปีศาจเป็นหนึ่งในทักษะการต่อตู้เคล็ดลับสวรรค์ เจ้าจะไม่สนใจหน่อยหรือ?”

ทักษะการต่อสู้เคล็ดลับสวรรค์?

นั่นทำให้อันจิงใจกระตุก ตั้งแต่เขาได้รับรางวัลจากระบบมา เขาไม่เคยได้รับวิชาของทักษะการต่อสู้เคล็ดลับสวรรค์เลยสักครั้ง ตอนนี้เขามีหนึ่งในทักษะการต่อสู้นี้มากองอยู่ตรงหน้า มันก็ทำให้เขารู้สึกถูกล่อลวงอยู่บ้าง

เจียงซานเจียยิ้มเย็นในใจ ในฐานะที่เป็นหนึ่งในนิกายเก่าแก่ในยุทธภพ เคล็ดลับวิชาของหุบเขาปีศาจย่อมหายากและเป็นที่ต้องการมากที่สุดในยุทธภพ ดาบทะยานร้อยขั้นเป็นหนึ่งในทักษะการต่อสู้เคล็ดลับสวรรค์เป็นวิชาที่มีการฝึกฝนได้สำเร็จยากมากที่สุดวิชาหนึ่ง ตลอดประวัติศาสตร์ของหุบเขาปีศาจ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะฝึกเคล็ดวิชานี้สำเร็จและใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญ

ต้องรู้ก่อนว่าหุบเขาปีศาจรับลูกศิษย์ที่เป็นอัจฉริยะเท่านั้น ในช่วงเวลายาวนานจำนวนอัจฉริยะเหล่านั้นก็มีจำนวนมากมายเท่ากับปลาในแม่น้ำ อย่างไรก็ตามพวกเขาส่วนใหญ่ต่างล้มเหลวในการฝึกวิชาดาบทะยานร้อยขั้น ซึ่งเน้นย้ำให้เห็นถึงความยากของมัน ศิษย์รุ่นหลังๆของหุบเขาปีศาจยังไม่มีใครฝึกวิชานี้สำเร็จเลยสักคน

ในเมื่อคนธรรมดาไม่สามารถฝึกมันได้สำเร็จ การเอาเคล็ดวิชานี้ให้คนตรงหน้าจะเป็นไรไป? เพราะท้ายที่สุด คนผู้นี้ก็ไม่มีทางฝึกได้สำเร็จ

“ตกลง ถ้าเจ้ายืนยันว่าจะมอบให้ข้า ข้าจะช่วยเจ้าเอง” อันจิงเอ่ยอย่างใจเย็น

“ได้ ข้าจะบอกเคล็ดลับของวิชาดาบนี้ให้เจ้า ตั้งใจฟังให้ดี เจ้าจะได้รับโอกาสนี้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น” เจียงซานเจียพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะในใจ เขาเริ่มกล่าวถึงเคล็ดลับวิชานี้ให้ชายตรงหน้าฟัง

“โลกทนทุกข์ สวรรค์ลุกเป็นไฟ มีสำนักเพลงดาบเกิดขึ้นนับไม่ถ้วน มีเพียงข้าเท่านั้นที่เดินเตร่อย่างอิสระ ด้วยดวงดาวและพระจันทร์ที่แขวนอยู่บนท้องฟ้า ยุทธภพอยากย่างก้าวเข้าสู่หุบเขาปีศาจ ปริศนาที่ไม่สามารถคลี่คลายได้นับร้อยปี....”

ขณะที่อันจิงฟังก็เริ่มประหลาดใจมากขึ้น คำบรรยายถึงเคล็ดวิชาดาบทะยานร้อยขั้นค่อนข้างอัศจรรย์จนดูเหมือนว่ามันมาจากอีกมิติ ทำให้เขาเบิกตากว้างด้วยความหลงใหล

การตวัดดาบโจมตีในลักษณะแนวนอนเป็นการใช้ไหวพริบในการเปิดช่องโหว่ให้คู่ต่อสู้หลงกลและการตวัดดาบในแนวตั้งเพื่อสร้างแรงสะท้อนกลับทำให้เกิดการโจมตีได้อย่างแม่นยำเป็นการปิดช่องโหว่ให้คู่ต่อสู้หาช่องโจมตีได้ยาก การเปิด-ปิดช่องโหว่คือทักษะการต่อตู้เคล็ดลับสวรรค์ เคล็ดลับวิชาของหุบเขาปีศาจทำงานคล้ายพลังหยินและหยางแต่อาจมีแบบแผนที่ต่างออกไป การเคลื่อนไหวและท่าทางการใช้ดาบแต่ละท่าไม่เพียงแต่มีทักษะที่น่าเหลือเชื่อเท่านั้นแต่ยังอัดแน่นไปด้วยปรัชญาหลักของหุบเขาปีศาจอีกด้วย นัยยะที่ซ่อนอยู่ในเคล็ดลับวิชานั้นนับว่าพิเศษยิ่งนัก

สิ่งนี้ทำให้อันจิงอยากรู้เกี่ยวกับหุบเขาปีศาจเพิ่มขึ้น

“นี่คือเคล็ดวิชาดาบทะยานร้อยขั้น” ในที่สุดเจียงซานเจียก็กล่าวจบ เขาหายใจลึกเมื่อมองอีกฝ่าย ชายชุดดำปิดใบหน้าเพียงส่วนล่างเอาไว้จึงเห็นว่าชายตรงหน้ากำลังขมวดคิ้วมุ่น แม้เขาจะบอกเคล็ดลับวิชาให้อีกฝ่ายฟังแต่ถ้าขาดพลังวิญญาณจากหุบเขาปีศาจ มันก็ยากที่จะฝึกจนสำเร็จและเชี่ยวชาญได้แม้อีกฝ่ายจะเก่งกาจเพียงใดก็ตาม

ตั้งแต่หุบเขาปีศาจก่อตั้งขึ้นมามีโอกาสได้เห็นผู้มีพรสวรรค์มากมายและแม้จะมีพลังวิญญาณจากหุบเขาปีศาจช่วยแต่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ฝึกเคล็ดวิชานี้สำเร็จ

“อ่า..เคล็ดวิชานี้เป็นของจริง” อันจิงพยักหน้า ทักษะการใช้ดาบของเขาก้าวหน้าเพียงพอที่จะบอกว่าเคล็ดลับที่เจียงซานเจียบอกเป็นของจริงหรือไม่ นอกจากนี้ระบบยังมีการเปลี่ยนแปลงในขณะนั้น

[การฝึกยุทธ์ : ระดับ 1]

[โชคชะตา : แสงดาวมงคล]

[รากวิญญาณ : อัจฉริยะโดยกำเนิด]

[พลังการต่อสู้ : ทักษะการดึงดาบ ทักษะดาบซ่อนเร้น ทักษะการควบคุมดาบไร้ทิศทาง ทักษะดาบเก้าอักขระ ทักษะเก้าสวรรค์กายทะยาน พลังควบคุมจิตวิญญาณ ทักษะซ่อนพลังชี่ ดาบทะยานร้อยขั้น(ขั้นที่3)]

[คำเตือนที่หนึ่ง : ชะตาชีวิตของโฮสต์ยังไม่เป็นหนึ่งเดียวกับโลกนี้ (เหลืออีก 1 ปี) อย่าให้ใครรู้ตัวตนของโฮสต์ขณะที่ใช้พลัง มิฉะนั้นจะได้รับโชคชะตาสีดำทันที]

[คำเตือนที่สอง : มีบุคคลหนึ่งที่สามารถทำนายความลับสวรรค์ได้ เขาถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินเมืองหยู เขาสามารถบอกตำแหน่งของหินใบโพธิ์*ได้ หากสำเร็จโฮสต์จะได้รับโชคชะตาสีเหลือง]

ด้วยความสามารถของระบบ ไม่ว่าเคล็ดลับวิชานั้นจะยากเพียงใด อันจิงก็สามารถเชี่ยวชาญได้อย่างง่ายดาย เมื่อรวมเข้ากับรากวิญญาณ โชคชะตาชีวิตและการฝึกฝนของเขาก็ย่อมทำให้เขาก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว

นอกเหนือจากพลังควบคุมจิตวิญญาณแล้ว ทักษะการต่อสู้ส่วนใหญ่จะถูกแบ่งออกเป็น 10 ขั้น เขาเพิ่งได้ยินเคล็ดลับวิชาดาบทะยานร้อยขั้นได้เพียงครู่เดียวก็ก้าวมาถึงระดับต้นๆแล้ว แสดงให้เห็นว่าเขามีความเข้าใจในทักษะการใช้ดาบมากเพียงใด

“ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องทำตามคำสัญญาแล้ว” เจียงซานเจียกล่าวเสียงตื่นเต้น

“แน่นอน” อันจิงยิ้มก่อนจะชักดาบออกจากเอว เขาต้องช่วยเจียงซานเจียเพราะเรื่องของหินใบโพธิ์

พรึ่บ!

กำลังภายในพุ่งเข้าสู่ดาบในมือของเขาที่เป็นเพียงดาบธรรมดาๆ มันเปล่งแสงสีแดง

“นี่คือกำลังภายในของเขา?” เมื่อเห็นการกระทำของอันจิง เจียงซานเจียก็ตระหนักได้ถึงความแข็งแกร่งของอันจิงว่า..เขาไม่มีอะไรเลยนอกจากความธรรมดา

แสงสีแดงถูกซัดเข้าไปหาโซ่เหล็กอย่างรุนแรง

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

แสงดาบสะท้อนแสงจ้า ตัดผ่านแม่กุญแจที่คล้องด้วยโซ่เหล็กสามชั้น กุญแจทั้งสามชั้นถูกตัดขาดในทันที

อันจิงเตะประตูห้องขังให้เปิดออก เขาตวัดดาบอีกหนึ่งครั้ง แสงจากดาบก็ราวกับเต้นระบำไปยังโซ่เหล็กที่ตรึงร่างของเจียงซานเจียเอาไว้ เพียงครู่เดียวโซ่ที่ตรึงร่างของอีกฝ่ายก็แตกกระจาย อันจิงเก็บดาบเข้าฝักด้วยท่วงท่าสง่างาม

ร่างของเจียงซานเจียเซถลาแต่เขายั้งร่างไว้ได้ทัน “เร็วเข้า รีบไปกันเถอะ” เขาพยายามข่มความยินดีเอาไว้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาฉลองอิสรภาพของเขา

“อ่า..โทษที ตอนนี้เราน่าจะมีปัญหาแล้วล่ะ”อันจิงถอนหายใจ

“เกิดอะไรขึ้น” เจียงซานเจียมองออกไปนอกประตูห้องขัง

พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!

ในขณะนั้น มีร่างนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในคุกใต้ดิน

“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงกล้าแหกคุกชั้นยอดเช่นนี้!” เสียงเย็นชาดังขึ้น ในทางเดินอันมือสลัว เฉาอันหมินกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

“ทั้งๆที่สวรรค์รอเจ้าอยู่แต่เจ้ากลับปฏิเสธที่จะขึ้นไป เจ้าคงเต็มใจที่จะลงสู่ขุมนรกมากกระมัง” เฉาอันหมินยังคงเย้ยหยันไม่หยุด

ผู้คมในคุกใต้ดินหลายสิบคนเข้าล้อมรอบพวกเยาทันที ทำให้ไม่สามารถหลบหนีไปได้

นี่มันแย่มาก! เจียงซานเจียขมวดคิ้วมุ่นและหอบหายใจหนัก

“โซ่ในคุกใต้ดินเชื่อมต่อกับกลไกด้านบน หากโซ่ถูกตัดขาดอุปกรณ์ด้านบนก็จะทำงานทันที เจ้าคิดจริงๆนะรึว่าเราจะอาศัยเพียงโซ่ไม่กี่เส้นในการคุมขังเจ้า” เฉาอันหมินมองเจียงซานเจียด้วยรอยยิ้มหยัน ดวงตาของเขาไม่แม้แต่จะมองไปที่อันจิงแม้แต่น้อย

อ่า..ทักษะซ่อนพลังชี่ของอันจิงทำให้เขาดูเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาๆเท่านั้น นี่คือคุกใต้ดินที่มีระบบคุ้มกันแน่นหน้า ฝ่ายตรงหน้าอาจมีการคุมเชิงเขาบ้างแต่หากอยู่บนถนน เฉาอันหมินคงไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาด้วยซ้ำ

“แม้ข้าจะเจ็บหนัก แต่เจ้าก็ขวางข้าไม่ได้” เจียงซานเจียยังคงพูดอย่างใจเย็น

“อย่างนั้นรึ”

ทันใดนั้น เสียงเรียบเย็นก็ดังมาจากระยะไกล

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กำลังเดินเข้ามา เขาสูงไม่ต่ำกว่า 8-9 ฉื่อ* มีมัดกล้ามขนาดใหญ่ปกคลุมไปทั่วร่างตัดกับรอยแผลเป็นนอกร่มผ้าจนดูคล้ายกับแผ่ไอสังหารออกมาไม่หยุด ดวงตาเย็นชาราวกับใบมีด มีกลิ่นอายของความกระหายเลือด

เมื่อมองดูครั้งแรก เขาดูเหมือนสัตว์ร้ายมากกว่ามนุษย์

“หลิวฮ่าวผิง?”

เจียงซานเจียรู้สึกหนาวสั่นในใจ หากมีเพียงแค่เฉาอันหมิน เขามั่นใจว่ายังมีโอกาสรอดออกไปจากที่นี่ได้แต่นี้ยังมี ‘หลิวฮ่าวผิง’ หัวหน้าพรรคเฉาสาขาเมืองหยูอีกคน แสงแห่งความหวังสุดท้ายของเขาเลือนหายไปในทันที

** สูงประมาณ 185-200 เซนติเมตร