บทที่ 26 อาจารย์ปีศาจ

หลังจากการฝึกฝนในช่วงบ่ายสิ้นสุดลง กลุ่มที่เหนื่อยล้าก็ถูกส่งมาที่ประตูข้างของสถาบัน

ทว่าในจังหวะที่ชิวหลงเซี่ยงกำลังจะก้าวลงจากรถ

“ชิวหลงเซี่ยง เธอมากับฉัน” คำพูดของฉินโชวทำให้ชิวหลงเซี่ยงอยู่ในรถอย่างเชื่อฟัง

หัวใจของเขาเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ลางสังหรณ์บอกเขาว่าคราวนี้คงไม่มีสิ่งดีๆ รออยู่แน่

ตลอดเวลาที่ฝึกกับอาจารย์ฉินมา ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ย่อมต้องมีการทรมานใหม่ๆ รออยู่

เจิ้งเยี่ยเยี่ยมองเพื่อนๆ ที่แยกย้ายกันไปทำเรื่องของตัวเอง

หวังเปาเปาอ้าปากหาว ก่อนโบกมือลากลับหอพักของคลาสพิเศษห้องสอง ในบรรดาคนทั้งห้าคน เขาเป็นคนที่ใช้ชีวิตสบายและผ่อนคลายที่สุด

ฉินโชวไม่ได้มอบหมายงานอะไรให้เขาเป็นพิเศษ

แต่ถึงอย่างนั้น ทุกคนกลับรู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของหวังเปาเปากำลังพัฒนาขึ้นอย่างชัดเจน

ในเวลานี้ ลู่อี้เจ๋อก็มุ่งหน้าไปทางสนามของสถาบัน นี่คือการฝึกที่เขากำหนดให้ตัวเองทำทุกวัน

ถึงแม้เขาจะต้องไปทำงานกะดึกกับอาจารย์ฉินทุกวันตอน 18.00 น. ก็ตาม

แต่เขาจะออกจากสถาบันตอน 17.30  น.

ก่อนหน้านั้นเขาจะออกวิ่งที่สนามของสถาบันอย่างต่อเนื่อง ซึ่งทำให้สภาพร่างกายของเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ กล้ามเนื้อหนาขึ้นจนเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจน

เจิ้งเย่เย่และซูเว่ยเว่ยเดินกลับไปพร้อมกัน

เวิร์กช็อปทางตะวันออกของบ้าน

“อ้าว เสี่ยวชิวมาแล้ว ยินดีต้อนรับ” เสียงอันคุ้นเคยของเสี่ยวฉีดังขึ้น

“เสี่ยวฉี ไม่ได้เจอนานเลยนะ” ชิวหลงเซี่ยงยิ้มออกมาอย่างยินดี ความจริงแล้วพักหลังเขาไม่ค่อยได้เจอเจ้าหุ่นยนต์จอมป่วนตัวนี้ ทำให้รู้สึกแปลกๆ ไปเหมือนกัน

“เลิกพูดเล่นแล้วมาทำงานได้แล้ว ของที่ให้เตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม?” ฉินโชวถาม

“ที่นอนปูเรียบร้อยแล้วค่ะ อีกทั้งยังมีแส้ เทียนไข…”

ยังไม่ทันจบประโยค ร่างของเสี่ยวฉีก็ถูกฉินโชวคว้าเอาไว้ในมือ

“โอ๊ย… อย่า...อย่าบีบแรงสิ… มันจะออกมาแล้ว... น้ำมันเครื่องของเสี่ยวฉีกำลังจะไหลออกมาแล้ว…”

ชิวหลงเซี่ยงพยายามทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดเพี้ยนๆ ของเสี่ยวฉี

ใบหน้าของฉินโชวมืดลง และขว้างมันออกไป

“อ๊า…” พร้อมกับเสียงกรี๊ด

เสี่ยวฉีก็ถูกโยนลงถังขยะที่เปิดออกได้จากด้านนอกเท่านั้น

“ตอนนี้เงียบแล้ว ไปกับฉัน” ฉินโชวกล่าว

ชิวหลงเซี่ยงเดินตามไปอย่างเงียบๆ และเพิ่งสังเกตเห็นว่า บนแท่นที่ว่างเปล่ามานาน ตอนนี้กลับปรากฏเกราะจักรกลสีดำสนิทตัวหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์เหมือนทหารราบติดเกราะหนัก มือหนึ่งถือโล่ขนาดใหญ่ อีกมือกำปืนกลแกตลิง

“นี่คือเกราะจักรกลแบบป้องกันหนัก

มันมีความคล่องตัวต่ำ และพลังโจมตีก็ไม่สูง จุดเด่นเพียงอย่างเดียวคือเกราะมันหนามาก และสามารถต้านการโจมตีเต็มแรงของสัตว์อสูรระดับผู้นำได้สบายๆ

"นี่คือหุ่นยนต์ป้องกันหนัก

มันมีความคล่องตัวต่ำมากและมีพลังโจมตีต่ำ ข้อได้เปรียบเดียวของมันคือเกราะที่แข็งแกร่ง

มันสามารถทนการโจมตีเต็มแรงของสัตว์อสูรระดับหัวหน้าได้สบาย และต่อให้เป็นสัตว์อสูรระดับผู้นำก็ยังทนได้หลายกระบวนท่า

หากนำไปหล่อวิญญาณให้เป็นเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ก็สามารถกลายเป็นเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับปฐพีขั้นต่ำได้

แต่พลังต่อสู้ที่แท้จริงของมันก็เทียบได้กับระดับอสูรเท่านั้น” ฉินโชวอธิบาย

“งั้นมันมีประโยชน์อะไรหรอครับ?” ชิวหลงเซี่ยงถามออกไป แม้เขาจะไม่ใช่ช่างเกราะ แต่ก็เห็นเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์มามาก

หลังฟังคำอธิบายแล้ว ดูเหมือนว่าเกราะจักรกลตัวนี้จะไม่มีข้อได้เปรียบอะไรมากนัก จุดแข็งเพียงอย่างเดียวของมันคือพลังป้องกัน

ฉินโชวกดปุ่มที่อยู่ข้างแท่น

จากนั้นห้องควบคุมของเกราะก็เปิดออก เผยให้เห็นโครงสร้างภายในที่เป็นเบาะนั่งแบบดั้งเดิม

สำหรับเกราะที่ต้องใช้คนขับ ชิวหลงเซี่ยงก็เคยผ่านประสบการณ์มาแล้ว เพราะนั่นคือขั้นตอนพื้นฐานที่ปรมาจารย์เกราะฝึกหัดทุกคนต้องผ่าน

“หน้าที่หลักของมันจริงๆ แล้วเป็นอีกสิ่งหนึ่ง

เมื่อคนขับเข้าไปนั่งในนั้น ตัวเกราะจะกระตุ้นจิตใจและเจตจำนงของผู้ขับอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างมาก

และเมื่อเข้าสู่การต่อสู้ ทุกครั้งที่เกราะภายนอกรับการโจมตีไว้ได้ ตราบใดที่มันไม่ถูกทำลายทันที ความเสียหายทั้งหมดจะถูกสะท้อนเข้าสู่จิตใจของผู้ขับ ทำให้ผู้ขับได้รับความเจ็บปวดในระดับเดียวกัน

และความเจ็บปวดเหล่านี้ จะถูกเปลี่ยนเป็นพลังงานสำหรับการขับเคลื่อน รวมถึงใช้เป็นพลังงานให้กับอาวุธเพียงหนึ่งเดียวของมัน ซึ่งก็คือปืนกลแกตลิ่งหนัก ประเภทพลังงาน”

ฉินโชวตบฝ่ามือลงบนเกราะสีดำสนิท “ฉันตั้งชื่อมันว่า… อาชญากรตัวฉกาจ”

“นี่มันไม่ใช่การทรมานตัวเองเหรอครับ? ใครจะบ้าไปขับเจ้านี่ออกรบ…” ชิวหลงเซี่ยงพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทันใดนั้น เขาก็เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยนัยแฝงของอาจารย์

ชิวหลงเซี่ยงกลืนน้ำลาย “อาจารย์คงไม่คิดจะให้ผมเป็นคนขับมันหรอกใช่มั้ย?”

“ในเมื่อพลังจิตของเธอยังไม่ฟื้นตัว การใช้เกราะแบบดั้งเดิมนี่แหละเหมาะที่สุด อีกทั้งยังเป็นการฝึกเจตจำนงไปในตัวด้วย” ฉินโชวชี้ไปยังเก้าอี้คนขับ “ขึ้นไปลองสัมผัสคู่หูใหม่ของเธอเถอะ”

แม้ในใจของชิวหลงเซี่ยงจะหวาดหวั่น แต่พอนึกได้ว่านี่คือหนทางฝึกเจตจำนง เขาก็ฮึดใจสู้ แล้วก้าวขึ้นไปนั่ง

ทันทีที่ร่างทิ้งตัวลงบนเบาะ เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งเจาะเข้าที่ท้ายทอย

ดูเหมือนว่าเกราะจักรกลตัวนี้จะใช้การเชื่อมต่อประสาทโดยตรง!

“ฉันจะส่งขั้นตอนการควบคุมให้ทีหลัง ตอนนี้แค่ให้ลองสัมผัสเท่านั้น” ฉินโชวกล่าว จากนั้นเขาก็ปิดประตูห้องคนขับของเกราะจักรกล

สายตาของชิวหลงเซี่ยงมืดลงชั่วขณะ ก่อนจะสว่างขึ้นอย่างกะทันหัน

ภาพ 360 องศาปรากฏขึ้นรอบตัวเขา และเนื่องจากการเชื่อมต่อประสาท เขารู้สึกว่าสามารถขยับร่างกายของ ‘อาชญากรตัวฉกาจ’ ได้ราวกับเป็นแขนขาของตัวเอง

เพียงแต่ความลื่นไหลยังห่างชั้นจากเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อยู่มาก

“ตอนนี้เรามาเริ่มการทดสอบกันเถอะ

แล้วก็พยายามอย่าให้เบาะเปียกล่ะ เพราะถ้ามันเกิดขึ้น เธอคงต้องอยู่กับกลิ่นนั่นไปอีกนาน” ฉินโชวกล่าว

ยังไม่ทันที่ชิวหลงเซี่ยงจะตอบอะไร

ฉินโชวก็หยิบปืนไฟฟ้าขึ้นมาเล็งไปที่อาชญากรตัวฉกาจ แล้วยิงทันที

ชิวหลงเซี่ยงยกโล่ขึ้นตามสัญชาตญาณเพื่อป้องกันตัวเอง และก็ป้องกันได้จริงๆ

กระแสไฟฟ้าเพียงแค่ไปโดนโล่เท่านั้น

“อ๊ากกกก!” เสียงกรีดร้องของชิวหลงเซี่ยงดังลั่น แม้โล่จะป้องกันการโจมตีได้ แต่ความเจ็บปวดกลับกระแทกเข้ามาเต็มจิตใจ!

“ลืมบอกไป โล่นี้กันการโจมตีได้ก็จริง แต่ทุกแรงปะทะจะถูกเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด ส่งตรงถึงจิตใจของคนขับ” ฉินโชวกล่าวเสียงเรียบ

“ผม…ผม…” ชิวหลงเซี่ยงแทบสบถออกมา แต่ก็ยังกัดฟันทนไว้ได้

เพราะหลังจากเคยผ่านการรักษาอันทรมานมาแล้ว ร่างกายและจิตใจเขาก็พอทนต่อความเจ็บปวดระดับนี้ได้

แต่พอนึกว่าต้องแบกรับความเจ็บปวดแบบนี้ตลอดเวลาที่ต่อสู้ เขาก็รู้สึกเสียวซ่านที่หนังศีรษะ!

“มีอีกอย่างที่ต้องบอก

เกราะตัวนี้ทนทานมาก เพราะใช้เกราะนาโนที่สามารถฟื้นฟูตัวเองได้อัตโนมัติ

หากไม่ได้ถูกโจมตีรุนแรงจนเกินรับไหว มันจะดูดซับพลังงานมาซ่อมแซมตัวเอง และแหล่งพลังงานนั้น ก็มาจากความเจ็บปวดของเธอ”

ขอบคุณมากเลยครับ!

ชิวหลงเซี่ยงสบถในใจแทบอยากจะร้องไห้

เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที ในที่สุดห้องคนขับก็เปิดออก และชิวหลงเซี่ยงก็เดินลงมาด้วยขาที่สั่นระริก

ฉินโชวเหลือบมองไปที่เบาะคนขับ และพบว่ามันแห้งสนิท ไม่มีอะไรเปียก

ปุ่ก!

ทันใดนั้น ชิวหลงเซี่ยงก็ทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างหมดแรงอยู่บนพื้น

“เมื่อเธอคุ้นเคยกับสิ่งนี้แล้ว ฉันจะหาทางส่งเธอกับเจ้าอาชญากรตัวฉกาจนี่ ไปเข้าร่วมการฝึกที่สันเขาหวงซู

แต่ตอนนั้น อย่าลืมปิดไมค์สื่อสารภายนอกด้วยล่ะ

ไม่งั้นเสียงที่นายส่งออกมาเมื่อกี้… มันคงไม่ค่อยน่าฟังเท่าไหร่” ฉินโชวพูดติดตลก พลางปรายตามองชิวหลงเซี่ยง

แรกเริ่มเสียงร้องของชิวหลงเซี่ยงเต็มไปด้วยความทรมาน แต่พอผ่านไปสักพัก เสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยบางสิ่งที่อธิบายไม่ได้…

ฉินโชวได้แต่หวังว่าชิวหลงเซี่ยงจะไม่พัฒนานิสัยแปลกๆ เพิ่มขึ้นมาระหว่างการฝึก!

ชิวหลงเซี่ยงแทบจะแตกสลาย

นี่เขายังต้องขับเจ้าอาชญากรตัวฉกาจนี่ไปสู้ที่สันเขาหวงซูจริงๆ เหรอ? แค่คิดก็แทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด

“พักซะหน่อยเถอะ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องเข้ารับการรักษาตอนห้าทุ่มแล้ว” ฉินโส่วพูดพลางเตะเบาๆ ที่ร่างที่นอนหมดแรงอยู่บนพื้น

ชิวหลงเซี่ยงเอามือปิดหน้า ไม่อยากสบตาใครอีกต่อไป

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชิวหลงเซี่ยงได้ตั้งฉายาให้กับอาจารย์ฉินในใจของเขา

อาจารย์ปีศาจ!